Verhalen waar gebeurd of gefantaseerd.
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Bomi,
'de wet van de sterkste' een mooi verhaal.
Wij zagen de ganse winter vanuit de keuken het voederplankje. De mussen waren de sterkste en verjoegen telkens weer de meesjes en het roodborstje.
groetjes,
gustilpe
'de wet van de sterkste' een mooi verhaal.
Wij zagen de ganse winter vanuit de keuken het voederplankje. De mussen waren de sterkste en verjoegen telkens weer de meesjes en het roodborstje.
groetjes,
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
....
Zeventig!!!
De dag van mijn verjaardag was een vrijdag, begon als alle andere dagen. Een beetje zenuwachtig trok ik de rolluiken omhoog nieuwsgierig rondkijkend in het kleine voortuintje. Neen er was niets versierd, toen mijn man 70 werd was dat wel zo. Je trekt eens de schouders op en denkt “ ja ze hebben het ook allemaal zo druk “
De dag is druk begonnen en geëindigd, telefoons, smsjes, kleinkinderen die om beurten binnen en buiten vielen, de groten die allemaal hun opwachting maakten, de bloemist die bloemen bracht, de buren die een glaasje kwamen drinken enz.
Toen mijn schoondochter s’avonds als laatste buiten ging zei ze gewoon “ wij komen jullie morgenavond halen dan gaan we gelijk naar nr 19. ( Daar woont de dochter en zou het feestje doorgaan, alles door de vier groten klaargemaakt. )
Die uitspraak is me ontgaan, normaal gaan we zelf met de auto. De zaterdag moest ik alleen een bloemstuk maken als tafelversiering. Op de afgesproken tijd stopt onze zoon en zet het bloemstuk in de koffer van de auto. Mijn man zegt “ Ga nu toch naar buiten ik sluit wel af “ normaal doe ik dat altijd. Ik open het poortje om naar de inrit te gaan en daar stond de auto behangen met grote foto’s van mij, platen met ‘ cyberbomi ‘ mijn e-mailadres en wel tienmaal 70 in koeien van cijfers. Het was balkdonker maar het buitenlicht gaat automatisch branden bij beweging. Zo zie je toch een lichtstraal zonder dat de rest verlicht is.
Mijn verbazing was groot, ik was overrompeld maar er kwam nog méér. Uit de schaduw kwam de rest op me af gevlogen, ze waren er allemaal behalve de twee keukenprinsessen. Schoonzoon heeft gefilmd het leek een echte beroeps. Tja ze hadden me dus twee keer liggen gehad. We stapten in, de rest verdeelde zich over de andere auto’s die op straat stonden en we vertrokken. Aan de bumper van zoon zijn auto hing een lang touw met lege blikjes die ratelden en klingelden. Zoon voorop, de kleinzonen ( met de auto's van de mama's ) volgden hem, zo zijn we al toeterend toet … toet … toet … ratel ... ratel … tot ginder gereden, gelukkig is het maar 1 Km. De twee gastvrouwen stonden ons met open deur op te wachten.
De stemming was gemaakt de toon gezet, zo vieren wij samen feest.
Ik denk dat we bekijks gehad hebben, alweer een moment om nooit te vergeten. Wat kan het leven toch mooi zijn, ook op je 70ste.
Bomi
( 2005 )
. . . . . . . . .
Zeventig!!!
De dag van mijn verjaardag was een vrijdag, begon als alle andere dagen. Een beetje zenuwachtig trok ik de rolluiken omhoog nieuwsgierig rondkijkend in het kleine voortuintje. Neen er was niets versierd, toen mijn man 70 werd was dat wel zo. Je trekt eens de schouders op en denkt “ ja ze hebben het ook allemaal zo druk “
De dag is druk begonnen en geëindigd, telefoons, smsjes, kleinkinderen die om beurten binnen en buiten vielen, de groten die allemaal hun opwachting maakten, de bloemist die bloemen bracht, de buren die een glaasje kwamen drinken enz.
Toen mijn schoondochter s’avonds als laatste buiten ging zei ze gewoon “ wij komen jullie morgenavond halen dan gaan we gelijk naar nr 19. ( Daar woont de dochter en zou het feestje doorgaan, alles door de vier groten klaargemaakt. )
Die uitspraak is me ontgaan, normaal gaan we zelf met de auto. De zaterdag moest ik alleen een bloemstuk maken als tafelversiering. Op de afgesproken tijd stopt onze zoon en zet het bloemstuk in de koffer van de auto. Mijn man zegt “ Ga nu toch naar buiten ik sluit wel af “ normaal doe ik dat altijd. Ik open het poortje om naar de inrit te gaan en daar stond de auto behangen met grote foto’s van mij, platen met ‘ cyberbomi ‘ mijn e-mailadres en wel tienmaal 70 in koeien van cijfers. Het was balkdonker maar het buitenlicht gaat automatisch branden bij beweging. Zo zie je toch een lichtstraal zonder dat de rest verlicht is.
Mijn verbazing was groot, ik was overrompeld maar er kwam nog méér. Uit de schaduw kwam de rest op me af gevlogen, ze waren er allemaal behalve de twee keukenprinsessen. Schoonzoon heeft gefilmd het leek een echte beroeps. Tja ze hadden me dus twee keer liggen gehad. We stapten in, de rest verdeelde zich over de andere auto’s die op straat stonden en we vertrokken. Aan de bumper van zoon zijn auto hing een lang touw met lege blikjes die ratelden en klingelden. Zoon voorop, de kleinzonen ( met de auto's van de mama's ) volgden hem, zo zijn we al toeterend toet … toet … toet … ratel ... ratel … tot ginder gereden, gelukkig is het maar 1 Km. De twee gastvrouwen stonden ons met open deur op te wachten.
De stemming was gemaakt de toon gezet, zo vieren wij samen feest.
Ik denk dat we bekijks gehad hebben, alweer een moment om nooit te vergeten. Wat kan het leven toch mooi zijn, ook op je 70ste.
Bomi
( 2005 )
. . . . . . . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
_Nele_ - Lid geworden op: 06 feb 2007, 19:20
Lieve Bomi,
ontroerend verhaal.
We leven ook van onze herrinneringen
Nele
HET ZOMERT
HET ZOMERT,HET ZOMERT
DE ZON STRAALT
WAAR ZE HAAR KRACHT OOK HAALT
DE HITTE ZINDERT
NIEMAND WIE ZE HINDERT
DE BLOEMEN RICHTEN HUN KOPJES
ONTSPRINGENDE KNOPJES
GEEL,PURPER,PAARS ROOD
ÉÉN BLOEMENWEELDE GROOT
SPATTEND WATER
HELDERE LACHJES
HEERLIJKE DAGJES
Nele
ontroerend verhaal.
We leven ook van onze herrinneringen
Nele
HET ZOMERT
HET ZOMERT,HET ZOMERT
DE ZON STRAALT
WAAR ZE HAAR KRACHT OOK HAALT
DE HITTE ZINDERT
NIEMAND WIE ZE HINDERT
DE BLOEMEN RICHTEN HUN KOPJES
ONTSPRINGENDE KNOPJES
GEEL,PURPER,PAARS ROOD
ÉÉN BLOEMENWEELDE GROOT
SPATTEND WATER
HELDERE LACHJES
HEERLIJKE DAGJES
Nele
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
---------
De witte ridder!
Geluidloos, ingetogen stil, zit ze voor zich uit te staren. Haar gedachten dwalend in een toestand tussen waken en slapen. Een tas met een restje koude koffie staat naast haar op een klein tafeltje, vergeten. Zoveel warmer zijn haar gedachten die rondwaren in een wereld van fantasie. Een wereld waar alles goed is, waar alles kan en er rooskleurig uitziet.
Ze ziet zichzelf, jong, knap, verleidelijk! Aan de muur een grote ovalen spiegel met geslepen rand. Er boven hangen twee wandlampjes, zó geplaatst dat haar gezicht volledig belicht wordt. Haar eigen beeld weerkaatst in de spiegel, vindt ze er mooi uitzien. Opwinding staat op haar gezicht te lezen, geeft het een lichtroze kleur. Perfect opgemaakt heeft het iets sprookjesachtigs, ziet ze er gelukkig en tevreden uit. Ogen die fonkelen als briljanten kijken haar van in de spiegel aan. Zelfverzekerd met een klein hautain trekje rond de mond, verschikt ze voor de zoveelste maal de kanten kraag rond de halsuitsnijding van haar jurk. Wachtend op wat er komen gaat zit ze daar, de stilte in de kamer is voelbaar, kan elk ogenblik doorbroken worden. Met een korte ‘ klik ‘ sluit ze het parelsnoer rond haar lange sierlijke hals. Een laatste blik in de spiegel moet haar ervan overtuigen, dat dit plaatje tot in het kleinste detail af is.
De deur achter haar kan nu elk ogenblik open gaan, ze spitst de oren en luistert gespannen, geen geluid hoorbaar. Ongeduldig gaat ze even verzitten, de bekende voetstappen op de trap blijven uit. Alles blijft stil en rustig. Een tikkeltje zenuwachtig zegt ze tegen zichzelf dat het nu niet lang meer duren kan, dat het wachten bijna voorbij is. Wat is ze nieuwsgierig, zou ze graag weten wat er beneden in de salon, tussen haar vader en de man die haar hart sneller doet kloppen, besproken wordt. Hij is een jeugdvriend, enkele jaren ouder dan haar. Vroeger speelden ze nog samen in de riante tuin van zijn ouders. Hun huizen liggen niet zo ver van elkaar. Zijn familie is welgesteld en bezit een naam die ontzag afdwingt. Zoals het meermaals gebeurt, waren ze elkaar uit het oog verloren in hun studietijd.
Hij was verhuisd naar zijn studentenstad, zij naar het deftige meisjesinternaat. De jaren er tussen hadden ze elkaar nauwelijks gezien. Het waren korte vakanties die ze thuis doorbrachten. Na die periode zagen ze elkaar voor ’t eerst weer, ter gelegenheid van een verjaardagsfeest, gegeven door een gemeenschappelijke kennis.
Wat was hij knap haar geliefde, groot en slank met bruine ogen waarvan ze de diepte nooit zou achterhalen. Een altijd opgewekt gezicht, de haren lichtjes golvend asblond, maakten dat hij er mannelijk en toch een beetje jongensachtig uitzag. Bovendien was hij een uiterts charmant prater. Zijn uiterlijk was prima verzorgd, elegant gekleed, naar de laatste mode. Het was wederzijds een overslaande vonk geweest, de herinnering alleen al bezorgde haar een warm gevoel. Van toen af waren ze bijna onafscheidelijk geworden, geen feest, geen sociaal gebeuren of ze waren er samen geweest. Ze waren doodgewoon voor elkaar bestemd, het perfecte paar.
Een kletterend geluid dat van beneden komt haalt haar uit haar droomwereld. Oei, oei schrikt ze op zeker de poes die weer op de keukentafel gesprongen is en voor brokken heeft gezorgd! Het blosje op haar wangen is deze keer hevig en echt!
Bomi
17-9-03
- - - - - - -
De witte ridder!
Geluidloos, ingetogen stil, zit ze voor zich uit te staren. Haar gedachten dwalend in een toestand tussen waken en slapen. Een tas met een restje koude koffie staat naast haar op een klein tafeltje, vergeten. Zoveel warmer zijn haar gedachten die rondwaren in een wereld van fantasie. Een wereld waar alles goed is, waar alles kan en er rooskleurig uitziet.
Ze ziet zichzelf, jong, knap, verleidelijk! Aan de muur een grote ovalen spiegel met geslepen rand. Er boven hangen twee wandlampjes, zó geplaatst dat haar gezicht volledig belicht wordt. Haar eigen beeld weerkaatst in de spiegel, vindt ze er mooi uitzien. Opwinding staat op haar gezicht te lezen, geeft het een lichtroze kleur. Perfect opgemaakt heeft het iets sprookjesachtigs, ziet ze er gelukkig en tevreden uit. Ogen die fonkelen als briljanten kijken haar van in de spiegel aan. Zelfverzekerd met een klein hautain trekje rond de mond, verschikt ze voor de zoveelste maal de kanten kraag rond de halsuitsnijding van haar jurk. Wachtend op wat er komen gaat zit ze daar, de stilte in de kamer is voelbaar, kan elk ogenblik doorbroken worden. Met een korte ‘ klik ‘ sluit ze het parelsnoer rond haar lange sierlijke hals. Een laatste blik in de spiegel moet haar ervan overtuigen, dat dit plaatje tot in het kleinste detail af is.
De deur achter haar kan nu elk ogenblik open gaan, ze spitst de oren en luistert gespannen, geen geluid hoorbaar. Ongeduldig gaat ze even verzitten, de bekende voetstappen op de trap blijven uit. Alles blijft stil en rustig. Een tikkeltje zenuwachtig zegt ze tegen zichzelf dat het nu niet lang meer duren kan, dat het wachten bijna voorbij is. Wat is ze nieuwsgierig, zou ze graag weten wat er beneden in de salon, tussen haar vader en de man die haar hart sneller doet kloppen, besproken wordt. Hij is een jeugdvriend, enkele jaren ouder dan haar. Vroeger speelden ze nog samen in de riante tuin van zijn ouders. Hun huizen liggen niet zo ver van elkaar. Zijn familie is welgesteld en bezit een naam die ontzag afdwingt. Zoals het meermaals gebeurt, waren ze elkaar uit het oog verloren in hun studietijd.
Hij was verhuisd naar zijn studentenstad, zij naar het deftige meisjesinternaat. De jaren er tussen hadden ze elkaar nauwelijks gezien. Het waren korte vakanties die ze thuis doorbrachten. Na die periode zagen ze elkaar voor ’t eerst weer, ter gelegenheid van een verjaardagsfeest, gegeven door een gemeenschappelijke kennis.
Wat was hij knap haar geliefde, groot en slank met bruine ogen waarvan ze de diepte nooit zou achterhalen. Een altijd opgewekt gezicht, de haren lichtjes golvend asblond, maakten dat hij er mannelijk en toch een beetje jongensachtig uitzag. Bovendien was hij een uiterts charmant prater. Zijn uiterlijk was prima verzorgd, elegant gekleed, naar de laatste mode. Het was wederzijds een overslaande vonk geweest, de herinnering alleen al bezorgde haar een warm gevoel. Van toen af waren ze bijna onafscheidelijk geworden, geen feest, geen sociaal gebeuren of ze waren er samen geweest. Ze waren doodgewoon voor elkaar bestemd, het perfecte paar.
Een kletterend geluid dat van beneden komt haalt haar uit haar droomwereld. Oei, oei schrikt ze op zeker de poes die weer op de keukentafel gesprongen is en voor brokken heeft gezorgd! Het blosje op haar wangen is deze keer hevig en echt!
Bomi
17-9-03
- - - - - - -
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
Een sprookje heet van de naald zoals dat heet. Ook mooi om voor te lezen voor mensen die nog kleinere kleinkinderen hebben.
Lieve-heerbeestje.
Enige tijd nadat de Grote Schepper de wereld had gemaakt, zoals Hij dacht dat het gebeuren moest, vond er toch een verbazend gebeuren plaats. Luister maar . . .
Het was een heel zonnige dag, de wereld had het warm, alle schepselen zochten beschutting in de schaduwplekjes overal waar ze die maar vinden konden. Mensen zochten verkoeling in het water en aten ijsjes zoveel ze konden, de kabouters hadden zich teruggetrokken in het midden van het grote bos, de bomen waren er hoog en het struikgewas hield de aarde vochtig en koel. In de lucht zaten de feeën en elfjes zich koelte toe te wuiven op één van de grote regenwolken. De wereld leek wel stil te staan.
Tussen het struikgewas woonde de familie van kabouter Witje, zijn vrouwtje was druk doende met groente te snijden voor de avondmaaltijd en de kleine kinderkabouters ravotten buiten in het struikgewas. Moeder Fria, want zo heette het vrouwtje, had al een paar keer in ’t rond gekeken zoekend naar een raar geluidje wat ze heel af en toe dacht te horen. En echt waar het was ook zo, ze stopte even met groente hakken en hoorde iets wat leek op een snik. Aandachtig luisterde ze nóg een keer en ja er was geen twijfel mogelijk iemand zat te snikken. Fria was een slimme vrouw en keek tussen de hoop groente die ze nog moest kuisen en wat vond ze daar? Een klein rood kevertje zo hard snikkend dat zijn vleugeltjes ervan trilden.
Ze nam het kleine ding op haar hand, het keek zo triest naar haar. Op haar vraag waarom het beestje zo weende kwam er met horten en stoten een ongewoon verhaal naar buiten. Het kevertje was zo triest omdat hij zichzelf zo lelijk vond. Al de andere vliegende dieren hadden de mooiste versieringen, ‘ kijk maar naar de vlinders ‘ zei het, ‘ die heb je in ontelbaar vele kleuren en motieven, de bijtjes hebben een mooi gestreept pakje, zelfs de vliegen hebben mooi doorschijnende en glanzende vleugels, snik, snik. . . . Ik heb alleen maar twee rode schelpjes als vleugeltjes, daar had de Heer toch wel iets anders kunnen van maken.’
Tja Frea wist er ook niet zo dadelijk iets op te vinden, ze gaf het kleine ding een paar groene blaadjes om het te troosten, zette het met blaadjes en al in een doosje op de koelste plaats die ze bedenken kon. Aan tafel tijdens de avondmaaltijd vertelde Frea haar verhaal aan Witje en de kindertjes. Niemand kon iets bedenken om het kevertje te helpen. Na de maaltijd gingen ze allemaal naar bed, al snel was het stil in huis elk had z’n eigen dromen.
De volgende morgen vertelde Witje waar hij van gedroomd had. Hij had de Heer gezien zittend op zijn hemeltroon, gewiegd door een schitterende wolk. Bedeesd had Witje Hem het verhaal gedaan, nu was het de beurt aan God de Vader om een beetje sip te kijken. ‘ Het is onmogelijk ‘zei Hij, ‘nu nog iets aan Mijn schepping te veranderen, vanuit de hemel toch.
Misschien heb je ergens nog een potje verf staan om er een versiering op aan te brengen! Ik reken op je! ‘ Kabouter Witje knikte maar beteuterd en het beeld van de Heer verdween. Jaaaaa !!! riepen Frea en de kinderen samen ‘ dat is het ‘ In het kleine schuurtje naast hun paddenstoel vonden ze nog een restje zwarte verf, de pot had gediend om hun deurtje te verven.
Voorzichtig haalde Frea het kevertje erbij, zette het in ’t midden van de tafel en vertelde wat ze van plan was. Het beestje bleef roerloos, stilletjes afwachtend, zitten. Ze nam de hardste onderkant van een grassprietje en doopte die in het likje verf, liet dan telkens een klein stipje op de vleugeltjes vallen en begon daarna te blazen om de verf te laten drogen. Na een paar uur hard labeur vond ze haar werk geslaagd. Ze liet het beestje zichzelf bewonderen in het glas van een klein raampje. Het kevertje glunderde en wist met zichzelf geen blijf. De kleine kaboutertjes joelden luid door elkaar, ééntje riep ‘ nu ben je een lieve - heer beestje ‘ want het idee kwam toch van Hem. Iedereen ging er dadelijk mee akkoord, zo komt het dat een gewoon rood kevertje zwarte stippen kreeg en voor altijd een lieve - heerbeestje werd.
Bomi.
( 2008 )
- - - - - - -
Lieve-heerbeestje.
Enige tijd nadat de Grote Schepper de wereld had gemaakt, zoals Hij dacht dat het gebeuren moest, vond er toch een verbazend gebeuren plaats. Luister maar . . .
Het was een heel zonnige dag, de wereld had het warm, alle schepselen zochten beschutting in de schaduwplekjes overal waar ze die maar vinden konden. Mensen zochten verkoeling in het water en aten ijsjes zoveel ze konden, de kabouters hadden zich teruggetrokken in het midden van het grote bos, de bomen waren er hoog en het struikgewas hield de aarde vochtig en koel. In de lucht zaten de feeën en elfjes zich koelte toe te wuiven op één van de grote regenwolken. De wereld leek wel stil te staan.
Tussen het struikgewas woonde de familie van kabouter Witje, zijn vrouwtje was druk doende met groente te snijden voor de avondmaaltijd en de kleine kinderkabouters ravotten buiten in het struikgewas. Moeder Fria, want zo heette het vrouwtje, had al een paar keer in ’t rond gekeken zoekend naar een raar geluidje wat ze heel af en toe dacht te horen. En echt waar het was ook zo, ze stopte even met groente hakken en hoorde iets wat leek op een snik. Aandachtig luisterde ze nóg een keer en ja er was geen twijfel mogelijk iemand zat te snikken. Fria was een slimme vrouw en keek tussen de hoop groente die ze nog moest kuisen en wat vond ze daar? Een klein rood kevertje zo hard snikkend dat zijn vleugeltjes ervan trilden.
Ze nam het kleine ding op haar hand, het keek zo triest naar haar. Op haar vraag waarom het beestje zo weende kwam er met horten en stoten een ongewoon verhaal naar buiten. Het kevertje was zo triest omdat hij zichzelf zo lelijk vond. Al de andere vliegende dieren hadden de mooiste versieringen, ‘ kijk maar naar de vlinders ‘ zei het, ‘ die heb je in ontelbaar vele kleuren en motieven, de bijtjes hebben een mooi gestreept pakje, zelfs de vliegen hebben mooi doorschijnende en glanzende vleugels, snik, snik. . . . Ik heb alleen maar twee rode schelpjes als vleugeltjes, daar had de Heer toch wel iets anders kunnen van maken.’
Tja Frea wist er ook niet zo dadelijk iets op te vinden, ze gaf het kleine ding een paar groene blaadjes om het te troosten, zette het met blaadjes en al in een doosje op de koelste plaats die ze bedenken kon. Aan tafel tijdens de avondmaaltijd vertelde Frea haar verhaal aan Witje en de kindertjes. Niemand kon iets bedenken om het kevertje te helpen. Na de maaltijd gingen ze allemaal naar bed, al snel was het stil in huis elk had z’n eigen dromen.
De volgende morgen vertelde Witje waar hij van gedroomd had. Hij had de Heer gezien zittend op zijn hemeltroon, gewiegd door een schitterende wolk. Bedeesd had Witje Hem het verhaal gedaan, nu was het de beurt aan God de Vader om een beetje sip te kijken. ‘ Het is onmogelijk ‘zei Hij, ‘nu nog iets aan Mijn schepping te veranderen, vanuit de hemel toch.
Misschien heb je ergens nog een potje verf staan om er een versiering op aan te brengen! Ik reken op je! ‘ Kabouter Witje knikte maar beteuterd en het beeld van de Heer verdween. Jaaaaa !!! riepen Frea en de kinderen samen ‘ dat is het ‘ In het kleine schuurtje naast hun paddenstoel vonden ze nog een restje zwarte verf, de pot had gediend om hun deurtje te verven.
Voorzichtig haalde Frea het kevertje erbij, zette het in ’t midden van de tafel en vertelde wat ze van plan was. Het beestje bleef roerloos, stilletjes afwachtend, zitten. Ze nam de hardste onderkant van een grassprietje en doopte die in het likje verf, liet dan telkens een klein stipje op de vleugeltjes vallen en begon daarna te blazen om de verf te laten drogen. Na een paar uur hard labeur vond ze haar werk geslaagd. Ze liet het beestje zichzelf bewonderen in het glas van een klein raampje. Het kevertje glunderde en wist met zichzelf geen blijf. De kleine kaboutertjes joelden luid door elkaar, ééntje riep ‘ nu ben je een lieve - heer beestje ‘ want het idee kwam toch van Hem. Iedereen ging er dadelijk mee akkoord, zo komt het dat een gewoon rood kevertje zwarte stippen kreeg en voor altijd een lieve - heerbeestje werd.
Bomi.
( 2008 )
- - - - - - -
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
- - - - -
Gustilpe en Nele,
Het was weer fijn jullie in mijn droomwereld te ontvangen
graag had ik jullie een drankje geserveerd
maar helaas is de technologie nog niet zover geëvolueerd
Vriendelijke groetjes,
Bomi.
- - - - - - - - - - - -
Gustilpe en Nele,
Het was weer fijn jullie in mijn droomwereld te ontvangen
graag had ik jullie een drankje geserveerd
maar helaas is de technologie nog niet zover geëvolueerd
Vriendelijke groetjes,
Bomi.
- - - - - - - - - - - -
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
_Nele_ - Lid geworden op: 06 feb 2007, 19:20
Lieve Bomi,
kom je een fijn week-end wensen!!
Deemstering
Weelderig rood,roos blauw
waar ik zoveel van hou
wit,oranje,purper heide
bloemenpracht wijde
rood kleurt de hemel
straalt over het gewemel
de deemstering valt
roept de dag een halt
hult straks alles in het donker
maakt plaats voor sterrengeflonker
Nele
kom je een fijn week-end wensen!!
Deemstering
Weelderig rood,roos blauw
waar ik zoveel van hou
wit,oranje,purper heide
bloemenpracht wijde
rood kleurt de hemel
straalt over het gewemel
de deemstering valt
roept de dag een halt
hult straks alles in het donker
maakt plaats voor sterrengeflonker
Nele
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
- - - -
Brugse kant.
Zo fijn en teer als Brugse kant hing het daar. De dag voordien was het er, absoluut zeker, nog niet. Bij ’t openschuiven van de overgordijnen zag ik het ineens, in de rechter bovenhoek achter het gordijn. Een kunstig geweven spinnenweb. De morgenzon gaf er met haar speciale licht een aparte glans aan. De ragfijne draadjes leken wel van zilver.
Stomverbaasd stond ik het te bekijken met, eerlijk gezegd, gemengde gevoelens. In ons huis word elke week gepoetst, onmogelijk dan van de bewoners te zeggen dat ze vuil zijn. Van de andere kant stond ik toch met een beetje verwondering, bijna bewondering, te kijken naar dit kleine kunstwerk. Vakkundig geplaatst, op zo een manier dat de rechte hoek netjes en precies afgesneden was. Iedereen weet dat ,,de kortste weg tussen twee punten een rechte is,, ook de ontwerpster van deze snelweg.
Waar was dat harige beest overigens, dit kleine meetkundige genie? Waar ze zich de voorbije nacht mee bezig gehouden had wist ik zeker. Onuitgenodigd, onaangekondigd had ze duidelijk haar visitekaartje achter gelaten. Stel je voor je ligt samen met je schat nietsvermoedend in dat bed, wie weet hoe lang dat beest je in de gaten heeft zitten houden?. Dat lijkt een beetje op voyeurisme, een piepshow in ’t klein. Zeggen dat er in elk huis, volgens kenners, zoveel onzichtbare spinnen zitten. Hoeveel paar ogen zijn er ’s nachts op je gericht? Van uit elke hoek van de kamer wordt je begluurd en aangestaard, je mag er niet aan denken, de lust om te gaan slapen zou voor minder over zijn.
Daar bovenop zat ik nu met nog een bijkomend probleem, zou ik nu dat kantwerkje verwijderen of niet? Het beestje zelf was nergens te bespeuren, had zich in veiligheid gebracht. Misschien verwachtte het zich wel aan zo een reactie. Ik weet dat het niet netjes is iemands arbeid te vernielen, ik heb het wel gedaan! Met de flipper was de klus in een wip geklaard. Zo ons huis was weer netjes, mijn ziel vertoonde wél een vlekje. Ik had gezondigd tegen de natuur. Op welke wijze zou ik daar boete kunnen voor doen? Het is toch niet denkbaar alle spinnen in huis aan mijn boezem te drukken?
Spaar me daarvan ik mag er niet aan denken.
Bomi
16-09-03
-----
Brugse kant.
Zo fijn en teer als Brugse kant hing het daar. De dag voordien was het er, absoluut zeker, nog niet. Bij ’t openschuiven van de overgordijnen zag ik het ineens, in de rechter bovenhoek achter het gordijn. Een kunstig geweven spinnenweb. De morgenzon gaf er met haar speciale licht een aparte glans aan. De ragfijne draadjes leken wel van zilver.
Stomverbaasd stond ik het te bekijken met, eerlijk gezegd, gemengde gevoelens. In ons huis word elke week gepoetst, onmogelijk dan van de bewoners te zeggen dat ze vuil zijn. Van de andere kant stond ik toch met een beetje verwondering, bijna bewondering, te kijken naar dit kleine kunstwerk. Vakkundig geplaatst, op zo een manier dat de rechte hoek netjes en precies afgesneden was. Iedereen weet dat ,,de kortste weg tussen twee punten een rechte is,, ook de ontwerpster van deze snelweg.
Waar was dat harige beest overigens, dit kleine meetkundige genie? Waar ze zich de voorbije nacht mee bezig gehouden had wist ik zeker. Onuitgenodigd, onaangekondigd had ze duidelijk haar visitekaartje achter gelaten. Stel je voor je ligt samen met je schat nietsvermoedend in dat bed, wie weet hoe lang dat beest je in de gaten heeft zitten houden?. Dat lijkt een beetje op voyeurisme, een piepshow in ’t klein. Zeggen dat er in elk huis, volgens kenners, zoveel onzichtbare spinnen zitten. Hoeveel paar ogen zijn er ’s nachts op je gericht? Van uit elke hoek van de kamer wordt je begluurd en aangestaard, je mag er niet aan denken, de lust om te gaan slapen zou voor minder over zijn.
Daar bovenop zat ik nu met nog een bijkomend probleem, zou ik nu dat kantwerkje verwijderen of niet? Het beestje zelf was nergens te bespeuren, had zich in veiligheid gebracht. Misschien verwachtte het zich wel aan zo een reactie. Ik weet dat het niet netjes is iemands arbeid te vernielen, ik heb het wel gedaan! Met de flipper was de klus in een wip geklaard. Zo ons huis was weer netjes, mijn ziel vertoonde wél een vlekje. Ik had gezondigd tegen de natuur. Op welke wijze zou ik daar boete kunnen voor doen? Het is toch niet denkbaar alle spinnen in huis aan mijn boezem te drukken?
Spaar me daarvan ik mag er niet aan denken.
Bomi
16-09-03
-----
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Lieve Bomi,
Blij dat je even langskwam en over je kleinkinderen vertelde !
Het deed me terugdenken aan de periode tussen 1985 en 2000
toen we nog met vier generaties onder een dubbeldak leefden...
'k Denk nu nog altijd met een beetje nostalgie aan die bevoor-
rechte jaren -vooral voor mijn ouders, die zo hun achterklein-
kinderen zagen opgroeien - (mijn moeder heeft bijna geen
geheugen meer maar, met behulp van de familiefoto's op de
muren van haar kamer, kan ze die prachtige momenten terug
beleven !)
Gelukkig is de band met mijn vier kleinkinderen (Robbie 22,
Daniël 20, Elly 16 en Alix 6) even sterk als toen en het is, zoals
bij jou, dikwijls opendeurdag bij ons ; ook met de kleinkinderen
van Alter en vooral met zijn petekind Elke, een spontaan en lief
meisje van 15 ! Grootouders zijn is toch zalig he Bomi
We hebben je "Brugse kant" met veel plezier gelezen maar ik
moet zeggen dat we sindsdien onze slaapkamer goed inspecteren
voordat we onder de lakens duiken want we zouden niet graag
beloerd worden door verschillende paar ogen. Wij houden namelijk
van privacy op sommige momenten
Maar je verhaal over de onzichtbare kantwerkster heeft mij aan
iets doen denken dat ik beleefd heb enkele jaren geleden en
waarover ik iets had geschreven in 2006 :
Ik was ooit op bezoek bij een Duitse beeldhouwer en schilder,
vriend van mijn schoonfamilie, in het Zwarte Woud .
Die man woonde in een verlaten station, in een sprookjesachtig
dal bij een zingende kronkelende rivier, omringd door een
immense varieteit boomsoorten en in dat groene schilderspalet
konden wij ongeveer twintig verschillende nuances tellen.......
echt een streling voor het oog.
Wij gingen naar binnen en nadien, vroeg ik mij altijd af of iemand
toen " Sesaam, open U " had gezegd.......... want ik dacht dat ik in
het rovershol van Ali Baba was beland !
Zoveel schatten, de één prachtiger dan de ander. Beelden, juwelen,
schilderijen, kistjes, doosjes, kleine sierlijke meubeltjes van de hele
wereld en in de fijnste materieën die de natuur ons biedt.
Dit alles om iets over spinnen te vertellen, want.......... rond de hoge
ogivale ramen die een vergezicht over de tuin toelieten, hingen tien-
tallen spinnenwebben, zo fijn als de ragfijnste kant........
Ik ging er direct naartoe om die van dichterbij te kunnen bewonderen,
tot groot plezier van onze gastheer die, nogal verbaasd om mijn
entoesiasme, mij begon te vertellen over het leven van de spinnen,zijn
vriendinnen, hun nut en hun levensgewoontes. Ik luisterde naar zijn
warme stem met de verrukking van een kindje voor een sprookje !
Die man had de natuurlijkste en minst onschadelijke manier gevonden
om zonder lastige insekten te leven maar ik wist dat ik spijtig genoeg
zoiets niet moest proberen eens wij terug thuis zouden zijn want....
spinnewebben horen niet in een fatsoenlijke woning (zei mijn moeder
altijd
)Beste Bomi, we wensen jou nog een mooie zondag (met of zonder
bezoekers). Lieve groetjes van Alter en Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
------
Van voor de oorlog!
Omdat ik geboren ben in 1935 was ik eentje van ‘ voor de oorlog ‘ In de volksmond werd op die manier een scheiding gemaakt tussen gebeurtenissen voor of na de oorlog. De oorlog begon in mei1940 ik was bijna 5 jaar. Je zou denken wat weet zo ’n kind daar nog over te vertellen. Fout er zijn dingen die je nooit vergeet. Onze vlucht voor de Duitsers bvb. Vertrekken uit Hasselt, te voet, toekomen aan de Franse grens en dan zien dat je met je neus voor de vijand staat. Onderweg elke keer er een sirene ging in een greppel duiken, schuilen voor ’t afweergeschut, kogels over je hoofd horen fluiten gevolgd door een doffe inslag wáár dan ook. Neen dat vergeet je niet.
Tijdens de oorlog was het in de scholen regelmatig schuilen voor bomalarm. Kinderen waren bang maar ook weer vlug vergeten.
Mijn eerste communie deed ik tijdens de oorlog in een jurkje van donkerblauw fluweel met een wit kanten kraagje. Het feestmenu bestond uit konijn die mijn grootmoeder speciaal voor die gelegenheid had gekweekt. Het konijn was vergezeld van bokalen fruit, peren en kersen, pruimen en appelmoes. Voor ons was het écht een feestdag.
Na die 5 oorlogsjaren kwam er voor ons, kinderen, een ware ontdekkingstocht van alle dingen die we tijdens de oorlog niet gekend hadden, chocolade, sinaasappelen, een stukje spek of salami, voor ons was alles nieuw. De economie herleefde ons leven evenzeer.
Schoollopen eerst dicht bij huis, de lagere school, daarna in de stad. Vader besliste dat naaien en koken voor een meisje méér dan genoeg was. Door veel aandringen mocht ik dan het regentaat ‘ Snit en Naad ‘ volgen wat ik toen wel plezant vond.
Via mijn broer had ik ondertussen mijn huidige man leren kennen. Het klikte dadelijk tussen ons. Na de studie werd er aan trouwen gedacht wat op verzet stuitte van de twee ouderparen. Ze hadden me liever zien voor de klas staan maar in die tijd werden de vrouwen als ze trouwden onherroepelijk buiten gezet, overal trouwens. Dat staafde ons in de overtuiging zo snel mogelijk te trouwen, we hadden beide een job en zouden het wel rooien. Zo is het dan ook gebeurd ik 21 en mijn man 23 jaar. We hebben er nog geen seconde spijt van gehad.
Trouwen brengt kinderen met zich mee, ook de zorgen om die fatsoenlijk groot te krijgen. Met onze trieste jeugd, door de oorlogsjaren, nog in ons achterhoofd wil je die alles geven wat jezelf gemist hebt. Dat lukt niet altijd en ook niet op alle gebied. Onze kinderen hebben gestudeerd, zijn uiteindelijk goed op hun pootjes terecht gekomen.
Na hun trouwen kwamen de kleinkinderen voor grootouders altijd iets speciaal. We hebben ervan genoten van de eerste dag tot nu nog altijd. Alle vrije dagen waren ze bij ons, je kunt niets opnoemen wat we niet samen gedaan hebben. Spelletjes, knutselen, knippen en plakken, wandelingen in Bokrijk met regelmatig oud brood om de vissen te voeren, alles hebben we gedaan. Alle speeltuinen kilometers in de omtrek hebben we bezocht. Hoeveel maaltijden hebben we samen gebruikt, hoeveel pannenkoeken en taarten zou ik in mijn leven gebakken hebben? Ik weet het niet het heeft ook geen belang, feit is dat we er van genoten hebben.
Nu dat ze alledrie volwassen zijn waaien ze nog regelmatig binnen en buiten, snuffelen eens in de kast waar het ‘ lekker ‘ ligt, drinken iets en na een dikke kus verdwijnen ze weer. Wie ergens iets heeft wat genaaid moet worden brengt dat steevast naar de ‘ bomi ‘ want die heeft vroeger ‘ snit en naad ‘ gevolgd. Remember!
Trouwens dat is er eentje van ‘ voor de oorlog ‘ zo maken ze, ze de dag van vandaag niet meer!
Bomi
( 2004 )
- - - - - -
- - - - - - - - - De vier jaargetijden.
Van voor de oorlog!
Omdat ik geboren ben in 1935 was ik eentje van ‘ voor de oorlog ‘ In de volksmond werd op die manier een scheiding gemaakt tussen gebeurtenissen voor of na de oorlog. De oorlog begon in mei1940 ik was bijna 5 jaar. Je zou denken wat weet zo ’n kind daar nog over te vertellen. Fout er zijn dingen die je nooit vergeet. Onze vlucht voor de Duitsers bvb. Vertrekken uit Hasselt, te voet, toekomen aan de Franse grens en dan zien dat je met je neus voor de vijand staat. Onderweg elke keer er een sirene ging in een greppel duiken, schuilen voor ’t afweergeschut, kogels over je hoofd horen fluiten gevolgd door een doffe inslag wáár dan ook. Neen dat vergeet je niet.
Tijdens de oorlog was het in de scholen regelmatig schuilen voor bomalarm. Kinderen waren bang maar ook weer vlug vergeten.
Mijn eerste communie deed ik tijdens de oorlog in een jurkje van donkerblauw fluweel met een wit kanten kraagje. Het feestmenu bestond uit konijn die mijn grootmoeder speciaal voor die gelegenheid had gekweekt. Het konijn was vergezeld van bokalen fruit, peren en kersen, pruimen en appelmoes. Voor ons was het écht een feestdag.
Na die 5 oorlogsjaren kwam er voor ons, kinderen, een ware ontdekkingstocht van alle dingen die we tijdens de oorlog niet gekend hadden, chocolade, sinaasappelen, een stukje spek of salami, voor ons was alles nieuw. De economie herleefde ons leven evenzeer.
Schoollopen eerst dicht bij huis, de lagere school, daarna in de stad. Vader besliste dat naaien en koken voor een meisje méér dan genoeg was. Door veel aandringen mocht ik dan het regentaat ‘ Snit en Naad ‘ volgen wat ik toen wel plezant vond.
Via mijn broer had ik ondertussen mijn huidige man leren kennen. Het klikte dadelijk tussen ons. Na de studie werd er aan trouwen gedacht wat op verzet stuitte van de twee ouderparen. Ze hadden me liever zien voor de klas staan maar in die tijd werden de vrouwen als ze trouwden onherroepelijk buiten gezet, overal trouwens. Dat staafde ons in de overtuiging zo snel mogelijk te trouwen, we hadden beide een job en zouden het wel rooien. Zo is het dan ook gebeurd ik 21 en mijn man 23 jaar. We hebben er nog geen seconde spijt van gehad.
Trouwen brengt kinderen met zich mee, ook de zorgen om die fatsoenlijk groot te krijgen. Met onze trieste jeugd, door de oorlogsjaren, nog in ons achterhoofd wil je die alles geven wat jezelf gemist hebt. Dat lukt niet altijd en ook niet op alle gebied. Onze kinderen hebben gestudeerd, zijn uiteindelijk goed op hun pootjes terecht gekomen.
Na hun trouwen kwamen de kleinkinderen voor grootouders altijd iets speciaal. We hebben ervan genoten van de eerste dag tot nu nog altijd. Alle vrije dagen waren ze bij ons, je kunt niets opnoemen wat we niet samen gedaan hebben. Spelletjes, knutselen, knippen en plakken, wandelingen in Bokrijk met regelmatig oud brood om de vissen te voeren, alles hebben we gedaan. Alle speeltuinen kilometers in de omtrek hebben we bezocht. Hoeveel maaltijden hebben we samen gebruikt, hoeveel pannenkoeken en taarten zou ik in mijn leven gebakken hebben? Ik weet het niet het heeft ook geen belang, feit is dat we er van genoten hebben.
Nu dat ze alledrie volwassen zijn waaien ze nog regelmatig binnen en buiten, snuffelen eens in de kast waar het ‘ lekker ‘ ligt, drinken iets en na een dikke kus verdwijnen ze weer. Wie ergens iets heeft wat genaaid moet worden brengt dat steevast naar de ‘ bomi ‘ want die heeft vroeger ‘ snit en naad ‘ gevolgd. Remember!
Trouwens dat is er eentje van ‘ voor de oorlog ‘ zo maken ze, ze de dag van vandaag niet meer!
Bomi
( 2004 )
- - - - - -
- - - - - - - - - De vier jaargetijden.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
_Nele_ - Lid geworden op: 06 feb 2007, 19:20
Lieve Bomi,
een fijne nieuwe week
Toen zong de nachtegaal zijn lied
Het is al een eeuw
er lag nog wel sneeuw
er was die lange brug
toen zag ik je terug
toen zong de nachtegaal zijn lied
hoorde je het niet?
De bloemen bloeiden
tranen vloeiden
de zon brak door
mijn lach ging niet teloor
het leven ging zijn gang
vol kindergezang
Nele
een fijne nieuwe week
Toen zong de nachtegaal zijn lied
Het is al een eeuw
er lag nog wel sneeuw
er was die lange brug
toen zag ik je terug
toen zong de nachtegaal zijn lied
hoorde je het niet?
De bloemen bloeiden
tranen vloeiden
de zon brak door
mijn lach ging niet teloor
het leven ging zijn gang
vol kindergezang
Nele