Levenssprokkels door de jaren heen.

Linkshandigheid.

Je kon het heus niet aan me zien
en toch.. zo zei men was er iets.
Waar ik menig traantje om liet.

Lezen ,rekenen ,ik kon het allemaal
maar schrijven met de rechterhand.
dat was een... heel ander verhaal.

Want ergens in mijn kinderhoofd
daar zat wel iets goed verkeerd.
Het links en rechts was verstoord.

Dat kon niet volgens schoolse regels
we leren het haar wel heel snel af.
Daar verscheen opeens die regel.

Ik zie hem zo nog voor mijn ogen
gekleurd blauw ,rood, roetzwart.
En de gele die cijfertjes vertoonde.

M'n linkerpinkje draagt de sporen nog
van 't opvoeden van langgeleden
Is te klein, stijf , zelfs een beetje krom.

Ik zag je toen die eerste keer
vanaf die dag kwam telkens weer
Een prettig voelen in mij boven
dat kwam alleen al door je ogen.

Ze straalde me zo teder tegen
ik werd zowaar ietwat verlegen.
Raakte gewoon helemaal van slag
toen je mij het eerste kusje gaf.

Het werd kuis op mijn wang gegeven
ik was wel een klein beetje verlegen.
Mijn wangen begonnen hard te gloeien
voelde in mijn hart de liefde groeien.

Jij werd mijn alles , heel mijn leven
ik heb je dan ook mijzelf gegeven
En mocht ik het nog eens overdoen
deed ik dezelfde keuze net als toen.

Jij mooie ,hoge, trotse kerketoren
beeld uit mijn kinderjaren.
Of de tijd verstreek zonder sporen
zo sta jij voor je uit te staren.

Er is in de jaren veel gebeurd
mijn leven ging steeds door.
Er was veel vreugde en ook getreur
jij was getuige ,dank hiervoor.

Telkens als ik jou daar zie staan
bekend ,vertrouwvol en bemind.
dan voel ik mijn gedachten gaan
hoe ik je beleefde als jonge kind.

Broers en zusjes werden gedoopt
Geloofsbeloften ernstig gegeven .
Ook gaf ik gelukkig mijn jawoord
aan de witte prins in m'n leven.

Het zwaarste viel me dan de weg
vader, moeder te begeleiden.
naar de uiteindelijke laatste plek
waar aardse wegen scheiden.

Als ik dan zomaar binnenloop
in de stilte die jou is gegeven.
Dan rijst in mij een diep geloof
in de liefde tijdens dit leven.

Met dank aan Viv voor de mooie foto

Lief,

Dat is weer prachtig geschreven door jou,
de inhoud van dit gedicht zal bij velen
dezelfde herinneringen oproepen.

Alterego 1

Tranen als dauwdruppels gevangen
vergoten door een groot verdriet
Zo heel doorzichtig en glanzend
je wil niet dat een ander ze ziet.

Je lichaam doet zo onwezelijk pijn
zonder dat het ergens maar faalt.
Je voelt je ziek van het alleenzijn
waarom moest hij zo plots gaan.

Net zo kwetsbaar als spinnenweb
werd jij opeens die bewuste dag
Opeens dan was je steunpunt weg
gisteren hoorde je nog zijn lach.

En ja ....de tijd heelt alle wonden
zo wordt vaak troostend gezegd.
Jij voelt alleen een grote leegte
wat je ook doet ...een zere plek.

Prachtig lief..... wat kan de liefde mooi zijn.

Corry

Ik zie mezelf daar nog zo staan
regelmatig als ik van school
huiswaarts mocht gaan.

De centjes waren helaas op
met het duimpje omhoog
deed ik gewoon autostop.

Pa en ma mochten 't niet weten
maar voor hun studentje
was het toen ook duur leven.

Dus was dit meidje prijsbewust
verzaakte ze menige keer
aan de voor haar dure autobus.

Zo stond ik geduldig te wachten
een lieve dame nam me mee
bezorgd uite ze haar gedachten.

Uitvluchten gingen over mijn lippen
zou braaf zijn; nooit 't nog wagen
Doch een mens kan zich vergissen.

Eerlijk is eerlijk, 'k kon niet anders
zakgeld verdween als sneeuw in de zon
en hoe moest ik anders thuis belanden?

Het was een tijd van veel vertrouwen
misschien was mijn jeugd misschien
ik had het graag zo willen houden.

Dat je kan gaan en staan waar je wil
niet bang moet zijn om foute dingen
Wat is nu zo anders wat is het verschil?

Zijn het de mensen die gehaast zijn.
is het de macht van het grote geld
of de macht van de macht wat telt?

Voor mij is het leven op zich waardevol
een mooie bloem, een paardje dat holt
ergens een kind dat lacht..hoopvol.

Lief, aotostop doen is inderdaad heel gevaarlijk...

Robbe

Maar je gedichtje is mooi !

LIEF
ik denk aan u en aan JEAN en duim voor jullie op een goede afloop
jou gedichtje spreekt mij erg aan over de auto stop
wij hadden vroeger de centjes ook niet
en ik denk vele onder ons niet

liefs Muiske

Bedankt lieve mensen .Kuren van de PC en mijn verstrooide kop deden woorden een beetje van richting veranderen .Jean mag vandaag naar huis de trein staat weer op goede sporen.

Je mag van mij
al wat haren verliezen.
Ik zal steeds weer
voor jou blijven kiezen.

Je mag voor mij
gerust rimpeltjes krijgen.
Ik zal ze gaarne
met creme bestrijden.

Je mag van mij
al minder gaan horen.
Zolang ik maar zie
die fonkel in je ogen.

Maar wat ik niet wil
dat zou verdwijnen.
het stukje verliefdheid
tussen ons beiden.

Zoals menigeen nog wel weet
werd er vroeger gebeden
bij de vleet.

Als kind zag ik dat niet zo zitten
dus mijn gebedjes waren er
met grappige pitten.

Zo kreeg mijnheer pastoor
bij het 'dominus fobis que''
gewoon zijn broek niet meer toe.

Lieten we zomaar 'onze vader'
alle keren opnieuw
springen in't water.

Bij het akte van berouw
sloeg de buurman
op zijn vrouw.

Het heimelijk plezier was groot
als de non ,langs ons gezeten
het niet had gehoord.

Zo werd een saai en lang gebeuren
omgetoverd tot een spel
wat onze beleving deed kleuren.

Nu denk ik nog graag eens terug
aan mijn kinderstreken
Wat ging het allemaal toch vlug.

De golven deinen zacht op en neer.
een beetje verrast voel ik me.
De wolken ze lijken zo donker niet meer.

Waar komt het zo maar opeens vandaan
de zin om te doen ,de energie
zie me hier met mijn schuppeke staan.

De tuin nodigt me haast uitdagend uit
meiske er is nog veel te doen
Kijk neem maar vlug die groene struik.

Ik schup en trek, gebruik heel mijn kunnen
splits ,scheur en vermeerder.
Bekijk mijn werk ,ben tevreden vanbinnen.

Komt het door het werken in mijn tuin
dat golven van zorgen verzachten
Een ding weet ik zeker doet minder pijn.

Niet echt mijn rugje dat doet wel zeer
maar geest en gedachten
geven die sombere gedachten niet meer.

Zo dein ik maar voort op de rustige golven
van gelaten afwachten
naar wat brengt het leven ons morgen.

Tevreden en genieten van ieder moment
dat ons word gegeven
In het besef dat alleen dat nog ... telt

Mag ik in dit hoekje een gedichtje plaatsen. Hier waar het warm en gezellig is?

Meisjes die moeder werden Jean T Nare

Ik keek gisteren naar jonge vrouwen
Niet om de lust, maar met verwondering.
Zij, die vroeger onberekenbaar,
Wild en soms onbeleefd
Bij mij overkwamen als zonderling.

Nu stonden zij aan de poort van de school
Wachtend op hun kinderen
Die zij met zorgvuldigheid
Bij het handje namen
En overstaken zonder iemand te hinderen

Ik zag de kleine Maaria
Haar handen leggen op de schouder
Van haar kleine meid
Bang dat ze zich zou bezeren
Kortom een voorbeeld van een ouder

Dat te zien stemde mij tot vreugde
De cyclus zet zich voort
Niet alleen wij nu als generatie
Maar ook die na ons kwamen
Doen het wel zoals het hoort.