Verhalen waar gebeurd of gefantaseerd.
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
Welkom aan de vertellers en fantasten!
Beste vrienden(innen), persoonlijk vind ik dat er hier nog iets ontbreekt. Een plaatsje om verhalen te posten. Let wel toegankelijk voor iedereen!
Waar gebeurde of gefantaseerde als het maar goed in elkaar steekt.
Groeten,
Bomi
De bosnimf.
Het kleine hertje liep hinkend door het lage struikgewas. Bij een sprong over de droge gracht had het zijn ‘kunnen’ duidelijk overschat. De landing was tamelijk ongelukkig, waardoor het zijn linkerachterpootje bezeerd had. Het wou zo graag groot zijn, het voorbeeld van zijn moeder volgen. Na de mislukte plof snuffelde de moeder ongerust rond haar jong, probeerde met haar hoofd het kleintje zo ver mogelijk in het lage kreupelhout te drijven, beschutting zoekend tegen mogelijk gevaar.
Tussen de bomen zaten ze beschut, net op tijd, het kleine ding was op ’t einde van zijn krachten. Een grote boom met dikke wortels die hoog boven de grond uitstaken was ideaal, precies een netwerk van gleuven en gangetjes. In een van die holtes ging ze op haar zijkant liggen met haar jong dicht tegen haar. Na eventjes rust vond het de warme uier en zoog z’n buikje vol. Ze lagen gemakkelijk en lekker warm, het najaarszonnetje scheen tussen de bomen door. De zonnestralen trokken lijnen van in de hemel tot op de aarde. Werkelijk een mooi zicht!
’n Kleine bosnimf gleed langs een zonnestraal naar beneden, juist tussen de poten van de ree. Voor de mens onzichtbaar, door dieren en planten maar al te goed gekend.. Betoverend zag het er uit! ’n Jurkje van ragfijne tule, in een zo speciale kleur lila, onbeschrijflijk. Ze had een fijne krans van dun geweven rietgras in de lange blonde haren, doorweven met witte en gele margrieten. Aan beide armpjes droeg ze een reeks armbandjes, gemaakt van kleine glazen pareltjes in wel duizend kleuren. Rond de enkels bandjes van rietgras versierd met zilveren belletjes. Elke beweging zorgde voor ’n helder getinkel. Moeder vertelde het bosnimfje over wat er met het kleintje gebeurd was. Begrijpend knikte het, legde het kleine hoofdje in haar schoot, begon met beide handen zachtjes het pootje te wrijven. Op en neer, heen en weer!
Terwijl ze dat deed rinkelden de armbandjes klingelend tegen mekaar, het nimfje begon met een kristalhelder stemmetje, op het ritme van het getinkel te zingen. Zonder woorden een liedje van klanken door mekaar. Een ritmische melodie liet ze mysterieus samenvloeien met de tinkeltjes van de armbandjes. Ze was nog maar net begonnen, kwamen er al verschillende vogeltjes mee in ’t groepje zitten. Overal gingen ze zitten bij het drietal, vormden als het ware één grote cirkel. Eén zat op de bloemenkrans van het nimfje, een ander had zich parmantig op het hoofd van de ree gezet, pal tussen haar 2 lange oren.
Bij het gezang van de kleine nimf, het getingel van de armbandjes kwam nu ook nog het gekwetter van de vogeltjes. Een paar kleine konijntjes kwamen nieuwsgierig eens kijken, eerst zaten ze heel stilletjes. Na een poosje wipten ook zij met hun korte staartjes heen en weer. Het was een vrolijk gezelschap, een zoet melodieus liedje, zo vredig dat beide dieren er langzaam door in slaap werden gewiegd. Het kleine tinkelding werkte ijverig verder, zachtjes masserend over het pijnlijke pootje, ondertussen haar magische kracht gebruikend.
Het werd tijd voor haar terug te keren naar haar bovenaardse thuis. De zonnestralen werden korter, ze keek nog eens naar het kleintje, gaf het een kusje pal op z’n snoet en sprong recht. De vogeltjes vlogen omhoog recht naar hun bomen, de konijntjes verdwenen in hun holletjes. Ze zwaaide nog éénmaal naar hen, greep de naaste zonnestraal, schoot in een flits weer omhoog. Moeder werd wakker van licht geritsel, het kleintje sprong vinnig rond tussen het lage groen, happend naar gedroogde zaadjes van uitgebloeide planten. Tevreden zag ze haar jonge ding genezen en dartel rondhuppelen, verwonderd was ze niet, alleen erg blij! Niet elke dag kom je een bosnimfje tegen, dieren weten nu eenmaal dat het voor hen een zegen is. Zonder af en toe een beetje hulp van hier boven zouden ze nog kwetsbaarder zijn.
Bomi
( sprookje )
24-09-03
Beste vrienden(innen), persoonlijk vind ik dat er hier nog iets ontbreekt. Een plaatsje om verhalen te posten. Let wel toegankelijk voor iedereen!
Waar gebeurde of gefantaseerde als het maar goed in elkaar steekt.
Groeten,
Bomi
De bosnimf.
Het kleine hertje liep hinkend door het lage struikgewas. Bij een sprong over de droge gracht had het zijn ‘kunnen’ duidelijk overschat. De landing was tamelijk ongelukkig, waardoor het zijn linkerachterpootje bezeerd had. Het wou zo graag groot zijn, het voorbeeld van zijn moeder volgen. Na de mislukte plof snuffelde de moeder ongerust rond haar jong, probeerde met haar hoofd het kleintje zo ver mogelijk in het lage kreupelhout te drijven, beschutting zoekend tegen mogelijk gevaar.
Tussen de bomen zaten ze beschut, net op tijd, het kleine ding was op ’t einde van zijn krachten. Een grote boom met dikke wortels die hoog boven de grond uitstaken was ideaal, precies een netwerk van gleuven en gangetjes. In een van die holtes ging ze op haar zijkant liggen met haar jong dicht tegen haar. Na eventjes rust vond het de warme uier en zoog z’n buikje vol. Ze lagen gemakkelijk en lekker warm, het najaarszonnetje scheen tussen de bomen door. De zonnestralen trokken lijnen van in de hemel tot op de aarde. Werkelijk een mooi zicht!
’n Kleine bosnimf gleed langs een zonnestraal naar beneden, juist tussen de poten van de ree. Voor de mens onzichtbaar, door dieren en planten maar al te goed gekend.. Betoverend zag het er uit! ’n Jurkje van ragfijne tule, in een zo speciale kleur lila, onbeschrijflijk. Ze had een fijne krans van dun geweven rietgras in de lange blonde haren, doorweven met witte en gele margrieten. Aan beide armpjes droeg ze een reeks armbandjes, gemaakt van kleine glazen pareltjes in wel duizend kleuren. Rond de enkels bandjes van rietgras versierd met zilveren belletjes. Elke beweging zorgde voor ’n helder getinkel. Moeder vertelde het bosnimfje over wat er met het kleintje gebeurd was. Begrijpend knikte het, legde het kleine hoofdje in haar schoot, begon met beide handen zachtjes het pootje te wrijven. Op en neer, heen en weer!
Terwijl ze dat deed rinkelden de armbandjes klingelend tegen mekaar, het nimfje begon met een kristalhelder stemmetje, op het ritme van het getinkel te zingen. Zonder woorden een liedje van klanken door mekaar. Een ritmische melodie liet ze mysterieus samenvloeien met de tinkeltjes van de armbandjes. Ze was nog maar net begonnen, kwamen er al verschillende vogeltjes mee in ’t groepje zitten. Overal gingen ze zitten bij het drietal, vormden als het ware één grote cirkel. Eén zat op de bloemenkrans van het nimfje, een ander had zich parmantig op het hoofd van de ree gezet, pal tussen haar 2 lange oren.
Bij het gezang van de kleine nimf, het getingel van de armbandjes kwam nu ook nog het gekwetter van de vogeltjes. Een paar kleine konijntjes kwamen nieuwsgierig eens kijken, eerst zaten ze heel stilletjes. Na een poosje wipten ook zij met hun korte staartjes heen en weer. Het was een vrolijk gezelschap, een zoet melodieus liedje, zo vredig dat beide dieren er langzaam door in slaap werden gewiegd. Het kleine tinkelding werkte ijverig verder, zachtjes masserend over het pijnlijke pootje, ondertussen haar magische kracht gebruikend.
Het werd tijd voor haar terug te keren naar haar bovenaardse thuis. De zonnestralen werden korter, ze keek nog eens naar het kleintje, gaf het een kusje pal op z’n snoet en sprong recht. De vogeltjes vlogen omhoog recht naar hun bomen, de konijntjes verdwenen in hun holletjes. Ze zwaaide nog éénmaal naar hen, greep de naaste zonnestraal, schoot in een flits weer omhoog. Moeder werd wakker van licht geritsel, het kleintje sprong vinnig rond tussen het lage groen, happend naar gedroogde zaadjes van uitgebloeide planten. Tevreden zag ze haar jonge ding genezen en dartel rondhuppelen, verwonderd was ze niet, alleen erg blij! Niet elke dag kom je een bosnimfje tegen, dieren weten nu eenmaal dat het voor hen een zegen is. Zonder af en toe een beetje hulp van hier boven zouden ze nog kwetsbaarder zijn.
Bomi
( sprookje )
24-09-03
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
Beste liefhebbers van taal en alles wat we ermee kunnen doen van harte bedankt MAAR het moet van ons allemaal komen.
Verhalen heb ik nog genoeg, laat me a.u.b. niet alleen ploeteren.
Bomi
Verhalen heb ik nog genoeg, laat me a.u.b. niet alleen ploeteren.
Bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
Piepje mooi plaatje, bedankt.
Hier volgt iets gans anders, zeker geen sprookje ...
De man zat gespannen op het randje van zijn zetel naar de beelden op TV te kijken. Grote hoogoplaaiende vlammen vulden het scherm, nietsontziend baanden ze zich een weg door alles wat brandbaar was. Hij genoot van het spektakel, ja hij had het goed gedaan! Een beetje meewarig schudde hij met het hoofd en keek naar de brandweerlui die vochten tegen het vuur. Met man en macht, gewapend met grote waterkannonnen, konden ze alleen maar zorgen dat de brand niet oversloeg naar in de buurt gelegen kleinere panden. Goed bekeken, vond hij het van zichzelf, hij had beslist de juiste keuze gemaakt.
De eigenaar van het gebouw, een opslagplaats voor matrassen en zetelbekleding, was een paar weken eerder nog zo trots op TV komen verklaren dat ze de modernste brandbeveiliging in Vlaanderen hadden. Dat éne zinnetje had bij hem ergens in de hersenen een kortsluiting doen ontstaan. Bluf, pure bluf was het, hij zou ze eens wat tonen. Wat dachten ze wel, hem buiten houden zou niet lukken. Opscheppers verdienden een lesje te krijgen!
Van die dag af begon, in zijn verziekte brein, het plan stilaan vorm te krijgen. Dagen liep hij te denken en te analyseren, een plattegrond van het gebouw krijgen was kinderspel. Internet was een handig hulpmiddel, alle site’s over brand door de geschiedenis heen, wist hij vlot te vinden. Je kon er veel uit opsteken. De meest kansvolle manier was vertrekken uit de vier hoeken, vier kleine brandhaarden die snel één grote vlammenzee zouden worden. Hij sloot de ogen en kon het schouwspel zo zien gebeuren.
Verschillende avonden in de week ging hij op verkenning uit, een goede terreinkennis was broodnodig. Neen, hem zouden ze niet vatten!
Het eenvoudigste materiaal was nog altijd het beste vond hij. Poetskatoen gedrenkt in benzine en een bus vervuilde olie om rond te strooien was voor de brand alles wat hij nodig had. Om binnen te geraken had hij ander materiaal, ook daarin was hij expert, het zou niet zijn eerste kraak zijn. Wachtend, tot er volledige donkerte was, overliep hij nog eens het te volgen plan. Alles was voorzien, niets zou hem nu nog stoppen. Met de wagen deed hij er een kwartiertje over, de achterkant van de loods was zijn vertrekpunt. Binnen geraken ging vlot, hij wist hoe het alarm uit te schakelen, daarna ging alles volgens plan. Snelheid was nu heel belangrijk, de rook detectoren onklaar maken, de kleine haarden plaatsen en de olie over matrassen en andere materialen verspreiden, daarna in een opwelling wist hij nog de waterleiding te saboteren.
Hét grote ogenblik was aangebroken, nu de brand erin, hij zou er van genieten! Zijn plan was zo opgemaakt dat hij bij het verste punt begon en achterwaarts de volgende punten zou aansteken op weg naar de uitgang. Bij de eerste kleine vlammetjes, die hij zag begonnen zijn ogen te schitteren. Hij raakte erdoor in extase. Eens buiten bleef hij geobsedeerd staan kijken tot het duidelijk werd dat zijn werk goed was. Stuk springend glas was één voorbode, ook kon je de warmte al voelen, de lucht rondom het gebouw zinderde. Nu parelde het zweet ook op zijn voorhoofd, het werd warm, te warm! Hij wou naar de auto maar kon zich niet bewegen, wanhopig deed hij pogingen om een stap te verzetten het lukte hem niet. Zijn mond opende zich om te roepen, ook dat lukte hem niet! Er kwam geen geluid uit zijn keel hoe hard hij ook zijn best deed. Panische angst sloeg door zijn lichaam, hij wou niet verbranden, niet hij ……
Heel in de verte hoorde hij een stem roepen: ‘ Karel hoe lang zit je hier nu al, waarom kom je niet naar bed? ‘ Eindelijk kwam hij weer bij zijn positieven, zijn vrouw stond naast hem en schudde aan zijn arm. Ze vroeg wat hem scheelde, hij zag er zo verwilderd uit! Met een zakdoek veegde hij het zweet van zijn voorhoofd, ondertussen stamelend ‘het was een droom, hemeltje lief het was een droom!’ Naast hem stond het TV toestel te flikkeren het was ver over middernacht, de uitzending was al lang geleden gestopt! Hij herinnerde zich de verschrikkelijke beelden die hij in het late journaal gezien had. Er was een brand geweest in een opslagplaats, de gedachten die hij had gehad toen bleek dat het kwaad opzet was. De angst van elke zakenman, zeker in die branche, was brand. Hij had er dan ook alles aan gedaan om de beveiliging in zijn zaak zo perfect mogelijk te maken. Zijn vrouw zette de TV uit, hij schonk zich een stevige borrel in die hij in één teug naar binnen goot, daarna gingen ze samen naar bed!
Bomi,
14-07-04
Hier volgt iets gans anders, zeker geen sprookje ...
De man zat gespannen op het randje van zijn zetel naar de beelden op TV te kijken. Grote hoogoplaaiende vlammen vulden het scherm, nietsontziend baanden ze zich een weg door alles wat brandbaar was. Hij genoot van het spektakel, ja hij had het goed gedaan! Een beetje meewarig schudde hij met het hoofd en keek naar de brandweerlui die vochten tegen het vuur. Met man en macht, gewapend met grote waterkannonnen, konden ze alleen maar zorgen dat de brand niet oversloeg naar in de buurt gelegen kleinere panden. Goed bekeken, vond hij het van zichzelf, hij had beslist de juiste keuze gemaakt.
De eigenaar van het gebouw, een opslagplaats voor matrassen en zetelbekleding, was een paar weken eerder nog zo trots op TV komen verklaren dat ze de modernste brandbeveiliging in Vlaanderen hadden. Dat éne zinnetje had bij hem ergens in de hersenen een kortsluiting doen ontstaan. Bluf, pure bluf was het, hij zou ze eens wat tonen. Wat dachten ze wel, hem buiten houden zou niet lukken. Opscheppers verdienden een lesje te krijgen!
Van die dag af begon, in zijn verziekte brein, het plan stilaan vorm te krijgen. Dagen liep hij te denken en te analyseren, een plattegrond van het gebouw krijgen was kinderspel. Internet was een handig hulpmiddel, alle site’s over brand door de geschiedenis heen, wist hij vlot te vinden. Je kon er veel uit opsteken. De meest kansvolle manier was vertrekken uit de vier hoeken, vier kleine brandhaarden die snel één grote vlammenzee zouden worden. Hij sloot de ogen en kon het schouwspel zo zien gebeuren.
Verschillende avonden in de week ging hij op verkenning uit, een goede terreinkennis was broodnodig. Neen, hem zouden ze niet vatten!
Het eenvoudigste materiaal was nog altijd het beste vond hij. Poetskatoen gedrenkt in benzine en een bus vervuilde olie om rond te strooien was voor de brand alles wat hij nodig had. Om binnen te geraken had hij ander materiaal, ook daarin was hij expert, het zou niet zijn eerste kraak zijn. Wachtend, tot er volledige donkerte was, overliep hij nog eens het te volgen plan. Alles was voorzien, niets zou hem nu nog stoppen. Met de wagen deed hij er een kwartiertje over, de achterkant van de loods was zijn vertrekpunt. Binnen geraken ging vlot, hij wist hoe het alarm uit te schakelen, daarna ging alles volgens plan. Snelheid was nu heel belangrijk, de rook detectoren onklaar maken, de kleine haarden plaatsen en de olie over matrassen en andere materialen verspreiden, daarna in een opwelling wist hij nog de waterleiding te saboteren.
Hét grote ogenblik was aangebroken, nu de brand erin, hij zou er van genieten! Zijn plan was zo opgemaakt dat hij bij het verste punt begon en achterwaarts de volgende punten zou aansteken op weg naar de uitgang. Bij de eerste kleine vlammetjes, die hij zag begonnen zijn ogen te schitteren. Hij raakte erdoor in extase. Eens buiten bleef hij geobsedeerd staan kijken tot het duidelijk werd dat zijn werk goed was. Stuk springend glas was één voorbode, ook kon je de warmte al voelen, de lucht rondom het gebouw zinderde. Nu parelde het zweet ook op zijn voorhoofd, het werd warm, te warm! Hij wou naar de auto maar kon zich niet bewegen, wanhopig deed hij pogingen om een stap te verzetten het lukte hem niet. Zijn mond opende zich om te roepen, ook dat lukte hem niet! Er kwam geen geluid uit zijn keel hoe hard hij ook zijn best deed. Panische angst sloeg door zijn lichaam, hij wou niet verbranden, niet hij ……
Heel in de verte hoorde hij een stem roepen: ‘ Karel hoe lang zit je hier nu al, waarom kom je niet naar bed? ‘ Eindelijk kwam hij weer bij zijn positieven, zijn vrouw stond naast hem en schudde aan zijn arm. Ze vroeg wat hem scheelde, hij zag er zo verwilderd uit! Met een zakdoek veegde hij het zweet van zijn voorhoofd, ondertussen stamelend ‘het was een droom, hemeltje lief het was een droom!’ Naast hem stond het TV toestel te flikkeren het was ver over middernacht, de uitzending was al lang geleden gestopt! Hij herinnerde zich de verschrikkelijke beelden die hij in het late journaal gezien had. Er was een brand geweest in een opslagplaats, de gedachten die hij had gehad toen bleek dat het kwaad opzet was. De angst van elke zakenman, zeker in die branche, was brand. Hij had er dan ook alles aan gedaan om de beveiliging in zijn zaak zo perfect mogelijk te maken. Zijn vrouw zette de TV uit, hij schonk zich een stevige borrel in die hij in één teug naar binnen goot, daarna gingen ze samen naar bed!
Bomi,
14-07-04
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
Keldertje.
Nostalgie ....
Dat witgekalkte keldertje zie ik met mijn ogen dicht. Niet bij ons thuis, wij hadden al een échte kelder, wel bij de grootouders. Het was ietsje dieper in de grond gemaakt met twee stapjes af. In de deur een open vierkantje met vliegengaas er voor. Mijn grootvader die ik als kind nooit anders gekend heb dan zonder tanden, gebitten bestonden toen nog niet, kocht altijd een 'zei' vet spek, dat hing aan 'n koordje voor het raampje. Ongelooflijk!
Tegen de achterwand waren leggers gemaakt, afgeboord met een papieren kanten boordje.
Potten met de inmaak, netjes soort bij soort, vonden er hun plaats. Peren, pruimen, kersen en stekelbessen een rijkdom, goed bewaard. Als kind heb ik me dikwijls afgevraagd ‘wanneer krijgen we nu eindelijk al dat lekkers op ons bord.’ Geloof me er werd zuinig mee omgesprongen, een winter duurde lang.
In één van de hoeken stond ‘n grote bruine gelakte kroeg, eentje met 2 oortjes aan de zijkant. Daar werd de zuurkool in bewaard. Witte kolen werden zelf gekweekt, kostten dus geen cent. Fijn gesnipperd, laag per laag, telkens tussendoor wat zout. De pot gevuld in ’t najaar kreeg een houten deksel moest dan ‘trekken’ tegen de winter was de zuurkool gebruiksklaar. Misschien werd er nog wat anders bijgevoegd, dat is me ontsnapt, als kind heb je daar geen benul van.
In de andere hoek stond een kleiner formaat van kroeg, diende voor de opgelegde haring. Beide kroegen staan nu nog in onze tuin, dienen als decoratie versierd met potten geranium.
Ook ’n kist met gerooide aardappelen, ’n kistje appelen voor dagelijks gebruik, zelfs een klein kistje met ‘finkelhout’ (fijn gehakt hout) vond er zijn plaats. De grote voorraad lag in een stal achter in de tuin. Ernaast konijnenhokken, ja die hadden ze ook, allemaal eigen kweek.
Dagelijks werd de voorraad aardappelen en brandhout bijgevuld, zo moest bomma niet telkens lopen tot achter in de stal. Regende het werd ze nat, bij vriesweer was het glad om aan ’t keldertje te geraken, Tafelrestjes bedekt met een omgekeerd bord, kregen er ook ’n plaats. Boter en melk volgden de zelfde weg. ’s Winters was alles wat er uit kwam hard bevroren, boter moest ruim voor etenstijd naar binnen worden gehaald, was anders onsmeerbaar.
In de zomertijd was het om te bewaren natuurlijk niet ideaal. Het was dan ook niet zo nodig. Al de potten inmaak, ook de beide kroegen waren leeg.
Alles kwam weer vers uit hun kleine tuintje. Het witte keldertje kreeg dan een verse schilderbeurt. Het oude vergeelde kantje werd vervangen door een nieuw fris boordje.
Zo begon alles weer van voor af aan.
Bomi
Nostalgie ....
Dat witgekalkte keldertje zie ik met mijn ogen dicht. Niet bij ons thuis, wij hadden al een échte kelder, wel bij de grootouders. Het was ietsje dieper in de grond gemaakt met twee stapjes af. In de deur een open vierkantje met vliegengaas er voor. Mijn grootvader die ik als kind nooit anders gekend heb dan zonder tanden, gebitten bestonden toen nog niet, kocht altijd een 'zei' vet spek, dat hing aan 'n koordje voor het raampje. Ongelooflijk!
Tegen de achterwand waren leggers gemaakt, afgeboord met een papieren kanten boordje.
Potten met de inmaak, netjes soort bij soort, vonden er hun plaats. Peren, pruimen, kersen en stekelbessen een rijkdom, goed bewaard. Als kind heb ik me dikwijls afgevraagd ‘wanneer krijgen we nu eindelijk al dat lekkers op ons bord.’ Geloof me er werd zuinig mee omgesprongen, een winter duurde lang.
In één van de hoeken stond ‘n grote bruine gelakte kroeg, eentje met 2 oortjes aan de zijkant. Daar werd de zuurkool in bewaard. Witte kolen werden zelf gekweekt, kostten dus geen cent. Fijn gesnipperd, laag per laag, telkens tussendoor wat zout. De pot gevuld in ’t najaar kreeg een houten deksel moest dan ‘trekken’ tegen de winter was de zuurkool gebruiksklaar. Misschien werd er nog wat anders bijgevoegd, dat is me ontsnapt, als kind heb je daar geen benul van.
In de andere hoek stond een kleiner formaat van kroeg, diende voor de opgelegde haring. Beide kroegen staan nu nog in onze tuin, dienen als decoratie versierd met potten geranium.
Ook ’n kist met gerooide aardappelen, ’n kistje appelen voor dagelijks gebruik, zelfs een klein kistje met ‘finkelhout’ (fijn gehakt hout) vond er zijn plaats. De grote voorraad lag in een stal achter in de tuin. Ernaast konijnenhokken, ja die hadden ze ook, allemaal eigen kweek.
Dagelijks werd de voorraad aardappelen en brandhout bijgevuld, zo moest bomma niet telkens lopen tot achter in de stal. Regende het werd ze nat, bij vriesweer was het glad om aan ’t keldertje te geraken, Tafelrestjes bedekt met een omgekeerd bord, kregen er ook ’n plaats. Boter en melk volgden de zelfde weg. ’s Winters was alles wat er uit kwam hard bevroren, boter moest ruim voor etenstijd naar binnen worden gehaald, was anders onsmeerbaar.
In de zomertijd was het om te bewaren natuurlijk niet ideaal. Het was dan ook niet zo nodig. Al de potten inmaak, ook de beide kroegen waren leeg.
Alles kwam weer vers uit hun kleine tuintje. Het witte keldertje kreeg dan een verse schilderbeurt. Het oude vergeelde kantje werd vervangen door een nieuw fris boordje.
Zo begon alles weer van voor af aan.
Bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
Het interview
Een paar weken geleden kondigde mijn jongste kleinzoon van vijftien aan, dat hij van mij een interview zou komen afnemen,, voor Engels Bomi,, Ondertussen was de Bomi dat al lang vergeten, hij niet!
We waren gaan shoppen voormiddag, daardoor ook later aan tafel. In die gevallen is de DV. een ideale oplossing, er steekt altijd wel een portie in voor noodgevallen. Kippenfricasee met frietjes smaakt altijd.
Net begonnen met eten vliegt de achterdeur open en daar zijn ze, onze twee slungels met zwarte mutsjes. Ooooh frietjes !!! Maar we hebben al gegeten hoor! Benjamin, de jongste, zegt dadelijk ,, ik kwam voor dat interview bomi,,
Ik dan > Hoe kan ik nu zitten praten terwijl ik aan ’t eten ben?,, O dat lukt wel tussen twee happen door,, is zijn antwoord. Hij heeft zich al naast mij geinstalleerd, zijn broer aan de andere zijde langs bompa. Van uit mijn ooghoeken zie ik van beiden de steelse blikken naar de frieten.
Eerst je geboortedatum bomi, dat is dus geen probleem.
Welke scholen je doorlopen hebt, Lager Onderwijs, Waar? Bij de Blauw Nonnen
“ Droegen jullie uniformen? “ > Ja, in ’t lager alleen zwarte satijnen schorten.
De oudste merkt op, jullie hebben alle twee de oorlog meegemaakt, weet je daar nog wat van? En of we daar nog wat van weten. Alleen kon de jongste niet begrijpen wat ‘ Rantsoenering ‘ was. ,, ha jullie kregen dus zegeltjes, moesten dus niet betalen in de winkel,, Neen je kreeg niets gratis, je moest alleen een bepaald aantal zegeltjes hebben, om een bepaalde hoeveelheid van iets te kunnen krijgen. Terwijl ze zitten te overpeinzen gaan twee handen naar twee borden en verdwijnen de frietjes, smering voor de hersenen denk ik bij mezelf.
> Welk speelgoed had je vroeger? Ik vertel over de pop met een gezichtje van karton en een lappen lichaampje gevuld met zaagsel. Ook dat mijn broer het klaar gespeeld had er een gat in te maken zo dat al het zaagsel er uit liep! Weg pop!
“ Die heeft toch wel een pak rammel gekregen? “ Neen ons vader heeft hem wel gestraft! “
> Waren er dan geen winkels in de stad waar je iets anders kon gaan kopen? > Hoe zag de stad er toen uit? Een handvol winkels jongen en de stad die jij nu kent was niet groter dan een tiental straten, met kasseien en armzalige winkeltjes. We praten hier over 60 jaar geleden en méér!
Al pratend heb ik een korfje frieten gebakken, twee borden bijgezet en voor elk er al ’n schep frikassee opgedaan. Op bestelling hadden we curryketchup meegebracht voormiddag, dat samen met een kwak mayo maakt het geheel af.
> Waar ben je nog naar school geweest bomi? “ > In stad bij de Dames Ursulinen ik heb er het regentaat ‘ Snit en Naad ‘ gevolgd. > Waarom zo iets saai?,, Omdat mijn vader vond dat meisjes moesten kunnen naaien dat zou ze van pas komen later in ’t huishouden. Groot protest, “ Dat kan toch niet, dat is niet fair, je kan toch niemand iets tegen z’n zin laten doen …. Enz.”
>Mijn vader was een rechtvaardige lieve man, de tijd was toen anders jongen, hij deed gewoon wat hij dacht dat goed voor ons was.
“ Eigenlijk toch nog goed he bomi, anders kon je nu onze kleren niet naaien als we ergens iets kapot hebben! “ Ik heb maar geknikt.
> Wat gebeurde er in je jeugd, mochten jullie uitgaan? “ Mijn man en ik zijn samen in lachen uitgebarsten, ja wij mochten na ons achttiende uit, bij gelegenheid maar nooit zonder chaperone en ten laatste om 23u thuis. “ Djiezus “ klinkt uit twee monden. “ De consternatie wordt nog groter als bompa zegt dat tot 3 weken voor ons huwelijk mijn ouders nog altijd meegingen naar de film. Ongeloof, bijna verbijstering is het resultaat.
> Hoe heb je dan bompa leren kennen bomi? “ Wel ik moest met mijn broer mee als chaperone, die had verkering met een zus van bompa. Van zijn kant moest bompa mee om op zijn zus te passen en zo zaten we met mekaar opgescheept ! Hilariteit !!!
Het lijkt wel of ik over het ‘stenen tijdperk’ vertel!
> Ik heb genoeg stof bomi, ik moet dat nu in ’t Engels vertalen en ga je zeker laten weten hoeveel punten ik gehaald heb! Goed manneke, ik ben benieuwd! Aan mij zal het wel niet liggen denk ik in stilte. De borden zijn leeg de kommen ook, ze vliegen recht, een kus is mijn beloning. Ze hebben het ineens erg druk, zijn verdwenen gelijk ze gekomen zijn met veel bravoure.
60 jaren overbruggen in één uur tijd, onmogelijk!
Bomi,
17-11-03
http://blog.seniorennet.be/bomi
Een paar weken geleden kondigde mijn jongste kleinzoon van vijftien aan, dat hij van mij een interview zou komen afnemen,, voor Engels Bomi,, Ondertussen was de Bomi dat al lang vergeten, hij niet!
We waren gaan shoppen voormiddag, daardoor ook later aan tafel. In die gevallen is de DV. een ideale oplossing, er steekt altijd wel een portie in voor noodgevallen. Kippenfricasee met frietjes smaakt altijd.
Net begonnen met eten vliegt de achterdeur open en daar zijn ze, onze twee slungels met zwarte mutsjes. Ooooh frietjes !!! Maar we hebben al gegeten hoor! Benjamin, de jongste, zegt dadelijk ,, ik kwam voor dat interview bomi,,
Ik dan > Hoe kan ik nu zitten praten terwijl ik aan ’t eten ben?,, O dat lukt wel tussen twee happen door,, is zijn antwoord. Hij heeft zich al naast mij geinstalleerd, zijn broer aan de andere zijde langs bompa. Van uit mijn ooghoeken zie ik van beiden de steelse blikken naar de frieten.
Eerst je geboortedatum bomi, dat is dus geen probleem.
Welke scholen je doorlopen hebt, Lager Onderwijs, Waar? Bij de Blauw Nonnen
“ Droegen jullie uniformen? “ > Ja, in ’t lager alleen zwarte satijnen schorten.
De oudste merkt op, jullie hebben alle twee de oorlog meegemaakt, weet je daar nog wat van? En of we daar nog wat van weten. Alleen kon de jongste niet begrijpen wat ‘ Rantsoenering ‘ was. ,, ha jullie kregen dus zegeltjes, moesten dus niet betalen in de winkel,, Neen je kreeg niets gratis, je moest alleen een bepaald aantal zegeltjes hebben, om een bepaalde hoeveelheid van iets te kunnen krijgen. Terwijl ze zitten te overpeinzen gaan twee handen naar twee borden en verdwijnen de frietjes, smering voor de hersenen denk ik bij mezelf.
> Welk speelgoed had je vroeger? Ik vertel over de pop met een gezichtje van karton en een lappen lichaampje gevuld met zaagsel. Ook dat mijn broer het klaar gespeeld had er een gat in te maken zo dat al het zaagsel er uit liep! Weg pop!
“ Die heeft toch wel een pak rammel gekregen? “ Neen ons vader heeft hem wel gestraft! “
> Waren er dan geen winkels in de stad waar je iets anders kon gaan kopen? > Hoe zag de stad er toen uit? Een handvol winkels jongen en de stad die jij nu kent was niet groter dan een tiental straten, met kasseien en armzalige winkeltjes. We praten hier over 60 jaar geleden en méér!
Al pratend heb ik een korfje frieten gebakken, twee borden bijgezet en voor elk er al ’n schep frikassee opgedaan. Op bestelling hadden we curryketchup meegebracht voormiddag, dat samen met een kwak mayo maakt het geheel af.
> Waar ben je nog naar school geweest bomi? “ > In stad bij de Dames Ursulinen ik heb er het regentaat ‘ Snit en Naad ‘ gevolgd. > Waarom zo iets saai?,, Omdat mijn vader vond dat meisjes moesten kunnen naaien dat zou ze van pas komen later in ’t huishouden. Groot protest, “ Dat kan toch niet, dat is niet fair, je kan toch niemand iets tegen z’n zin laten doen …. Enz.”
>Mijn vader was een rechtvaardige lieve man, de tijd was toen anders jongen, hij deed gewoon wat hij dacht dat goed voor ons was.
“ Eigenlijk toch nog goed he bomi, anders kon je nu onze kleren niet naaien als we ergens iets kapot hebben! “ Ik heb maar geknikt.
> Wat gebeurde er in je jeugd, mochten jullie uitgaan? “ Mijn man en ik zijn samen in lachen uitgebarsten, ja wij mochten na ons achttiende uit, bij gelegenheid maar nooit zonder chaperone en ten laatste om 23u thuis. “ Djiezus “ klinkt uit twee monden. “ De consternatie wordt nog groter als bompa zegt dat tot 3 weken voor ons huwelijk mijn ouders nog altijd meegingen naar de film. Ongeloof, bijna verbijstering is het resultaat.
> Hoe heb je dan bompa leren kennen bomi? “ Wel ik moest met mijn broer mee als chaperone, die had verkering met een zus van bompa. Van zijn kant moest bompa mee om op zijn zus te passen en zo zaten we met mekaar opgescheept ! Hilariteit !!!
Het lijkt wel of ik over het ‘stenen tijdperk’ vertel!
> Ik heb genoeg stof bomi, ik moet dat nu in ’t Engels vertalen en ga je zeker laten weten hoeveel punten ik gehaald heb! Goed manneke, ik ben benieuwd! Aan mij zal het wel niet liggen denk ik in stilte. De borden zijn leeg de kommen ook, ze vliegen recht, een kus is mijn beloning. Ze hebben het ineens erg druk, zijn verdwenen gelijk ze gekomen zijn met veel bravoure.
60 jaren overbruggen in één uur tijd, onmogelijk!
Bomi,
17-11-03
http://blog.seniorennet.be/bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
ninjavincent - Lid geworden op: 28 feb 2004, 13:30
- Locatie: bredene
Jack Russel - Ninja
Zijn Canadese ganzen gevaarlijk voor "Joggers"?
JA, zeer gevaarlijk, liefst zoveel deze mijden wanneer u alleen of in groep aan het “Joggen”bent, vooral als ze met kuikentjes rondlopen.
Hierna een verhaaltje over de belevenissen van mij en van mijn cani crossertje, terwijl we aan het joggen waren op de Blaarmeersen te Gent.
Was even samen met mijn hondje “Ninja” naar de Blaarmeersen getrokken, daar hebben we een uurtje rondgedraaid . Toen we terug liepen naar de auto op de parking gebeurde het
.
Ninja ging achter een stok aan die ik nog even had weggegooid. Zeer onderdanig brengt zij steeds de stok naar baasje terug. Maar plotseling zag ze aan de rand van het water, een koppel Canadese ganzen met kuikens. Dit keer was ze niet gehoorzaam toen ik haar terug riep.
Ik zei nog bovendien met mijn stom kopje: “goed zo, pakt dan maar die vogels”. De Canadese gans stelt zich op in verdediging, Ninja treitert haar wat en…zij hapt naar het knietje van Ninja.
Deze begint meteen te piepen en te janken (echt huilen, nog niet meegemaakt van haar) van de pijn
Blijkt achteraf dat de gans de SLIJMBEURS van het knietje had geraakt.
Bij de auto gekomen haar geprobeerd wat water te laten drinken, maar dat deed ze niet. Heb dan wat water op mijn hand gegoten en zo het knietje wat proper gemaakt. Eenmaal in de auto lag ze daar zielig op de zetel. En hoe ik zelf geschrokken was!
Een paar dagen haar wel in de gaten gehouden. Men weet nooit of die wonde zou gaan infecteren. Ik merkte dat ze wel veel pijn had bij het lopen.
Na een drietal weken kwam een klein gezwel op het knietje. Ik even langs de dierenarts geweest om toch zekerheid te hebben. Hij gaf me de raad, indien het gezwel verergerde, dit operatief te laten wegnemen.
Na een vijftal weken kwam zoals gevreesd een infectie zich nestelen in het gezwel. De dierenarts terug opgebeld, maar jammer genoeg, deze was met verlof. Toen gebeurde wat ik al een tijdje vreesde. Ninja had ’s nachts het gezwel, waarschijnlijk wegens de hevige pijn of jeuk, open gebeten en likte zo het vocht schoon. De wonde was zielig en heel aanhankelijk, ik kom het bijna niet meer aanzien. De geur van de ontsteking (etter) was ondraaglijk en ik besloot onmiddellijk een andere dierarts op te bellen. Ik zag zo zijn wenkbrauwen fronsen en zei: wel dat je tijdig bent gekomen, Ninja zat al aan het bot en kon zo zijn bloedadertje ook hebben doorbeten. Het kon slecht zijn afgelopen met het pootje van Ninja.
De dierenarts gaf haar een verdovingsspuitje en ze was snel ingeslapen onder de narcose. Na zes bange uren, kon ik haar terug ophalen bij de dierenarts. Een pak van mijn hart, toen ik haar zag liggen in een kennel (mand) Nog half ingeslapen kwam ze naar mij toe en ze had nog de moed om mij een likje te geven op mijn wang. Tranen rolden zo uit mijn ogen. Wat een vriendschap!!
Ze is driemaal genaaid aan haar knietje. Bovendien had ze zo een “Elizabethaanse kraag” om haar hals.
Gek om te zien zo een dwangbuis om de hals. Het is een plastic onding dat werd ontworpen om dieren te beschermen na operaties en dit om te beletten dat ze hechtingen en verbanden zelfs zouden verwijderen. Het is uiteraard een nuttig accessoire, maar het is stijf, omvangrijk, weergalmt telkens er een voorwerp wordt mee aangetikt, en het belet een behoorlijk lateraal zicht, waardoor Ninja nog meer overal tegen aanloopt.
Door een Franse dierenarts, dr. Littner, werd ondertussen een nieuwe halsband, in dit geval een “Collier Lune”, de mooncollar of maanhalsband, verdeeld in de dierenspeciaalzaak, om zo de dieren te verlossen van die vervelende Elizabethaanse kraag. Deze “Collier Lune” is een opblaasbare halsband, licht, kan niet leeglopen, is stevig en wasbaar.
Het leven van Ninja was nu wat aangenamer geworden gedurende de resterende revalidatieperiode. Zij kon deze gedurende de volgende dagen nog best kunnen gebruiken, want zij kan nu normaal eten en stoot er nergens mee tegen aan. Deze opblaaskraag hindert haar niet meer om te rusten en fungeert een beetje als hoofdkussen.
Het heelkundig ingrijpen is geslaagd, maar voor het wedstrijdlopen (canicross=joggen met hond), moeten we toch nog even geduld hebben. Ik keek naar haar pootje en zag dat het goed was…
Mijn les is geleerd en de vogeltjes zullen voortaan door Ninja en door mijzelf tijdens het joggen of training met rust worden gelaten. Ze wordt nu nog extra verwend door haar baasje.
Sorry dat ik dit verhaal schrijf, maar ik moest het even aan collega’s lopers, joggers en aan alle hondenvrienden dit toch even vertellen. Opletten is de boodschap.
Ninjavincent
Trouw voor het leven staat te lezen in de ogen van mijn hond, "Ninja". Wij vormen samen een echt canicross-team! overleden 21 maart 2014
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
Beste, het is een erg goed verhaal, wel triest voor Ninja en haar baas maar al bij al toch goed afgelopen.
Die kraag waar je het over hebt zie je regelmatig opduiken in het programma " Dieren in nesten. " op Eén.
Bomi
Die kraag waar je het over hebt zie je regelmatig opduiken in het programma " Dieren in nesten. " op Eén.
Bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
ninjavincent - Lid geworden op: 28 feb 2004, 13:30
- Locatie: bredene
Hallo Bomi, de trein is vertrokken....
Kijkt ook eens naar mijn rubriek, gedichten over de hondjes en schrijf er ook maar eentje
Doen
Kijkt ook eens naar mijn rubriek, gedichten over de hondjes en schrijf er ook maar eentje
Doen
Trouw voor het leven staat te lezen in de ogen van mijn hond, "Ninja". Wij vormen samen een echt canicross-team! overleden 21 maart 2014
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
De straat muzikant
Elke zaterdag is hij er in de hoofdstraat vlak bij de Grote Markt. Altijd op z’n zelfde plekje, voor de zelfde zaak zit hij daar, de straatmuzikant! Het is de drukste dag van de week, je kan er werkelijk over de koppen lopen. Mensen zijn goed gezind, het is weekend, ze slenteren van zaak naar zaak vrolijk pratend, lachend onder elkaar. Je kunt merken dat de sfeer zoveel méér ontspannen is dan op een doordeweekse dag.
Vanaf 10u ’s morgens installeert hij zich zo comfortabel mogelijk! Een oud karpetje driedubbel gevouwen dient om op te zitten, de hoes waar z’n gitaar in moet ligt gewoon open vóór hem. Straks zullen daar heel wat munten in liggen, hoopt hij toch! Naast hem staat nog een oude rugzak, halfopen, je kan de stop van een thermoskan zien en een stukje van een regencape. Het weer is natuurlijk van cruciaal belang, zijn dagverdienste hangt er in grote mate van af. Hij zit met de benen gekruist, bijna in lotushouding, de gitaar ligt op z’n bovenbenen en hij speelt!
De ene deun na de andere klinkt door de straat. Mensen blijven staan, wel van op een paar meter afstand, uit ondervinding weet hij dat het een goed teken is. Die gaan niet verder zonder een paar munten in het bakje, in zijn geval de hoes, te werpen. Ook kinderen zijn beste maatjes met hem hij geeft ze lachend een knipoog, buigt vriendelijk voor hen met het hoofd, ondertussen altijd verder spelend. Ze vinden het geweldig iemand die overdreven buigt voor hen, dan nog muziek kan spelen ook.
De middagpauze is kort, net genoeg om een hap en een slok. Op zaterdag houdt de drukte ook tijdens de middag aan. Hij weet dat, stopt dan ook zo weinig mogelijk. Elke keer er met een dof geluid een munt bijkomt knikt hij tevreden met het hoofd naar de gulle gevers. In de late namiddag begint de drukte te minderen, mensen gaan naar huis tevreden met de koopjes die ze gedaan hebben. Degenen die niet naar huis gaan beginnen rond te kijken om ergens ’n hapje te eten, verloren klanten voor hem.
Een oudere dame die voorbij komt neemt de tijd blijft even staan. De jongeman knikt haar vriendelijk toe, waarop ze zich aangespoord voelt om ’n praatje met hem te maken. Waarom hij dit doet, werkt hij door de week, kan hij er van leven, heeft hij nog familie enz. Hij legt z’n gitaar even neer en doet zijn verhaal.
Hij heeft een sabbatjaar genomen na zijn studies aan de universiteit, die hij trouwens met succes voltooid heeft! De dame knikt maar. Hoe de wereld in werkelijkheid in mekaar steekt wil hij op die manier trachten uit te vissen. Vernederend vindt hij het niet, hij geeft de mensen een lied in ruil voor ’n paar munten, een eerlijke deal toch? Er van leven kan hij ook, eten en drinken toch, kleding hoeft hij voor dat jaar niet bij te kopen. Z’n Ouders wonen aan de andere kant van het land als hij bij hen in de buurt is slaapt hij daar, voor de rest vindt hij altijd wel ergens een onderkomen. Ze kennen hem, in de meeste café’s en restaurantjes vinden ze altijd wel een oplossing voor hem.
Criminologie heeft hij gestudeerd, de dame kijkt hem verwonderd aan. Ja vertelt hij verder zijn vader is hoofdverpleger in een bekend ziekenhuis, van huis uit zijn ze allemaal zeer sociaal voelend, ook z’n broer en twee zussen. Verpleegkunde zag hij niet zitten, dokter nog minder hij zocht iets waar hij contact had met mensen, uiteindelijk was het dat geworden. Zijn prof had hem tijdens zijn stagejaar aangeraden, zoveel mogelijk zich op straat onder de mensen te begeven, de mensen te observeren te bestuderen. Het zou een goede leerschool zijn eer hij zich begaf in een onbekend milieu, de andere kant van de maatschappij. Pas op straat leer je de straat kennen, hij had het al verschillende keren aan den lijve ondervonden. Hoe kan je gaan oordelen over mensen als je zelf niet weet, hoe mensen soms door allerlei verschillende redenen gedwongen zijn om zo te leven.
,, Ben je niet bang dan om met misdadigers geconfronteerd te worden?,, vroeg de dame. Hij antwoordde ontkennend, ondertussen begon hij stilaan zijn spullen bij elkaar te pakken.
De dame wenste hem het allerbeste voor de toekomst gaf hem een briefje in plaats van een munt. Hij bedankte haar, nam galant haar hand en gaf er een kus op. Beiden schoten in de lach, elk apart vervolgden ze hun weg. De dame waarschijnlijk naar haar kleine huis of appartement, de straatmuzikant al fluitend op zoek naar ’n warme hap, denkelijk ook naar ’n onderkomen voor de volgende nacht!.
Bomi
16-10-03 …..
Elke zaterdag is hij er in de hoofdstraat vlak bij de Grote Markt. Altijd op z’n zelfde plekje, voor de zelfde zaak zit hij daar, de straatmuzikant! Het is de drukste dag van de week, je kan er werkelijk over de koppen lopen. Mensen zijn goed gezind, het is weekend, ze slenteren van zaak naar zaak vrolijk pratend, lachend onder elkaar. Je kunt merken dat de sfeer zoveel méér ontspannen is dan op een doordeweekse dag.
Vanaf 10u ’s morgens installeert hij zich zo comfortabel mogelijk! Een oud karpetje driedubbel gevouwen dient om op te zitten, de hoes waar z’n gitaar in moet ligt gewoon open vóór hem. Straks zullen daar heel wat munten in liggen, hoopt hij toch! Naast hem staat nog een oude rugzak, halfopen, je kan de stop van een thermoskan zien en een stukje van een regencape. Het weer is natuurlijk van cruciaal belang, zijn dagverdienste hangt er in grote mate van af. Hij zit met de benen gekruist, bijna in lotushouding, de gitaar ligt op z’n bovenbenen en hij speelt!
De ene deun na de andere klinkt door de straat. Mensen blijven staan, wel van op een paar meter afstand, uit ondervinding weet hij dat het een goed teken is. Die gaan niet verder zonder een paar munten in het bakje, in zijn geval de hoes, te werpen. Ook kinderen zijn beste maatjes met hem hij geeft ze lachend een knipoog, buigt vriendelijk voor hen met het hoofd, ondertussen altijd verder spelend. Ze vinden het geweldig iemand die overdreven buigt voor hen, dan nog muziek kan spelen ook.
De middagpauze is kort, net genoeg om een hap en een slok. Op zaterdag houdt de drukte ook tijdens de middag aan. Hij weet dat, stopt dan ook zo weinig mogelijk. Elke keer er met een dof geluid een munt bijkomt knikt hij tevreden met het hoofd naar de gulle gevers. In de late namiddag begint de drukte te minderen, mensen gaan naar huis tevreden met de koopjes die ze gedaan hebben. Degenen die niet naar huis gaan beginnen rond te kijken om ergens ’n hapje te eten, verloren klanten voor hem.
Een oudere dame die voorbij komt neemt de tijd blijft even staan. De jongeman knikt haar vriendelijk toe, waarop ze zich aangespoord voelt om ’n praatje met hem te maken. Waarom hij dit doet, werkt hij door de week, kan hij er van leven, heeft hij nog familie enz. Hij legt z’n gitaar even neer en doet zijn verhaal.
Hij heeft een sabbatjaar genomen na zijn studies aan de universiteit, die hij trouwens met succes voltooid heeft! De dame knikt maar. Hoe de wereld in werkelijkheid in mekaar steekt wil hij op die manier trachten uit te vissen. Vernederend vindt hij het niet, hij geeft de mensen een lied in ruil voor ’n paar munten, een eerlijke deal toch? Er van leven kan hij ook, eten en drinken toch, kleding hoeft hij voor dat jaar niet bij te kopen. Z’n Ouders wonen aan de andere kant van het land als hij bij hen in de buurt is slaapt hij daar, voor de rest vindt hij altijd wel ergens een onderkomen. Ze kennen hem, in de meeste café’s en restaurantjes vinden ze altijd wel een oplossing voor hem.
Criminologie heeft hij gestudeerd, de dame kijkt hem verwonderd aan. Ja vertelt hij verder zijn vader is hoofdverpleger in een bekend ziekenhuis, van huis uit zijn ze allemaal zeer sociaal voelend, ook z’n broer en twee zussen. Verpleegkunde zag hij niet zitten, dokter nog minder hij zocht iets waar hij contact had met mensen, uiteindelijk was het dat geworden. Zijn prof had hem tijdens zijn stagejaar aangeraden, zoveel mogelijk zich op straat onder de mensen te begeven, de mensen te observeren te bestuderen. Het zou een goede leerschool zijn eer hij zich begaf in een onbekend milieu, de andere kant van de maatschappij. Pas op straat leer je de straat kennen, hij had het al verschillende keren aan den lijve ondervonden. Hoe kan je gaan oordelen over mensen als je zelf niet weet, hoe mensen soms door allerlei verschillende redenen gedwongen zijn om zo te leven.
,, Ben je niet bang dan om met misdadigers geconfronteerd te worden?,, vroeg de dame. Hij antwoordde ontkennend, ondertussen begon hij stilaan zijn spullen bij elkaar te pakken.
De dame wenste hem het allerbeste voor de toekomst gaf hem een briefje in plaats van een munt. Hij bedankte haar, nam galant haar hand en gaf er een kus op. Beiden schoten in de lach, elk apart vervolgden ze hun weg. De dame waarschijnlijk naar haar kleine huis of appartement, de straatmuzikant al fluitend op zoek naar ’n warme hap, denkelijk ook naar ’n onderkomen voor de volgende nacht!.
Bomi
16-10-03 …..
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
bobane
Ik wandelde zonet een blokje om. Ik woon in een laan, niet in een straat.
Die laan is nu echt prachtig, netjes in de rij, langs beide kanten van de weg
staan bloeiende bomen vol roze bloesems.
't Lijk op de grond precies zoals heel veel vroeger, alsof de processie was
langs geweest, allemaal bloesemblaadjes op de grond.
In die laan is ook een wijkschooltje met naschoolse kinderopvang. Een schooltje
gelegen volop in het groen, met bomen en hier en daar speeltuigen ruim in het zand
geplaatst. Zo kunnen kleine kinderbeentjes zonder kleerscheuren, of gekwetste
ledematen van de schommel vallen.
In het naderbij komen zie ik drie kereltjes druk in gesprek, ik kan al in bomen
klimmen hoor ik hen stoer vertellen. Ik ook, ik ook antwoorden de twee anderen.
Om ter vlugst kruipen ze met oerkreten in de boom. Geen van de drie zag me
voorbij komen zo hingen ze op in hun spel.
Een eindje verder staan nog twee kleine mannen op de afsluiting, eentje roept:
Je oma is daar, glimlachend schud ik mijn hoofd en zeg: neen ventje ik ben wel
oma maar van een ander kindje.
Mijn oma woont daar wijst de andere jongen, naar de overkant.
Dan zegt die ene plots geheel onverwacht: jij bent wel een rare oma hoor, jij gaat
voorbij…
Ja dat manneke geeft gelijk natuurlijk, het moet raar zijn als je oma bent en je gaat
daar niet binnen als er zulke leuke jongentjes zijn.
Ooit komt de dag dat ik me zal reppen om er vlug te zijn want dan zal MIJN kleinkind
er wachten op oma…
bobane
Bomi, ik hoop dat ik nu in de juiste groep terecht ben gekomen?
Die laan is nu echt prachtig, netjes in de rij, langs beide kanten van de weg
staan bloeiende bomen vol roze bloesems.
't Lijk op de grond precies zoals heel veel vroeger, alsof de processie was
langs geweest, allemaal bloesemblaadjes op de grond.
In die laan is ook een wijkschooltje met naschoolse kinderopvang. Een schooltje
gelegen volop in het groen, met bomen en hier en daar speeltuigen ruim in het zand
geplaatst. Zo kunnen kleine kinderbeentjes zonder kleerscheuren, of gekwetste
ledematen van de schommel vallen.
In het naderbij komen zie ik drie kereltjes druk in gesprek, ik kan al in bomen
klimmen hoor ik hen stoer vertellen. Ik ook, ik ook antwoorden de twee anderen.
Om ter vlugst kruipen ze met oerkreten in de boom. Geen van de drie zag me
voorbij komen zo hingen ze op in hun spel.
Een eindje verder staan nog twee kleine mannen op de afsluiting, eentje roept:
Je oma is daar, glimlachend schud ik mijn hoofd en zeg: neen ventje ik ben wel
oma maar van een ander kindje.
Mijn oma woont daar wijst de andere jongen, naar de overkant.
Dan zegt die ene plots geheel onverwacht: jij bent wel een rare oma hoor, jij gaat
voorbij…
Ja dat manneke geeft gelijk natuurlijk, het moet raar zijn als je oma bent en je gaat
daar niet binnen als er zulke leuke jongentjes zijn.
Ooit komt de dag dat ik me zal reppen om er vlug te zijn want dan zal MIJN kleinkind
er wachten op oma…
bobane
Bomi, ik hoop dat ik nu in de juiste groep terecht ben gekomen?
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
Bobane een verrassing je hier te treffen, het maakt niet uit waar je wat plaatst we zijn allemaal senioren onder elkaar.
Alhoewel ik het woord ' senioren ' altijd een dubbele betekenis vind hebben het is het deftige woord voor ouwetjes
Bomi
Alhoewel ik het woord ' senioren ' altijd een dubbele betekenis vind hebben het is het deftige woord voor ouwetjes
Bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
ninjavincent - Lid geworden op: 28 feb 2004, 13:30
- Locatie: bredene
Sproetje, mijn hondje
Je was zo lief, zo vriendelijk voor me
Ik vind het spijtig dat je er niet meer bent
Maar het betekent niet dat ik je vergeten ben
Ik zal altijd aan je denken en je blijft bij me in mijn hart.
Stil denk ik terug aan vroeger, hoe het dan wel was
Ik zie je steeds op mijn schoot zitten, maar het blijft slechts een droom
Soms heb ik zeer veel verdriet
En altijd vraag ik me af waarom je ons verliet.
Trouw voor het leven staat te lezen in de ogen van mijn hond, "Ninja". Wij vormen samen een echt canicross-team! overleden 21 maart 2014
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
Als er nu iemand is die stijl, klasse heeft is zij het wel! Dat ene kleine tikkeltje méér heeft alleen zij. ’n Zeker surplus, wat haar nét zo aantrekkelijk maakt. Jong, knap op een speciale manier, afgeborsteld tot in het kleinste detail. Ze is een plaatje, het ideaalbeeld van een vrouw. Het soort vrouw dat ergens een kamer binnen komt, waar dan alle gesprekken stil vallen, vergeten zijn. Iedereen kijkt alleen nog naar haar, vooral de mannen, ook de vrouwen maar een beetje jaloers.
Hoe kan iemand er altijd zo perfect koel, tot in de puntjes verzorgd uitzien. Haar make up toont ons een donzig zachte huid met geen enkel foutje. Wenkbrauwen geëpileerd in de juiste boog met een zorgvuldige naturel bijgekleurd. Wimpers tot bijna op de wangen, donker getint en superlang. De mond is vuurrood gestift met een ietsje donkerder gekleurd lijntje rondom, zorgvuldig afgewerkt!
Haar kleding is eenvoudig maar elegant stijlvol. Geen kleding uit een grote winkelketen wel uit een peperdure boetiek. Je kan het niet zien het prijskaartje hangt er niet op, het is ook niet nodig je ziet het, je ruikt het bijna. Wij vrouwen hebben daar een neus voor, geen zesde maar een zevende zintuig. Alles zit perfect waar het zitten moet. De kleuren van de bloes en de rok passen zo goed bij mekaar en bij haar teint dat je, je afvraagt waar vindt je dat allemaal ? De enkele keren dat je zelf gaat winkelen loop je zoveel winkels af om alles een beetje passend bij mekaar te krijgen, genoeg om er ’n week pijnlijke voeten aan over te houden.
’n Lange slanke hals gaat over in de welving van twee vermoedelijk roomkleurige borsten, De bloes is maar tot halfweg dichtgeknoopt en laat een ruime inkijk toe, die elke man aan ’t fantaseren zet, doet watertanden.. De perfecte lijn van de buste toont een zachte huid. Ze draagt een lange rok van een soepel vallend materiaal met aan de rechterzijde een hoge split. Ook daar zie je weer die huid van dat slanke dijbeen, het straalt warmte uit, je voelt het bijna van op afstand. Bij elke beweging nestelt de stof zich rond die verrukkelijk lange benen, benadrukt zo nog beter haar figuur. In één woord zij heeft stijl!
Het is een vrouw met klasse, van een bijna bangelijke perfectie!
Een groepje heren in maatpak staat op een afstand naar dit goddelijke wezen te staren. “ En … Wat vindt je ervan? “ vraagt de jongste van hen. Opdracht geslaagd?. “ In orde, in orde. “ zegt de oudste van de opdrachtgevers. “ De affiche is perfect gelukt! We kunnen tevreden zijn. Klanten wordt hiermee duidelijk gemaakt dat ons merk XYZ niet alleen make up, maar nu ook ’n speciale verzorgingslijn voor ’t ganse lichaam op de markt brengt. ,, De heren van het reclamebureau halen opgelucht adem. Ze hebben er de laatste weken hard voor gewerkt, na de spanning volgt nu de ontlading!
Ze verlaten het atelier samen druk napratend over hun werk. De oudste heer vraagt vriendelijk, “Gaan jullie mee? de zaak trakteert op ’n lunch! “.
Bomi
01-10-03
Hoe kan iemand er altijd zo perfect koel, tot in de puntjes verzorgd uitzien. Haar make up toont ons een donzig zachte huid met geen enkel foutje. Wenkbrauwen geëpileerd in de juiste boog met een zorgvuldige naturel bijgekleurd. Wimpers tot bijna op de wangen, donker getint en superlang. De mond is vuurrood gestift met een ietsje donkerder gekleurd lijntje rondom, zorgvuldig afgewerkt!
Haar kleding is eenvoudig maar elegant stijlvol. Geen kleding uit een grote winkelketen wel uit een peperdure boetiek. Je kan het niet zien het prijskaartje hangt er niet op, het is ook niet nodig je ziet het, je ruikt het bijna. Wij vrouwen hebben daar een neus voor, geen zesde maar een zevende zintuig. Alles zit perfect waar het zitten moet. De kleuren van de bloes en de rok passen zo goed bij mekaar en bij haar teint dat je, je afvraagt waar vindt je dat allemaal ? De enkele keren dat je zelf gaat winkelen loop je zoveel winkels af om alles een beetje passend bij mekaar te krijgen, genoeg om er ’n week pijnlijke voeten aan over te houden.
’n Lange slanke hals gaat over in de welving van twee vermoedelijk roomkleurige borsten, De bloes is maar tot halfweg dichtgeknoopt en laat een ruime inkijk toe, die elke man aan ’t fantaseren zet, doet watertanden.. De perfecte lijn van de buste toont een zachte huid. Ze draagt een lange rok van een soepel vallend materiaal met aan de rechterzijde een hoge split. Ook daar zie je weer die huid van dat slanke dijbeen, het straalt warmte uit, je voelt het bijna van op afstand. Bij elke beweging nestelt de stof zich rond die verrukkelijk lange benen, benadrukt zo nog beter haar figuur. In één woord zij heeft stijl!
Het is een vrouw met klasse, van een bijna bangelijke perfectie!
Een groepje heren in maatpak staat op een afstand naar dit goddelijke wezen te staren. “ En … Wat vindt je ervan? “ vraagt de jongste van hen. Opdracht geslaagd?. “ In orde, in orde. “ zegt de oudste van de opdrachtgevers. “ De affiche is perfect gelukt! We kunnen tevreden zijn. Klanten wordt hiermee duidelijk gemaakt dat ons merk XYZ niet alleen make up, maar nu ook ’n speciale verzorgingslijn voor ’t ganse lichaam op de markt brengt. ,, De heren van het reclamebureau halen opgelucht adem. Ze hebben er de laatste weken hard voor gewerkt, na de spanning volgt nu de ontlading!
Ze verlaten het atelier samen druk napratend over hun werk. De oudste heer vraagt vriendelijk, “Gaan jullie mee? de zaak trakteert op ’n lunch! “.
Bomi
01-10-03
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!