Op midzomernacht/ begon voor het lentekind de laatste winter
-
dewill - Lid geworden op: 14 okt 2007, 18:28
Dag Helena ,
Vandaag , gisteren zondag en eergisteren zaterdag waren voor mij ook van die dagen dat ik besefte : ik heb vandaag niemand gezien noch iemand gesproken en dus enkel mijn mond opengedaan om er voedsel in te stoppen zoals jij zo treffend verwoordt .
Doet inderdaad enorm veel zeer om dit te beseffen !
Enige vorm van zelfkritiek brengt mij dan het logische antwoord dat ik zoiets alleen aan mijzelf te danken heb : ik moest maar zelf initiatief genomen hebben om buiten te komen of om iemand op te bellen .
Zelfkritiek kan hard zijn maar is echter héél makkelijk te vergeven vooral als ik de juiste voornemens maak om niet te hervallen .
Beste Helena , ik denk dat jij dat wel eens herkenbaar zou kunnen vinden .
Enne , zolang jij dat wil laat ik je niet los , beloofd !
Shake hands en dikke knuf ,
dewill
Vandaag , gisteren zondag en eergisteren zaterdag waren voor mij ook van die dagen dat ik besefte : ik heb vandaag niemand gezien noch iemand gesproken en dus enkel mijn mond opengedaan om er voedsel in te stoppen zoals jij zo treffend verwoordt .
Doet inderdaad enorm veel zeer om dit te beseffen !
Enige vorm van zelfkritiek brengt mij dan het logische antwoord dat ik zoiets alleen aan mijzelf te danken heb : ik moest maar zelf initiatief genomen hebben om buiten te komen of om iemand op te bellen .
Zelfkritiek kan hard zijn maar is echter héél makkelijk te vergeven vooral als ik de juiste voornemens maak om niet te hervallen .
Beste Helena , ik denk dat jij dat wel eens herkenbaar zou kunnen vinden .
Enne , zolang jij dat wil laat ik je niet los , beloofd !
Shake hands en dikke knuf ,
dewill
-
Helena van Troje - Lid geworden op: 15 apr 2006, 17:07
Heel juist dewill, maar ik durf gewoon niet bellen, want dat wordt dan meestal een vrij kostelijke huilbui... wanneer gaat dat eens stoppen? Ik ben sowieso al vlug in tranen, maar nu is het toch echt niet te doen... en vooral niet te stoppen als het eens begint...
En zeggen dat Hugo niet wou dat er om hem geweend werd. Ja zeg, dat is een onmogelijke opdracht. Mijn schoonbroer verwoordt het als volgt: niet moeilijk dat jij zoveel verdriet hebt om zo een wonder-echtgenoot, mijn wonderbroer, zei hij en ook een wondervader voor zijn kinderen. Hj was zeker niet volmaakt hoor!
Maar hij was de rust zelve en dat mankeert dat Heleentje hier zo erg...
Bedankt dat je me wil blijven "vasthouden", want dat is toch "niet loslaten" hé?
Nu ga ik proberen te slapen, fijn dat je nog even kwam troosten.H.
En zeggen dat Hugo niet wou dat er om hem geweend werd. Ja zeg, dat is een onmogelijke opdracht. Mijn schoonbroer verwoordt het als volgt: niet moeilijk dat jij zoveel verdriet hebt om zo een wonder-echtgenoot, mijn wonderbroer, zei hij en ook een wondervader voor zijn kinderen. Hj was zeker niet volmaakt hoor!
Maar hij was de rust zelve en dat mankeert dat Heleentje hier zo erg... Bedankt dat je me wil blijven "vasthouden", want dat is toch "niet loslaten" hé?
Nu ga ik proberen te slapen, fijn dat je nog even kwam troosten.H.
-
reline - Lid geworden op: 24 feb 2009, 22:46
Dewill...zo goed verwoord....ik herken dit zo erg...o zo kwetsbaar en zo machteloos en zo twijfelen aan alles.....Ik weet nog heel goed dat ik net zoals zij voortdurend aan mezelf twijfelde en dat ik mij o zo kwetsbaar voelde en soms nog voel .
Helena...dat berichtje dat je kreeg....is zonder twijfel goed bedoelt, maar ze heeft er geen flauw benul van hoe moeilijk afgelopen dagen voor jou waren...ze heeft het heel waarschijnlijk erg druk en kan zich niet inleven en begrijpen waar je nu doormoet.
Ik las ook van de sputterende motor....lijkt me ook zo...
IK was vroeg wakker en gedachten werden weer naar hier getrokken...
Ik ging terug naar jou vijf puntjes...heb ze hier voor mij liggen....
Proberen om vandaag wat rust in te bouwen, proberen om dat berichtje van gisteren los te laten....proberen te bekijken dat het goed bedoeld was en om jou te helpen.....proberen te vertrouwen op al degenen die er hier voor jou zijn en zoveel anderen...
En de lichtpuntjes.....die zijn er echt....als je terugkijkt afgelopen week.....ik herinner me verschillende hele fijne momenten, telkens als je het helemaal niet verwachtte....
En niemand laat je los....daar ben ik wel heel zeker van...telkens weer wordt ik naar hier getrokken en dat is ongetwijfeld zo voor iedereen....en misschen meer mensen dan je denkt zijn er voor jou achter de schermen....ze staan als het ware in een grote kring rond jou voor jou..
Ik denk ook aan Hugo en jou moeder.....het kan niet anders dan dat zij er jou op hun manier proberen door te helpen.....je vertelde hen vast....
Goed dat je vandaag weer bij de psych. terecht kan.....ook weer een lichtpuntje.....
Lieve Helena...ik hoop dat je een beetje hebt kunnen slapen en dat je nu met verse moed aan de nieuwe dag kan beginnen....
Zwemmen ...weet je nog....je zwemt traag maar zeker de goeie kant uit!!!
Een dikke warme knuffel, Reline
Zomaar voor iemand aardig zijn
Is voor jezelf, maar ook voor de ander fijn!
Is voor jezelf, maar ook voor de ander fijn!
-
falcon1 - Lid geworden op: 31 okt 2007, 12:46
- Locatie: De Panne - Midden-Limburg
Lieve Helena,
het zat je gisteren wel weer erg diep hé... Maar dat is iets dat je overkomt en dat kun je niet tegenhouden...
Wat je schoonbroer zegt over je lieve Hugo verduidelijkt wel veel... zo iemand is onmisbaar voor jou.
Maar ik ben er zeker van dat héél langzaam aan, stapje voor stapje, je er zult geraken...
Kijk echter niet te ver vooruit... probeer nog gewoon van dag tot dag te leven, maar laat je ook niet ontmoedigen als het allemaal niet lukt...
Net zoals Reline zegt, je hebt rondom jou mensen die je door die moeilijke momenten willen doorhelpen... we laten je zeker niet los!
Hopelijk kan je vandaag bij psych. je hartje eens luchten want het zal nodig zijn.
Er komt momenteel te veel op je af om zo maar alleen te verwerken!
We wensen je nog veel sterkte vandaag en kom straks zeker even vertellen hoe je dag verlopen is...
Liefs,
Veertje & Falcon
het zat je gisteren wel weer erg diep hé... Maar dat is iets dat je overkomt en dat kun je niet tegenhouden...
Wat je schoonbroer zegt over je lieve Hugo verduidelijkt wel veel... zo iemand is onmisbaar voor jou.
Maar ik ben er zeker van dat héél langzaam aan, stapje voor stapje, je er zult geraken...
Kijk echter niet te ver vooruit... probeer nog gewoon van dag tot dag te leven, maar laat je ook niet ontmoedigen als het allemaal niet lukt...
Net zoals Reline zegt, je hebt rondom jou mensen die je door die moeilijke momenten willen doorhelpen... we laten je zeker niet los!
Hopelijk kan je vandaag bij psych. je hartje eens luchten want het zal nodig zijn.
Er komt momenteel te veel op je af om zo maar alleen te verwerken!
We wensen je nog veel sterkte vandaag en kom straks zeker even vertellen hoe je dag verlopen is...
Liefs,
Veertje & Falcon
Elke dag is hetzelfde... alleen een beetje anders...
-
Helena van Troje - Lid geworden op: 15 apr 2006, 17:07
Dag reline, schrijven is toch altijd moeilijker dan praten. In feite was ik blij dat ze sms-te. Maar omdat ik weer van gans de dag mijn mond niet had opengedaan, was ik weer in tranen voor ik het wist.Helena...dat berichtje dat je kreeg....is zonder twijfel goed bedoelt, maar ze heeft er geen flauw benul van hoe moeilijk afgelopen dagen voor jou waren...ze heeft het heel waarschijnlijk erg druk en kan zich niet inleven en begrijpen waar je nu doormoet.
Neen hoor, ik ben heel blij dat ze me wel aanvoelt. Maar met een klein babietje heb je je handen vol en ze is ook als de dood dat ik de mensen zou vragen elke zondag naar mij te komen, zoals haar grootmoeder vroeger eiste van haar moeder...
De goede raad van [dewill/] indachtig ben ik uit mijn cocon gekropen en heb ik mijn dochter opgebeld om te vragen hoe het met haar was. Die heeft meer pijn van de operatie dan verwacht, maar ze is toch weer van alles aan het uitvinden om niet zonder werk te zitten. Zou de appel ver van de boom vallen? Ik denk dat ik morgen namiddag eens ga strijken daar, want ze mag niet staan en zitten moet met been omhoog. Zo kan je natuurlijk moeilijk strijken.
En, hoeveel tijd ik de mensen zou geven om zich te herpakken na de dood van twee geliefden? vroeg de psych. Zoveel als ze denken nodig te hebben was niet het antwoord dat ze wou...Ik moest er een tijd op plakken. Een jaar of zoiets dacht ik. Wel, zou je dan die norm ook maar niet voor jezelf aanhouden? Tja, dus vanaf vandaag ga ik mezelf verwennen, tijd gunnen, dingen doen die ik graag doe, niks moet en alles mag...in de rede natuurlijk.
Het gekke is dat ik vandaag al twee mensen heb gecontacteerd om te vragen hoe het hen verging...
Ah ja, de psych kende in al haar jeugdigheid het seniorennet niet echt. Ze vond dat een heel goed idee dat hoekje van troost. Dus Tilly mocht je komen lezen... Contact met lotgenoten die ongeveer even ver of iets verder zitten met hun verwerking vond ze een prima oplossing voor acute situaties. Wat ze ook goed vond was mijn voornemen om drie sessies rond rouw te volgen op vormingplus.
Volgende keer mag ik mee als ze nog eens met de caravan weggaan naar de Moezel. Ze hebben een camping gevonden waar de gewone caravan eventueel naast een stacaravan kan staan.... Dat was weer een goed idee van schoonzoon! Ze hebben dat nu uitgevist as ze weggeweest zijn.
Zo, we klinken weer wat beter vind ik. O wee voor vanavond....
-
Oma-C - Lid geworden op: 20 jun 2010, 15:55
- Locatie: Thuis
Hi Helena, (en andere moedige lotgenoten) 
Nee we laten zeker niet los, je zal ons mssn ooit nog
moeten afschudden
wie weet hoeveel zitten
er nog op de achtergrond die niets zeggen of niet regeren
Wij blijven je volgen en 'boven water houden'.
Die tranen verdunnen het verdriet en je hebt er veel:
verdriet en tranen, dus dat komt wel klaar,
Je hebt ze 11jaar opgespaard dus ja....
Het gaat alleen met veel tijd en boterhammen,
maar dat wist je al
Iedereen probeert hier met z'n eigen woorden te helpen,
de ene is al beter in zich uitdrukken dan de ander
maar het is allemaal van harte gemeend.
Je sch-dochtertje zal het niet cru bedoeld hebben
want ze kent jou niet zoals je nu bent (denk ik)
soms zeggen ze iets zo maar, en als je dan
zo gevoelig bent als de laatste maanden, dan komt dat
harder aan dan je het wil, ze zal het wel goed bedoeld hebben.
Ze wou je mssn een bezigheid geven?? pannekoeken bakken?
En zoals Dewill zegt: zoveel mogelijk contacten zoeken
om een klapke te doen en niet tussen de 4 muren
blijven zitten denken dat je alleen zit,
(ik heb het nu natuurlijk makkelijk zeggen dat weet ik
maar ik heb er ook zo voor gestaan )
Een dikke knuffel van mij en kom hier maar je hartje uitstorten
we zijn er voor je, de ene of de andere heeft
altijd wel een woordje klaar.
Sterkte en tot....
Groetjes,
oma-C.
Nee we laten zeker niet los, je zal ons mssn ooit nog
moeten afschudden
wie weet hoeveel zitten er nog op de achtergrond die niets zeggen of niet regeren
Wij blijven je volgen en 'boven water houden'.
Die tranen verdunnen het verdriet en je hebt er veel:
verdriet en tranen, dus dat komt wel klaar,
Je hebt ze 11jaar opgespaard dus ja....
Het gaat alleen met veel tijd en boterhammen,
maar dat wist je al
Iedereen probeert hier met z'n eigen woorden te helpen,
de ene is al beter in zich uitdrukken dan de ander
maar het is allemaal van harte gemeend.
Je sch-dochtertje zal het niet cru bedoeld hebben
want ze kent jou niet zoals je nu bent (denk ik)
soms zeggen ze iets zo maar, en als je dan
zo gevoelig bent als de laatste maanden, dan komt dat
harder aan dan je het wil, ze zal het wel goed bedoeld hebben.
Ze wou je mssn een bezigheid geven?? pannekoeken bakken?
En zoals Dewill zegt: zoveel mogelijk contacten zoeken
om een klapke te doen en niet tussen de 4 muren
blijven zitten denken dat je alleen zit,
(ik heb het nu natuurlijk makkelijk zeggen dat weet ik
maar ik heb er ook zo voor gestaan
)Een dikke knuffel van mij en kom hier maar je hartje uitstorten
we zijn er voor je, de ene of de andere heeft
altijd wel een woordje klaar.
Sterkte en tot....
Groetjes,
oma-C.
“Het leven draait niet om wat je overkomt, maar hoe je ermee omgaat"
-
dewill - Lid geworden op: 14 okt 2007, 18:28
Dag forumvrienden en dag Helena ,
Ik merk hier steeds meer dat Helena door meerdere van de forummers op handen gedragen wordt omwille van haar moedige strijd tegen haar immens verdriet en , in deze harde wereld van vandaag geeft mij dat een héél warm deugddoend gevoel .
Helena , jij krijgt zaken voor elkaar die ik je wou aanraden maar die ik nog niet aandurfde omdat ik niet wist of jij er al klaar voor was ( Schoondochter gaan helpen bij de strijk bijvoorbeeld ).
Mijn raad , uit eigen ervaring geleerd , was de volgende :
zeg nooit aan je kinderen wat je voorlopig niet meer lukt , dit weten en beseffen ze tot hun groot verdriet maar al te goed .
Verbaas en veras jou kinderen eens met iets dat zij helemaal niet van jou verwachten ( de strijk gaan doen , mee op uitstap gaan , eens op de kids passen of zo ) iets waarvan ze overtuigd zijn dat je het nog niet aankan en hun bewondering en dankbaarheid voor hun moeke zal ontroerend mooi zijn .Het zal hen laten dankbaar beseffen dat ze ondanks het verlies van hun lieve Pa nog steeds een Moeke hebben die de taak van hun vader naar best vermogen aan het overnemen is en dat zullen zij als een zegen aanvaarden.
Helena , indien vanavond de melancholie jou overmant denk eens aan die mooie Engelse spreuk : alles wat je overkomt dat jou niet doodt maakt jou sterker om verder te leven .
Met een bewonderende knuffel ,
dewill
Ik merk hier steeds meer dat Helena door meerdere van de forummers op handen gedragen wordt omwille van haar moedige strijd tegen haar immens verdriet en , in deze harde wereld van vandaag geeft mij dat een héél warm deugddoend gevoel .
Helena , jij krijgt zaken voor elkaar die ik je wou aanraden maar die ik nog niet aandurfde omdat ik niet wist of jij er al klaar voor was ( Schoondochter gaan helpen bij de strijk bijvoorbeeld ).
Mijn raad , uit eigen ervaring geleerd , was de volgende :
zeg nooit aan je kinderen wat je voorlopig niet meer lukt , dit weten en beseffen ze tot hun groot verdriet maar al te goed .
Verbaas en veras jou kinderen eens met iets dat zij helemaal niet van jou verwachten ( de strijk gaan doen , mee op uitstap gaan , eens op de kids passen of zo ) iets waarvan ze overtuigd zijn dat je het nog niet aankan en hun bewondering en dankbaarheid voor hun moeke zal ontroerend mooi zijn .Het zal hen laten dankbaar beseffen dat ze ondanks het verlies van hun lieve Pa nog steeds een Moeke hebben die de taak van hun vader naar best vermogen aan het overnemen is en dat zullen zij als een zegen aanvaarden.
Helena , indien vanavond de melancholie jou overmant denk eens aan die mooie Engelse spreuk : alles wat je overkomt dat jou niet doodt maakt jou sterker om verder te leven .
Met een bewonderende knuffel ,
dewill
-
Helena van Troje - Lid geworden op: 15 apr 2006, 17:07
Ze waren in het begin zo blij dat ik de tuin bleef bijhouden, zijn trots en fierheid en nu hangen de bloemen er verlept bij. Het ging zo goed en ineens viel het plof ineen...dewill schreef:Het zal hen laten dankbaar beseffen dat ze ondanks het verlies van hun lieve Pa nog steeds een Moeke hebben die de taak van hun vader naar best vermogen aan het overnemen is en dat zullen zij als een zegen aanvaarden.
Met een bewonderende knuffel ,
dewill
Ik mag vandaag niet echt fier zijn op mijn dag. Ik heb meer zin in het op te geven dan om voort te doen. Ik kan het niet alleen....
Gelijk wij twee verschillende mensen waren zo zijn er geen andere twee. Ik vrees dat ik ze weinig van hun vake kan meegeven. En ja alweer heb je gelijk: ze zullen het misschien verdrietig vinden dat ik het efkes niet kan. letterlijk niet en figuurlijk. Letterlijk in de zin van fysieke kracht om bvb potgrond te halen. Of ik moet allemaal kleine zakjes nemen, die weer meer kosten.
Het is onnozel, maar alweer een brief van de pensioendienst met alweer andere verordeningen heeft me onderuit gehaald. Kan dat echt niet simpeler? Ik vraag me wel af waar de kruispuntbank voor dient.
Ik stop met zagen en hurry up koetsier voesj met de koesj.
Zo helemaal zonder daadkracht zitten, gewoon niet te doen. Normaal zegt de dokter. Uw eigen tijd geven x2.
-
reline - Lid geworden op: 24 feb 2009, 22:46
Helena.....niet fier zijn op je dag???!!!
Je mag juist heel fier zijn op je dag!
Je begrijpt jou schoondochter....met een babytje heeft ze het idd erg druk..je begrijpt waar misschien ze zo bang voor is, maar jou al een beetje kennende je gaat het anders aanpakken, zeker niet iets van 'moeten'.
En dan bellen naar je dochter...je beseft waarschijnlijk maar amper hoe fijn ze dat moet gevonden hebben en je kan er zijn voor haar...al zeker voor de strijk en wie weet wat nog....zeker ook iiets lekker meenemen voor bij de koffie..
Dan verder het praten met de psych....ik leerde er ook iets uit....een tijd stellen.....nu kan dat wel denk ik...en kan voor jou denken en comfort belangrijk zijn....
De mensen waar je aandacht voor had....ik ben er zeker van dat het voor hen heel wat betekende...
En dan plots weer moeilijk...de tuin...het is herfst, bijna winter, het gaat vriezen....daar kunnen planten niet tegen....
Gewoon even de moed vinden om alles een winteruitzicht te geven....beetje bij beetje....misschien kan je tulpen planten....is er nu de tijd nog voor....en kan vb. potgrond niet aan huis gebracht worden? Bij ons = een dorp, is het zo...wie weet bij jou ook...
Bepaald moment komen de planten weer boven aarde....voorzichtig hun koppekes boven steken...duurt nog wel eventjes.
Helena....niet opgeven hoor....maar nu proberen alles te laten rusten, als het kan...even niet denken....gewoon rust.....
Morgen komt er een andere dag en dan zie je wel weer....dan ga je op pad naar de dochter....haar helpen en haar verwennen!!
Ik wens je een goeie nachtrust toe...toitoi!!!
Je mag juist heel fier zijn op je dag!
Je begrijpt jou schoondochter....met een babytje heeft ze het idd erg druk..je begrijpt waar misschien ze zo bang voor is, maar jou al een beetje kennende je gaat het anders aanpakken, zeker niet iets van 'moeten'.
En dan bellen naar je dochter...je beseft waarschijnlijk maar amper hoe fijn ze dat moet gevonden hebben en je kan er zijn voor haar...al zeker voor de strijk en wie weet wat nog....zeker ook iiets lekker meenemen voor bij de koffie..
Dan verder het praten met de psych....ik leerde er ook iets uit....een tijd stellen.....nu kan dat wel denk ik...en kan voor jou denken en comfort belangrijk zijn....
De mensen waar je aandacht voor had....ik ben er zeker van dat het voor hen heel wat betekende...
En dan plots weer moeilijk...de tuin...het is herfst, bijna winter, het gaat vriezen....daar kunnen planten niet tegen....
Gewoon even de moed vinden om alles een winteruitzicht te geven....beetje bij beetje....misschien kan je tulpen planten....is er nu de tijd nog voor....en kan vb. potgrond niet aan huis gebracht worden? Bij ons = een dorp, is het zo...wie weet bij jou ook...
Bepaald moment komen de planten weer boven aarde....voorzichtig hun koppekes boven steken...duurt nog wel eventjes.
Helena....niet opgeven hoor....maar nu proberen alles te laten rusten, als het kan...even niet denken....gewoon rust.....
Morgen komt er een andere dag en dan zie je wel weer....dan ga je op pad naar de dochter....haar helpen en haar verwennen!!
Ik wens je een goeie nachtrust toe...toitoi!!!
Zomaar voor iemand aardig zijn
Is voor jezelf, maar ook voor de ander fijn!
Is voor jezelf, maar ook voor de ander fijn!
-
falcon1 - Lid geworden op: 31 okt 2007, 12:46
- Locatie: De Panne - Midden-Limburg
Lieve Helena, sta me toe Oma C en Dewill even te bedanken voor hun reacties... zelfs voor mij is het nog zeer leerrijk! Waarom? Ik weet het niet echt, maar het zal waarschijnlijk hun onvoorwaardelijke betrachting zijn om jou te steunen...
Maar Helena, nu naar jou toe... Momenteel probeer ik gewoon een beetje naar jou te luisteren... Ik lees nu net je verhaal dat zich afspeelt over één dag... En je wordt heen en weer geslingerd, momenten dat je het even ziet zitten tot momenten dat je weer heel diep in de put zit... de rollercoaster... weet je nog?
Als ik terug kijk naar vroeger... heb ik en waarschijnlijk ook anderen net hetzelfde meegemaakt... een magere troost hé
Ik had ook een prachtige tuin die mijn vrouw verzorgde. Na haar overlijden moest ik alles alleen doen en echt, dikwijls, toen ik er in het werken was, zat ik te janken als een klein kind dat ik het allemaal niet meer aan kon... Maanden heeft dat geduurd! Er zijn zelfs momenten dat ik alles opgaf...
Maar dan lees ik weer iets van je psych wat heel belangrijk is en wat ik van Veertje geleerd heb... een tijd stellen... En hoe raar het ook mag klinken... één jaar... Dat lijkt dus wel héél belangrijk te zijn!
Niet iedereen heeft het daar blijkbaar even moeilijk mee... afhankelijk van hoe je opgevangen wordt door je omgeving. Voor u is het nog extra moeilijk omdat je ook nog samen met je lieve man, je moeke verloren bent! Twee dingen gelijk verwerken....
En wat je kinderen betreft... Je hebt hier nu zo dikwijls je gevoelens verwoord... Verteld waar je mee bezig bent en hoe moeilijk je het daar mee hebt... maar weten je kinderen dat ook? Kan je ook tegen hen al die dingen op dezelfde emotionele toon vertellen? Of spaar je hen van jou verdriet? Waarschijnlijk doe je dat wel als moeder. Maar als je wil dat ze je echt begrijpen is het misschien wel eens goed dat je je eigen gevoelens (hoe emotioneel het ook mag zijn) eens te kennen geeft... en volgens mij is dat geen zelfmedelijden aangeven maar eerder een aangeven hoe moeilijk je het wel hebt!
Amaai, ik ben het hier weer aan het uitleggen hé... precies of ik de waarheid in pacht heb terwijl ikzelf goed weet dat het niet zo is
Alé Helena... pak uwe moed nog eens te samen en probeer morgen eens opnieuw te beginnen.... Niet denken aan gisteren... niet aan de volgende dagen... gewoon werken aan morgen!
Om af te sluiten ga ik hier even een plaatje zetten dat ik op een ander topic ook geplaatst heb, maar welgemeend. Het is niet in mijn naam, maar in naam van iedereen die je hier steunt...
Liefs,
Veertje & Falcon
Maar Helena, nu naar jou toe... Momenteel probeer ik gewoon een beetje naar jou te luisteren... Ik lees nu net je verhaal dat zich afspeelt over één dag... En je wordt heen en weer geslingerd, momenten dat je het even ziet zitten tot momenten dat je weer heel diep in de put zit... de rollercoaster... weet je nog?
Als ik terug kijk naar vroeger... heb ik en waarschijnlijk ook anderen net hetzelfde meegemaakt... een magere troost hé
Ik had ook een prachtige tuin die mijn vrouw verzorgde. Na haar overlijden moest ik alles alleen doen en echt, dikwijls, toen ik er in het werken was, zat ik te janken als een klein kind dat ik het allemaal niet meer aan kon... Maanden heeft dat geduurd! Er zijn zelfs momenten dat ik alles opgaf...
Maar dan lees ik weer iets van je psych wat heel belangrijk is en wat ik van Veertje geleerd heb... een tijd stellen... En hoe raar het ook mag klinken... één jaar... Dat lijkt dus wel héél belangrijk te zijn!
Niet iedereen heeft het daar blijkbaar even moeilijk mee... afhankelijk van hoe je opgevangen wordt door je omgeving. Voor u is het nog extra moeilijk omdat je ook nog samen met je lieve man, je moeke verloren bent! Twee dingen gelijk verwerken....
En wat je kinderen betreft... Je hebt hier nu zo dikwijls je gevoelens verwoord... Verteld waar je mee bezig bent en hoe moeilijk je het daar mee hebt... maar weten je kinderen dat ook? Kan je ook tegen hen al die dingen op dezelfde emotionele toon vertellen? Of spaar je hen van jou verdriet? Waarschijnlijk doe je dat wel als moeder. Maar als je wil dat ze je echt begrijpen is het misschien wel eens goed dat je je eigen gevoelens (hoe emotioneel het ook mag zijn) eens te kennen geeft... en volgens mij is dat geen zelfmedelijden aangeven maar eerder een aangeven hoe moeilijk je het wel hebt!
Amaai, ik ben het hier weer aan het uitleggen hé... precies of ik de waarheid in pacht heb terwijl ikzelf goed weet dat het niet zo is
Alé Helena... pak uwe moed nog eens te samen en probeer morgen eens opnieuw te beginnen.... Niet denken aan gisteren... niet aan de volgende dagen... gewoon werken aan morgen!
Om af te sluiten ga ik hier even een plaatje zetten dat ik op een ander topic ook geplaatst heb, maar welgemeend. Het is niet in mijn naam, maar in naam van iedereen die je hier steunt...
Liefs,
Veertje & Falcon
Elke dag is hetzelfde... alleen een beetje anders...
-
gerarda - Lid geworden op: 02 feb 2005, 09:55
ja Helena, dat is bij mij ook zoals bij u (waarschijnlijk nog bij veel mensen ) maar ik heb zeker niet de ideale vader gehad ) en was dan dubbel dankbaar dat ik zo een lieve man en vader voor onze zoon had.Het was altijd mijn steun en toeverlaat.Ik kan me soms niet voorstellen hoe dat kan dat twee mensen uit twee verschillende families zo van heel veel dingen hetzelfde idee hebben Ik moet zelfs zeggen , dat wij samen nooit ruzie hadden.Helena van Troje schreef:Heel juist dewill, maar ik durf gewoon niet bellen, want dat wordt dan meestal een vrij kostelijke huilbui... wanneer gaat dat eens stoppen? Ik ben sowieso al vlug in tranen, maar nu is het toch echt niet te doen... en vooral niet te stoppen als het eens begint...
En zeggen dat Hugo niet wou dat er om hem geweend werd. Ja zeg, dat is een onmogelijke opdracht. Mijn schoonbroer verwoordt het als volgt: niet moeilijk dat jij zoveel verdriet hebt om zo een wonder-echtgenoot, mijn wonderbroer, zei hij en ook een wondervader voor zijn kinderen. Hj was zeker niet volmaakt hoor!
Bedankt dat je me wil blijven "vasthouden", want dat is toch "niet loslaten" hé?
Nu ga ik proberen te slapen, fijn dat je nog even kwam troosten.H.
We waren niet altijd akkoord met alles maar wij zochten de gulden middenweg. Als er problemen waren , was dit door zijn moeder, maar eens we daar ver weg van woonden was dat probleem opgelost.
Ik kan me dus heel goed voorstellen dat ge zoveel verdriet hebt.En dan komt er nog bij dat ge twee mensen verloren hebt die u dierbaar zijn.Dit is bijna onmenselijk.
Ik hou alleen voor ogen dat ik hier nog moet zijn voor de kinderen.
Ik heb zelf één grootmoeder gehad tot ik tien jaar was en ik heb daar toch dikwijls aan gedacht dat het toch plezant moet zijn een grootmoeder hebben.
Hou u nog wat sterk helena , we beseffen niet hoe de kinderen ons nodig hebben. Misschien zeggen ze het te weinig.
Groetjes gerarda
Groetjes Gerarda
-
Oma-C - Lid geworden op: 20 jun 2010, 15:55
- Locatie: Thuis
Goeienavod Helena,
Wat kan ik hier nu nog aan toevoegen, Dewill, falcon en
gerarda hebben alles gezegd zoals ik het zou zeggen
Zo is dat.
Mijn zoon was zo ziek na het overlijden van z'n vader
dat hij maanden niet kon werken, een echte depressie
en de dokter raadde hem aan alles neer te pennen,
wat er in z'n geest opkwam allemaal neer te schrijven,
Hij heeft dat een groot jaar volgehouden en telkens nam hij
z'n brieven aan z'n papa mee naar de dokter,
die moest ze niet lezen, het was al genoeg dat m'n zoon
het van zich af kon schrijven zo is hij "genezen"
van het grote verdriet.
Als er nu iets is doet hij dat nog steeds, een papier volschrijven
met dingen die hij niet kan zeggen
Ik kan ook gemakkelijker schrijven dan praten, elk doet het op
zijn manier, zolang het maar helpt hé
't is mssn ook een oplossing Helena, als je aan je kinderen
een brief schrijft om te zeggen hoe jij je voelt.
Als je 't niet kan zeggen is dat een oplossing, ik weet het niet,
Ik zeg maar iets
Ik vind het fijn dat mensen die zelf zoveel verdriet
en miserie hebben elkaar zo kunnen steunen.
Prachtig vind ik het waarschijnlijk omdat je weet
hoe moeilijk het is. Laat ons de goede raad aan anderen
ook zelf ter harte nemen. Samen lukt het wel. (met geduld)
Een fijne avond nog aan allen en een warme 'hug'.
Voor straks slaapwel en tot later....
Lieve groetjes,
Oma-C
Wat kan ik hier nu nog aan toevoegen, Dewill, falcon en
gerarda hebben alles gezegd zoals ik het zou zeggen
Zo is dat.
Mijn zoon was zo ziek na het overlijden van z'n vader
dat hij maanden niet kon werken, een echte depressie
en de dokter raadde hem aan alles neer te pennen,
wat er in z'n geest opkwam allemaal neer te schrijven,
Hij heeft dat een groot jaar volgehouden en telkens nam hij
z'n brieven aan z'n papa mee naar de dokter,
die moest ze niet lezen, het was al genoeg dat m'n zoon
het van zich af kon schrijven
zo is hij "genezen" van het grote verdriet.
Als er nu iets is doet hij dat nog steeds, een papier volschrijven
met dingen die hij niet kan zeggen
Ik kan ook gemakkelijker schrijven dan praten, elk doet het op
zijn manier, zolang het maar helpt hé
't is mssn ook een oplossing Helena, als je aan je kinderen
een brief schrijft om te zeggen hoe jij je voelt.
Als je 't niet kan zeggen is dat een oplossing, ik weet het niet,
Ik zeg maar iets
Ik vind het fijn dat mensen die zelf zoveel verdriet
en miserie hebben elkaar zo kunnen steunen.
Prachtig vind ik het
waarschijnlijk omdat je weet hoe moeilijk het is. Laat ons de goede raad aan anderen
ook zelf ter harte nemen. Samen lukt het wel. (met geduld)
Een fijne avond nog aan allen en een warme 'hug'.
Voor straks slaapwel en tot later....
Lieve groetjes,
Oma-C
“Het leven draait niet om wat je overkomt, maar hoe je ermee omgaat"