Mijn Papsje....

[Angel4]

Weet je Riekske, wanneer ik aan vele van jullie denk voel ik mezelf vaak nogal nietig.
Vele van jullie (alle mensen) hebben zulke verschrikkelijke dingen meegemaakt en blijven (uiterlijk) sterk, sterk geworden of gemaakt.
Ook ik ben sterk geworden door alles maar ik voel me toch ook nog heel zwak voor wat er nog komen gaat.
Ook van jou weet ik dingen waardoor ik denk "wat is ze sterk die Riekske" en weer voel ik me dan zo nietig.
Ach, ik hoop dat ik ooit zo sterk zal zijn als jullie.

[ghyra]

hallo Angel,die nachten willen nog niet echt hè......
kijk zelf ook ,s nachts meer tv dan ik slaap,
ondanks dat ik ook altijd bezig ben......
praten over die dood zijn moet gewoon,doe ik ook geregeld
met mijn zoon,over zijn pa ,mijn man.....hoe die was
met sporten,met zijn humor......
hij heeft ook veel van hem.....over mijn ouders en schoonouders
met mijn zus en broer.......enz.....
zelfs met de kerst ,net of ze er ook bij zijn,
vertel hoe het vroeger was.......
vertel aan ons angel,hoe jou jeugd was,en je band met je pa
of schrijf het op in een schriftje helpt ook veel......
heb al genoeg mensen zien sterven,en ik ben ook niet dat
ik kan huilen hoor....krop ook veel op,
maar heb veel geschreven,over de tijd van hoe het allemaal ging,
het ziek zijn.....mss helpt het bij jou ook.....
vooral met ed erover te praten,niet wegstoppen
daardoor denk je ,s nachts teveel.........
oef wat een epistel,maar hopelijk helpt het jou wat verder
dikke knufffff...voor jou,en anders schrijf je maar hier of privè......
tot laterrrrrrrrrrrrr

[reline]

Lieve Angel,

Ik heb jou schrijven verschillende keren gelezen.
Het gaat niet echt over het overlijden van je vader hé, het hoort er wel bij, maar het gaat er om dat je niets kwijt kan, aan niemand.
Alles blijft in je hoofd ronddwalen....je zou zo graag met iemand open over alles willen praten.....over zoveel.

Ik begrijp dat Ed er niet kan over praten....heb het zelf ervaren met meerdere personen en dat kan je niet zomaar forceren.

Misschien zoals Ghyra zegt...schrijven, maar dat deed je hé.
Ik wil wel vragen stellen, maar ik kan niet zo goed inschatten hoe gevoelig ze zouden kunnen liggen.....life zou heel anders zijn dan schriftelijk.
Misschien kan je in verband met je vader gewoon over vroeger vertellen..misschien kom je er zo aan toe om open over alles wat nu in je hoofd zit te vertellen ......je moet het op een of andere manier kwijt raken...dat gaat je veel verlichting geven.....ik zou zo graag hebben dat je zo maar kon huilen.

Liefs, Reline

[ghyra]

tot morgen......en nog een fijne avond.......

[falcon1]

Lieve Angel,

je berichtje ontroerde me wel en ik wist niet onmiddellijk hoe ik moest reageren... Ik ga een poging doen.

Eerst en vooral, als je een dierbare verliest zal iedereen daar anders op reageren. Waarom? Dat hangt af van de relatie die je met die persoon gehad hebt. Jij hebt je vader verloren, wij onze echtgenoten, maar sommige mensen kunnen ook rouwen om hun huisdier omdat ze er ontzettend veel van hielden...
Ten tweede, iedereen gaat anders om met verdriet... sommigen verbergen het, anderen moéten er over praten...
Het verdriet van jou zal anders zijn dat dat van Reline, Ghyra of Riekske...
Dat hangt dan weer af van je persoonlijkheid...

Maar rouwverwerking doorloopt iedereen in bepaalde fases, of je dat nu wil of niet! Hoe? Dat hangt van vorige faktoren af...

Eén van die feiten is dat je vrienden en kennissen er niet over praten (uitzonderlijk wel) bang dat ze je verdrietig gaan maken. Er over praten gaat soms beter tegen mensen die je niet kent. Meestal hebben rouwenden genoeg aan een luisterend oor.
Rouwen heeft alles met "gevoelens" te maken en dat ligt bij veel mensen nogal "gevoelig"... zie maar bij Ed en je eigen moeder...

Toen we hoorden dat je Papsje was heen gegaan hebben we vooral geluisterd... Het deed er niet toe wie we waren. Zo had ik vroeger ook een topic op Troost. Ik stond er toen alleen voor, alles wat ik had werd me afgenomen. De eerste maanden had ik geen tijd gehad om te rouwen... het was toen overleven! De familie van mijn vrouw deed moeilijk om de erfenisrechten... enz. Pas toen ik Veertje ontmoette kon ik echt rouwen! Zij stond 6 maanden verder in haar rouwverwerking als ik. Ze wist precies hoe ik mij voelde en wat ze moest zeggen. Daardoor ben ik er door geraakt. En die kennis en wetenschap (enkel wat rouwverwerking betreft) wil ik nu overbrengen naar mensen die hetzelfde meemaken.

Maar nog eens, niemand is meer of minder dan een ander. Jou verdriet is even groot als dat van gelijk wie! Maar je moet ook begrijpen dat iedereen het anders beleefd. En dan heb ik het vooral over Ed en je moeder... daar moet je begrip voor hebben.
Maar hier zijn er mensen die bereidt zijn om naar jou te luisteren en je te steunen! We laten jou wel het tempo en de behoefte bepalen om dit te doen.

Hopelijk kan je je hartje weer eens luchten... en kan je weldra weer op staan met een beter gevoel.

Liefs,

Veertje & Falcon

[RIEKSKE]

Ook van jou weet ik dingen waardoor ik denk "wat is ze sterk die Riekske" en weer voel ik me dan zo nietig

goede morgen angelique
kom je ff gedag zeggen
en heb aandachtig gelezen lieverd

nee maatje denk niet dat ik zo sterk ben integendeel
ik heb het erg zwaar op dit moment
maar wil er gewoon zijn voor jou
ik kan je pijn en verdriet voelen over je papske
ik heb dit bij mijn schoonmama
zij was mijn een en alles
ik denk altijd aan haar
aan de mooie momenten die ik heb gehad met haar

en dat komt omdat je nu zelf schoonmama bent denk ik
je gaat nu vergelijken
maar ik dank god op mijn knieen dat ik altijd goed voor haar was
zij was ook lief voor mij
en was zoooooo blij dat ik haar zoon gelukkig maakte
gerhard is een kind van haar eerste man
die vermist is in de oorlog
die heeft het altijd zwaar gehad bij haar tweede man met nog 4 zonen

jeetje mijn verhaal wordt lang
maar ik vind het fijn om het van mij af te schrijven
wens je sterkte lieverd
en weet ik denk aan jou
knuffie riekske

[Angel4]

Goedemorgen lieve allemaal,

Gisteren na mijn laatste schrijven kon ik hier niet meer komen (witte pagina) helaas.
Gelukkig nu weer wel.

Eerlijke reakties geven jullie ... thx.
In dit geval (de slechte nachten en het rauwe verdriet) gaat het zeker wel om mijn vader, ondanks zijn hoge leeftijd mis ik hem.
Hoe de band tussen mijn vader en mij was ..... da's een moeilijke want mijn vader was een stille.
Vroeger was het apart als je hem hoorde spreken want dat deed hij bijna nooit en van een band tussen hem en zijn kinderen ...... die is nog moeilijker.
We spraken bijna nooit met mijn vader omdat hij heel veel van huis was (werken ... werken en nog eens werken) en als hij thuis was sprak hij alleen met mijn moeder wanneer wij eindelijk op bed lagen.
Hij was wel streng en je durfde niets tegen hem in te brengen wanneer het er op neer kwam.
Slaan deed hij nooit, mijn moeder ook niet ..... geweld was er dan gelukkig ook niet bij ons thuis maar ook liefde ontbrak .... het was wat kil en ik voelde me (nu spreek ik puur voor mezelf) als kind van twee mensen die een pact van liefde voor elkaar en niemand anders hadden gesloten heel eenzaam.
Later toen ik zelf moeder was begreep ik dan ook niet dat mensen elkaar (echtpaar ..... man en vrouw) meer voor elkaar voelde dan voor het kind/kinderen maar wie ben ik, ik hield zo vreselijk veel van mijn kind ..... zoveel had ik nog nooit van iemand gehouden, het was overweldigend dat gevoel.
De relatie tussen mijn ouders en mijn broer en zus was beeindigd, ze wilden niet meer met elkaar het leven delen .... elkaar niet meer horen en zien, er was geen gevoel geweest en zou er ook nooit komen.
Ik vond het verschrikkelijk om als (pl.m.) 25 jarige mijn familie uit elkaar te zien vallen en de eenzaamheid werd nog heftiger.
Ik mocht kiezen (aldus een telefoontje wat ik toen kreeg) tussen mijn ouders of mijn broer en zus en ik begreep niet waarom niet gewoon allemaal ..... ze hoorde toch allemaal bij elkaar, waren toch elkaars bloed.
Nee, ik moest kiezen en het was een heel rare situatie en ik weigerde hier aan mee te doen, zo bizar vond ik het, kinderachtig zelfs.
Mijn broer en zus hadden hun beslissing genomen en ook ik werd gebannen omdat ik niet voor hen koos.
Raar dat alles, ik begreep er helemaal niets van.
De relatie tussen mijn ouders en mij bleef over maar mijn ouders hadden ooit voor elkaar gekozen en in hun leven was geen plaats voor andere, ook niet voor hun kinderen.
Eenzaamheid!
De relatie in mijn familie, ons gezin, mijn vader en mij enz. was er niet ..... de relatie werd door mij in stand gehouden want ik eerde mijn ouders omdat ze mijn ouders zijn/waren.
Het verdriet wat nu mijn nachten tot een hel maken is wel degelijk verdriet om de dood van mijn vader want hij is/was mijn bloed en ondanks alles hield/hou ik van hem.

Nu stop ik even want het wordt op deze manier teveel van het "goede".
Thx iedereen dat we hiermee zijn begonnen, ik zal er gebruik van maken en stoppen wanneer ik er niet mee overweg kan.

Wens iedereen een hele fijne dag toe.

[falcon1]

Lieve Angel en Ed,

mooi geschreven... misschien dat door dit schrijven je iets gaat duidelijk worden.
Maar vergeet niet dat de loyaliteit naar je ouders toe NOOIT verdwijnt!
Ergens moet er iets geweest zijn wat hen zo afstandelijk maakte met hun kinderen.
Heb je echt geen contact meer met je broer en zus? Misschien dat zij duidelijkheid kunnen brengen?
En ik weet niet of het mogelijk is... maar zou je ergens bij je moeder kunnen binnendringen (figuurlijk dan) om iets meer te weten te komen?
Ik weet wel dat vroeger het huwelijk dikwijls heel letterlijk werd genomen. Voor eeuwig verbonden en voor een nageslacht zorgen... Wat er verder moest gebeuren moest men maar zelf invullen.
Mijn ouders waren ook lieve mensen maar hadden het zo druk met het huishouden (6 kinderen) en er bleef er nog maar weinig tijd over om met ons bezig te zijn! En ik denk dat dit vroeger in vele gezinnen meer regel was dan wet...
Het feit dat je daar nu zo moeilijk mee hebt is waarschijnlijk iets dat in jou zit. Een verwachting die niet meer in te vullen is. Omdat je toen nog zo jong was riep dat onduidelijkheden op en je ouders hebben dat blijkbaar niet ingevuld. Hadden ze toen een reden opgegeven was het misschien meer begrijpbaar geweest.
Als ik mij niet vergis was het je zus die een dagboekje had dat je mocht lezen? Of heb ik het mis?

En je zegt zelf dat je er nog steeds onder lijdt dat je Papsje is heengegaan omdat het tenslotte je vader is, je eigen vlees en bloed... dat bedoel ik met loyaliteit. Zelfs al had je ze niet gekend, toch was het je vader die er voor gezorgd heeft dat je hier nu bent.... en dat geeft die extra band...
Maar ik heb nog één vraagje (iets dat ik gisteren vergeten te schrijven heb) Toen ik je moeder op de foto zag maakte het me dat gemakkelijker om er over te praten... je hebt dan een beeld voor ogen van de persoon waarover je praat... Heb je ook een foto van je vader.. of beter nog een oude gezinsfoto van vroeger? Eigenlijk zou ik je Papsje wel eens willen zien!

Zo, ik ga het hier nu ook bij laten... er zal nog genoeg te vertellen vallen hé...

Nog een fijn weekend voor jullie beiden... maar alweer een berekoud...

Liefs,

Veertje & Falcon

[reline]

Lieve Angel,

Ik ben je net komen lezen....
Uit dit alles lijkt me dat je op zoek bent naar hoe je vader echt was....hoe hij dacht over jullie......je zou hem zo graag nog eens vragen willen stellen....je zou zo graag antwoorden willen over het waarom...maar dat kan niet echt meer....maar door hier te vertellen ga je misschien dingen duidelijker zien.....misschien kan hier iemand je helpen duidelijker, anders te zien en het gaat je opluchten.

Liefs, Reline

[Angel4]

Ergens moet er iets geweest zijn wat hen zo afstandelijk maakte met hun kinderen.

Mijn ouders hadden (volgens iedereen die ons kende) liever geen kinderen meer gehad na het overlijden van hun eerste kindje.
Hij overleed aan hersenvliesontsteking en dat heeft er voor gezorgd dat er iets is geknapt bij ze (ik heb er wel over gelezen op internet, het overkomt meerdere mensen ..... met de dood van het ene kind kan men geen gevoel meer hebben voor de rest).
Ik ben daar nooit boos om geweest maar mijn broer en zus wel.
Wel was het eenzaam zoals ik eerder schreef.
Ik heb wel altijd heel veel van mijn vader gehouden en nog steeds doe ik dat.
Ik voel geen boosheid (zoals mijn broer en zus wel deden) jegens mijn ouders omdat ze waren zoals ze waren, ik kon er zelfs begrip voor opbrengen vreemd genoeg.

Heb je echt geen contact meer met je broer en zus? Misschien dat zij duidelijkheid kunnen brengen?

Mijn zus is dood en mijn broer al heel lang spoorloos verdwenen.
Na 8 jaar weggebleven te zijn kwam mijn zus heel even terug om daarna weer te verdwijnen en zo ging dat steeds door en als ik het goed heb zijn dat steeds tussenpozen geweest van pl.m. 8 jaar.
Een paar jaar geleden hadden we elkaar net weer terug gevonden en toen sloeg het noodlot toe en overleed mijn zwager plotseling en 2 jaar later mijn zus, beide op 52 jarige leeftijd.
Het doet pijn te weten dat ik haar nu nooit meer weer zal zien zoals voorheen.
Mijn broer is verdwenen en hoe er ook naar hem gezocht is door familie, vrienden en kennissen, hij is nooit weer gevonden.
Ook hij was/is?? varensgezel, zoals mijn hele familie (op mij na) zijn.
Waarschijnlijk is ook hij .............. ???? ...... ik weet het niet.

De afgelopen 10 jaar zijn wreed geweest en hebben veel schade in/aan gebracht.
De tijd daarvoor wil ik niet eens meer over spreken want die waren een hel maar in de afgelopen 10 jaar is eerst mijn petekind Arno na en strijd van 3 jaar tegen kanker overleden, vlak voor hij 18 jaartjes zou worden.
Dit heeft mij zo vreselijk pijn gedaan dat ik er nog steeds niet overheen ben en waarschijnlijk ook nooit overheen zal komen.
Ik denk (klinkt misschien heel vreemd) dat de doodstrijd van Arno het ergste is wat in me is blijven hangen.
Vlak na Arno sloeg mijn zwager s'nachts bij een laatste controle over boord en verdronk in het ijskoude water, het was een enorme klap.
2 jaartjes later stierf plotseling mijn zus, ze had die nacht zowel een hersen als een hart infarct gekregen en overleed heel eenzaam in dat lege huis, dat lege bestaan (ze had zo'n verdriet om de dood van haar man).
Eerverledenjaar overleed Yvette aan een tragisch ongeluk (trap van een paard), ze was net 3 jaartjes geworden en nu, 2 juni j.l. overleed mijn papsje.

Wat ik erg vind is dat de schoondochter van Ed (Judith) mij steeds vertelde dat ik niet hoefde te treuren om de dood van mijn vader, hij was tenslotte al 88 jaar en ze vond het flauwekul dat ik verdrietig was om zijn dood en nog steeds om de dood van bovenstaande (vooral mijn zus vond ze raar).
Hiermee is ze te ver gegaan.
Je kunt bij mij heel ver gaan maar dit ging ver buiten de lijnen en ik heb daarmee dan ook afstand gedaan van haar (heb haar dat later ook gezegd).
Ook de dochter van Ed (de moeder van Yvette) vond dat ik niets meer zelf mocht beslissen, dat deden zij wel voor me en ook zij is de lijnen te buiten gegaan, ondanks mijn sympathie jegens haar en haar verdriet om haar kindje hebben wij ook met elkaar gebroken omdat ik niet naar haar pijpen wilde dansen.
Geloof me, ik heb anderhalf jaar heel veel pijn met me meegedragen door hun gedrag.
Waarom ze zich zo gingen gedragen begrijpt niemand, het begon nadat ik in het ziekenhuis had gelegen vanwege mijn hart.
Ed begrijpt er ook totaal niets van maar vind hun gedrag zo ver beneden alle pijl dat ook hij wil niets meer met ze te maken hebben.
Voor Ed vind ik het heel erg naar, het is tenslotte zijn dochter en het zijn zijn kleinkinderen die hem nu afgenomen zijn door hun gedrag.
Ik ben er na die anderhalf jaar pijn te hebben gehad redelijk overheen en ik wil niet meer tot die familie horen en ben daar ook eerlijk in geweest en heb dit ook eerlijk gezegd zodat ze het niet op Ed zouden gaan schuiven.
Ik heb dus geen kleinkinderen en voel me ook bevrijd wat betreft de kinderen en aangetrouwde van Ed ..... ze waren te wreed/gemeen.

Volgens mij ben ik nu een andere weg ingeslagen maar ga het niet weer opnieuw typen hoor (pffffffft).

De foto's van mijn vader (buiten de opgebaarde) staan op Ed z'n pc dus die zal ik aan hem vragen wanneer hij thuis is en een foto hier plaatsen.

Het dagboek van mijn zus is overigens niet meer.
We (haar kinderen en ik) laten het rusten en het is dan ook (bij wijze van spreken) met haar "weggegaan".
Wel weten we dat ook mijn zus er onder geleden heeft .... geen liefde en warmte heeft gehad van de mensen waar je het zo nodig van hebt.

[Angel4]

Lieve Angel,

Ik ben je net komen lezen....
Uit dit alles lijkt me dat je op zoek bent naar hoe je vader echt was....hoe hij dacht over jullie......je zou hem zo graag nog eens vragen willen stellen....je zou zo graag antwoorden willen over het waarom...maar dat kan niet echt meer....maar door hier te vertellen ga je misschien dingen duidelijker zien.....misschien kan hier iemand je helpen duidelijker, anders te zien en het gaat je opluchten.

Liefs, Reline

Ik hoop het Reline, ik hoop het.

[reline]

Lieve Angel,

Je zit nog met zovele vragen.....zovele vragen die je ingevuld zou willen zien.

Zou er geen instantie zijn die jou broer kan opsporen?.....Nu niet, maar later.....dat zou je vast enorm plezier doen!

Ik luister verder...

Liefs, Reline

[Angel4]

Alle instanties die er bestaan hebben een zoektocht gehouden.
Mijn broer is voorgoed opgegeven als verdwenen en er werd zelfs voorzichtig gesproken van "beschouw dit als het einde".
Ze denken aan het over boord slaan maar ook aan duistere zaakjes.
Maar Reline, het mag hard klinken maar ik heb mijn reden.
Ik hield veel van mijn broer maar hij was zeer gevaarlijk.
Hij zat in de onderwereld en zelfs mij, zijn zussie en ook mijn zus .... hij schuwde het niet om ons om het leven te brengen en het is hem dan ook bijna gelukt (bij mij).
Ik vind het niet erg dat ze hem niet vinden en hoop ook niet dat hij (waar mijn moeder wel op hoopt omdat ze niet weet hoe gevaarlijk deze man is) plots op zou komen duiken.
Ik denk niet dat ik hier tegen zou kunnen.
Nogmaals, voor jullie kan dit wreed klinken maar ik was er bijna niet meer geweest door hem en ik ben bang voor hem ..... hij mag weg blijven en indien hij nog leeft een heel gelukkig leven hebben, maar niet bij mij in de buurt.

[falcon1]

Lieve Angel,

sorry dat ik even geen tijd heb om te reageren... maar zoals Reline zegt... vertel gewoon door... we luisteren...
Maar ik begin je stilaan te begrijpen hoor dat je geen gemakkelijk leven hebt gehad en dat het een zware stempel op jou heeft drukt...
Je zal er nu toch eens doorheen moeten hoor... Als we kunnen helpen...

Liefs,

Veertje & Falcon

[ghyra]

hallo Angel......hier heb je vast een dikke knuffff van mij
als ik jouw verhaal zo lees,niet veel warmte nooit
gezellig praten met je pa en ma......en je broer en zus.....
kom hier maar praten hoor....wij luisteren,en kom
je af en toe een pakkerd geven......
bij ons was het ook geen vetpot,mijn pa moest ook hard werken....
maar in de vakantie,kon hij van iemand een auto huren
en gingen we dagtochtjes maken.
mijn pa was een klusser,ik stond er altijd met mijn neus
bovenop,vandaar dat ik veel van hem geleerd heb....
heb hem ook tot het laatst verzorgd,en bij hem gewaakt
tot hij zijn ogen sloot....
mis hem ook wel geregeld hoor,ben hem al 21jr.kwijt...mijn ma ook....
en hopelijk kom jij ook een keer tot rust,als je straks in jullie
huisje gaan genieten.....erop uit......
wens jullie een fijne avond..later
een goede nacht zonder spoken,
geen pijn en nare dromen.......
tot morgen.....koud maar de zon