Goedemorgen lieve allemaal,
Gisteren na mijn laatste schrijven kon ik hier niet meer komen (witte pagina) helaas.
Gelukkig nu weer wel.
Eerlijke reakties geven jullie ... thx.
In dit geval (de slechte nachten en het rauwe verdriet) gaat het zeker wel om mijn vader, ondanks zijn hoge leeftijd mis ik hem.
Hoe de band tussen mijn vader en mij was ..... da's een moeilijke want mijn vader was een stille.
Vroeger was het apart als je hem hoorde spreken want dat deed hij bijna nooit en van een band tussen hem en zijn kinderen ...... die is nog moeilijker.
We spraken bijna nooit met mijn vader omdat hij heel veel van huis was (werken ... werken en nog eens werken) en als hij thuis was sprak hij alleen met mijn moeder wanneer wij eindelijk op bed lagen.
Hij was wel streng en je durfde niets tegen hem in te brengen wanneer het er op neer kwam.
Slaan deed hij nooit, mijn moeder ook niet ..... geweld was er dan gelukkig ook niet bij ons thuis maar ook liefde ontbrak .... het was wat kil en ik voelde me (nu spreek ik puur voor mezelf) als kind van twee mensen die een pact van liefde voor elkaar en niemand anders hadden gesloten heel eenzaam.
Later toen ik zelf moeder was begreep ik dan ook niet dat mensen elkaar (echtpaar ..... man en vrouw) meer voor elkaar voelde dan voor het kind/kinderen maar wie ben ik, ik hield zo vreselijk veel van mijn kind ..... zoveel had ik nog nooit van iemand gehouden, het was overweldigend dat gevoel.
De relatie tussen mijn ouders en mijn broer en zus was beeindigd, ze wilden niet meer met elkaar het leven delen .... elkaar niet meer horen en zien, er was geen gevoel geweest en zou er ook nooit komen.
Ik vond het verschrikkelijk om als (pl.m.) 25 jarige mijn familie uit elkaar te zien vallen en de eenzaamheid werd nog heftiger.
Ik mocht kiezen (aldus een telefoontje wat ik toen kreeg) tussen mijn ouders of mijn broer en zus en ik begreep niet waarom niet gewoon allemaal ..... ze hoorde toch allemaal bij elkaar, waren toch elkaars bloed.
Nee, ik moest kiezen en het was een heel rare situatie en ik weigerde hier aan mee te doen, zo bizar vond ik het, kinderachtig zelfs.
Mijn broer en zus hadden hun beslissing genomen en ook ik werd gebannen omdat ik niet voor hen koos.
Raar dat alles, ik begreep er helemaal niets van.
De relatie tussen mijn ouders en mij bleef over maar mijn ouders hadden ooit voor elkaar gekozen en in hun leven was geen plaats voor andere, ook niet voor hun kinderen.
Eenzaamheid!
De relatie in mijn familie, ons gezin, mijn vader en mij enz. was er niet ..... de relatie werd door mij in stand gehouden want ik eerde mijn ouders omdat ze mijn ouders zijn/waren.
Het verdriet wat nu mijn nachten tot een hel maken is wel degelijk verdriet om de dood van mijn vader want hij is/was mijn bloed en ondanks alles hield/hou ik van hem.
Nu stop ik even want het wordt op deze manier teveel van het "goede".
Thx iedereen dat we hiermee zijn begonnen, ik zal er gebruik van maken en stoppen wanneer ik er niet mee overweg kan.
Wens iedereen een hele fijne dag toe.
Het leven is net een bos, rechtdoor kan nooit.
.
Groetjes,
Angel4