mijn man is overleden

[tina316]

ja hoor bedankt falcon en omac Ben vandaag hier boven de kamers een beetje beginnen kuisen want anders vervuilt alles ,het moet toch eens gebeuren want sinds arnold dood is heb ik bijna nog niets gedaan heb gewoon de fut niet , maar kan het niet blijven uitstellen en zo hou ik mij wat bezig , maar het is zwaar en moeilijk voor mij alleen Maar we geraken er wel ik moet wel

groetjes tina

[davang]

ja hoor bedankt falcon en omac Ben vandaag hier boven de kamers een beetje beginnen kuisen want anders vervuilt alles ,het moet toch eens gebeuren want sinds arnold dood is heb ik bijna nog niets gedaan heb gewoon de fut niet , maar kan het niet blijven uitstellen en zo hou ik mij wat bezig , maar het is zwaar en moeilijk voor mij alleen Maar we geraken er wel ik moet wel

groetjes tina

Dat is spreken tina,het doet me echt deugd je dat te horen zeggen,wel zullen er ongetwijfeld nog mindere dagen aankomen,maar kom je moet er door.
'k Weet het wel,ik heb gemakkelijk praten,maar je weet even goed dat je er door moet.
Ik wens je nog veel sterkte toe,en houden zo...

davang

[Gast]

Je bent goed bezig Tina !!
Is zoals davang zegt é ,stap per stap,met vallen en opstaan ....zo is dat bij de meesten ,dus ...doe zo verder, en ooit komt er een dag,dat je je verdriet de baas zal kunnen

Knuffel van mij

De kindjes zijn weg ,het derde zusje komt er dadelijk aan ...maar wil percies nog in mama's buikje blijven
Het is hier ook terug stil ,maar ik moet nog veel kuisen !!

[tina316]

bedankt davang ik weet het er komen nog moeilijke dagen en ik huil ook nog elke dag ,maar het is zo ik moet erdoor en jullie steun betekent heel veel voor mij

groetjes tina

[falcon1]

Lieve Tina,

je moet nu nog van dag tot dag leven hoor. Denk niet aan morgen...
Doe morgen gewoon wat je aan kan...
Die huilbuien kan je niet tegenhouden... ze betekenen eigenlijk vanalles... verdriet, boosheid, machteloosheid... Allemaal dingen die beetje bij beetje moet gaan overwinnen...
Ik denk dat het in jou geval een beetje moeilijk is omdat je zelf nog hulp nodig hebt voor bepaalde dingen waar Arnold je vroeger bij hielp.
Verlang dus ook niet té veel van jezelf. Doe het stapje voor stapje... net zoals een beetje poetsen vandaag. Je zal er een goed gevoel bij hebben en het krikt misschien je zelfvertrouwen een beetje op...
Maar... blijf het hier van je afschrijven... Ik zeg altijd... gedeeld leed is half leed...

We hopen dat je toch een rustige nacht hebt...

Liefs,

Veertje & Rudy

[Oma-C]

Een goede vrijdag Tina,

Ik kan alleen maar bevestigen wat falcon hier schrijft
elke dag nemen zoals hij komt... en proberen
toch iets gedaan te krijgen, dat krikt je zelfvertrouwen op...
en dat is het begin van beseffen dat je wél iets kan...
en verder kan gaan... één stapje met de keer
Zo hebben we als baby ook moeten leren stappen
Je kan het... zeker weten..net als wij eroverheen geraakt zijn
maar het heeft tijd nodig ...en dàt is bij iedereen anders

Knuffeltje en sterkte vandaag....en morgen zien we wel weer....

Een opkikkertje-'hug'

[falcon1]

Lieve Tina,

alsnog een rustige nacht gewenst...

Liefs,

Veertje & Rudy

[tina316]

vandaag weer een moeilijke dag ,niets gaat zoals het moet Ik mis arnold nog erger als het zo gaat en hij komt nooit meer terug om me bij te staan Het leven is heel moeilijk geworden ,nu ga ik proberen te slapen


slaapwel groetjes tina

[gerarda]

Hallo Tina, Weer een stap achteruit erg hé. Ge kunt het inderdaad niet voorstellen dat Arnold er niet meer is. Het is van mij al langer en toch heb ik dit ook soms. Ik heb deze week ook een dag gehad alsof het de dag van zijn begrafenis was. En de laatste momenten van zijn leven beleefde ik weer alsof het gisteren was. Ik zeg u dit omdat ge zou beseffen dat het iets is dat we nu moeten leren mee leven. Het is wel een bewijs dat we een goed huwelijk gehad hebben , maar het is niet gemakkelijk om mee te leven. En in uw geval nu ge die problemen hebt met die papieren doet dit er ook geen goed aan.
ja ja soms denk ik ook , waarom ben ik hier nog. Maar ja er is altijd iets waar ge moet voor blijven vechten . Ik omdat ik kinderen heb en lieve vrienden. En gij voor uw kat en ook voor uw vrienden thuis en hier op het forum.
Vecht nog een beetje , als die papierwinkel opgelost zal zijn zult ge wel weer wat meer moed hebben.


Groetjes gerarda

[Oma-C]

Een knuffel voor Tina,
Veel sterkte en morgen is een andere dag..
Leef vandaag.. en probeer deze dag leefbaar te maken voor jezelf...
tot later..

[falcon1]

Lieve Tina,

we begrijpen wel dat je het nu verschrikkelijk moeilijk hebt! Het is allemaal zo moeilijk te aanvaarden. En een feestdag is weer zo'n moeilijke dag...
Maar wat Gerada schreef is nu eenmaal zo... Er zijn toch nog altijd dingen waarvoor we hier nodig zijn!
Idereen die hier langs komt begrijpt wel welke verschrikkelijke tijden je nu doormaakt. (lees maar het topic van Gerarda en Helena welke weg ze al hebben afgelegd) Voor OmaC, veertje en mij is het al iets langer geleden. Maar toch blijft het moeilijk al heb je je leven terug in handen.

Laat je nu niet ontmoedigen. Je zal wel ervaren dat je na een tijdje er steeds sterker en sterker uit komt.

Nu moet je er voor zorgen dat je terug uit je put geraakt... doe het voor Arnold want zal zeker niet willen dat je zo verdrietig bent...
Nog heel veel sterkte...

Liefs,

Veertje & Rudy

[Oma-C]

Goedenavond Tina ik kom je nog een knuffelke brengen
want morgen zal ik er niet zijn...
Ik zend jou een mandje moed en sterkte...
falcon en de anderen hebben het weer mooi gezegd ..
en zo is het écht..! 't is nu nog tevroeg... maar er komt een dag
dat je ons gelijk gaat geven, en beseft dat het zo is...
Slaapwel en tot later... en blijven vechten hoor...

[tina316]

Soms denk ik dat het beter gaat en dan is er maar een kleinigheid nodig om weer volledig de put in te zitten Volgende week is het 4 maanden dat arnold dood is ,het is niet te geloven Ik vraag me af waar die maanden gebleven zijn want voor mij is het nog altijd pas gisteren gebeurd Als ik denk dat ik hier heel die tijd al alleen ben zonder arnold weet ik niet meer hoe ik verder moet en waarom ik door zou gaan zonder hem Alles is zo moeilijk geworden ,zo eenzaam en stil als je dan denkt nu heb ik een stapje vooruit gezet is er heel weinig voor nodig om er weer 10 achteruit te zetten Je blijft altijd maar met het grote verdriet zitten en niets kan het verzachten Als je je partner verliest heb je niets meer, zo voelt het Ik had nooit gedacht dat ik aan nog geen 55 jaar jaar al weduwe zou zijn en ik weet het velen onder jullie ook niet en toch gebeurt het Wij hebben maar 1 zoon en die zie ik niet meer, zijn vader was nog maar 8 weken dood en toen hij zag dat er niets te rapen viel kwam hij niet meer Hij wou mij op een studio steken en zelf hier komen wonen Ik had verwacht dat ik wat steun zou hebben aan hem en nu heb ik het gevoel dat met zijn vaders dood ik ook mijn zoon heb verloren , dat ik alles kwijt ben en dan zakt de moed helemaal in mijn schoenen en vraag ik me af voor wat ik hier nog zou moeten blijven Ik weet het niet meer
groetjes tina

[Oma-C]

Dag Tina,
Ik moet weg vandaag maar wou je toch even een steuntje brengen...

Mssn kan je eens even gaan kijken op de topic van Helena van Troye;

"Op midzomernacht/ begon voor het lentekind de laatste winter

falcon heeft daar iets heel mooi geschreven dat jou ook zal kunnen helpen.

Ik wens je veel sterkte en moed...tot later..

[falcon1]

Lieve Tina,

als ik je nu zeg dat het allemaal heel normaal is wat je meemaakt ben je daar totaal niks mee hé...
Ik tracht me even in te leven in jou stiuatie door terug te kijken hoe ik mij voelde na ... 4 maanden...
De volgende tekst schreef ik op dat moment hier op mijn topic op sennet:

uw steunende woorden had ik nu wel even nodig....
Ik heb nu wel verlof maar er staat zoveel werk op mij te wachten... Ik begrijp nu pas wat mijn vrouwtje allemaal voor me deed. Eigenlijk heb ik er allemaal geen zin in. Alle dagen zijn al gepland en ik zou zo graag eens éven tijd hebben voor mezelf! Net of iedereen nu vergeten is dat ik nog wel besta... Ik leef nog hoor! Maar hoelang ik dit tempo nog uithoud weet ik niet... Ik ben nu een nogal gevoelig persoon, die moet kunnen praten over zijn gevoelens en dat lijkt me bij andere mensen gevoelig te liggen. Ik ben enkele familieleden gaan opzoeken in het WE en niemand die nog een woord rept over mijn vrouw of niemand die gewoon eens vraagt aan mij hoe het gaat... dat is zeer pijnlijk... Het geeft nog eens problemen bij... Soms denk je, wie ben ik eigenlijk nog, beteken ik dan niks meer...
Het is net of ik nu nog alleen op de wereld leef met enkel nog een hoop onoverkomenlijke problemen! Geen uitzicht meer...
Sorry, dat ik wat melancholisch ben maar ik moet dit even kwijt, het is zoals ik mij voel... en dan toch weer een berichtje van jullie, enkele woorden... en terug krijg ik wat hoop... Je kan je niet voorstellen hoe ik dat momenteel nodig heb... enkel spijtig dat het moet komen van mensen die je niet persoonlijk kent, maar toch lieve mensen die tenminste om je lot begaan zijn.

Tina, ik wil hierbij maar zeggen dat je nog in het begin van je rouwproces bent en dat je momenteel de moeilijkste periode doormaakt!
Het is "ongeveer" wat je schrijft maar eigenlijk is het 10 stappen vooruit en plots 9 terug achteruit...
Wat Arnold betreft... die beelden van zijn heengaan zul je gans je leven blijven hebben alsof het gisteren was...
Maar anderzijds is er nog jou leven... de tijd staat niet stil al zou je dat misschien wel willen.
Stilaan moet je terug vooruit met de nodige stappen vooruit en achteruit.
Verdriet, veel verdriet... hoort er ook bij... ook de ontelbare vragen...
Maar blijven stilstaan helpt je niet. Belangrijk is dat je goed voor jezelf zorgt.
En vergeet niet... als de nood het hoogst is...

Lieve Tina, ik hoop dat het goede weer je toch een beetje kan opbeuren en daarom wensen we jou vandaag een betere dag...



Liefs,

Veertje & Rudy