ik dacht altijd... mij kan dit niet overkomen

[labores]

Zo dit hebben we nu ook geleerd. die foto is maar een jaar oud, wat een mens kan veranderen.
dit is een crea die ik gemaakt heb, de dag dat hij is overleden, ik kon niet slapen en ik wilde iets maken. Falcon het is waar wat je zegt s'avonds slaat de eezaamheid toe en dan die papierenmolen dat is ook niet niks.
allee genoeg gezaagd er zijn mensen die het nog erger hebben.
dikke knuf... kan het niet laten...
liefs Labores

[falcon1]

Labores,

héél mooi! Ik denk dat dit plaatje ook enorm veel voor jou moet betekenen.
Ik ben ook blij dat je het plaatste nu weet ik ook over wie en tegen wie ik praat.
Maar in wat je schrijft is één woord belangrijk... "samen"... en dit woord omvat wel alles... want dat is er niet meer... Toch niet fysiek... Want Guido zal er ergens nog wel voor je zijn... zeker in je hart...

En een knuff moet kunnen hé... Ik weet dat zoiets enorm deugd kan doen en dat er dan soms een hele last van je schouders kan vallen.. Dus... doen als je het nodig hebt!

Ga je vandaag speciale dingen doen? Of trek je er even op uit?
We wensen je alvast een rustige dag.

Een dikke steunknuff van ons beiden.

Veertje & Falcon

[mammie 48]

Dag Labores,

Heel mooi, je berichtje met een prachtige foto van je echtgenoot.
Ik heb het ook meegemaakt, wat een mens kan veranderen in een jaar tijd, zelfs in enkele maanden.
Weet dat je niet "zaagt", we zijn er voor mekaar.
Ik ben het ook volkomen eens met Facon wat betreft die eenzaamheid : je staat alleen op en je alleen slapen. Maar het gaat beetje bij beetje wat beter, je komt het nooit gewoon maar dag na dag kan je het een plaats geven in je leven.
Veel sterkte en lieve groetjes,

Nicole

[zien]

Dag Lieve Aatje,
Wat een mooie Crea van Guido,ben blij dat Falcon het goed heeft uitgelegd om ze te plaatsen.
Aatje ,
je gaat me niet geloven maar die papiermolen in mijn ogen kreeg ik nog geen tijd om te rouwen,maar geloof me ,nu nog niet ,maar je gaat dat nog missen want toen is het bij mij echt begonnen eenzaamheid.
Het grote gemis je mag nog zo goed opgevangen worden door de familie of je kids maar eens ze weg zijn zit je daar alleen. Die lange avonden en nachten maar gelukkig kan je dan toch terug vallen op je bezigheid ,de PC.
En je mag me altijd privé mailen Aatje vergeet dat nooit.
Dag schattebout, heel veel liefs en knuffs.
Zientje

[labores]

Zientje lieverd sorry voor het late antwoord, maar ik heb een verschrikkelijke nacht achter de rug. Ik wilde gisteren antwoorden op jou lieve mail , ik zat juist achter de pc voor een antwoordje toen ging het ineens niet meer, ik heb nog nooit in mijn leven zo gehuild als gisteren en dat voor het eerst na de dood van Guido, de dokter is deze morgend gekomen en heeft een spuitje gegeven en heb ik gans de dag bijna geslapen, ook voor het eerst anders is mijn nacht ieder uur wakker.Ik verdring zijn dood op de achtergrond en wil het niet aanvaarden dat hij er niet meer is, ik moet rouwen en kan het nog niet, daardoor heb ik constand maagpijn en hoofdpijn, en jou lieve mail heeft gemaakt dat ik mijn emoties mag loslaten, ik speel al 10 maanden de sterke vrouw die guido verzorgd die lacht en optimistich is maar inwendig is dat niet zo, pijn-pijn en nog eens pijn, het liefst zou ik nu bij hem willen zijn, ik weet ook dat dit niet kan maar ik zou het o zo graag willen, terug alles samen doen.
Weet je zientje Jacqueske is al 8 maanden weg heb jij dat gevoel nog !Waarom moest ons dat overkomen hij heeft niet anders gedaan dan altijd klaar te staan voor wie het vroeg of nodig had, en dan de manier waarop
hij ons verliet een lijdensweg van 10 maanden. dat kan ik niet verwerken...
dag lieve Zien dikke knuf en zacht pootje voor Famke xxx xx Aatje (labores)

[zien]

Lieve Aatje ,
voel me schuldig nu na het lezen van je mail,wou je maar helpen met het mailen hoe ik die rompslomp vervloekte iedere keer dat ik naar de bank ging was voor mij een lijdensweg .
Schooien voor je eigen geld plus dat alles geblokkeerd stond.Oke ze zetten je niet zonder geld maar je moet er toch telkens weer heen soms wel 4keer op een week .In mijn ogen kon ik niet rouwen zoveel te doen helemaal alleen zonder hulp, en was een verwende meid moest me financieel niks aantrekken ..
Maar als alles zowat geregeld was toen Aatje ,viel ik in het zwarte gat put zeg maar.En dan moet je voor vele mensen al bijna er over zijn ,zo een domme praat dat je te horen krijgt .... grrrr.
Heb Jacqueske ook zolang verzorgd Aatje het was zijn wens als het erger met me wordt mag ik dan thuis blijven ,geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om hem naar de kliniek te doen ,waarom ik ben gezond ,en gelukkig kon ik het nog.Het was voor ons beiden een lijdensweg die we te samen hebben afgelegd.Huilen heb ik dikwijls gedaan ook bij hem al kon hij dat niet verdragen en ja dan heb ik geprobeerd om zeker niet in zijn bijzijn te huilen.
En nu Aatje huil ik nog iedere dag ,soms heel soms gaat het ,dan ga ik op het forum maar er over praten met mensen daar klap ik dicht.
Ik begrijp heel goed jou pijn , die kilte maar dat gaat over geloof me, ik deed ook niks anders dan bibberen had het altijd heel koud.
De vraag het waarom ,is niks gekort meid ,jij hebt je kinderen en kleinkinderen waar je voor verder moet geloof me.Ik heb enkel ons Famke en 2lieve vriendinnekes,maar ook daar klap ik dicht ,alhoewel eentje nu zei, eindelijk Zientje begin je al eens te praten.De miserie die we meemaken voelen wij enkel alleen Aatje.Maar jou kinderen hebben het wel meegemaakt wat jij voor hun pa hebt gedaan dus praat zoveel mogenlijk er over ook zij voelen die behoefte geloof me.
Lieve Aatje, van hier uit een dikke dikke knuffel,kon ik je maar eens echt knuffelen.
We horen elkaar wel liefs Zientje.[/color]

[labores]

zientje lieverd zit er maar niet mee in , het was nodig dat ik mijn emotie eens liet gaan, en zoals je zegt die papieren de notaris het is allemaal een beetje teveel gisteren kreeg ik de rekening van de uitvaart, dat zijn allemaal dingen die meespelen, de kinderen helpen wat ze kunnen maar soms ben ik eens leiver alleen thuis, dan kan ik praten met hem, ik zet dan zijn foto op de salontafel zodat hij kan meekijken naar tv (stom he!)
dag lieverd dikke knuf.... helaba zientje wacht eens................Famke ook he.
aatje (labores)
kleine foto op postkaart is guido de andere huwelijkfoto, we waren 47 jaar gehuwd

[falcon1]

Labores en Zientje,

ik zit nu een beetje met een krop in de keel... Wat jullie vertellen is zo herkenbaar! Eerst is er de periode dat je geliefde ziek is en je weet dat je hem moet afgeven... Niks is dan te veel om voor hen te zorgen... Je voelt je op dat moment super sterk, je cijfert jezelf volledig weg... Tot ze zijn heen gegaan... tijd om te rouwen, te verwerken dat ze er niet meer zijn... Maar dat wordt belemmerd door allerhande regelingen... En dan begreep ik het zelf ook allemaal niet goed meer... al die formaliteiten! Om gek van te worden. Ik had nog de pech dat ik geen kinderen had en als ik mijn eigendom wou behouden ik de successierechten van de familie van mijn vrouw moest betalen... Ik moest er zelfs een lening voor aan gaan en nadien mijn huis verkopen... Ik zat volledig aan de grond! Ik ga je eerlijk zeggen, nu, na 5 jaar kan ik eigenlijk pas echt beginnen rouwen en alles een beetje verwerken...
Het eerste jaar ben ik door een hel gegaan en het enige wat me heeft doen beslissen om verder te gaan was dit Hoekje van Troost waar ik ook een topic had en mensen me elke dag steunden en moed in praatte!
Ik moest het gewoon van me afpraten en dat ging niet echt in mijn familie en vriendenkring...

Het topic is helaas verdwenen, spijtig... want dan je een leidraad gehad van hoe iemand zich door deze moeilijke periode moet doorworstelen! Later zal je zeggen... hoe ben ik daar door geraakt... Het lukt je wel hoor... maar het eerste jaar zeker is er veel verdriet te verwerken! Soms denk je, het gaat al iets beter en dan opeens zakt de moed in je schoenen en zink je weer weg in immens verdriet. Gewoon omdat je dit allemaal niet gewild hebt... je voelt je zo machteloos en uitgeput...
In het begin had ik het gevoel dat ik het huis uit moest, de muren kwamen op me af... maar als ik ergens was kon ik dan weer niet snel genoeg thuis zijn...
En dan terug naar die foto om een babbeltje te doen... een kaarsje te branden... het luchtte wel wat op...
En langzaam, heel langzaam, met vallen en opstaan heb ik mij er door gesleept...
Bij alles wat ik deed had ik soms schuldgevoelens omdat ik dacht dat ik veel dingen niet meer mocht of kon doen omdat ik er allen voor stond... Ik mocht niet gelukkig zijn dacht ik... want doe je met twee.... Dat heeft zeker wel een jaar geduurd. Maar er is hier op het hoekje zo op me ingepraat dat alles wat ik deed wel mocht en uiteindelijk lukte het wel...

Ik wil maar zeggen... ooit zal het je wel lukken, maar verdring je verdriet niet... het hoort bij rouwen... Vertel hoe je je voelt, het is heel menselijk en nodig! Je zal je op die momenten heel verdrietig voelen, maar ook een beetje opgelucht...
En ik denk, Labores en Zientje, dat jullie elkaar wel heel goed aanvoelen!

Probeer je sterk te houden, en nog een gouden tip... praat er over met je huisarts... zorg voor een hulpmiddel in noodgevallen... dat heb ik ook gedaan... toen ik na 5 maanden volledig crashte...

Hopelijk hebben jullie vandaag toch nog een rustige dag...

Dikke troostknuff,

Veertje & Falcon

P.s.: Labores, een hele mooie postkaart met Guido en van je huwelijk!!!!!

[labores]

Falcon wat een misserie heb jij allemaal meegemaakt, maar een ding begrijp ik niet, deze week zijn de laatste papieren bij de notaris getekend, weet je ons huis is 5 jaar geleden verkocht, en nu de clou... iendien ik het huis nog had moest ik geen succesierechten betalen maar op het geld wel 3%, wat een wet he... en een geluk voor mij hadden we 10 jaar geleden een huwelijkscontrackt afgesloten je kund nooit weten met 5 kinderen, en geloof mij falcon eentje dacht ook dat hij eens ging erven, is dat even tegengevallen. je ziet he er loopt er altijd wel eentje tussen. guido had ook maar een broer, die heb ik ook nog niet gehoord ze weten wat er allemaal is gebeurd nog niet vragen hoe is het... dan heb ik met mijn 2 zussen en schoonbroers meer geluk die staan dag en nacht klaar, jij kend ze wel he zientje, uit de goede tijd dat we nog eens konden lachen.
dag Falcon en bedankt dat ik hier mijn zegje mag doen
dikke knuf.... voor al wie hem wild.

[falcon1]

Labores,

erg hé wat ze een mens nog allemaal aandoen als je al zoveel verdriet hebt en je man verloren bent. En hoe je het ook keert of draait... alles draait om geld... De wetgeving is zo dat ze steeds hun geld halen bij de zwakkeren in de maatschappij... Dat ben ik dan ook aan het aanvechten...
En dan familie... je denkt zoiets zal mij niet overkomen... Wij hadden geen kinderen en geen huwelijkscontract dus ging de helft naar haar broers en zusters. Ik had er zo lang ik ze kenden een goede relatie mee... beter dan mijn eigen familie! Tot een week na de begrafenis... toen lieten ze duidelijk verstaan dat ze op die erfenis uit waren! Een jaar lang heb ik moeten vechten om dit te voorkomen en heb ik hun successierechten betaald en werd het huis van mij. Vanaf die eerste week na de begrafenis heb ik van niemand nog iets gehoord!
Dus, ik begrijp je maar al te goed dat die bijkomende dingen soms erg zwaar kunnen vallen. Wie die wetten allemaal gemaakt heeft weet ik niet maar het is wel oorzaak van veel extra verdriet en ruzies wat eigenlijk niet hoeft!
Ik ben blij dat jij nog familie hebt die bij staan. Bij mijn familie is dat ook... maar ik woon wel wat ver weg om hen regelmatig te ontmoeten.

Eigenlijk vind ik het fijn van jou dat je dit probleem hier aanhaalt! Je moet weten dat er hier nog veel mensen meelezen en misschien dat ze hierdoor ergen kunnen voorkomen voor later en voorzorgen nemen. Ik vind het erg dat de Staat hier haar geld moet gaan zoeken... het zijn wij toch tenslotte die er ons ganse leven voor gezwoegd hebben...

Ik hoop dat je af en toe toch een beetje rust vind. Je hebt toch af en toe wat ontspanning nodig al is het moeilijk. Misschien dom wat ik nu vraag... maar kan je genoeg eten? Ik weet dat het moeilijk kan zijn, omdat het nu allemaal alleen moet. Maar rouwen kost veel energie en je moet nu niet alleen geestelijk voor je zorgen maar ook lichamelijk!

We wensen je nog een rustige avond en hopelijk ook een rustige nacht... Guido wil nu eenmaal dat je je goed voelt!

[zien]

Dag Aatje,

kom nog effe een dag zeggen,je knuf heb ik aangenomen ,Prachtig gemaakt je trouw foto, toen had je al die glinsterende ogen.Ik neem Jacqueske ook dikwijls vast ....hij is thuis.
Weet Aatje & Falcon,je soms denk ik hoe verwerk je dit alleen,omdat je man waar je 44jaar alles mee deelde er niet meer is.Ja je praat er eens over met je familie maar op het moment als ik geen grond meer voel.....,kan ik ze niet bereiken snap je.
En ja ik lach en ik huil ,Gelukkig vind ik steun bij ons kind wat een hond is die houd me in de dag wel bezig.Heb eens gelezen na maanden komt de depressie zo voel ik het nu de laatste tijd aan.Ben echt nu radelozer dan in de eerste weken.Soms beland ik echt in een afgrond en is het echt krabben om er uit te geraken.En Aatje & Falcon soms is mijn bed mijn beste vriendje en dan zit ik te denken aan de vele mooie herinneringen vele hele mooie en fijne.
Ooit ga ik proberen weer de zin terug te vinden,leven met ik noem het amputatie nooit meer mijn boske zien.
Falcon ,ben blij dat jij en Veertje terug een gezinnetje hebben en eerlijk ,jullie passen heel goed bij elkaar.
Doe je zus eens de groetjes Aatje, heb hier nog vele fotos van jullie beiden.
Dag Aatje,
Falcon ,bedankt voor de fijne raad...
Dikke knuf en tot hoors
Zientje en Famke.
x x x

[labores]

Zientje lieverd huil huil wat je kund, weet je wat ik weet !!! dat jij en jacqueske een prachtig paar waren en een liefde onvoorwaardelijk, koester die liefde er zijn niet veel mensen die dat hebben, als jij mij nu vraagd: ( wat is liefde !) dan zal ik zeggen liefde is pijn heel veel pijn zoals
wij dat nu hebben en wie dit niet heeft meegemaakt weet niet wat die pijn is. Zientje in mijn badkamer staat een flesje parfum van hem en iedere dag ga ik eens ruiken zijn polshorloge ligt op het nachtkastje en die blijft daar liggen zo heb ik nog een beetje het gevoel dat hij er nog is. En ik denk dat jij ook het een en ander hebt van boske, koesterd het lieverd, en mail maar hoor zieneken, ik hoop van jou snel eens terug te zien en ik ben er zeker van dat we zonder woorden elkaar heel goed gaan begrijpen.
dag lieverd dikke knuf... xxxxxxxx Aatje

[mammie 48]

Zientje en Labores,
ik kom jullie nog effekes een goeie nacht wensen. Ik volg jullie van ver en als ik lees wat jullie nu meemaken, denk ik terug aan drie jaar geleden, toen ik hetzelfde meemaakte.
In mijn slaapkamer (ik zeg meestal "onze" slaapkamer) hangt mijn echtgenoot's ochtendjas aan de kapstok zoals drie jaar geleden, ik was hem nu en dan mee, maar ik kan hem niet wegmaken, ook zijn scheerapparaat blijft in de badkamer, tal van kledingsstukken blijven in de kast hangen.....
Maar ik moet jullie ook zeggen dat het stilletjesaan beter gaat met mij en dat ik mijn verdriet een plaats gegeven heb in mijn leven.
Dat wens ik jullie ook. Jullie hebben daar nu misschien geen boodschap aan,
maar ik wil jullie een schouderklopke geven.
Aan Falcon, bedankt dat je er bent voor onze lotgenoten.
Slaap wel!
Nicole

[falcon1]

Lieve mensen allemaal, het valt me echt zwaar dat ik niet meer voor jullie kan betekenen. Ik weet het dat het momenteel verschrikkelijk is wat jullie meemaken. Jullie hebben overal nog spullen van je lieve man waardoor je voelt dat hij er ergens nog moet zijn... En dat is ook zo! Vooral in je hart! Daar zullen ze voor altijd een vast plaatsje krijgen en dat is goed.
Nu moet je na verloop van tijd nog ervaren dat hij er lichamelijk niet meer is...
Jullie zullen momenteel nog leven van dag tot dag. Maar er is een ding dat je niet in handen hebt en dat is de tijd... die gaat onherroepelijk verder of je het wil of niet. Bedenk ook steeds wat je lieve man zo denken als hij je zo ziet... Wat zou hij daar van denken... wat zou hij willen hoe je je voelt... Zij kunnen het je niet vertellen en toch laten ze het jou voelen... daar ben ik zeker van!
De nachten zijn meestal het ergst... dan heb je tijd om na te denken, maar is de eenzaamheid dikwijls het sterkst te voelen...
We sturen je alvast een beschermengel die over jullie zal waken...


Nog een dikke troostknuff voor jullie allemaal...
Veertje en Falcon.

[simoneke]

Hallo lieve Aatje,
Misschien ken je me niet meer, ik was in de vriendinnenclub onder de naam Rosi.
Ik heb vernomen van een goede vriendin dat je man overleden is.
Hierbij wil ik je mijn oprechte deelneming betuigen.
Ik kan me heel goed voorstellen wat een immens verdriet je hebt, ik heb het ook meegemaakt.
Ik wens je nog heell veel sterkte in deze moeilijke tijd!
Dikke knuffel van Rosi