Op midzomernacht/ begon voor het lentekind de laatste winter

[Helena van Troje]

prima reline dank je

[falcon1]

Lieve Helena,

ik lees dat alles goed met je gaat.

Hopelijk heb je toch wat dingen om "handen" die je bezig houden. En hopelijk ook wat mensen om je heen die je begrijpen en je helpen.

We wensen je in elk gavl een fijn weekend...

Liefs,

Veertje & Rudy

[Oma-C]

Ik ben nog even komen piepen,ik wens aan allen
een heel fijn weekend se you later

[Helena van Troje]

[quote/]

Hopelijk heb je toch wat dingen om "handen" die je bezig houden.[/quote]

Falcon, de dag dat ik me verveel moet nog uitgevonden worden.

ben nu wel beetje moe vandaag, hangen we maar wat de luierik uit

[falcon1]

hangen we maar wat de luierik uit

Hahaha... ik kan niet anders dan je groot gelijk geven!!!

Nu nog wachten op het zonnetje want ze voorspellen nog sneeuw... hopelijk valt die enkel in Zwitserland

Gelukkig alles toch beter met je hand. Dan kan je in de zomer weer vanalles ondernemen.

Nog een fijn weekend iedereen.

Veertje & Rudy

[Helena van Troje]

Dan kan je in de zomer weer vanalles ondernemen.

als daar zijnde:
muren insmeren met rubson
het tuinhuis beitsen
het schrijnwerk langs buiten vernissen
de haag 20cm korter maken
op tijd en stond de gazon kortwieken
de dahlia's planten
de gladiolen in de grond steken, moest al gedaan zijn
een composteercursus volgen
compostvat opzetten
het plat dak met zilververf verven
de tuinpaadjes onkruidvrij houden
het terras ontmossen evenals de oprit en de klinker paadjes
de bloembakken vullen met geraniums en co

moet er nog zand zijn?

[Helena van Troje]

Na een halve dag onderhandelen heeft mijn dappere ik het onderspit moeten delven. Mijn flauwe ik heeft het gewonnen.
Ik heb gisteren jongste gebeld om hem te vragen een brood te brengen en of hij even wou helpen met het verschonen van het bed.
De broodautomaat staat praktisch onder zijn voordeur, dus dat was geen ramp.
Na een week aan de linkerkant, een week aan de rechterkant, weer een week aan de linkerkant en tenslotte vijf dagen aan de rechterkant van het dubbele bed slapen, vond ik het tijd worden voor verandering van lakens.
Met één hand een dubbel bed verschonen, dat komt niet goed
Toen dat gebeurd was, liet hij zijn "opmerkende stokstaartjesblik" door het huis dwalen. Of hij even met de stofzuiger zou rondwandelen? op een ik en een gij was de boven en de beneden stofvrij, in de ene hand de stofzuiger en in de andere hand de zuigslang. Toch plezant als je zo sterk bent!
Rap nog een patatje geschild en een worteltje geschraapt en ik kon eens afstappen van mijn diepvriesmenu.
Ik weet niet of hij veel langer dan een goed uur is binnen geweest, de schat.

Zo zie je maar, alle dagen zijn niet eender.

[falcon1]

Lieve Helena,

toen ik je vorige berichtje las sloeg me de schrik om het hart... Die lijst is echt wel de moeite.
In mijn laatste berichtje had ik nog geschreven dat je op tijd hulp moest inroepen, maar heb het weggeveegd. Ik dacht, ik ga haar niet ontmoedigen Ik had het misschien beter laten staan.
En nu lees ik dat je toch even hulp hebt ingeroepen van je zoon!
Dat is iets wat je af en toe wel eens zal moeten doen. Niemand staat er stil bij dat je hulp nodig hebt en je moet ook niet wachten tot ze zelf op dat idee komen! Maar ze zullen er zeker voor je zijn als je het hen vraagt, want je zal het zeker alleen maar doen als het echt nodig is en dat zullen ze ook wel weten!

En zolang als ik je nu al ken heb je nog maar weinig stil gezeten... dus neem ook wat tijd voor jezelf! Af en toe ook eens een "goed" gevoel hebben. En vergeet niet, Hugo is er ook nog om af en toe wat hulp te regelen

We wensen je nog een fijne zondag.

Liefs,

Veertje & Rudy

[Helena van Troje]

falcon, ik heb zo de indruk dat er twee aan het konkelfoezen zijn, waar ze zich ook mogen bevinden en in welke vorm ook, en ons moeder speelt niet mee..... hulp komt soms uit zeer onverwachte hoek

[falcon1]

ik heb zo de indruk dat er twee aan het konkelfoezen zijn, waar ze zich ook mogen bevinden en in welke vorm ook, en ons moeder speelt niet mee..... hulp komt soms uit zeer onverwachte hoek

Zeker weten Helena! Hoe moeilijk je het soms ook hebt...

[Helena van Troje]

Ik ga het toch moeten geloven Falcon dat ze ons blijven begeleiden.
Het lukt al een paar dagen niet zo best.
Ik vrees dat ik me opgesloten voel nu alles met de voetjes en de bus moet gebeuren. Net kwam ik van de bakker en de dokter, dokter was er niet, dus ook mijn medicatie briefje niet. Het was al niet met de goesting dat ik opstapte en ik was bijna thuis toen een buurvrouw me zag afkomen en dacht: "Dat gaat daar mis." en me even binnenriep. Potje gehuild en nu zijn we weer thuis... Hoe dikwijs nog?

Ik voel me gelijk een hond aan en ketting zich moet voelen: telkens hij denkt weg te kunnen, trekt die ketting hem terug.

zelf zeg ik wel: bel maar als het niet gaat, maar zelf bellen oh neen

[Oma-C]

Goeie bijna avond Helena, en vrienden

Een dipje?? ja, april is niet leuk, en de maand is pas begonnen.
We zijn nog lang niet aan zomer toe
Probeer een beetje te kijken naar wat wel goed gaat
en laat je er niet onder krijgen, je kan het dat heb je
al zo dikwijls bewezen. De ene dag is niet de andere,
maar niemand heeft ooit beloofd dat het leven eerlijk en makkelijk is.
Dat weten we al héél lang hé
Helaas moet je het zelf doen, hoe graag we je ook zouden helpen,
Ik heb bij gerarda ook zoiets geschreven ...
De wereld is aan de vechters en de durvers, je moet durven
vrienden of buren inschakelen, ze durven het mssn niet zelf
voorstellen en als er niks gevraagd of gezegd wordt weten
ze 't niet natuurlijk
Mensen hebben elkaar nodig en niemand kan alleen verder.
Even lukt dat wel maar niet lang, je kan ook niet alles kunnen hé

Ik denk dat het "lijstje met werken" je heeft doen schrikken
en dat je daardoor de weerbots kreeg
Niet teveel vooruit plannen is mssn beter,
ik zeg maar iets hé ik weet ook niet alles...

Een flinke knuffel in alle geval, en veel sterkte, je komt
er wel weer doorheen, met vallen en opstaan,
(en hier is dat weer letterlijk te nemen de laatste weken)

Lieve groetjes aan alle forumvrienden

Oma-C.

[falcon1]

Lieve Helena,

OmaC heeft het mooi verwoord.
Elke tegenslag is er eentje te veel. Maar ik weet niet meer of ik het bij jou of Gerarda schreef, maar soms moet je wel eens hulp inroepen... het is in jou situatie zeker geen schande!!!! In tegendeel.
Je moet zeker niet wachten tot men het jou gaat vragen. Iedereen denkt, zolang men ons niks vraagt zal het wel ok zijn. Maar als jij hulp inroept is het meestal al te ver gekomen.
Je kan je je misschien als een hond aan een leibandje voelen maar eigenlijk is dat voor iedereen zo. Alleen dat jij het nu extra erg aanvoelt dat er niemand naast je staat om dat leibandje af en toe eens los te maken.... dat zal je zelf af en toe eens moeten doen.
En misschien dat, zoals OmaC zegt, het lijstje (dat nog onvolledig is) je afschrikt. Dat je bang bent het allemaal niet meer aan te kunnen. Maar je zal zien dat op een of andere manier toch alles zijn oplossing vindt. Misschien dat als je sommige mensen te hulp vraagt ze ook gaan inzien dat je het allemaal zelf niet meer geklaard krijgt en ze regelmatig een handje komen toesteken.
Nu zeker niet de moed verliezen. Spijtig dat je zo ver weg woont!

We wensen je toch nog een fijne avond en morgen... gezond weer op...

Dikke knuff,

Veertje & Rudy

[Helena van Troje]

Tja, hulp inroepen? Van wie? Oudste laat verstaan dat ik beter kleiner zou gaan wonen. Ik doe natuurlijk wat ik wil. Als ik hier blijf wonen moet ik het zelf kunnen bolwerken... zowel financieel als qua onderhoud tuin, auto, woning. Dus, tegen oudste zwijg ik.
Dochter met voltijdse verantwoordelijke job en drie kinderen, een echtgenoot die op gezette tijden naar het buitenland moet, die wil wel, maar hoe zijn moeders? Ik denk dan: hoe krijgt ze het zelf gebolwerkt.
Nummer drie heeft een bolleke van tien maanden rondlopen en, soit, daar zijn redenen voor dat ik die absoluut niet wil bijbelasten.Die wil best boodschappen doen, maar gaat ze dan met de bakfiets halen en brengen...
Die is dan ook zijn huis aan het verbouwen en zijn tuin aan het aanleggen tussen de plooien door.
Jongste is meestal redder in de nood

Ik zal eens aan dienstencheques of zoiets moeten denken, maar weet niet of dat wettelijk in orde is met mijn statuut, voorlopig wachten dus tot december.
En dan is het vraag of ik het kan betalen.

Maar waarom kan ik niet meer voort? ik ben perte totale:), ik kan niet meer hoelang gaat dat nog duren?

Ik heb vandaag gehuild van de pijn na mijn wandeling en niets meer zinnigs kunnen doen dan eten maken, allez drie patatten schellen, een viske in de pan kieperen en de soep en de groenten ontdooid en opgewarmd. Ik weet niet hoe ik dat vroeger bolwerkte: vier kinderen, gaan werken op kliniek, naaien voor mijn dochter en voor mij, alle pullovers zelf breien voor iedereen, nooit een werkvrouw in huis gehad, was en strijk zelf gedaan, in de liturgische werkgroep zitten, in het oudercomité, leesmoeder zijn, cursussen volgen, bij ons moeder in de tuin gaan helpen in de vakanties. Ik kan bijna niet geloven dat ik dat allemaal gedaan kreeg en toch was dat zo.

Ik kruip in mijn bed en kom er drie dagen niet meer uit, vrees ik.

oh oh oh ik zit er ferm onderdoor me dunkt

morgenavond komt dochter me halen om bij de kinderen te blijven tot vrijdagavond, misschien helpt dat een beetje

[falcon1]

Lieve Helena,

nu zeker de moed niet laten zakken hé!!!!
Je hebt het al zo goed gedaan!
Maar ik begrijp je wel... zeker in de laatste regels die je schreef dat je vroeger zo veel aan kon. Er was toen wel één verschil dat alles uitmaakt... Hugo...
Niemand kan beter inschatten hoe moeilijk het is dan jijzelf!
Maar toch... de ene dag zal de andere niet zijn.
En ik kan nu wel zeggen je moet hulp inroepen. Maar ik zal ook nooit meer de momenten vergeten dat ik 's avonds alleen zat en gewoon kapot was... niks dat lukte en ikzelf kon het alleen niet meer aan. Van niks of niemand hulp. De enige hulp die ik na het heengaan van mijn vrouw had waren de mensen hier op sennet. Zij hebben mij dag en nacht bijgestaan en me er door geholpen... Uiteindelijk is het natuurlijk anders afgelopen.
Ik wil maar zeggen... ergens moet je je verdriet kwijt (en ook de fijne momenten). En als er niemand tijd voor je heeft... hier is er wel altijd iemand die naar je wil luisteren!
Maar maak nu niet de fout door alles in een zwart daglicht te stellen. Ik (we) ben er zeker van dat je nog mooie momenten in je leven gaat beleven en Hugo zal nooit vergeten worden. Stel je nu even in zijn plaats, wat zou hij nu willen voor jou? Fysiek is hij er misschien niet meer, maar verder leeft hij nog samen met jou!
Probeer eens alles terug op een rijtje te zetten... de moeilijke dingen en de mooie dingen die je nog kan doen. Misschien dat er ergens toch een evenwicht komt.

Lieve Helena, nogmaals, laat nu de moed niet zakken... neem morgen de draad terug op...

Hopelijk heb je toch nog een rustige nacht...

Dikke nachtknuff,

Veertje & Rudy