mijn man is overleden

[falcon1]

Lieve Tina,

ik ben eigenlijk blij dat je de stap neemt om terug naar je vriendin te gaan... ik heb er een goed gevoel bij...
Het is een begin hé.... en hopelijk kan je je er je gevoelens even kwijt.
Maar af en toe moet je er eens op uit... alleen, maar toch heeft het een grote betekenis! Dat zal je later wel merken...

Nog een fijne avond...

Liefs,

Veertje & Falcon

[tina316]

Ik ben toch blij dat ik gisteren naar mijn vriendin ben geweest ,we zijn altijd met 4 en het klikt goed Ze stond hier al voor de deur omdat ze dacht dat ik weer niet zou komen We hebben over arnold gepraat en samen gehuild en gelachen Eerst voelde ik mij wat onwennig omdat het zolang geleden is ,maar ze zijn heel lief Ik heb beloofd dat ik weer elke week zal komen , het is waar ik moet eruit al is het nu alleen Het is volgende week al 3 maanden dat hij er niet meer is ,maar bij mij voelt het nog steeds alsof het gisteren was Het is zo hard hier heel alleen tussen mijn vier muren met alleen mijn katjes om tegen te praten Ik moet nog altijd iets van kleren gaan halen voor het huwelijk van zijn zuster haar zoon ,dat is al volgende week Dat zal dus een verschrikkelijke dag worden voor mij zo zonder hem Ik ben ook al meer dan twaalf jaar niet meer alleen op de bus gestapt ,die stap zal ik nu ook alleen moeten zetten Ik stel het altijd maar uit en het zal toch moeten

[gerarda]

Hallo Tina . je bent een moedige vrouw. Arnold zal fier zijn op u.
Doe zo voort. feitelijk kunnen wij veel hoor, maar doordat we zulke lieve mannen hebben die ons bederven beseffen we dit niet. Ik doe veel dingen dat Marc altijd deed en dat ik denk ik zal dat niet kunnen , maar als ik eraan begin schiet mij te binnen hoe hij dat deed en dat gaat ook wel misschien niet zo goed maar ik trek mijn plan. En dat zal van u ook wel gaan.


Groetjes gerarda

[Oma-C]

Goed zo Tina,
Je ziet dat het al bij al nog meeviel, die vrienden weten
dat jij verdriet hebt ..en ze hebben je laten praten,
huilen mocht ook.. zo hoort het.

Goed dat je voortaan meer wil gaan... het zal je helpen je
niet zo verloren te voelen.. als je alleen thuiszit loop je de muren op, (sorry voor de uitdrukkig) maar zo is het hé...

De tijd zal beter voorbijgaan en je hebt minder 'piekertijd'..
Afleiding is wat je nodig hebt. En je man zou fier op je zijn.!
Elke overwinning op jezelf is vooruitgang.
Niemand zegt dat je het moet vergeten want dat kan niet
maar het kan "draaglijker en minder pijnlijk" worden..
Neem dar de tijd voor... ik stuur je nog een beetje energie..
Slaapwel voor later, en tot morgen..

[gerarda]

Tina ik wil u nog zeggen dat het ook belangrijk is zelfs als ge eens niet naar iemand kunt gaan of wil gaan dat het vooral nodig is om elke dag als ge u erg verdrietig voelt uit uw huis gaan. Ik ga zo regelmatig eens naar een parkje hier in mijn omgeving en als het mooi weer is neem ik een boek mee om te lezen zodat ik daar zeker langer zou blijven.En dat helpt ook .

Groetjes gerarda

[tina316]

Ik weet het gerarda ,ik moet alleen de moed vinden om het te doen ,ik zit al meer dan 10 jaar binnen en als we dan weg gingen was het altijd samen Ik wou vandaag gaan kijken voor mijn kleren voor het huwelijk ,ppfff ik ben tot de bushalte gegaan maar toen ik de bus zag afkomen ben ik terug naar huis gegaan Ik ga niet graag winkelen omdat ik niet lang kan lopen en Arnold ging altijd mee ,Zijn kleren voor het feest hangen hier in de kast en nu zal hij ze nooit dragen Hoe meer de datum voor dat huwelijk nadert hoe moeilijker ik het heb en ik weet echt niet of ik de moed zal hebben om te gaan Ik zal wel moeten want ze zullen heel boos zijn als ik niet kom ,maar ik zie het echt niet zitten Het is toch allemaal zo moeilijk en soms wil ik het gewoon opgeven maar mijn poezen zijn er nog en voor hen moet ik toch zorgen want ze missen hem ook zo erg

[Hugie12]

Tina ;lees dat je bij vrienden geweest bent,goed zo!
Kan geen van de anderen met jou om die kleren gaan ?Zpi gemakkelijker gaan en je bent niet alleen op weg;achterna een koffietje drinken en de klus is geklaard!
We weten het allemaal hoe moeilijk het is ,maar het is het proberen waard hoor,
Geef allen maar wat raad en uw ventje zal wel meekijken of het mooi is
groetjes
Huguette

[Oma-C]

Zoals Hugie het zegt is het waar, mssn iemand
van de vrienden of familie meenemen ..
dat is minder eenzaam en een koffietje achteraf
is ook altijd een mooie afleiding..
Ik wens je sterkte ..je komt er wel ...net als wij allemaal..
Het kan niet op een paar maanden ... neem de tijd..
en bekijk het dag na dag... en een knuffelke..

[falcon1]

Lieve Tina,

het treft me weer steeds opnieuw als ik lees wat je schrijft.
Iedereen hier beseft maar al te goed wat je nu meemaakt en hoe pijnlijk alles is.
En je moet er inderdaad af en toe eens uit, vooral in een vertrouwde omgeving. Er is voor jou een nieuw leven begonnen en daar zal je stapje voor stapje moeten aan wennen en je eigen weg zoeken.
Je hoeft niks te forceren, doe het als je er klaar voor bent. Dat je iets onderneemt en dan toch op je stappen terugkeert is nog heel normaal!
Wat je nu ergert is dat trouwfeest omdat je dat zelf niet in de hand hebt en je je heel eenzaam en onzeker voelt omdat Arnold er niet bij is.
Probeer toch steeds van de gedachte uit te gaan dat hij nog altijd bij je is, al zie je hem niet. Wat zou hij gewild hebben?
Is er niemand in je familiekring waar je in vertrouwen kan tegen vertellen hoe je je voelt? Zoals hier reeds gezegd is, het zou gemakkelijker zijn als er iemand was die je op vervelende momenten even zou kunnen bijstaan.

En ik besef ook al te goed wat die katjes nu voor jou betekenen! Ik had net hetzelfde aan de hand... zij was nog de enige waarvoor ik op momenten verder ging!

Toch bewonderen we je allemaal van wat je doet! Welke pijnlijke momenten je doorstaat... soms niet te vatten... Maar toch... hopen we dat je stilaan je weg gaat vinden. In tussentijd zullen er nog vele traantjes vloeien en zullen we trachten je een beetje op je weg te volgen en te steunen... alleen kan je dit moeilijk aan...

Nog een dikke sterkteknuff en hopelijk vallen de volgende dagen toch nog een beetje mee...



Liefs,

Veertje & Falcon

[Oma-C]

Dag Tina, ik kom je een knuffelke brengen en een
mandje moed.....wij kunnen veel zeggen en schrijven
maar jij moet het maar doen hé
Sterkte maar je doet het al goed...voetje voor voetje zo gaat het...!

Mooi falcon, ik kan er niks aan toevoegen... ik heb
een zwak voor gedichtjes en versjes, het is heel mooi
dank je ..;ik bewaar het bij de andere in mijn "1000-verzenmap"

Veel sterkte en een lieve groet aan alle vrienden hier op deze topic....
tot later..

[tina316]

bedankt voor je mooie gedichtje falcon Ik kan tegen niemand beter vertellen hoe ik mij voel als hier Bij mijn eigen familie krijg ik steeds te horen tja hij is al bijna 3 maanden dood ,maar wat is 3 maanden voor mij als je bijna 34 jaar te samen was Voor mij is het alsof het nog altijd gisteren gebeurt is Iedere dag heb ik het moeilijker om uit bed te komen om weer eens aan een lange eenzame dag te beginnen en iedere avond omzie ik het om weer naar een leeg bed te gaan Ik praat veel met mijn katten want anders moet ik mijn mond van heel de week niet opendoen Mijn oudste kat voelt mijn verdriet heel erg aan ,als ik ween komt hij op mijn schoot zitten en veegt mijn tranen af met zijn poot ,maar hij is ook al 16 jaar hoelang zal ik hem nog houden want sinds arnold gestorven is gaat hij flink achteruit Hij is altijd mijn schat geweest omdat hij mij kan troosten als een mens De kleinste is ook wel lief maar niet zoals tygro Ik voel ook steeds meer paniek opkomen als ik denk aan dat feest ,Een zaal vol blije gezichten en ik zal daar tussen moeten zitten met het gevoel dat ik een baksteen op mijn hart liggen heb Het is in het kursaal ,ik kan nog naar de zeedijk vluchten om naar de zee te kijken ,dat deden we veel als het mooi weer was arnold keek graag naar de zee ,dat gaf rust zei hij altijd Ik ben zo dankbaar dat ik jullie toch nog heb Want in mijn dagelijkse leven heb ik het gevoel van hij is er niet meer zwijg er dan ook over Met arnold zijn familie moet ik er ook niet over beginnen ze praten dan direct over iets anders en laten me soms zelfs nog niet uitpraten en dat doet heel veel pijn Ik kan hem toch niet doodzwijgen alleen omdat hij er niet meer is Het leven is heel moeilijk geworden voor mij En ik zal nooit hulp vragen aan iemand dat zit gewoon niet in mij Bedankt voor jullie lieve woorden

[gerarda]

Tina Ik vraag mij af of het feitelijk wel goed is voor u als ge naar dit trouwfeest gaat.Feitelijk bent u in een rouwproces en drie maand dat is niet lang en uw familie zou daar toch wel enig begrip mogen voor hebben.Ik wil mijn eigen woorden niet tegen spreken ge moet zeker onder de mensen komen en contact zoeken met de mensen. Maar een trouwfeest is wel iets anders. Het gaat mij natuurlijk niet aan , maar we zijn hier om u te helpen. Moest ge nu eens alleen naar het stadhuis en de kerk gaan en eventueel de receptie en dan naar huis gaan . Ze kunnen u niets verwijten . het is inderdaad wel een groot verschil door eens onder een twee of drietal mensen te komen en een babbeltje te slaan en eens goed te lachen dan op een trouwfeest te zitten met mensen die zeker terecht zitten lachen en plezier te maken en dan later wat drinken en u misschien onbewust kwetsen.
Denkt er eens over na Tina wat voor u het beste is.Vooral als uw familie zo weinig begrip heeft voor u, en gijzelf zou liever niet gaan doe wat gij best vind.

Groetjes Gerarda

[Oma-C]

Even een sterkteknufelke..voor Tina,
Ik denk net als gerarda..doe waar jij je best bij voelt..
Niemand kan je tot iets verplichten..en je bent er toch geweest...

Een sterkteknuffelke en tot later...

[falcon1]

Lieve Tina,

ik denk dat onze vrienden hier gelijk hebben.
De eerste maanden was ik er ook niet voor te vinden om naar feestjes of familiebijkomsten te gaan. En als ik dat toch deed voelde ik me er niet goed bij en net zoals bij jou... iedereen deed zo normaal of er niets aan de hand was... verschrikkelijk! Ik vond altijd wel iets uit om vroegtijdig te vertrekken. Ik denk dat ze nooit kunnen inschatten hoe je je voelt en denken dat ze er goed bij doen om je even uit huis te halen en.
Maar het is de verkeerde manier. Hoe kan je nu van iets genieten als je zo'n immens verdriet hebt en constant je geliefde mist. Je zit in een rouwproces en dat werkt zo niet.
Je moet vooral alles op je "eigen" tempo verwerken. Voelen wanneer je klaar bent voor zo'n dingen.
Maar forceer vooral niks. en zeg het ook tegen de mensen om je heen.
Als je er niet klaar voor bent om zonder Arnold naar een feest te gaan moet je dat ook niet doen. De mensen moeten dat begrijpen. Misschien lukt het nog wel om aanwezig te zijn op het officiële gedeelte...
We voelen hier ook wel aan hoeveel energie het je kost en dat kan je jezelf niet aandoen denk ik...
Ik ken natuurlijk jou familie niet. Misschien dat ze je gaan opvangen, maar uit ervaring twijfel ik daaraan.
Dus ik kan alleen maar zeggen in jou geval... volg je hart... en niet dat van iemand anders, ze zullen je wel begrijpen dat je er nog niet klaar voor bent!

Veel sterkte nog...

Liefs,

Veertje & Falcon

[tina316]

Ik weet
zeker gerarda dat het niet goed is voor mij om naar dat trouwfeest te gaan Hoe meer die datum nadert hoe verdrietiger ik mij voel Maar ze zullen heel boos zijn als ik niet ga Ik heb het voordien gezegd tegen mijn schoonzus maar ze willen van geen neen horen en alles is al betaald Ze zeggen dan arnold zal dan al 3 maanden dood zal zijn en je kunt zien dat je komt ,we aanvaarden geen neen En dat hoor ik niet graag ,wat zijn nu drie maanden als je bijna 34 jaar gehuwd bent en 2 jaar verkering had Naar het stadhuis en de kerk ga ik niet zonder arnold dat is veel te vermoeiend voor mij De kerk is op de opex en dat is veel te ver ,dan moet je na de kerk nog eens naar huis gaan en s'avonds om 19 uur is dan het feest Dus ga ik alleen naar het feest maar ik denk niet dat ik zal blijven ,na het eten ga ik er stilletjes van onder muizen Ik kan het niet de hele avond zitten kijken hoe de mensen plezier maken terwijl ik daar alleen zit Al zal het een zaal zijn vol volk ik zal me eenzaam en alleen voelen We gingen ook eens een dansje wagen ,ik had al bij de dokter afgesproken om een inspuiting te krijgen de dag voordien omdat ik het zou volhouden die avond We keken er al naar uit om weer eens te dansen en of we het nog konden ,want vroeger op feesten waren we nooit van de dansvloer weg te slaan We dansten graag arnold en ik Maar nu is dat alles voorbij en het zal een zware avond worden voor mij Vandaag is het juist drie maand dat hij dood is en voor mij is het nog steeds alsof het gisteren gebeurd is Vandaag moet ik naar mijn vrienden voor de wekelijkse koffiebabbel ik zie het niet zitten Ik zal steeds denken aan die verschrikkelijke dag dag dat hij hier op het voetpad lag voor mijn raam en ze zeiden in het ziekenhuis dat ze niets meer voor hem konden doen dat het afgelopen was voor hem Ik kan het nog altijd niet geloven dat hij nooit meer terugkomt