62 A HAWK LOMBARDSIJDE-ESSENTHO-KORBACH-te bewaren

[Peetje Maurice]

Peetje en Fred,
bedankt voor de mooie verhelderende antwoorden, op mijn beurt heb ik er iets uit geleerd...daarom wens ik jullie zeker een zonnig en vrij warm weekend toe...geniet ervan ...en denk even aan jullie ouwe gabbers van toen !
Gr willem

Graag gedaan Hawk! Voor u ook een lenteweekend toegewenst! Het spreekt voor zich dat wij hier op dit forum altijd denken aan de oud-vrienden en collega's van toen!

Nog iets bestemd voor papafreddy: ZIE MIJN PM.

Mvg

Der Peet

[Expert]

Een paar suggesties bij de gemaakte bemerkingen:

Peetje, 250.000 dollar is afgerond 10 miljoen oude Belgische franken, dat klopt ongeveer met wat we dachten. Vergeleken met de 100 miljard (een 1 met 11 nullen) van het jaarlijks budget van landsverdediging in die tijd is dat toch niet zo veel...

Het systeem was inderdaad ontworpen om één vliegtuig per vuureenheid, dus twee per batterij, tegelijk af te schieten. Vergeet niet dat die batterij deel uitmaakte van een gordel die van noord naar zuid Europa liep, bestaande uit veel Nike en Hawk batterijen. Een aanval met honderd jachtvliegtuigen tegelijk werd, en wordt nog steeds, als strategisch onverstandig beschouwd.

De menselijke factor in de BCC bestaat uit het opsporen van de doelen (zoals je goed weet) en dan te beslissen: vuur ik of vuur ik niet en op welk doel eerst. Bij een aanval met drie vliegtuigen tegelijk is dat een zware beslissing die tot stress leidt. Eens de missile vertrokken is er geen menselijke tussenkomst meer nodig. Vandaar de benaming "Homing All the Way Killer". Tussen haakjes, de Duitsers hadden daar een geestige variant op gevonden: "Heute Alles Wieder Kaput"...

Ik bevestig dat NAVO piloten bij het uitvoeren van een opdracht boven vijandelijk gebied, in oorlogsomstandigheden, even beducht waren om afgeschoten te worden door bevriende luchtafweer bij terugkeer als om afgeschoten te worden door de vijand.

Danys, landsverdediging heeft na afschaffing van de Hawk eenheden lang geprobeerd om het materieel te verkopen op de internationale wapenmarkt. Dat is nooit gelukt, om allerlei redenen, onder andere ook door de concurrentie van de Amerikanen die zelf Hawk materieel van een recentere datum aanboden. Het is lang opgeslagen geweest en in goede staat gehouden in een logistiek depot (ik geloof in Zutendaal), maar waar het NU is, weet ik niet.

Tenslotte, Radio operateurke, ik heb altijd gedacht dat er veel gelijkenissen waren tussen het leven van een pastoor en dat van een beroepsmilitair...

Groetjes,

[Peetje Maurice]

De menselijke factor in de BCC bestaat uit het opsporen van de doelen (zoals je goed weet) en dan te beslissen: vuur ik of vuur ik niet en op welk doel eerst. Bij een aanval met drie vliegtuigen tegelijk is dat een zware beslissing die tot stress leidt. Eens de missile vertrokken is er geen menselijke tussenkomst meer nodig. Vandaar de benaming "Homing All the Way Killer". Tussen haakjes, de Duitsers hadden daar een geestige variant op gevonden: "Heute Alles Wieder Kaput"...

Dat moet inderdaad een zware en moeilijke beslissing zijn geweest. Wie ga ik kapot maken, wie is de meest gevaarlijke. Vandaar dat onze goede vriend, luitenant De Buyser, of Debuyser, in het gezicht rood uitsloeg toen hij als FCO deze taak op zich moest nemen. Een niet te onderschatten stress maakte zich meester van hem. Maar dat was eveneens geldig voor al de 'bemanningsleden' in de BCC hoor! De laagvliegers kon ik altijd heel snel op mijn scherm te zien krijgen, ze kwamen af met een duizelingwekkende snelheid. En dat waren dan nog maar oefeningen, veronderstel eens dat we in een oorlogssituatie waren...

Vanaf het ogenblik dat ik plaats nam aan het scherm van de CWAR, voelde ik de stress al komen, ik denk dat men een zekere vorm van stress moest hebben om degelijk werk te verrichten.

Op de D site te Rhoden heb ik dikwijls oefeningen meegemaakt waar hogere officieren van diverse NAVO landen achter mij stonden, het zweet brak me soms uit, maar het deed deugd dat ik dan na de oefening van hun te horen kreeg dat ik mijn werk heel goed gedaan had, waarop Lt. De Buyser en ik met veel enhousiasme terug keerden naar Essentho!

Stel je voor, een milicien die felicitaties kreeg van een generaal...soms moest ik mijn beste engels boven halen om hun beleefd te antwoorden dat ik enkel mijn plicht had gedaan...

De gelijkenis tussen een dorpspastoor en een beroepsmilitair zoals u komt te zeggen, heb ik toch niet zo goed begrepen...

Met dank aan Expert voor de uitleg! En ja, wanneer men alles in overweging neemt dan was de prijs voor die tuigen niet eens zo veel, als men nu aan die sommen denkt die Defensie ieder jaar op de begroting voorziet.

Mvg.

Der Peet

[radio-operateurke]

Om even in je denkwereld mee te gaan ivm vergelijking beroepsmilitair en pastoor vermoed ik dat je bedoelt dat jullie beiden zowel met leven en dood begaan zijn, ook een dienende functie tegenover de medemens hebt en last but not least: een lekker wijntje gaat er altijd in. Over celibaat zwijgen we maar....

[Peetje Maurice]

Om even in je denkwereld mee te gaan ivm vergelijking beroepsmilitair en pastoor vermoed ik dat je bedoelt dat jullie beiden zowel met leven en dood begaan zijn, ook een dienende functie tegenover de medemens hebt en last but not least: een lekker wijntje gaat er altijd in. Over celibaat zwijgen we maar....

Dat zou best kunnen. Expert zal het één dezer dagen wel eens uitleggen zeker!
Dat van dat wijntje, daar stel ik me geen vragen bij zowel de beroepsmilitair als de pastoor zijn altijd voor een wijntje te vinden.
Dat heb ik Essentho kunnen vaststellen...ook een whiskytje of een cognacske ging er in de bar van de officieren redelijk goed in, let wel, zonder bijbedoelingen, de meesten bleven deftig!

Het celibaat dat is dan uiteraard weer wat anders

Mvg.

Der Peet

[tine8878]

In de kazerne van 62a worden de gebouwen omgebouwd naar villatjes.En er verblijft een soort sekte welke weet ik niet. Maar word wel bewaakt door honden.Wij waren daar in 2005 en ik voelde mij er niet op mijn gemak in de kazerne daar de honden gelost werden.Dit werd me verteld bij de alom bekende HEER STEFFEN jammer genoeg nu definitief dicht.Er werd ons zelfs aangeraden niet met auto naar de siedlung te gaan.En wat betreft de blokken van de familie's die worden gebruikt door mensen van de Oostblok landen.Als je wil kan je er eentje kopen 3 euro de vierkante meter.Geloof het of niet maar velen van de jeugd van toen zijn er al terug geweest en hun woning gaan bekijken en wat bleek dat het nog altijd het zelfde behang papier was toen ze er definitief vertrokken zijn.Idem in onze woning.Ik ben er geweest en heb er definiitief afscheid van genomen weliswaar met veel tranen want heb er mooie jeugd jaren aan beleefd.Geen GSM ,PC alles was puur natuur.Gingen we spelen moesten we maar de militairen in de gaten houden die buiten kwamen om thuis bij vrouw lief te eten zo wisten we ook dat het voor ons tijd was.En dan loopkoers om het eerst thuis te zijn eer vader er was.En in de winter kon de pret niet op in de sneeuw natuurlijk in de bossen.Jongens en meisjes door elkaar.En in de zomer te voet door bos naar MARSBERG naar het open lucht zwembad.Met wie moesten we onze ouders niet vertellen de 1 of ander stond altijd op de uitkijk zo wisten ze het meteen.De CMC was de uitverkozen plaats voor de mama's.Bekijk eens site van 62a en je ziet meteen hoe het eruit ziet tik simpel MARSBERG of ESSENTHO in google.Zo dat was het .Een hartelijke groet uit Gent.

[Expert]

Radio-operateurke schreef dat pastoor Urbain Heyse tegen zijn zin verplaatst wordt van Zwijnaarde naar Zottegem. Van daar kwam mijn vergelijking met beroepsmilitairen. In beide beroepen wordt van de "werknemer" verwacht dat hij uiterst gedisciplineerd de bevelen van de chef (uit Brussel of uit Rome) opvolgt, ook als het "tegen zijn goesting" is en worden de werknemers met de regelmaat van een klok verplaatst om duistere redenen. (Ik verhuisde in mijn carrière 14 keer en heb nooit langer dan vier jaar in hetzelfde huis gewoond...)
Tussen haakjes: dat celibaat kwam helemaal niet in mij op.

Danys, ik heb navraag gedaan bij mensen die het kunnen weten: ons HAWK materieel is vernietigd, gereduceerd tot schroot. Behalve hier en daar een radar of een dummy missile in één of ander militair museum ga je ze dus niet meer vinden.

Groetjes,

[radio-operateurke]

Inderdaad Expert, inzake mutaties heb je wel geruime ervaring. Wat ik niet goed begrijp ivm de legerlogica inzake mutaties: ik lees en las meermaals op het forum dat mensen die bv. jarenlang bij een luchtdoelart.- eenheid waren gelegerd, plots werden overgeplaatst naar een totaal andere eenheid. Als ik goed begrepen heb waren er hier enkele maanden terug enkele meisjes op het forum die als eerste vrouwelijke bv.'s in Essentho gelegerd waren, die zijn achteraf naar totaal andere eenheden overgeplaatst. Was het eenvoudig om terug een andere techniek aan te leren of was qua jobrotatie het leger een voortrekker?
Ik schrijf bovenaan "buurman" omdat ik in je personalia lees dat je in Drongen woont en ik in St. Denijs Westrem, dus als we luid roepen horen we elkaar, want de Leie is niet breed

[danys]

Beste Expert,

Bedankt voor je reactie, nu weten we wat er met het Hawk materiaal gebeurd is. Ik had het eigenlijk wel min of meer verwacht dat het niet eeuwig ging gestockeerd worden, en door het overaanbod van materiaal was het onverkoopbaar geworden.

Groeten,

Dany

[papafreddy]

Hier dan mijn belevenis op Donderdag 12-02-1976

De examens voor ons beginnen vandaag en die lopen tot en met de vrijdag 20 februari.
Slagen we hier in, dan promoveren we van wachtmeester tot adjudant t.t.z. een zilveren ster. Vandaag hadden we al 2 examens.
Mijn gezondheid is niet zo goed, ik ben verkouden, tja als die zeewinden hier aan de kust, misschien geen voordeel

MVGr
PapaFreddy

[Gast]

Verkouden wordt je niet van die gezonde zeewind hé Fred, tegenwoordig kan je véél ergere kwalen oplopen door gewoon rustig te ademen met al het fijne stof in de lucht. Daar aan de kust destijds had ik energie om een robuuste boer in een klap van zijn paard te slaan...hij zou méér gezien hebben dan één zilveren ster. En ja...op dat moment zaten wij al in de sneeuw van Essentho.
Groetjes, Willem

[Peetje Maurice]

Vandaag 13 februari 1974.
We hebben vandaag 4 kilometer moeten lopen. Voor de meesten reeds een zware inspanning.
Maar wie dacht dat we genoeg gedaan hadden voor vandaag, had het verkeerd voor.
Na die 4 kilometer lopen in Lombardsijde (de sportonderofficier was geen doetje) werden we plotseling met zijn allen naar de infirmerie geroepen. Er werd ons een tweede inspuiting in de rug gegeven.
Drie kameraden werden na het krijgen van die tweede inspuiting zo ziek, dat ze met hoge koorts werden opgenomen in de infirmerie.
Ikzelf heb er geen last van, behalve dan wat pijn in de rug...

papafreddy kan wel gelijk hebben wanneer hij schrijft over die wind die wanneer hij vanover zee kwam wild tekeer kon gaan, ikzelf heb er nooit een verkoudheid opgelopen, misschien heeft Hawk dan ook gelijk wanneer hij stelt dat je van "zeewind" niet verkouden kunt geraken...
Ook een woord van dank aan papafreddy dat hij terug begonnen is aan zijn memoires. Hij heeft het over het afleggen van een examen om zo te promoveren tot adjudant. Aan hem de vraag: welke examens moesten jullie dan afleggen, ik bedoel, over wat ging de leerstof???

Over fijn stof en andere milieuverontreiniging werd in het jaar 1974 nog niet zo veel gesproken...remember de Magirussen en de Bedfords die ook niet van de properste voor wat betreft de uitlaatgassen...

Mvg.

Der Peet

[Peetje Maurice]

En ja...op dat moment zaten wij al in de sneeuw van Essentho.
Groetjes, Willem

Postings schijnen gestopt te zijn. Wellicht is iedereen erop uit met dit prachtig weder! Ofwel is het zo dat iedereen in slaap is gevallen
Over de sneeuw in Essentho kan ik heel kort zijn, de eerste sneeuw die ik er gezien heb was op 18 december 1974. Het was meteen de dag dat ik vaarwel kon zeggen aan het leger. Toen we met de bus naar Warburg moesten vertrekken, om aldaar de "cowboy" te nemen, lag er in Essentho 20 cm sneeuw, van goede kwaliteit. Het was toen avond en van het eigenlijke sneeuwlandschap heb ik jammer genoeg niets meer kunnen zien omdat het donker was.
Eventjes werd gevreesd dat de bus door de slechte weersomstandigheden niet zou kunnen vertrekken, mocht dit gebeurd zijn dan stond ik niet in voor de gevolgen ervan, stel je voor nog enkele dagen langer in het leger verblijven...
Al glijdend raakte de bus toch in Warburg. De trein naar het vaderland vertrok met een paar minuten vertraging. In het begin van de nachtelijke lange reis werd er volop gezongen, doch dat duurde niet lang, iedereen viel in slaap. Toen het daglicht werd werden er plannen gesmeed voor het vieren van de afzwaai, maar van die plannen zijn niets in huis gekomen. Aangekomen in Brussel ging ieder zijn weg en ik heb nooit nog iemand gezien die bij mij in het leger geweest is. Daarom begon ik dit onderwerp, met het idee dat toch iemand van mijn lichting zou reageren. Tot nu toe heeft er niemand gereageerd.
Ik veronderstel dat de mannen uit de streek van Aalst wel degelijk een feestje zullen gebouwd hebben, want dat waren straffe kerels.
Ik kwam's anderendaagsin de voormiddag thuis om 10u45. Moeder stond aan de deur met tranen van vreugde in de ogen me op te wachten, vader was gaan werken en mijn zus die zat op de verpleegsterschool in Ronse. Ik werd er tevens ontvangen door talrijke buren! Na enkele maanden leerde ik een meisje kennen, ik dacht mijn leven kan nu eindelijk beginnen, doch die relatie liep na ongeveer twee jaar op de klippen, omdat ik niet goed genoeg was voor haar ouders, ik werkte toen bij Financien en ik verdiende niet genoeg geld (vclgens hen) en was niet rijk genoeg (volgens hen). Het leven kon ook na de legerdienst hard zijn...Dit ff terzijde en off-topic.

Vrienden van 62 A, zijn jullie in slaap gevallen???

Voor degenen die morgen weer paraat op het werk moeten zijn, net zoals ik trouwens, wens ik een prachtige en boeiende werkweek toe!

Mvg.

Der Peet

[radio-operateurke]

Peet, je legerdienst met al zijn belevenissen liep voor ons ongeveer gelijk, denk ik. Mijn ouders waren ook dolblij als ik afzwaaide. Zij waren een jaar doodongerust geweest want 't was in het gezegende jaar 1968 dat de Sowjet-unie het toenmalige Tsjechoslowakije binnenviel vanwege de zachte revolutie tegen het regime aldaar, de troepen in de kazernes, zowel in Belgie als de BSD waren toen in staat van paraatheid; een buurman van mij was in die periode gelegerd te Arolsen bij de Jagers te Paard, waar de tanks vertrekkensklaar stonden op de paradeplaats. Ook nog eens werd mijn moeder voor de eerste maal aan haar hart geopereerd terwijl ik in het verre Essentho "mijn land aan het dienen" was, zij is ten laatste na de derde maal in de operatie gebleven. Ik heb duidelijk meer sneeuw gezien als jij in 1974, ook "zwarte" met een soldijke van 20 bfr. per dag. Gelukkig bestonden er nog suikertantes die ons tijden het verlof wat spijsden wet de toch zo waardevolle dmarken. 't Is bij mij over enkele maanden 40 jaar geleden, makkers. Waar is de tijd......Allen een aangename werk- of andere week.

[Peetje Maurice]

Ook nog eens werd mijn moeder voor de eerste maal aan haar hart geopereerd terwijl ik in het verre Essentho "mijn land aan het dienen" was, zij is ten laatste na de derde maal in de operatie gebleven. Ik heb duidelijk meer sneeuw gezien als jij in 1974, ook "zwarte" met een soldijke van 20 bfr. per dag.

Een soldatenhart moest soms van steen zijn! Hoeveel soldij wij kregen, ik weet het niet meer.
radio-operateurke, het moeten voor jou ontzettende moeilijke momenten geweest zijn, toen je moeder aan haar hart werd geopereerd en dan denken dat je daar eigenlijk in dat verre Essentho als het ware je tijd zat te verspillen. En toen bestonden er nog geen GSM's, er was nog geen internet, er was geen MSN. Toen ik in het leger was in Essentho dan was er haast iedere avond een echte "rush" naar dat ene telefoonkotje waar je heel eventjes contact kon hebben met je familie of beter met je lief. Vermits ik toen ik in het leger was geen lief had, heb ik van dat kotje dan ook nooit gebruik gemaakt. Het enige contact was per brief, de zogenaamde "MD" brief.
De soldij in mijn tijd was in ieder geval meer dan 20 oude belgische franken per dag, maar zoals reeds gezegd, ik weet het niet meer. Ik heb zo'n vermoeden dat die zo rond de 60 frank bedroeg. Met dat geld diende ik dan sigaretten te kopen, ik kocht er ook veel LP's mee en ook geschenken voor de hele familie, die ik in de kantiene kon kopen. Van iedereen werd verwacht dat hij een Keulse Dom naar huis mee bracht. Soldijgeld gebruikte ik ook om eens met mijn goede vriend op zaterdag eens te gaan eten in Marsberg, we aten daar in een schamel restaurantje een "bratwurst mit Kartoffelnsalat", dat was eens iets anders dan altijd maar die kazernekost.
radio-operateurke, je hebt ook gelijk wanneer je schrijft dat ook veel tantes en nonkels hun bijdragen deden. Ik bedoel hiermee, dat toen ik met verlof was in België, het vanzelfsprekend was dat ik me "eens ging tonen", in uniform aan diverse tantes en nonkels, waar de verhalen dan werden verteld. Aan mijn grootouders en ouders ben ik eeuwige dank verschuldigd, ze ondersteunden me door dik en dun en mijn grootvader, Maurice, die was wel bijzonder gul voor het geven van "liquide middelen".
Mijn vader, ook in het leger geweest, had het meer voor de psychische ondersteuning. Mijn moeder was altijd bezorgd, dat waren nog mensen die een oorlog hadden beleefd en die dachten dat er op de één of de andere dag terug een conflict kon uitbreken terwijl hun zonen in het leger waren. Vader en moeder hadden ook beiden een broer verloren in de tweede wereldoorlog.
In die tijd was er nog respect voor alles, ik denk niet dat dit nu nog bestaat. Ik weet nog heel goed dat de contacten met mijn familie toen op een hoger niveau stonden dan tegenwoordig, omdat iedereen begaan is met zijn eigen "ik" leven.

Nog een goeie avond en een rustige nacht voor de lezers!

Der Peet