De wetenschap als misleiding.

Het is zo dat een mens wordt aangetrokken door dat waar hij niet goed in is. Zo onderneem ikzelf pogingen om intellectueel en logisch te denken. Terwijl ik in wezen meditatief en contemplatief ben aangelegd en de wereld spontaan bekijk voorbij de tegenstellingen van het denken. Daarom dat ik beweer dat ik de grenzen van het denken zie.

Sheldrake is op en top opgeleid als wetenschapper en heeft in zijn carrièrre zeer belangrijk werk gepresteerd op het gebied van de celbiologie.
Dus is dat toch fascinerend dat zo'n man weigert zich te laten vastpinnen op het dogma van het materialistisch monisme, maar er voor kiest een open geest te handhaven en gefundeerde kritiek geeft op dat dogma. En hij staat daar niet alleen in. Jammer genoeg komen vooraanstaande wetenschappers maar uit de kast als ze 'fin de carrière' zijn, zoals Freeman Dyson of Max Planck. Sheldrake heeft dat van in het begin gedaan.
Als ge schrijvers, die dat dogma honderd procent omhelzen, leest zoals Dawkins of Dennett, Steven Weinberg of Lawrence Krauss, dan merkt ge dat die zich in allerlei rare bochten moeten wringen op zin te kunnen geven aan het individuele bestaan.
Ik heb het fameuze boek van de Amerikaanse filosoof Owen Flanagan: "The really hard problem: living in a material world". Ik heb het opzijgelegd omdat ik het zo deprimerend vond. Zal het later nog we lezen.

Alva Noé bvb lees ik vanuit de totale ervaring van mijn menszijn en ik lees waarschijnlijk andere dingen dan Cappa.
Als ge met mij discussieert, is dat eerder een discussie tussen een mysticus en een materialist.

Het is voor mij niet makkelijk om van gedachten te wisselen met mensen die zich verschanst hebben in hun intellect en die hun 'innerlijk laboratorium' verwaarlozen. Ik verwaarloos dat allerminst. Integendeel: ik beschouw het als het belangrijkste deel van mezelf.
Mensen zijn kwaad over wat de pastoor hen wijs gemaakt heeft en worden overtuigde sciëntisten, zonder ooit te beseffen dat dat even dogmatisch is.
Het is hier zelfs nog erger. Wie hier - buiten Cappa - leest wel eens een boek van een hedendaagse bewustzijnsfilosoof?
Maar toch bestaat men het, zonder degelijk geïnformeerd te zijn, meningen te ventileren alsof men er alles van af weet.
Nog erger: men komt even langs om een denigrerende opmerking te plaatsen en dan weer te verdwijnen! Dat is afbraakpolitiek.
Is het omdat men kwaad is dat men zijn geliefde bezigheid: gelovigen uitlachen, niet kan botvieren?

Vesselin schreef:Het is voor mij niet makkelijk om van gedachten te wisselen met mensen die zich verschanst hebben in hun intellect en die hun 'innerlijk laboratorium' verwaarlozen. Ik verwaarloos dat allerminst. Integendeel: ik beschouw het als het belangrijkste deel van mezelf. Mensen zijn kwaad over wat de pastoor hen wijs gemaakt heeft en worden overtuigde sciëntisten, zonder ooit te beseffen dat dat even dogmatisch is. Het is hier zelfs nog erger. Wie hier - buiten Cappa - leest wel eens een boek van een hedendaagse bewustzijnsfilosoof? Maar toch bestaat men het, zonder degelijk geïnformeerd te zijn, meningen te ventileren alsof men er alles van af weet. Nog erger: men komt even langs om een denigrerende opmerking te plaatsen en dat weer te verdwijnen! Dat is afbraakpolitiek. Is het omdat men kwaad is dat men zijn geliefde bezigheid: gelovigen uitlachen, niet kan botvieren?

Het doet me steeds aan hetzelfde denken, elke 'waarheid' doorloopt drie fasen:

(1) ze wordt belachelijk gemaakt
(2) ze wordt krachtdadig tegengewerkt
(3) ze wordt als vanzelfsprekend aangenomen

A. Schopenhauer

YYZ schreef:

cappa schreef:Lees "De Egotunnel", dat heb ik al eens gezegd. En dat vóór Sheldrake. Laat Noë maar voor wat het is. Metzinger is tot hiertoe veruit de interessantste benadering van alles wat ik al gelezen heb.

Veel soortgelijken, geen probleem daarmee. Als we dit voor waar nemen dan geldt hetzelfde voor de 'wetenschapper' die zo neutraal mogelijk alles binnen tijd en ruimte onderzoekt, wat het ook zij. Kan hij/zij dan ook zichzelf - als de ziener - bewijzen?

Ik snap niet wat je hier wil zeggen. Schrijf eens normale zinnen?

Vesselin schreef: Ik leef op emoties en denk dat ik kinds aan het worden ben.
Kinderen verwonderen zich en zijn content met een boterham met choco.

Ieder mens is zoals hij is.
Vergelijken is altijd dodelijk.

En de I Tjing zegt: De berg rijst, en de berg daalt.
Alles wisselt af. Voor alles is een tijd.

cappa schreef:Ik snap niet wat je hier wil zeggen. Schrijf eens normale zinnen?

Kan je bewijzen dat de 'ziener' bestaat?

YYZ schreef:

cappa schreef:Ik snap niet wat je hier wil zeggen. Schrijf eens normale zinnen?

Kan je bewijzen dat de 'ziener' bestaat?

Ik schreef toch:

Dat er absoluut niet iets of iemand in ons brein is dat kijkt!

Volgens mij bestaat er dus GEEN ZIENER.

Ik ben eens op 't net gaan rondkijken en vond dit:
https://philosophynow.org/issues/93/The ... _Sheldrake

Maar niettegenstaande het ontegensprekelijke nuttige van deze kritiek wil ik toch ook wijzen op deze insteek:
http://www.theguardian.com/books/2012/j ... ake-review

Het verschil tussen deze twee visies is misschien een mooie illustratie van wat denkers als Sheldrake zouden kunnen bedoelen. En eigenlijk hou ik ook meer van de tweede. Over de grenzen denken, goochelen met ideeën, onderstellingen aftasten op hun mogelijkheid hebben me altijd gefascineerd. Dàt hoort voor mij ook tot de wetenschap, het creatieve denken.

cappa schreef:Volgens mij bestaat er dus GEEN ZIENER.

Correctie, bestaat er een bewijs voor dat wat ziet, 'het kijkende', 'niet-iemand', 'niets' ... ? (of hoe je het ook wil benoemen).

YYZ schreef: bestaat er een bewijs voor dat wat ziet, 'het kijkende', 'niet-iemand', 'niets' ... ? (of hoe je het ook wil benoemen).

Bewijs? Wat zou je als bewijs willen zien in onderzoek naar bewustzijn, ik, zelf?
En hoe zou je bewijzen dat iets er niet is? Behalve misschien dan door het ongerijmde aan te tonen (homunculus argument).

cappa schreef:Bewijs? Wat zou je als bewijs willen zien in onderzoek naar bewustzijn, ik, zelf? En hoe zou je bewijzen dat iets er niet is? Behalve misschien dan door het ongerijmde aan te tonen (homunculus argument).

Enige manier is je daar van bewust te worden door introspectie, iets dat eenvoudig lijkt maar blijkbaar bijzonder moeilijk is. Uiteindelijk niets anders dan die eeuwige filosofische vraag 'wie ben ik'? Het antwoord is evident, het is onmogelijk te ontkennen maar niet bewijsbaar. Hier zijn we dan klaar mee.

YYZ schreef: Hier zijn we dan klaar mee.

Hmm ... ik vind dat je nogal snel bent met je conclusie.

Uiteindelijk niets anders dan die eeuwige filosofische vraag 'wie ben ik'? Het antwoord is evident, het is onmogelijk te ontkennen maar niet bewijsbaar.

En wat is uw evident antwoord dan wel?

cappa schreef:Hmm ... ik vind dat je nogal snel bent met je conclusie.

Wat valt er verder te zeggen over niets? Dat is van waaruit we (niet-iemand, niets, niemand, niet-iets ...) deze wereld beschouwen, hoe kan wetenschap dan misleidend zijn?

cappa schreef:En wat is uw evident antwoord dan wel?

Kan hier slechts herhalen wat je zelf schreef, ik kan niet ontkennen dat er 'niemand' is die kijkt naar dat wat verschijnt in mijn bewustzijn, ik kan niet bewijzen dat 'niemand' bestaat. Moest dat wel zo zijn dan klopt m'n stelling niet meer, gelijkaardig met je regressieve deductie die tot hetzelfde 'niets' leidt. Evident.