Bewijs van het ontbreken van een leven na de dood

[Zondervrees]

[...] Op de vraag van Dharma of we onze hersenen kunnen vertrouwen moet het antwoord dus zijn, ja, in zoverre het zaken betreft waarvoor onze hersenen oorspronkelijk ontwikkelden.

En in de meeste gevallen is het precies omdat we ons brein vertrouwen dat dat brein ons ook voor de gek kan houden. Wanneer we patronen herkennen waar geen patronen zijn bv. Of waar we 'op het eerste zicht' iets of iemand denken te herkennen.
Als je natuurlijk de hele tijd loopt te denken dat je je brein niet mag vertrouwen, dan ben je gewoon geestesziek. Of je zal het wel heel snel worden.

[cappa]

[...] Op de vraag van Dharma of we onze hersenen kunnen vertrouwen moet het antwoord dus zijn, ja, in zoverre het zaken betreft waarvoor onze hersenen oorspronkelijk ontwikkelden.

En in de meeste gevallen is het precies omdat we ons brein vertrouwen dat dat brein ons ook voor de gek kan houden. Wanneer we patronen herkennen waar geen patronen zijn bv. Of waar we 'op het eerste zicht' iets of iemand denken te herkennen.
Als je natuurlijk de hele tijd loopt te denken dat je je brein niet mag vertrouwen, dan ben je gewoon geestesziek. Of je zal het wel heel snel worden.

Oorspronkelijk ontwikkelde gezichtspatroonherkenning zich als noodzakelijkheid om snel gevaar (roofdieren) en veilig uit elkaar te halen. Juist omdat het overleving betrof kregen die proceduren een hoge prioriteit. Die hoge prioriteit opent dan de deur voor de vermelde 'fouten' in onze moderne context.

[janx]

Oorspronkelijk ontwikkelde gezichtspatroonherkenning zich als noodzakelijkheid om snel gevaar (roofdieren) en veilig uit elkaar te halen. Juist omdat het overleving betrof kregen die proceduren een hoge prioriteit. Die hoge prioriteit opent dan de deur voor de vermelde 'fouten' in onze moderne context.

Je gaat hier vanuit als dat de mens vanuit die nog te ontwikkelen stadia, de patroonherkenning en misschien het zichtvermogen nog moet ontwikkelen.
Waren er toen al roofdieren Cappa? Waarom weet je dat zo zeker of ga je er gewoon vanuit dat het toen was zoals het nu is?
Misschien is het gezichtsvermogen wel ontwikkeld door het willen en gaande weg zoeken naar voedsel wat dat wezen van toen lekker vond. Ik denk dat wij mensen teveel uitgaan van mogelijke situaties in het verleden die wij kennen nu in het heden en dat gaan we projecteren op het verleden.
Maar is dat juist?

[janx]

@Cappa:
Op de vraag van Dharma of we onze hersenen kunnen vertrouwen moet het antwoord dus zijn, ja, in zoverre het zaken betreft waarvoor onze hersenen oorspronkelijk ontwikkelden.

@janx:
Hm ... welke zaken zijn dat; " in zoverre het zaken betreft waarvoor onze hersenen oorspronkelijk ontwikkelden.".
En wat zie jij dan als andere zaken buiten het oorspongkelijke om?

Er zijn genoeg mensen die vertrouwen hebben in hun zelf, hun hersenwerking, maar het toch wel mis hebben. Bankkantoren zitten er vol van.
Daarnaast zijn er mensen die zeggen mijn verstand zegt dit, maar mijn gevoel zegt dat, en dan zal er een keuze moeten worden gemaakt. Waar vertrouwd men dan op?
ja ... ik zeg maar wat hoor, misschien is mijn hersenwerking niet zoals het moet zijn.

[Vesselin]

Interessant is de vaststelling dat alles zich evolutionair ontwikkeld heeft vanuit het tastzintuig. Het oog is ontstaan uit lichtgevoelige huid.

[Vesselin]

Het eerste snap ik niet. Waar haal je die twee stappen tot zijn oorsprong?

Moest zijn: "De mens is twee stappen verwijderd van het kennen van zijn oorsprong"

Ik refereer hier naar wat Schopenhauer de onmogelijkheid noemde van het kennen van zichzelf als subject van de ervaring. Dit is wat hij schreef in het begin van "De Wereld als Wil en Voorstelling":

[...]Datgene wat alles kent en door niets gekend wordt is het subject. Het is de drager van de wereld, de algemene, altijd veronderstelde voorwaarde van al wat verschijnt, van al wat object is; want alles wat bestaat, bestaat enkel voor het subject. Iedereen ervaart zichzelf als zulk een subject, echter alleen voor zover hij kent, niet voor zover hij object van kennis is. Zijn lichaam is daarentegen wel al object, vandaar dat we het, vanuit dit standpunt bezien, voorstelling noemen. Want het lichaam is een object te midden van objecten en het valt onder de wetten van objecten, ofschoon het een onmiddellijk object is. Zoals alle objecten van de aanschouwing is het ingebed in de vormen van al het kennen, namelijk tijd en ruimte, waardoor er veelheid is. Maar het subject, het kennende en nooit gekende, ligt niet binnen die vormen, integendeel, het wordt altijd al door die vormen zelf vooropgesteld. Aan het subject komt dus geen veelheid toe noch het tegendeel ervan, namelijk eenheid. We kennen het nooit, maar het is nu juist datgene wat kent, in alle gevallen waarin sprake is van kennis.[...]

[Vesselin]

Met wat zijn jullie allemaal bezig

Leef er op los, en de rest dat zien we wel

Het is toch een filosofie-forum? Dan mogen we toch filosoferen?

Allez... voor u dan: een 'lieke' over de dood.
Niemand heeft het sterven mooier bezongen dat Purcell in "Dido and Aeneas':

http://www.youtube.com/watch?v=8EIrvGro3n8
Recitative
Thy hand, Belinda, darkness shades me,
On thy bosom let me rest,
More I would, but Death invades me;
Death is now a welcome guest.

Aria
When I am laid, am laid in earth, May my wrongs create
No trouble, no trouble in thy breast;
Remember me, remember me, but ah! forget my fate.
Remember me, but ah! forget my fate.

[Zondervrees]

[…] Misschien is het gezichtsvermogen wel ontwikkeld door het willen en gaande weg zoeken naar voedsel wat dat wezen van toen lekker vond. Ik denk dat wij mensen teveel uitgaan van mogelijke situaties in het verleden die wij kennen nu in het heden en dat gaan we projecteren op het verleden. […]

Mooi voorbeeld van 'filosoferen' zonder ook maar enige zin voor realiteit, zonder ook maar enige wetenschappelijke onderbouwing.
Maar als je dit soort verzinsels gaat vergelijken met het geloof in onzichtbare roze eenhoorns (de mens wou zo graag die eenhoorn zien en kreeg toen dus ogen…) dan ben je gelovigen aan het uitlachen?
Wel, ik beschouw uitlatingen als die van janx hierboven als een belediging van de mensheid.

[cappa]

Oorspronkelijk ontwikkelde gezichtspatroonherkenning zich als noodzakelijkheid om snel gevaar (roofdieren) en veilig uit elkaar te halen. Juist omdat het overleving betrof kregen die proceduren een hoge prioriteit. Die hoge prioriteit opent dan de deur voor de vermelde 'fouten' in onze moderne context.

Je gaat hier vanuit als dat de mens vanuit die nog te ontwikkelen stadia, de patroonherkenning en misschien het zichtvermogen nog moet ontwikkelen.
Waren er toen al roofdieren Cappa?

Sorry, maar ik begrijp helemaal niet wat je nu bedoelt.
Ik zeg, tijdens de ontwikkeling van het brein zijn er mechanismen ontstaan met hoge prioriteit (patroonherkenning) omdat ze overleving bevorderden.

Misschien is het gezichtsvermogen wel ontwikkeld door het willen en gaande weg zoeken naar voedsel wat dat wezen van toen lekker vond.

Gezichtsvermogen is, zoals Vesselin al aanhaalt, ontwikkeld uit een deeltje lichtgevoelige huid.
Vandaar ook dat het netvlies nog steeds 'verkeerd om' gebouwd is. De lichtreceptoren liggen achter de zenuwen en allerlei andere prikkelverwerkingscellen die oorspronkelijk in de lichtgevoelige huid zaten. Het licht moet dus eerst voorbij al die hindernissen voor ze de lichtgevoelige cellen bereikt. Slechte constructie ogenschijnlijk.

[Vesselin]

Wel, ik beschouw uitlatingen als die van janx hierboven als een belediging van de mensheid.

Dat laatste zegt ge toch maar om te lachen hoop? Uw vorm van ironie misschien.
Wel... geef een beetje les en toon waar de denkfout zit!
Dan doet ge iets positief in plaats van 'uw broeder alleen maar een dwaas te noemen'.

[dharma]

Het eerste snap ik niet. Waar haal je die twee stappen tot zijn oorsprong?

Moest zijn: "De mens is twee stappen verwijderd van het kennen van zijn oorsprong"

Ik refereer hier naar wat Schopenhauer de onmogelijkheid noemde van het kennen van zichzelf als subject van de ervaring. Dit is wat hij schreef in het begin van "De Wereld als Wil en Voorstelling":

[...]Datgene wat alles kent en door niets gekend wordt is het subject. Het is de drager van de wereld, de algemene, altijd veronderstelde voorwaarde van al wat verschijnt, van al wat object is; want alles wat bestaat, bestaat enkel voor het subject. Iedereen ervaart zichzelf als zulk een subject, echter alleen voor zover hij kent, niet voor zover hij object van kennis is. Zijn lichaam is daarentegen wel al object, vandaar dat we het, vanuit dit standpunt bezien, voorstelling noemen. Want het lichaam is een object te midden van objecten en het valt onder de wetten van objecten, ofschoon het een onmiddellijk object is. Zoals alle objecten van de aanschouwing is het ingebed in de vormen van al het kennen, namelijk tijd en ruimte, waardoor er veelheid is. Maar het subject, het kennende en nooit gekende, ligt niet binnen die vormen, integendeel, het wordt altijd al door die vormen zelf vooropgesteld. Aan het subject komt dus geen veelheid toe noch het tegendeel ervan, namelijk eenheid. We kennen het nooit, maar het is nu juist datgene wat kent, in alle gevallen waarin sprake is van kennis.[...]

heel interessant wat je met ons deelt, het roept bij mij namelijk herkenningen op van wat ik leerde bij de oosterse wijsheden over het subject, kan je je hierin ook vinden?

[cappa]

@Cappa:
Op de vraag van Dharma of we onze hersenen kunnen vertrouwen moet het antwoord dus zijn, ja, in zoverre het zaken betreft waarvoor onze hersenen oorspronkelijk ontwikkelden.
@janx:
Hm ... welke zaken zijn dat; " in zoverre het zaken betreft waarvoor onze hersenen oorspronkelijk ontwikkelden.".
En wat zie jij dan als andere zaken buiten het oorspongkelijke om?

Eén. Je gebruikt @ juist verkeerd om. @janx wil zeggen: aan janx. Schrijf jij berichtjes aan jezelf?

Twee. Onze hersenen zijn ontstaan in evolutie als een machtig instrument om te overleven. Voor alle activiteiten tot en met die van de savannemens hadden de hersenen voldoende tijd om zich aan te passen. Aanpassingen aan recentere activiteiten (evolutionair van gisteren dus bij wijze van spreken) zijn nog onvoldoende geïntegreerd in het brein, kunnen dus aanleiding geven tot conflicten en zijn dus niet altijd 100% betrouwbaar. Typisch voorbeeld zijn conflicten tussen ons denken en ons gevoel, die het resultaat zijn van nog onvoldoende terugkoppeling van activiteit van de recente cortex (denken) naar activiteit van het onderliggende emotionele brein. De verbindingen van het emotionele brein naar de cortex zijn inderdaad veruit superieur aan die van de cortex naar onder.

[Vesselin]

heel interessant wat je met ons deelt, het roept bij mij namelijk herkenningen op van wat ik leerde bij de oosterse wijsheden over het subject, kan je je hierin ook vinden?

Haha! Ik dacht al aan je nickname te zien dat je met Oosterse filosofie te maken had.
Wat heb je bestudeerd? Advaita?
Ik denk dat ik wel begrijp wat Schopenhauer hier wil zeggen, maar of het nog iets betekent voor de hedendaagse beoefenaars van de cognitieve neurowetenschap betwijfel ik.
Schopenhauer bouwde voort op Kant maar kende ook de advaita-filosofie van de Upanishaden.

[dharma]

Haha! Ik dacht al aan je nickname te zien dat je met Oosterse filosofie te maken had.
Wat heb je bestudeerd? Advaita?
Ik denk dat ik wel begrijp wat Schopenhauer hier wil zeggen, maar of het nog iets betekent voor de hedendaagse beoefenaars van de cognitieve neurowetenschap betwijfel ik.
Schopenhauer bouwde voort op Kant maar kende ook de advaita-filosofie van de Upanishaden.

je kon ook gewoon mijn profiel bekijken

[cappa]

Ik refereer hier naar wat Schopenhauer de onmogelijkheid noemde van het kennen van zichzelf als subject van de ervaring.

Inderdaad, het virtuele ik kan zichzelf niet kennen, net zoals de wereld niet weergegeven kan worden in een kaart. De enige volledige kaart van de wereld is de wereld zelf. Ik dacht zelfs dat dat wiskundig aantoonbaar is.

Dit is wat hij schreef in het begin van "De Wereld als Wil en Voorstelling":
[...]Datgene wat alles kent en door niets gekend wordt is het subject. Het is de drager van de wereld, de algemene, altijd veronderstelde voorwaarde van al wat verschijnt, van al wat object is; want alles wat bestaat, bestaat enkel voor het subject. Iedereen ervaart zichzelf als zulk een subject, echter alleen voor zover hij kent, niet voor zover hij object van kennis is. Zijn lichaam is daarentegen wel al object, vandaar dat we het, vanuit dit standpunt bezien, voorstelling noemen. Want het lichaam is een object te midden van objecten en het valt onder de wetten van objecten, ofschoon het een onmiddellijk object is. Zoals alle objecten van de aanschouwing is het ingebed in de vormen van al het kennen, namelijk tijd en ruimte, waardoor er veelheid is. Maar het subject, het kennende en nooit gekende, ligt niet binnen die vormen, integendeel, het wordt altijd al door die vormen zelf vooropgesteld. Aan het subject komt dus geen veelheid toe noch het tegendeel ervan, namelijk eenheid. We kennen het nooit, maar het is nu juist datgene wat kent, in alle gevallen waarin sprake is van kennis.[...]

Hij gaat m.i. wel voorbij aan de functionele eenheid ik-lichaam-omgeving.