Bewijs van het ontbreken van een leven na de dood
-
Reini - Lid geworden op: 18 jul 2004, 10:46
- Locatie: Brasschaat
Maakt toch gewoon deel uit van het mens-zijn ?Vesselin schreef:Voilà! Dat maakt al deel uit van de echte gevaren die ons bedreigen!Neen, dan wordt het alleen kortzichtigheid, hebzucht en open oorlog.
Dacht je misschien wat beter te zijn, Vesselin.
Je kan wel trachten die slechte eigenschappen tot een minimum te herleiden.
Het zou wel erg zijn als je daar een religie voor nodig hebt. Dwingelandij zonder gezond verstand.
-
Zondervrees - Lid geworden op: 04 jul 2010, 22:00
Toch een beetje vreemd dat een aantal eigenschappen van de mens (en andere dieren), die er mee toe bijgedragen hebben dat we na miljoenen jaren staan waar we staan nu in enen als onze ondergang gezien worden.
Ni Dieu, Ni Maître
-
Zondervrees - Lid geworden op: 04 jul 2010, 22:00
Verklaar u nader.Vesselin schreef:Teleurstelling over de menselijke situatie-->cynisme-->nihilisme
En daar dan nog tots op zijn ook!
Ni Dieu, Ni Maître
-
Vesselin - Lid geworden op: 28 jul 2012, 07:52
Een analyse van het 'zingeving-vacuüm' waarin heel veel mensen in het Westen terechtgekomen zijn.
Het 'er trots op zijn' naar analogie van het fameuze essay van Jaap van Heerden uit '90: "Wees blij dat het leven geen zin heeft."
De wetenschap heeft eerst god geliquideerd. En nu gaat de neurologie ook nog eens de vrije wil liquideren. Vele mensen zijn emotioneel en moreel geïsoleerd en wij zullen waarschijnlijk onder de voet gelopen worden door grote groepen mensen die zich daar allemaal niets van aantrekken en de 'verlichting' negeren.
Mooi staaltje van 'survival of the fittest'!
Het 'er trots op zijn' naar analogie van het fameuze essay van Jaap van Heerden uit '90: "Wees blij dat het leven geen zin heeft."
De wetenschap heeft eerst god geliquideerd. En nu gaat de neurologie ook nog eens de vrije wil liquideren. Vele mensen zijn emotioneel en moreel geïsoleerd en wij zullen waarschijnlijk onder de voet gelopen worden door grote groepen mensen die zich daar allemaal niets van aantrekken en de 'verlichting' negeren.
Mooi staaltje van 'survival of the fittest'!
-
Vesselin - Lid geworden op: 28 jul 2012, 07:52
Vergis je niet! Ik behóór tot de categorie die ik hier boven beschrijf.
Ik heb al heel vroeg in mijn leven doodsangst gehad en heb jaren in alles, wat de mens ondernomen heeft om in het reine te komen met het besef dat hij moet sterven, gezocht naar een antwoord, maar heb dat uiteindelijk niet kunnen vinden.
Ik zie mijn gevoel van individualiteit als een 'verhaal' dat in de loop van mijn leven ontstaan is en dat met de dood voorgoed een einde gaat nemen. De dood lijkt zo triviaal: een seconde onoplettendheid in het verkeer.
Vrolijk ben ik daar niet van geworden. Ik heb een groot deel van mijn leven doorgebracht in sombere neerslachtigheid en denk dat Shakespeare het bij het rechte eind heeft als hij in 'The Tempest' Prospero laat zeggen: "Wij zijn het soort stof waar dromen op gemaakt worden en ons kleine leven is omzoomd met een slaap."
Ik benijd mensen die wél antwoorden menen gevonden te hebben en daar troost uit putten. Ik dénk er niet aan om te proberen hun die troost te ontnemen.
Ik heb óók een hekel aan religieus of ander fanatisme.
Maar daar gaat het hier toch niet over? Iemand die zijn doodsangst verliest omdat hij een BDE gehad heeft is toch van een ander kaliber?
Er schrijven er hier een paar - en iedereen weet wel wie - die geobsedeerd schijnen te zijn om de mensen hun troost kost wat kost wél te ontnemen. Dat is psychologisch interessant! Wat is hier de reden van? Jaloezie?....
Welk gevaar betekent de individuele mens, die om één of andere reden gelooft in een voortbestaan na de fysieke dood, voor de samenleving?
Héél wat anders zijn groepen religieuze fanatici, die wel grote schade voor de mensheid kunnen aanrichten!
Maar hier zijn er een paar die alles over dezelfde kam scheren.
Het spijt me voor hen... maar dat is intellectueel niet ernstig - om niet te zeggen: onzinnig - en vooral interessant om de psychologie die daar achter zit.
Ik heb al heel vroeg in mijn leven doodsangst gehad en heb jaren in alles, wat de mens ondernomen heeft om in het reine te komen met het besef dat hij moet sterven, gezocht naar een antwoord, maar heb dat uiteindelijk niet kunnen vinden.
Ik zie mijn gevoel van individualiteit als een 'verhaal' dat in de loop van mijn leven ontstaan is en dat met de dood voorgoed een einde gaat nemen. De dood lijkt zo triviaal: een seconde onoplettendheid in het verkeer.
Vrolijk ben ik daar niet van geworden. Ik heb een groot deel van mijn leven doorgebracht in sombere neerslachtigheid en denk dat Shakespeare het bij het rechte eind heeft als hij in 'The Tempest' Prospero laat zeggen: "Wij zijn het soort stof waar dromen op gemaakt worden en ons kleine leven is omzoomd met een slaap."
Ik benijd mensen die wél antwoorden menen gevonden te hebben en daar troost uit putten. Ik dénk er niet aan om te proberen hun die troost te ontnemen.
Ik heb óók een hekel aan religieus of ander fanatisme.
Maar daar gaat het hier toch niet over? Iemand die zijn doodsangst verliest omdat hij een BDE gehad heeft is toch van een ander kaliber?
Er schrijven er hier een paar - en iedereen weet wel wie - die geobsedeerd schijnen te zijn om de mensen hun troost kost wat kost wél te ontnemen. Dat is psychologisch interessant! Wat is hier de reden van? Jaloezie?....
Welk gevaar betekent de individuele mens, die om één of andere reden gelooft in een voortbestaan na de fysieke dood, voor de samenleving?
Héél wat anders zijn groepen religieuze fanatici, die wel grote schade voor de mensheid kunnen aanrichten!
Maar hier zijn er een paar die alles over dezelfde kam scheren.
Het spijt me voor hen... maar dat is intellectueel niet ernstig - om niet te zeggen: onzinnig - en vooral interessant om de psychologie die daar achter zit.
-
Reini - Lid geworden op: 18 jul 2004, 10:46
- Locatie: Brasschaat
Doodsangst zou je eigenlijk beter vervangen door: angst om niet meer te kunnen leven.
Daar lijden de meesten van ons aan, denk ik.
We duwen dat voor ons uit, negeren het, omdat we anders de korte tijd die we op de aarde verblijven, helemaal verknoeien.
Zeer weinigen, ook fervente gelovigen, verlangen naar de dood. Alhoewel ze dromen van dat eeuwige leven zonder zorgen....ergens klopt er iets niet.
Wat hier telkens ter discussie staat Vesselin, is niet dat gelovigen die troost niet mogen hebben, maar een atheïst vraagt bewijzen voor een after-live.
Zeker als iemand komt verkondigen dat er weldra een machine de doden ten gehore zal brengen.
Daar lijden de meesten van ons aan, denk ik.
We duwen dat voor ons uit, negeren het, omdat we anders de korte tijd die we op de aarde verblijven, helemaal verknoeien.
Zeer weinigen, ook fervente gelovigen, verlangen naar de dood. Alhoewel ze dromen van dat eeuwige leven zonder zorgen....ergens klopt er iets niet.
Wat hier telkens ter discussie staat Vesselin, is niet dat gelovigen die troost niet mogen hebben, maar een atheïst vraagt bewijzen voor een after-live.
Zeker als iemand komt verkondigen dat er weldra een machine de doden ten gehore zal brengen.
-
angelica - Lid geworden op: 13 jun 2011, 12:14
- Locatie: Oostmalle
Lieve Werewoef, ik heb mijn ervaringen inderdaad neergezet met de hoop dat anderen er iets in zouden kunnen herkennen, er iets aan konden hebben en ook opdat er misschien nog mensen zouden zijn die hun ervaringen zouden neerschrijven.
Want, weet je, zoals ik zijn er nog veel meer mensen, met soortgelijke of andere ervaringen, en ik weet dat veel mensen hier graag over zouden willen spreken, schrijven, maar gewoonweg niet de moed hebben vanwege hun angst om uitgelachen te worden. En het is erg als je heel intense ervaringen gehad hebt maar je durft, je kan er niet mee naar buiten komen. Ik vind het schrijnend voor de mensen die ermee blijven zitten, die met vragen blijven zitten, die nooit hun ervaringen kunnen delen uit angst dat.... .
Misschien zitten we inderdaad wel op het verkeerde forum.
Wat dat heldere licht betreft, Werewoef, ik heb daar jaren mee rondgelopen voor ik wist wat het was. Ik had het ook mijn yogaleraar gevraagd, maar die kon me ook geen antwoord geven. Uiteindelijk heb ik een lang en boeiend gesprek gehad met Sri Atma Muni, de stichter van de yoga academie, die op jonge leeftijd samadhi heeft ervaren, (eenheidservaring), hij heeft me kunnen verklaren wat dat licht betekent. Ik was toen dolblij en diep opgelucht en ook ontroerd. Nu weet ik wat dat licht betekent, lieve Werewoef. En, kort na dit boeiende gesprek, enkele dagen later, op een avond thuis, was ik alleen, ik sloot mijn ogen en zag dit licht weer en deze keer veel helderder en ook veel dichterbij, en het bleef langer hangen voor mijn ogen. Het is met geen woorden te beschrijven en het oefent het een ENORME aantrekkingskracht uit. Ik weet nu : het is het licht van het heldere bewustzijn, van onvoorwaardelijke liefde, het is het licht dat wij zijn. Het kan me niet schelen wie me erover uitlacht, ik weet wat ik ervaren heb, en geen mens ter wereld kan me dat geluk geven, dat ik soms ervaren kan in mijn innerlijke. Geen mens op deze hele aardkloot, kan voelen wat ik voelde tijdens dit licht, zulke vrede, zulke stilte. Dan is er enkel maar stilte, niets anders meer, voor een ogenblik lang. Ik heb dit licht nog eens gezien bij iemand. Het is prachtig, het is ons licht, of beter : wij zijn dat licht.
En als je dit licht een keer al gezien hebt, dan voel je in jou de aandrang, niet meer om te denken in de "ik"persoon, maar breder : wij of jullie, dan denk je niet meer enkel in mijn of jouw belang, maar in aller belang.
vriendelijke groet
Want, weet je, zoals ik zijn er nog veel meer mensen, met soortgelijke of andere ervaringen, en ik weet dat veel mensen hier graag over zouden willen spreken, schrijven, maar gewoonweg niet de moed hebben vanwege hun angst om uitgelachen te worden. En het is erg als je heel intense ervaringen gehad hebt maar je durft, je kan er niet mee naar buiten komen. Ik vind het schrijnend voor de mensen die ermee blijven zitten, die met vragen blijven zitten, die nooit hun ervaringen kunnen delen uit angst dat.... .
Misschien zitten we inderdaad wel op het verkeerde forum.
Wat dat heldere licht betreft, Werewoef, ik heb daar jaren mee rondgelopen voor ik wist wat het was. Ik had het ook mijn yogaleraar gevraagd, maar die kon me ook geen antwoord geven. Uiteindelijk heb ik een lang en boeiend gesprek gehad met Sri Atma Muni, de stichter van de yoga academie, die op jonge leeftijd samadhi heeft ervaren, (eenheidservaring), hij heeft me kunnen verklaren wat dat licht betekent. Ik was toen dolblij en diep opgelucht en ook ontroerd. Nu weet ik wat dat licht betekent, lieve Werewoef. En, kort na dit boeiende gesprek, enkele dagen later, op een avond thuis, was ik alleen, ik sloot mijn ogen en zag dit licht weer en deze keer veel helderder en ook veel dichterbij, en het bleef langer hangen voor mijn ogen. Het is met geen woorden te beschrijven en het oefent het een ENORME aantrekkingskracht uit. Ik weet nu : het is het licht van het heldere bewustzijn, van onvoorwaardelijke liefde, het is het licht dat wij zijn. Het kan me niet schelen wie me erover uitlacht, ik weet wat ik ervaren heb, en geen mens ter wereld kan me dat geluk geven, dat ik soms ervaren kan in mijn innerlijke. Geen mens op deze hele aardkloot, kan voelen wat ik voelde tijdens dit licht, zulke vrede, zulke stilte. Dan is er enkel maar stilte, niets anders meer, voor een ogenblik lang. Ik heb dit licht nog eens gezien bij iemand. Het is prachtig, het is ons licht, of beter : wij zijn dat licht.
En als je dit licht een keer al gezien hebt, dan voel je in jou de aandrang, niet meer om te denken in de "ik"persoon, maar breder : wij of jullie, dan denk je niet meer enkel in mijn of jouw belang, maar in aller belang.
vriendelijke groet
Schoonheid ligt in het oog van de toeschouwer
-
Henriette 2 - Lid geworden op: 24 feb 2007, 15:51
Misschien is het grootste leerpunt dan voor deze mensen dat ze ronduit lak krijgen aan het uitgelachen worden en helemaal zichzelf durven worden.angelica schreef: ook opdat er misschien nog mensen zouden zijn die hun ervaringen zouden neerschrijven.
Want, weet je, zoals ik zijn er nog veel meer mensen, met soortgelijke of andere ervaringen, en ik weet dat veel mensen hier graag over zouden willen spreken, schrijven, maar gewoonweg niet de moed hebben vanwege hun angst om uitgelachen te worden. En het is erg als je heel intense ervaringen gehad hebt maar je durft, je kan er niet mee naar buiten komen. Ik vind het schrijnend voor de mensen die ermee blijven zitten, die met vragen blijven zitten, die nooit hun ervaringen kunnen delen uit angst dat.... .
Misschien zitten we inderdaad wel op het verkeerde forum.
Want angst, Angelica is veruit het allergrootste obstakel om tot jezelf te kunnen komen. (weten wie je bent)
-
angelica - Lid geworden op: 13 jun 2011, 12:14
- Locatie: Oostmalle
Ja, Henriette, als ik je reactie even overpeins, en bij mezelf ga zoeken, dan is dat inderdaad best mogelijk, dat je naar dat punt toegroeit, dat je over die eventueel nog flinterdunne lijn duwt om je angsten te overwinnen en bam ! helemaal jezelf durft te geven hoe je bent. En dan kun je, overdenk ik zo, ook het nut van de tegenpartij begrijpen, die net dat duwtje in de rug geeft om je over die barrière te helpen.
En dat is dan............. evolutie.
En dat is dan............. wat jij en Janx willen zeggen.
Vraagje : waarom maken we er ons dan druk over dat ze andere mensen respectloos behandelen?
Enne..... me nu vragen om merci te zeggen, dat is er net iets over, daar ben ik nog niet aan toe.
lieve groetjes
En dat is dan............. evolutie.
En dat is dan............. wat jij en Janx willen zeggen.
Vraagje : waarom maken we er ons dan druk over dat ze andere mensen respectloos behandelen?
Enne..... me nu vragen om merci te zeggen, dat is er net iets over, daar ben ik nog niet aan toe.
lieve groetjes
Schoonheid ligt in het oog van de toeschouwer
-
cappa - Lid geworden op: 17 feb 2009, 17:49
Neen, gewoon een vrouwenprobleem blijkbaar. Historisch gegroeide angst om zichzelf te zijn. Zeer actueel trouwens.angelica schreef:Ja, Henriette, als ik je reactie even overpeins, en bij mezelf ga zoeken, dan is dat inderdaad best mogelijk, dat je naar dat punt toegroeit, dat je over die eventueel nog flinterdunne lijn duwt om je angsten te overwinnen en bam ! helemaal jezelf durft te geven hoe je bent. En dan kun je, overdenk ik zo, ook het nut van de tegenpartij begrijpen, die net dat duwtje in de rug geeft om je over die barrière te helpen.
En dat is dan............. evolutie.
Maar alleszins proficiat dat je die stap aan het nemen bent.
-
cappa - Lid geworden op: 17 feb 2009, 17:49
Da's m.i. zwaar over het paard getild.angelica schreef:Vraagje : waarom maken we er ons dan druk over dat ze andere mensen respectloos behandelen?
Als jij bijvoorbeeld zegt dat je wit licht ziet, en ik zou antwoorden dat sommige onderzoekingen reeds uitwezen dat het brein hiervoor verantwoordelijk zou zijn, dan voel jij je waarschijnlijk respectloos behandeld?
Veel meer heb ik anders nog niet gedaan, afgezien van enkele grappen en wat stoken.
Maar da's ook respectloos zeker?
-
Henriette 2 - Lid geworden op: 24 feb 2007, 15:51
Ben jij nog van voor de oorlog?cappa schreef:Neen, gewoon een vrouwenprobleem blijkbaar. Historisch gegroeide angst om zichzelf te zijn. Zeer actueel trouwens.angelica schreef:Ja, Henriette, als ik je reactie even overpeins, en bij mezelf ga zoeken, dan is dat inderdaad best mogelijk, dat je naar dat punt toegroeit, dat je over die eventueel nog flinterdunne lijn duwt om je angsten te overwinnen en bam ! helemaal jezelf durft te geven hoe je bent. En dan kun je, overdenk ik zo, ook het nut van de tegenpartij begrijpen, die net dat duwtje in de rug geeft om je over die barrière te helpen.
En dat is dan............. evolutie.
Maar alleszins proficiat dat je die stap aan het nemen bent.