Het lijkt mij passend en rechtvaardig om mijn "ontwenningskuur" nog maar eens een dagje uit te stellen! Hahahahahahaha!
Deze mens - pardon,
voor de gelovigen: dit brein, deze conglomeratie van vurende neuronen (sic) - is namelijk geïntrigeerd!
In de eerste plaats wil ik niet gedwongen worden tot een monoloog... als dat de situatie blijft, stop ik ermee. (Ik heb hier een blog... maar niemand las hem
)
Een aantal verklaringen zijn mogelijk:
- Wat ik uitleg is zo volledig dat antwoorden, vragen of kritieken onnodig zijn.
- Men vindt mij een arrogante zak (een troll in het vrolijke "bashing" jargon), die men maar beter in zijn eigen sop laat gaar koken!
- Ik ben toch niet duidelijk genoeg en men heeft eigenlijk geen idee waar ik het over heb!
Vanzelfsprekend is het mijn gok, dat het tweede de bovenhand heeft. Dat ligt zó voor de hand op dit soort fora.
Maar omdat ik goedhartig ben, en er - wie weet - toch nog kindertjes zijn die snakken naar informatie en uitleg, zal ik nog eens mijn best doen en mijn Baret afzetten en vervangen door een Hoedje van Papier!
Dit onderwerp gaat over het geheugen...
We worden geboren in een wereld boordevol informatie, waarvan een groot deel ons, willens nillens, in het opgroeiend maagje gesplitst wordt. Veel van die informatie bevat grote onzin.
Als je geluk hebt en je hebt "opvoeders die liefdevol en verstandig genoeg zijn" (John Bowlby) leer je de juiste dingen.
Een ander punt is: Dát wat je leert, met "trial-and-error", met vallen en opstaan, gaat over in een automatisme, in een gewoonte.
Zijn er in dit leerproces fouten geslopen dan kun je vroeg of laat problemen krijgen.
Nu was de boeiende vraag: is er nog iets te doen aan "ingesleten patronen" bij gewoontes?... of is dat voor altijd "geëtst" in de neurale verbindingen van het brein?
Nu kun je daar, in theorie, eindeloos over discussiëren, debatteren, eieren, emmeren, muggenziften, mierenneuken, spijkers op laag water zoeken... enz... enz... (wat ook in de academische wereld uitvoerig gebeurt).
In de praktijk echter, is dat eenvoudig op te lossen!
Je kunt namelijk in die praktijk aan jezelf daadwerkelijk bewijzen, dat je een gewoonte bewust kunt doorbreken, en een betere manier aanleren, om te kunnen doen wat je wilt doen.
Een voorbeeld uit de praktijk van mijn eigen leven.
Een zangles veertig jaar geleden:
Leraar: "Je ademsteun is niet in orde, daarom kan je die frase niet tot het einde zingen!"
Ik (euh... pardon...
"dit conglomeraat van vurende neuronen"): Wat doe ik verkeerd?
L: Je staat niet juist op je benen, je houdt jezelf niet op de juiste manier rechtop in de ruimte.
Ik: Euh... hoe?... wat?... Wat doe ik dan verkeerd?!
L: Je zakt in elkaar, je geeft toe aan de zwaartekracht, daarom blokkeer je de vrijheid van je ademhaling.
Ik: (mezelf uit alle macht "uitrekkend") Is dit beter?...
L: Nee.. nee.. dat is te geforceerd... zo zet je je ademhalingsspieren weer onnodig onder druk. Het moet op een natuurlijke manier gebeuren.
Ik: Wat is die natuurlijke manier dan?...
L: Sorry Vesselin, maar ik heb hier geen tijd voor. Je hebt een mooie stem, en je bent muzikaal. Maar je moet eerst goed leren ademen en je houding verbeteren.
Ik heb hier geen tijd voor, dat moet je accepteren. Ik wil je wel blijven les geven, maar jij moet een cursus volgen om te leren op de juiste manier rechtop te staan tijdens het zingen.
Kijk, hier is het adres.
Ik: Verdorie... hoe duur is die snuiter?!...
L: Hahahaha! 't Is te nemen of te laten... als je niets aan je houding doet, geef ik je geen les meer!
En ik koos eieren voor mijn geld (sic), want
mijn brein wou perse zanger worden.
Ik volgde de cursus en leerde wat "anti-zwaartekracht-reflexen" in het lichaam zijn, hoe je die bewust kunt maken en bewust gebruiken.
En ik werd zanger, en zing nog altijd en verdien er mijn boterham (met choko) mee!
)
. Maar die laat ik natuurlijk, als zeer intelligent denker, weg. 
) Ik herschik dit materiaal op creatieve wijze, zodat ik een antwoord kan geven, dat mij voldoet en jou waarschijnlijk verveelt! 
