Schepper God , wie is Hij eigenlijk ?

[Reini]

Ik ben het volkomen eens met je zienswijze hoor Silver Wolf.
Kort samengevat: de mens heeft het begrip TIJD uitgevonden, om het zichzelf gemakkelijk te maken, en ook zijn medemens; op die manier kunnen er overal ter wereld afspraken gemaakt worden.
Voor de rest GEBEURT immers alles rondom ons.
In ons universum worden sterren geboren, en sterven er ... alles gaat daar gewoon zijn gang, zonder dat er ook maar iemand is die daar een tijd op plakt.
Dat doen wij wel .

[Klaartje]

Tijd is tijdloos en eeuwig.... niet te meten; alléén onze tijd is beperkt, na ons loopt het gewoon door !

Moesten de hemelen kunnen spreken wat zouden die al van het verleden te vertellen hebben, hoeveel waanzin hebben ze al zien gebeuren en dat duurt steeds verder totdat......

[Vesselin]

Apropos, een antropomorfische interpretatie van God, de laatste jaren, is de tekenfilmreeks: "God, the devil and Bob".
De fundamentalisten in Amerika konden er niet mee lachen en zijn er in geslaagd de reeks jaren te boycotten.
Je kunt het bekijken op youtube. Ongelooflijk geestig! - euh... vind ik zelf. https://www.youtube.com/watch?v=48qV14b48Ls

[Silver Wolf]

Tijd is tijdloos en eeuwig.... niet te meten; alléén onze tijd is beperkt, na ons loopt het gewoon door !Moesten de hemelen kunnen spreken wat zouden die al van het verleden te vertellen hebben, hoeveel waanzin hebben ze al zien gebeuren en dat duurt steeds verder totdat......

Dat klopt helemaal.
Wij zijn enkel een doorgeefluik of een wegwerpverpakking van ons DNA.
Maar we geven wel iets door aan de volgende generatie(s).
Componisten, dichters, wetenschappers...en anderen, die al jaren geleden overleden zijn, hebben hun sporen nagelaten.
En wie goed kijkt in het eigen binnenste vind er mogelijk de genegenheid terug van moeder of vader zaliger en zelfs van oma en opa.

De mens pleegt wel eens zichzelf als een boom te zien.
Hoewel wij niet staande sterven.
Maar...een levensloop is beter vervat in de knop aan de boom, die nu vol levenssappen stroomt.
Zich ontvouwt tot blad en in de volgende herfst naar beneden dwarrelt, om aan de voet van die boom een deeltje te vormen van de volgende (generatie) bladeren.

De tijd dat een leven duurt is niet zo belangrijk, maar wat we hebben kunnen verwezenlijken en mogen doorgeven is van meer belang.
Hoe nietig en vergankelijk de mens als dat radertje in 't grote geheel ook lijkt...De natuur is uit ontelbare van die vaak kleine onderdeeltjes opgebouwd.

Tenslotte zouden we zonder de minuscule bacteriën in onze darmen, niet eens kunnen overleven.

sw

[Klaartje]

Wat heb je dat echt en mooi verwoord SW !!

[socrates]

Hoe nietig en vergankelijk de mens als dat radertje in 't grote geheel ook lijkt...De natuur is uit ontelbare van die vaak kleine onderdeeltjes opgebouwd.

Bedoelt U dat de mens enkel nietig "lijkt" of bedoelt u dat de mens, als een van die ontelbare kleine onderdeeltjes, toch onmisbaar is?

[Silver Wolf]

Hoe nietig en vergankelijk de mens als dat radertje in 't grote geheel ook lijkt...De natuur is uit ontelbare van die vaak kleine onderdeeltjes opgebouwd.

Bedoelt U dat de mens enkel nietig "lijkt" of bedoelt u dat de mens, als een van die ontelbare kleine onderdeeltjes, toch onmisbaar is?

De natuur selecteert (zelf).
Het evenwicht dat de natuur nastreeft is een logisch gevolg van leven dat meer overleven wordt en waarin nogal een harde realiteit "de wet van de sterkste" dicteert. (Survival of the fittest)
Maar die regel garandeert wel dat het meest geschikte genetische materiaal wordt doorgegeven. En dat sluit vaak nogal hardvochtig uit, dat een soort de eigen ondergang niet inluidt door verzwakking.

Ook de mens is (maar) een zoogdier, maar wat we beschaving noemen houdt ook solidariteit en empathie in. (Spijts dat laagje menselijkheid al snel kan afschilferen).
Maar...we vergeten graag dat onze voorouders vaak barbaars van zich hebben afgebeten en andere soorten hebben uitgemoord. Ik haal liever geen voorbeelden van wat genocide wordt genoemd aan, maar wie hier leest is daarvan op de hoogte.

Helaas houdt onze beschaafdheid ook in, dat we generatie na generatie verzwakken. Zeker als gevolg van medicatie die alles en nog wat wil verhelpen, maar meteen ook grote risico's inhoudt. Voorbeeld is o.a. de ziekenhuisbacterie. En.. intussen heeft "Ebola" weer toegeslagen en duikt ook TBC weer op.

Als een minuscuul virus in staat is om zoveel slachtoffers te maken zegt het woord pandemie voldoende over de nietigheid van de mens.
En enkele recente relatief zware natuurrampen hebben meteen uw vraag beantwoordt.
Nu, ja als men leeft op een gloeiende bol ijzer, die met daarop drijvende korsten is bedekt - (die regelmatig tegen elkaar wrijven of opbotsen) - maakt het weinig uit of men een vlo dan wel een mens is. Het blijft een soort Russische roulette. En zolang men niet op het foute tijdstip en/of op de verkeerde plek vertoeft, kan men zich zelfs verheugen dat die schepper u nog niet heeft terug geroepen.
(Wat dat als god verzonnen wezen, blijkbaar soms met een hele vliegtuiglading mensen tegelijk doet)
En kan dus de door de media aangezwengelde empathie ervoor zorgen, dat drommen mensen kaarsjes gaan ontsteken en bloemen plus knuffels gaan dumpen op de plek des onheils. Waar niemand echt beter van wordt, behalve de verkopers van al dat tuig, die op het kuddegedrag inspelen.
En mogelijk ook zij, die zich al dan niet bewust op dat podium van anderen hun ongeluk verheffen om zelf in beeld te komen.
Wat duidelijk tot het natuurlijk aangeboren instinct behoort, dat ons geestelijke vermogen om "mens" te willen/kunnen zijn overstijgt.

sw

[Vesselin]

Indrukwekkend epistel!
Ge kunt het verdorie goed uitleggen... als ge wilt...

[socrates]

En mogelijk ook zij, die zich al dan niet bewust op dat podium van anderen hun ongeluk verheffen om zelf in beeld te komen.
Wat duidelijk tot het natuurlijk aangeboren instinct behoort, dat ons geestelijke vermogen om "mens" te willen/kunnen zijn overstijgt.
sw

Is niet alle rouw tenslotte zelfmedelijden ? Zijn uitingen daarvan zoals het brengen van bloemen naar een graf, of het aansteken van kaarsjes bij een foto, wat anders dan zichzelf "in beeld brengen" zich zelf troosten?
Moeilijk begrip dat u daar hanteert;

om "mens" te willen/kunnen zijn

mens ! willen ! kunnen ! zijn ! ?????

[talisman]

Is niet alle rouw tenslotte zelfmedelijden ? Zijn uitingen daarvan zoals het brengen van bloemen naar een graf, of het aansteken van kaarsjes bij een foto, wat anders dan zichzelf "in beeld brengen" zich zelf troosten?

Neen ! Er zullen wel zulke gevallen zijn, maar niet generaliseren.

[Klaartje]

Een mens blijkt op bepaalde momenten in het leven "nood" te hebben aan rituelen om zijn verbondenheid uit te drukken (denk niet dat dit egoïsme is), misschien een zekere zingeving..... een soort "zelfbescherming"; lees "verwerking" !

Kaarsjes aansteken, bloemen enz..... zijn een uiting van zijn verdriet of wanhoop en geeft een zekere steun, althans naar mijn gevoel !

Niets zo complex als een mens, komen net terug van een uitvaart, een massaal eerbetoon en troost ook voor de nabestaanden, gelovig of niet gelovig; het blijft iets hebben

[Silver Wolf]

TROOST...vindt men vooral diep in zichzelf.
Vooral als men een goed contact heeft weten op te bouwen (en te onderhouden) met diegene waarvan men afscheid heeft moeten nemen.
De persoon verdwijnt dan wel uit het dagelijkse leven, maar de genegenheid die men in zichzelf heeft laten openbloeien blijft.
Soms zijn we er ons niet helemaal van bewust, dat de liefde voor elkaar iets is, dat groeit uit de eigen adoratie die men zelf voor de ander voelt en laat gedijen.
En wie dat koestert heeft een blijvende dankbare bron van herinneringen om zich aan op te trekken.
Tijd heelt geen wonden, maar leert ons ermee om te gaan.

En..."een verlies" een gepast plekje toekennen is iets heel persoonlijks.
Daar kan het publiek - met of zonder kaarsen, bloemen, knuffelbeesten brieven en boodschappen of zelfs ..."applaus" - weinig toe bijdragen.
Alle tegenwoordig heel populaire psychische bijstand schept wel banen voor de zielenknijpers van dienst, maar zelfs de beste psycholoog kan
enkel een spiegel voor houden, waar men dan tenslotte zelf in moet kijken en de weg vinden naar dat deeltje van de eigen persoonlijkheid, dat mogelijk deels onbewust, voor de heengegane geliefde werd weggecijferd.
Liefhebben is dan ook, noch geven noch nemen, maar...delen.

sw

[socrates]

Soms roepen woorden in het Nederlands toch wel vreemde associaties op. Neem nu het woordje liefhebben. Als je dat schrijft in twee delen namelijk als lief "hebben", dan roept dat "hebben" toch enig egoïsme op of niet ?

[Reini]

En wat dan te denken van het woord : volledig ??
Men noemt dat water en vuur -woorden. Vol en ledig.
Begin er maar aan.

Misschien zouden we best het woord liefhebben vervangen door liefzijn.
Is immers ook een werkwoord.
"Ik ben lief voor jou", tegen "ik heb je lief ".
Dat laatste is eigenlijk zoals u zegt, gewoon vreemd.

[Reini]

Is niet alle rouw tenslotte zelfmedelijden ? Zijn uitingen daarvan zoals het brengen van bloemen naar een graf, of het aansteken van kaarsjes bij een foto, wat anders dan zichzelf "in beeld brengen" zich zelf troosten?

Neen ! Er zullen wel zulke gevallen zijn, maar niet generaliseren.

Noem eens iets Talisman.
Rouwen, wenen, is naar mijn bescheiden mening altijd vanuit het ego.
Je hebt medelijden met jezelf, maar dat kan perfect en dat moet ook.
Je moet jezelf zo graag zien als je naaste.
Bloemen brengen als vreemde aan een plaats van ramp of ongeluk, is meeleven en steun, geen rouw.