Nu ik het nog is lees en inmiddels er toch op gegoogled heb: de 71 waar jij naar wijst had ik ook in gedachten. 'k dacht er alleen niet aan dat Jezus nog 33 jaar geworden was.talisman schreef:O, niet overdrijven. Het Marcus-evangelie is 40 jaar later geschreven. ( na de triomftocht in Rome van Titus in 71 n.C. )pottekezeep schreef: Jezus heeft het nieuwe testament zelf niet geschreven hé.
Een aantal 'evangelisten' een dikke 70 jaar later zijn daarmee begonnen.
Uiteindelijk zat ik er dus maar één jaarke naast terwijl gij er samen met mij dan ook nog 6 jaar kunt naast zitten. Want volgens kerknet is het Marcus evangelie ongeveer tussen 65 en 70 na Christus geschreven.
bron: http://www.kerknet.be/parochie/547/content.php?ID=19283
Maar wat maakt het uit, Hoeveel jaar was Jezus toen hij stierf? 33, of misschien 28 of 38, of zelfs 50 jaar?
volgens Etienne Vermeersch bestaat er over Jezus geen enkele strikt historische bron. Zijde wel zeker dat ze dan voor Marcus bestaat talisman? Of gade alleen maar voort op wat een bepaalde strekking geschiedkundigen u voorhouden vanuit de houding beter iets dan niets?
Waar houden wij ons dus mee bezig... Ik zal het zeggen met wat: Het Westen werd gekenmerkt door een enorm doorgedreven rationaliseringstendens, met secularisering als uitloper. De rede zegeviert. Alleen wat met het verstand kan worden gevat, is relevant. God, hemel en hel passen nu eenmaal niet in dat plaatje. De West-Europese samenleving draagt nog steeds de littekens van die evolutie met een marginalisering en een privatisering van godsdienst als gevolg. Eeuwenoude zingevingsystemen vallen weg, we staan er alleen voor, ieder voor zich.
Hoera, leve de rede!
De bekende Psychiater van op TV, Dirk de Wachter, heeft een bestseller geschreven in 2012 over tot waar de éénzijdige accentuering van de rede ons gebracht heeft. "Borderline Times, het einde van de normaliteit" heet zijn bestseller.
't is allemaal heel simpel: De Westerse mens heeft een bewustzijnsvernauwing ondergaan. Zo zit het.
Hij heeft zijn bewustzijn herleid tot een objectiverend bewustzijn, dat tegenstelling maakt tussen de mens en zijn omgeving. Alles wat 'niet-ik' is, wordt in dit bewustzijn 'object' voor het ik. Zo'n mens meent dat hij die geobjectiveerde omgeving kan begrijpen en beheersen, zodat zijn verstand kan bepalen wat werkelijkheid is. Alleen wat door de rede gekend kan worden, wordt dan als waar en zinvol aanvaard. Al de rest is onwerkelijk, fantastisch of zuivere inbeelding zonder werkelijkheidsgrond.
Dit objectiverende bewustzijn versmalt echter de werkelijkheidservaring en vervreemdt de mens van het Zijn en dus ook van zijn eigen Wezen.
Pakt dit maar van mij aan talisman. Vesselin zal het alvast met mij eens zijn.


