Zeg nooit "NOOIT MEER"

[Gast]

Het heden is niets meer dan een afspiegeling van wat we ooit waren. Fietsen doe ik alleen voor mijn plezier en knielast daar heb ik geen weet van. Van prostaatkwellingen heb ik ook geen detailkaart van meegekregen, alleen wil het al eens lukken dat ik mijn rug moet rechten.
Afzien op de fiets, ja dat kan erbij komen maar meestal doe ik de landschappen alle eer aan. De buitenlucht doet ieder goed na zo’n lange turbowinter en die laat ik me welgevallen. Wat kan er meer je leven beïnvloeden dan dat vehikel, dat ros dat zijn rossepaarse kleur niet gestolen heeft? Iedereen is tegenwoordig besmet geraakt van dat virus dat de verkoop de hoogte injaagt. Voor ieder is er een geschikte fiets ter beschikking, je moet hem alleen maar weten te vinden en te waarderen. Het materiaal dat je door berg en dal kan drijven moet aan je verlangen voldoen en om naar de bakker te fietsen heb je meestal genoegdoening aan je stadsfiets. Is niks mis mee, zolang je hem maar gebruikt en in orde houdt. Ook is het zo, wanneer men teveel blessures bij een ander sport heeft opgelopen, kan men nog dikwijls de weg vinden naar de bike. Mensen die op leeftijd zijn, je komt ze tegenwoordig overal tegen. Niemand die nog tussen de muren moet blijven schilderen, iedereen kan gordelen of een knooppunt onthouden. Als het WK voetbal is afgelopen, blijft er nog een ander sport over om naar uit te zien, het wielrennen. De Tour die begint bijna uit zijn voegen te kraken en menig gefascineerde wielerfanaat, hoopt ooit in zijn leven de hand te mogen drukken van zulke god op twee wielen. Je kan de vele emoties van de renners die de Giro en de Tour doen, op de eerste rij meebeleven. Afzien en nog eens afzien en je hebt er geen medelijden mee, neen, ze zoeken zelf die vermaarde glorierijke klassieke bergen op. Is goed voor hun imago, zo denk ik dan en conditie hebben ze ook te over, gewicht en uitstraling hebben ze in de aanbieding. Wielertoeristen kunnen nu hun materiaal evenwaardig als hun grote favorieten kopen. Niemand blijft in de kou staan want bij een verjaardag of een ander gelegenheid wordt meestal gezegd: “denk eens aan een koerstrui of een nieuwe zeemvelbroek.“ De profs op de weg, de elitetroepen, ze mogen er best wezen. Ooit wilde ik dat ik met zo’n meute kon mee optrekken, je zweet laten afdruipen door achter zulke goden aan te fietsen maar je moet op de juiste plaats geboren zijn daarvoor. Waren we in deze tijd op de wereld gekomen, het zou voor sommigen anders uitgelopen zijn. Een ander beroep, een ander toekomst tegemoet. Wie zou er niet graag in een Ferrari zoals Schumacher willen rijden of in zo’n wilde Mer-ce-des als Montoya. Nu bestaat de wereld niet alleen uit race auto’s want je komt niet zoveel van die op straat tegen. Het wemelt wel van de amateuristen langs de kanaalbedding waar je algauw snelheden van 40 kan halen. Van Lanaken tot Visé kan je het jaagpad gebruiken om je hart op los te laten, je voeten zullen wel volgen. Tegenwoordig fietsen velen met de look van Moreau, Kachechskin en we willen ook dezelfde trendhopper bezitten als Moncoutie en O’Grady. Aan je voeten dezelfde Sidi’s voelen als het peloton waar iedereen zo naar opkijkt, een droom gewoon. Je droomt in je gedachten al over een fietscomputer die Armstrong bezit en de rest van het Discovery Channel Pro Cycling team. Voelen dat je goed zit op de onderdelen van carbon die Landis bij Phonak heeft, goddelijk gewoon. Laat je dromen niet een droom blijven, jaag ze even na op een jaagpad, wees even een god onder de goden maar vooral, geniet ervan. Je hebt het voordeel dat je ook steeds fitter en gezonder door het leven crost. Het geeft je het gevoel van snelheid en efficiency, van gewoon oog hebben voor iets anders. Een nieuw doel in het leven hebben, als men al eens de moed verloren heeft. Verder wens ik iedereen, zonder uitzondering een fijne tocht, waar ook dat mogen zijn, veel sportiviteit en vooral veel plezier in het velotrappelen. En remmen, dat doen we elegant, eerst links dan rechts.
Tot in Schaffen!

[zandmannetje]

Nooit meer, dat had ik verleden jaar gezegd tegen mijn dochter toen ze met haar gezinnetje naar Spanje trok voor een periode van 14 dagen. Nooit meer zorg ik zolang voor die grote loebas van een hond!
Voor mij ligt een oud exemplaar van “Dag allemaal” Het nummer van 11 April, om precies te zijn.
Gewoonlijk kunnen dergelijke blaadjes mij helemaal niet interesseren, voor gene ene moer, maar ik zit mij een ietsiepietsie te vervelen op het appartement van mijn dochter, vandaar. De hond van mijn dochter mag van eega bij ons niet binnen, anders vind zij maanden later nog hondenharen.
Die dochter in kwestie zit eens te meer ergens in Spanje momenteel, en ik met mijn peperkoeken hart en te grote mond heb aangeboden om op hun hond te passen, maar voor de allerlaatste keer ditmaal.
Met 2 volwassenen, 2 kinderen en 1 golden retriever, hoe braaf het beest overigens ook is, op een hotelkamer van 3x4 meter, en dit voor 14 dagen, dat zag ik zo niet zitten.
Het appartementje was ditmaal aan hun neus voorbijgegaan.
In verlof gaan betekent nog altijd een beetje ontspanning toch, het kan niet de bedoeling zijn zwaar overspannen thuis te komen?
In de gevangenis van Hasselt hebben de gedetineerden meer plaats ter hunner beschikking!
Gelukkig luistert die grote loebas heel goed naar mijn bevelen, en binnen de kortste keren ben ik zijn allerbeste vriend geworden, als ik dat niet alreeds was. Want waar dochter en schoonzoon nooit veel tijd hebben om grote wandelingen te maken met hun viervoeter, trek ik er mee naar plaatsen waar hij los mag lopen.
Hij blijft altijd binnen zichtbereik, zodat ik zijn uitwerpselen steeds deskundig kan verwijderen. Want er niets waaraan ik zo’n hekel heb als aan mensen die de stront van hun hond (rijmt!) overal laten liggen. Een kakje hoort in een zakje(weeral!)
Er is een groot nadeel, het is een golden retriever maar hij kan schijten als een olifant. Niet zelden twee plastic zakjes vol. Ik ga eens wat minder voer in zijn etensbak kieperen, denk ik zo…

Verleden Zondag was het nog zeer vroeg, toen wij ons reeds parkwaarts begaven.
Op het grasveld rende hij onverdroten achter houten stokken aan, die ik zover mogelijk wegsmeet. Vervolgens maakte hij er houtsplinters van. Tot hij dat spelletje beu werd en zijn aandacht begon te verleggen naar enkele eenden, die op de rand van de vijver in het zonnetje zaten.
Als hij wat dicht in hun buurt kwam, vlogen die verschrikt de vijver in. Dat vond hij natuurlijk prachtig, en joeg ze allemaal het water in. En stormde naar een vogel die een eindje verder stond, buiten mijn gezichtslijn.
Ik hoorde die vogel op het water landen, maar vlak daarop hoorde ik een veel luidere plons.
Toen ik ter plekke kwam gelopen, zwom Loebas in de vijver. Het wateroppervlak was wel helemaal bedekt met groene kroos, en waarschijnlijk had hij het verschil met een grasveld niet opgemerkt.
Op eigen kracht kon hij echter de hoge walkant niet op, zodat ik de dommerik op het droge moest helpen.
Zoals een hond gewoonlijk doet, begon hij zich dadelijk uit te schudden, vooraleer ik mij uit de voeten kon maken. Zodat er twee natte waterkiekens, helemaal groen van het waterkroos, huiswaarts trokken…
Alwaar ik hem met de grootste moeite in de badkuip gehesen kreeg, om de stankgeur weg te spoelen met handenvol shampoo en een flinke waterstraal.
Wat dit allemaal met “Dag allemaal” en het nummer van 11 April te maken heeft, geen fluit natuurlijk, dat zal ik volgende episode wel uit de doeken doen...

[Gast]

Stond daar in dat nummer van "Dag Allemaal" geen reklame voor één of ander hondenhotel(pension)? Anders op 300m van mijn nederinge woonst is het hondenhotel "Mayar Khelar". (Je kunt het zien naast de E-17, richting Antwerpen-Gent.)

PS.Is alleen maar bedoeld als reklame hoor!

[telloorlekker]

Mag ik je concurrentie aandoen Zorro ? Hier, op iets grote afstand (zij het maar een paar honderd meter) is ook zo'n dierenhotel anex-zwembadparadijs voor dieren neergepoot... " De Klaverhoeve"...

[zandmannetje]

Voor mij ligt het bewuste nummer van “Dag allemaal”, waarop ik eerder zinspeelde.
Als de verveling toeslaat, lees je zelfs artikels die je helemaal niet interesseren in een blad dat je in normale omstandigheden niet eens bekijkt.
Het artikel waarover het gaat is “Wat vindt U van prins Filip?”
Daarover moest ik alreeds een poosje nadenken, want ik vind helemaal niets van prins Filip.
Hij vindt niets van mij, en ik vind niets van hem. Prachtig toch?
Misschien dat ze zijn naam verkeerd schrijven, want ik veronderstel dat op zijn geboorteakte wel Philippe zal staan?
Maar soit, “Dag allemaal” werpt een veertigtal gewone mensen zoals jij en ik, (plus daarbij enkele BV’s natuurlijk anders is het niet volmaakt,) de volgende vragen voor de voeten.

1- Heeft Filip voldoende uitstraling?
2- Is prins Filip intelligent?
3- Is prins Filip geschikt om onze volgende koning te worden?

En hier volgt een bloemlezing uit de antwoorden op de eerste vraag, over de uitstraling.

De prins straalt onzekerheid uit, heeft geen charisma en zelfvertrouwen.
Hij moet dichter bij de bevolking staan.
Hij is verlegen, maar ik ben dat ook.
Ik heb bewondering voor prins Filip, want een houten plank die ook kan wandelen kom je slechts zeer zelden tegen. Daarom wordt hij met zoveel egards ontvangen.
Een knappe prins is hij niet, maar hij is wel vriendelijk. Spijtig dat hij zo’n stijve hark is, maar dat moet misschien?
Op mij maakt hij geen indruk, hij ziet eruit als een gewoon manneke.
Hij neemt zijn job misschien te ernstig?
Hij is lelijker dan prins William.
Hij is een ouderwetse, saaie mens.
Albert vond ik al een rare, maar Filip is nog raarder. Naar Boudewijn keek je op, maar naar die twee niet!

Mijn antwoord op die vraag “Dag allemaal” , zou luiden “ hij heeft inderdaad onvoldoende uitstraling, maar daar is aan te verhelpen door enkele DURACEL batterijen in zijn gat te steken?”

Antwoorden op de tweede vraag, over zijn intelligentie.

Hij denkt dat hij slim is, maar is het niet.
Hij voldoet niet aan de verwachtingen, ofwel is hij niet capabel, ofwel wordt hij slecht geadviseerd.
Er zijn veel intelligenter mensen dan Filip, hij spreekt gebroken Nederlands en dat stoort mij.
Hij is niet zo dom als wordt gezegd, hij heeft toch diploma’s? Of heeft hij die zomaar gekregen?
Hij is geen intellectueel. Zijn Nederlands is slecht, hij mag een voorbeeld nemen aan Maxima.
Als ik mocht kiezen zou ik Laurent op de troon zetten.
Ik denk dat hij het koningschap niet gaat aankunnen.
Hij zou bijlessen moeten volgen om Nederlands te leren.
Ik denk dat hij best verstandig is, een koning mag niet TE slim zijn.
Filip spreekt vijf of zes talen, ook Nederlands.
De prins is niet dom, maar hij mist gezond boerenverstand.
Hij vliegt met een helicopter, dan kan je geen dwaas manneke zijn…

En weerom mijn antwoord op deze vraag.
Filip is zeer intelligent. Hij kan goed rekenen, weet dat ieder kind dat hij verwekt bij Mathilde miljoenen opbrengt, en handelt dan ook daarnaar.
Zijn broertje heeft hem overigens nog een goede tip gegeven, verkoop toch die foto's!
Dan nog over die helicopter, dat antwoord kwam van Herman DeCroo.
Een auto of een helicopter besturen heeft hoegenaamd niets met intelligentie te maken, dat zou jij toch moeten weten, beste Herman. Slechts met het uitvoeren van de noodzakelijke handelingen, zelfs een boerenzoontje van 8 jaar kan dikwijls al met de tractor van zijn vader rijden. En als ikzelf een tekst maar van een papiertje hoef af te lezen, spreek ik wel twintig talen. Al beken ik eerlijk met de uitspraak van Arabische en Chinese lettertekens soms moeite te hebben!

Antwoorden op de derde vraag, is hij geschikt om koning te worden?

Ik zou liever Astrid op de troon zien, die heeft tenminste charisma.
Ik vrees ervoor, hij is daarvoor niet sterk genoeg.
Ik denk dat hij ons land niet kan besturen, ik zou Laurent op de troon zetten.
Met Filip I gaan we ongelooflijk veel lol beleven, met zo’n stoethaspel op de troon gaat er geen enkel saai moment meer zijn!
Men zou wat meer de bal en wat minder de man moeten spelen. Met Mathilde heeft hij gelukkig een sterke vrouw aan zijn zijde.
Het ziet ernaar uit dat Albert zal aanblijven tot hij erbij neervalt.
Hij zal wel koning worden zeker? Ik zie ze de monarchie nog niet afschaffen.
Albert en Filip zijn geen koningsfiguren, moeten wij eigenlijk een koning hebben?

En nogmaals mijn antwoord, geschikt om koning te worden.
Natuurlijk is Filip geschikt, als hij altijd maar oplet een scherpe schaar op zak te hebben. Linten doorknippen zal sowieso de voornaamste bezigheid worden van een protocollaire koning…Je mag er niet aan denken dat hij ook daarmee problemen zou hebben.
En met de bal(len) spelen, dat zal Mathilde wel doen zeker?

[zandmannetje]

“Dan ga je maar alleen” zei ze nijdig.
“Misschien doe ik dat wel eens” droomde ik verder...

Kan jij op jouw televisietoestel de zender Vitaya krijgen?
Mijn echtgenote kijkt daar frequent naar, hoe het programma juist heet weet ik zelfs niet, het zijn altijd Engelse gezinnen die naar het Zuiden van Spanje genodigd worden om op huizenjacht te gaan.
Ze worden ginds door makelaars rondgeleid, en je krijgt dus te zien wat er te koop staat en aan welke prijs.
En die prijs godverdorie, niet eens de helft voor wat ik hier betaalde voor een appartement op het tweede verdiep met 3 slaapkamers, voor een villa met 2 slaapkamers, prachtig ingerichte keuken, een groot (20x10m.)privé zwembad, en een wijngaard die zo groot is, dat de opbrengst genoeg is om voor jezelf wijn voor een geheel jaar in voorraad te hebben.Zelf de druiven oogsten,wijntje brouwen, zalig moet dat zijn...
En dan zwijg ik nog over het uitzicht vanaf het terras over de omgeving.
Het zou een knappe kerel (hoe heet een kerel van het vrouwelijke geslacht, een kerelin?) moeten zijn die me daar nog wegkrijgt, eenmaal ik daar nedergevleid ben met een glaasje zelfgemaakte wijn in de hand, turend naar de arenden die rondcirkelen in die oneindig blauwe Spaanse lucht, boven de bergen die aan de einder oprijzen .
“Jij zou uw kinderen hier toch niet achterlaten zeker?” vraagt ze nog.
“Die mogen zo dikwijls als ze willen bij ons op vakantie komen” repliceer ik, maar voor haar is de discussie afgesloten...
Heeft iemand goede raad voor mij, misschien van echtgenote wisselen?

[flurk1]

zandmanneke troost u die van mij wilt ook nie want de kinderen hé den eene zit bijna altijd in het buitenland voor zaken hé en den andere is naar de limburg getrokken das voor ook het buitenland hé ik had men kot al lang verkocht maar ja ik ben niet alleen hé we zullen maar verder dromen zeker

[Fikske]

Ach jongens, we kunnen er wel eens van dromen hé maar werkelijk doen ... dat is andere koek!
Jaren geleden toen ik nog werkte - en dat lijkt me nu al zo ver weg - hebben we eens op het punt gestaan om naar Zuid-Afrika te emigreren maar toen dat puntje bij paaltje kwam werd het de vrouw toch weer te machtig en kon ze het niet over haar hart krijgen. De kinderen en kleinkinderen hé, daar wringt het schoentje altijd.
Ondertussen zijn ook de kleinkinderen al “uit de voeten” en hebben ze moemoe niet meer zo hard nodig. Ik zal meer zeggen; de grootste komen zelfs niet meer om de maand op bezoek.
Ja, wij verstaan dat. Ze hebben nu hun eigen leven en hebben het druk, druk, druk ... mens je kan het niet geloven! Ja, ja ...(zucht).
Stilaan begint het vrouwtje te beseffen dat ze zich zal moeten neerleggen bij deze veranderde situatie en dat haar huis niet meer elke dag barst van de rumoerige kleuters en pubers.
“We worden oud, man.” Zegt ze soms met een diepe zucht (weeral één).
“Stel dat we nu zo ver weg in Zuid-Afrika zouden zitten. Dan waren we helemaal alleen en geen contact meer met de familie.”
Ze heeft misschien wel gelijk, want al bij al is het hier toch ook zo slecht nog niet. “En wat de kleinkinderen betreft,” zeg ik haar, “als Mozes niet naar de berg komt zal de berg naar Mozes gaan.” “Kom op! Trek je jas aan en we brengen hen vanavond een bezoekje. Ze gaan nogal verschieten ...”

[Gast]

Ons Joske zit in zijn waar en waarom jaren. Zijn kritische blik gleed over mijn leesboekje waar de roddelrubrieken van bekende buitenlandse acteurs in staan. Het leek alsof hij meelas en ineens vroeg hij: “oma, hoe ver is de hemel en waar eindigt de lucht?” Verbazing alom, waar hield dat manneke zich toch mee bezig, wat spookt er zoal door een kleine hersenpan? Kan zo’n kind niet geboeid blijven spelen met zijn nieuwe Nintendo? Wat moest ik hier op antwoorden? “De hemel mijn kind, is heel ver hier vandaan. Grootpapa is er ondertussen al met al mijn tantes en nonkels, samen met zijn buren rond de tafel aan het kaarten. In de hemel spelen ze schaak en hartentroef mijn jongen, dus maak je geen zorgen en ga fijn spelen. En wat die blauwe lucht betreft: zo ver als je kan zien is er leven. De vogels hoog in de lucht, de vliegmachines die de lucht doorklieven, zij zijn heel dicht bij de hemel.”
Je hoorde dadelijk dat de school weer aangevangen had, ze leerden er de paternoster afratelen. Hij kende het morgengebed en het bekende weesgegroet al van buiten.
“En ik ga zwemmen volgende week met de kindjes van de klas,” babbelde hij nog vlug na. Oei, zwemmen, dacht ik? Heimelijk dacht ik heel diep in mijn binnenste aan zijn vader, die ook op heel jonge leeftijd het zwembad onveilig maakte. Kleuterzwemmen noemden ze dat vroeger. Hoe jonger je begon hoe beter het was om je angst te overwinnen voor water. En angst voor water had zijn vader niet en zijn oma nog minder.
“Oma, we moeten nu reftergeld betalen in de school.” “Reftergeld mijn jongen, wat is dat?” Was ik ergens in slaap gevallen en had ik het gesprek niet goed kunnen volgen?
“Dat is centekes geven voor in de school je boterhammekes te mogen opeten, oma!”
“Moet je daar tegenwoordig al voor betalen,” vroeg ik met grote verwondering aan mijn zoon? “Ja hoor, je hebt goed gehoord, ze vragen 7 euro per trimester om je kind in de refter te laten meeëten.”
Hier maakte ik vlug een rekensommetje. Als je dus twee kinderen hebt en ieder schooljaar heeft drie trimester of was het nu vier, moest je zo maar ineens 7x3x2=42 euro neertellen om je kinderen niet op straat met hun boterhammekes met choco te laten staan? Jongens toch, dat trekt toch op niks, waar halen ze het vandaan, ze mogen tenslotte blij zijn als men zijn kinderen bij hen in school doet. Blijkbaar kwam ik alweer ouderwets over maar ik was nog liever ouderwets dan dat het bij mij erin ging, dat de schooloversten in sommige scholen afzetters waren.
“Dan heb je nog niet gehoord dat ze geen bepaalde dranken meer mogen meenemen naar school van thuis uit. Wegens hygiënische en gezondheidsredenen mogen ze alleen nog water meenemen, kwam er nog een end achteraan.
“Wàt mogen ze ook al niks meer te drinken meenemen, moeten ze dan dorst lijden, die schaapjes van kinderen?”
“ In de school kunnen ze drinken kopen die ze voor de leerlingen bestemd zijn, gelijk fruitdrankjes en andere gezonde melkvoeding.”
“Ach zo,” knikte ik scheef met mijn hoofd, was dit nu de moderne tijd? Toen onze zonen naar de kleuterklas gingen, moesten we iedere week bonnekes kopen voor een choco en we zagen om vier uur al van ver, als ze choco gedronken hadden op hun witte t-shirten. Ook kregen ze toen een ligakoek mee en niemand zei, dat het niet hygiënisch onverantwoordelijk was. De juf moedigde zelfs de kinderen aan om nog een betterfood mee te brengen om andere kinderen iets te geven die van thuis uit geen bonnekes kregen. Als ik dus alles op een rijtje mag zetten: wel reftergeld betalen, geen snoepjes, geen drankjes met een rietje meebrengen, wel een appel. En als er nu kinderen zijn die allergisch voor melkdrankjes zijn, wat mogen die dan meenemen, water? Hopelijk drinkt ons Joske volgende week het zwembad niet leeg, want chloor is niet goed voor de maag en het spoelt de darmen. Ja, voor mij is nu de hemel wel heel ver weg en de blauwe lucht lijkt ook oneindig hier boven.

[Gast]

Wie nog binnenkort wilde plannen heeft voor de nabije toekomst moet ze niet te lang uitstellen want het schijnt dat er weer een reuze rotsblok onze planeet ijlings gaat passeren. In het jaar 2036 komt dat immense reuze rotsblok zo dicht bij de aarde dat we het voelen donderen in Keulen. Als zo’n astroïde met een diameter van pakweg 390 meter, in botsing zou komen met onze moeder aarde, dan zou dat een geweldige impact hebben. Je kan zo een slag vergelijken met wel 10 000 atoombommen die op Hiroshima zijn gevallen. Dus laten we bidden dat die Apohis aan ons voorbij zal trekken om elders zijn geweldige kracht neer te laten komen. Kunnen we die botsing niet vermijden, dan is het nu tijd om alsnog iemand een complimentje te schenken. Je kan ook een pluim geven om iemand vleugels te geven, het is zo gemakkelijk. Het is zoals in de kleuterklas, doen de kleuters iets goeds dan krijgen ze een stickertje op de handen geplakt. Zo’n kleurstickertje heeft al veel wonderen verricht bij menig peuter en kleuter. Ook ons Joske kwam naar huis met zijn handjes volgeplakt met kleurige ringetjes. Eerst dacht ik dat hij zijn vingernagels geverfd had en aan de nagellak van zijn mama gezeten had.
“Neen, is niet waar, zei hij, “die plakkertjes heb ik verdiend in de klas bij mijn werkjes.” In het laatste kleuterklasje worden ze al klaargestoomd om een goede student in spé te worden. Heel heftig laat hij me zien welke opdrachten ze hebben uitgevoerd. Het verwonderde me meer en meer, hoe zo een kleine sjarel al zoveel aandacht kon schenken aan moderne wiskunde. Vroeger kregen we moderne wiskunde in de les. Je moest allerlei kringen trekken en relaties vormen. Dit behoorde tot relatie A en dat behoorde niet tot B….
Het leek eerder op een sprekend rekenen en de kleine zei dat het o zo gemakkelijk was. Dan denk ik aan mijn jongste die volgende week terug naar de unief gaat. Een opfriscursus Fysica en wiskunde, blijkbaar krijgt hij er niet genoeg van, van die wiskunde. Als oudbakken student heeft hij zich opnieuw in de kosten gegooid. Grote plastieken zakken liggen rond te slingeren in huis en de inhoud ervan is: een nieuwe boekentas, kaften met een tweety erop, nieuwe pennenzak, latten en noem maar op.
“Waarom al die nieuwe spullen,” vroeg ik hem nog? “Je kan het toch nog doen met hetgene dat je die andere jaren gebruikt hebt?”
“Mam, aub, niet zeuren hé, die oude boekentas die was te klein geworden en ouderwets en de rest vond ik gewoon leuk om erbij te hebben.”
“Tja jongen, met zoveel nieuwe spullen onder de arm, kan het niet anders zijn of je slaagt in je examens voor je licentie.”
Zouden ze op de universiteit ook stempeltjes drukken op de wangen en kleurige ringetjes plakken op de vingers van de studenten als ze goed hun best doen? Hopelijk worden de Millet-jassen niet terug uit de kast gehaald en hebben de jeansbroeken niet afgedaan.
Ik zal maar vlug een voorraad water aanleggen, want de laatste tijd loopt iedereen met een flesje water in de zakken rond. Zouden de jongeren dan toch gezond bezig zijn of zullen nu weer de smossen en de hamburgers rondslingeren op zijn kamer?
In alle geval zal het weer druk in huis worden en stressgevoelig. Ik die dacht dat ik eindelijk verlost was van die studenten die hier de boel op stelten zetten, de kamers overhoop achter laten en de badkamer in beslag nemen. Opnieuw word ik met Odysseus en het epos van Homeros rond de oren geslaan, ben ik nu ook aan een opfriscursus toe? Krijg ik nu ook kleurstickertjes op mijn nagels geplakt als ik heel geduldig sta te wachten op de uitslag van de examens en bang ben voor een tweede zit? Mijn klassieke muziek cd’s zal ik alvast maar uit de kast halen om tot rust te komen wanneer de spanning ten top stijgt als het schooljaar ten einde loopt. En aan het vergaan van de wereld zullen we voorlopig maar niet aan denken. 2036 is nog ver af.

[Gast]

Voor de ouderen onder ons is 2036 inderdaad nog veraf..... maar voor de jongeren onder ons is het nogal (?) dichtbij?

Is dàt nu géén redelijke onzin (kolder?) wat ik neerschrijf?

[Fikske]

In 2036? Jezus, Maria, Jozef! Dan wordt ik precies 100 jaar. Vóór die tijd zal er al lang gras op mijnen buik groeien denk ik en zijn mijn knieën al verroest ... Ach nee die zijn van Titanium hebben ze me gezegd en dat metaal roest blijkbaar niet.
Versleten zullen ze dan al wel zijn want zo een knieprothese gaat slechts tien à vijftien jaren mee.
Ja jongens, ik ga nu niet zitten klagen hé, maar volgende week maandag is het weer zo ver.
Mijn tweede knie wordt eveneens vervangen door een prothese.
Hopelijk gaat alles goed want vorige keer (october 2005) had ik nogal wat problemen met een longembolie en gelukkig verbleef ik nog in het ziekenhuis en was het euvel vlug opgelost.

Enfin, 2036 haal ik wel als er voor het model 1936 nog genoeg wisselstukken voorhanden zijn ...

[Gast]

Veel succes met dat tweede vervangstuk!

En goeie moed bij de vervang-operatie!

[Gast]

Fikske jongen, vanaf volgende week kan je dan opnieuw heel hard rennen.

Succes met je nieuwe knie en hou er de moed in.

[Fikske]

Dat rennen is er nu al niet meer bij Kwezel. Ik ben al heel blij dat mijn linkerknie zeer goed genezen is en ik er helemaal geen pijn meer in heb. Stappen en fietsen dat gaat nogal goed, alleen is het de rechterknie die nu niet meer mee wil en me belet om vooral lange wandelingen aan zee te maken met ons Tineke (die héél graag wandelt). Altijd achter de pc zitten is zeer slecht en de kilo’s komen er aan en gaan er niet meer af. Die kilo’s zijn dan weer een extra belasting voor de knieën en zo is de cirkel rond hé.
Toch heb ik goede hoop dat ik na een revalidatie van een paar maanden weer stukken beter zal kunnen gaan.
Hoop doet leven!
En dank voor jullie morele steun.