Clair-obscur

[uvi]

Uvi, IK las je laatste schrijfsel hierboven en vond het weer heel mooi:
de gedachte - verwoording - het simpele slot met een fijne manier van
weergeven dat er toch niets zal veranderen.
Weet dat ik al je werkjes lees en er soms voldoende warmte en voldoe-
-ning in vind om de dag een beetje anders door te komen.
Ik heb niet de tijd om precies op ieder gedichtje te reageren - dat hoeft
ook niet als je maar weet dat ik je grandioos vind en blijf lezen en
herlezen.

groetjes denook

Dag ...


jullie stimuleren mij écht om dat alles neer te pennen, geloof me.
Waarom ontkennen dat we allemaal zo erg gesteld zijn op waardering...

Papa kijk dan naar mij ... van Bram Vermeulen.

Gans ons leven door...
thuis, in de school, de vrienden, bij de meisjes...
bij je geliefde(s) ... je werk en collega's...

en ook HIER
wees er maar zeker van ...

Geen schrijver zonder lezer ...

groetjes aan allen ...

uvi

[uvi]

Verloren vrouw



de vrouw
is weg gewaaid
tot in haar wit verleden

het zuiden van haar ziel
ligt blauw te blinken
op een kier

zij brak haar letters
bijna op de grepen
van het leven

en struikelt
nu op weg terug
langs beelden

reeds opaal vergeten
naar haar strand
van gerimpelde herinnering

een bange bruid
met troosteloos boeket
en ogen als een kind gesluierd

zo stapt zij blindelings
in de armen van de winter
haar zomer uit

[Bosrankje]

Heel mooi maar o zo triest.......

Arme verloren vrouw die

geen gouden herfst mocht

beleven......

[GIVE]

Van zo'n mooie bruid maak ik 'n printje, uvi.. zelfs in zwart-wit. Nog eens lezen! Drink maar een oude port voor mij!

[uvi]

Goedenavond Hervé,


Alles is al gezegd en alles is al geschreven ...

Soms vraag ik me af: waarom doe ik het nog?
Waarom verdrink ik mezelf weer in woorden, inkt en papier?

Waarom zwijg ik niet?
De stilte en het wit is zoveel mooier.

Dit soort zwarte gedachten groeien in mijn hoofd
als ik dit soort poëzie lees ...

En dan wordt het weer ochtend.
Lig ik in m'n zetel met Nolens, H. de Coninck en die blauwe Dewulf ...
we schuiven wat op ...

en dan begint het weer ...
die onrust in m'n hoofd die zakt naar m'n vingers
die toetsen willen voelen ...
en letters zien bewegen op een scherm ...

Vergeef me lezer ...
dat ik je tijd stal,
ik ben maar een verdwaalde reiziger op papier ...



uvi



PS.
Dit was een reactie op een erg mooi gedicht.
Vandaar : dit soort poëzie.

[visje70]

beste uvi ,

je stal helemaal geen tijd , van deze lezer ...
daarvoor vind ik het véél te mooi !
gelukkig , dat die onrust in je hoofd dan toch een uitweg vindt naar je vingers , die me reeds zooooveel leesplezier gunde !

dank je wél!
groetjes van visje.....

[uvi]

De klok tikt zonder genade de ochtend kapot.
Ach, hij kan niet meer stuk.

Dichters werden wakker in mijn handen.
Ik wreef hen de slaap uit hun woorden.

Bij H. de Coninck bv.
liet ik zinnen ontwaken als:
...

Alles ging een beetje liegen, met oogschaduw
onder haar o's kwam de werkelijkheid mij vragen
of ik meewou, naar een gedicht of zo.

Nee. Laat het allemaal maar weggegaan zijn
uit mij, beeldspraak, betekenis. Ik blijf wel
achter. Taal een lege zaal.
En ik degene die het licht uitdoet.

HdC


Schrijvers, ach, als paddestoelen op papier.
Zo schieten ze op in de herfst van m'n hoofd.
Als het grijs van grafiet nog over de hemel hangt.
De dag nog niet te voorschijn durft komen.
Had de nacht verdriet?


Zolang er ergens, ik weet niet waar, er één lezer,
één lezeres is die even de dag vergeet
omdat ze mij leest ...
zolang zet ik me neer voor een scherm.
En laat mijn vingers spelen op een bord.


Mama, mag het licht aan op de gang?
(Stef Bos).



uvi

[uvi]

beste uvi ,

je stal helemaal geen tijd , van deze lezer ...
daarvoor vind ik het véél te mooi !
gelukkig , dat die onrust in je hoofd dan toch een uitweg vindt naar je vingers , die me reeds zooooveel leesplezier gunde !

dank je wél!






Zie je Vis je ...

zolang ....


Ik moet jullie danken!
En niet andersom.

Ik besta slechts dankzij jullie ...

uvi

[uvi]

Stilleven



Ochtend. Kruimels licht laat hij vallen.
Op het tafellaken ligt de morgen.
Boterhammen. Confituur en kaas.
Het beleg van een Belg.

De dag twijfelt.
Hij tuurt over de komende uren.
Als een herder over zijn kudde.
Schapen. Ze staren naar later.

Eerst nog wat woorden vergaren.
Om daarin het leven toe te laten.
Plagiaat op papier.
Om het zo te bewaren.



uvi

[uvi]

Beste Tinneke en Robbe,

lezers van het eerste uur ...

Als ik ooit reïncarneer dan is het ...
in de ochtend ...

of in de wind...

Ik twijfel nog heel even ...

uvi

[uvi]

Geluk rijmt niet ...



De zon zit op m'n linkerschouder.
Zij trekt zich op uit haar bed.
De horizon. Naar boven. In de bomen.

Avoir et être. Geluk.
Kan je een gevoel kopen?


Wij verwarren dit gevoel nogal eens met 'hebberig' bezit.
Of zou geluk geen gevoel zijn?

Hebben.
En soms zijn we zelfs gelukkig als we iets niet hebben.
Kanker bv.


Misschien versta je me niet.
Maar het is of er een filter zit tussen het leven en mezelf.
Een klad meeuwen aan de zee. Het klotsen van golven tegen de dijk.
Ik notuleer het als een notaris. Een akte.

Maar hoor ik op de radio het geruis van riet.
De wind en de roep van de zee.
Dan slik ik. Van ontroering.

Zou mijn verbeelding weidser zijn dan het beeld?
Zo las ik daarjuist in het dagboek van Della Bosiers het woordje 'terras'.
En werd meteen terug gekatapulteerd naar : 'Back to the future'.
Toen het nog allemaal mocht of moest beginnen. Thuis.

Het is net of vandaag pas écht is, als hij gisteren geworden is.


"
Nog altijd is zij de mooiste.
Zij is op de tast gekozen.
"

Twee versregels van Dewulf.
Zopas genoten en gedronken.
Een kop koffie met speculoos. En een gedicht.

Een zweem van geluk in woorden.
Ik noemde het onlangs nog 'plagiaat van het leven'.
Dàt gevoel. Je leeft eerst en dan kopiëer je het. Blauw op wit.
Of zelfs andersom. Je leest het en je droomt het ooit te leven.

Te zijn wie je niet bent. Die schrijver aan z'n tafel.
Die plichtsmatig en trouw de ochtend vol woorden schrijft.
Op zijn allenige kamer. Het leven inpakt. Intact. Met papier.

Was ik niet begonnen over geluk?
Ach, dat laat zich niet inpakken met woorden.
Je kan 'het' slechts laten 'vermoeden'...

Het laat zich niet vangen in 'rijm'.
Tenzij op een winterse dag. Vroeg in de ochtend.
Aan de takken van bevroren bomen ...


uvi

[denook]

Uvi,
je dromerijen rond geluk laat iedereen die het traag wil lezen
ook wegdromen, in alle richtingen te gelijk.

"het is of er een filter zit tussen het leven en mezelf"

"het is net of vandaag pas écht is, als hij gisteren is geworden"

Dat zijn zinnen die alleen een échte dichter kan neerschrijven.
Dingen waarvan men zegt "dat is het", maar die men alleen maar kan
beamen als iemand anders het op papier heeft gezet.
Is dat niet de ware dichter; hij die zaken in ons naar boven haalt die er
wel zijn maar waarvan we pas nu beseffen dat ze er waren en er dan
ook graag de warmte en draagkracht aan geven van iets pas gevonden...

denook

[tinneke 58]

gewoon,

mooi, mooi
leest als een collum die je elke dag leest
ben beeteke sprakeloos,
kom je morgen weer ?



Tinneke x

[GIVE]

Ben altijd jaloers geweest
op mensen die wakker zijn
voor de koffie.
Ik wil helaas de dag
en 't leven nog altijd voor zijn
en ze vullen met doen.

En dan moet ik 's avonds
mijn bril op je woorden zetten
om ze over te schrijven
naar morgen.

Maar ik heb
'n hele blikken doos
vol snippers geluk,
schone momenten
en stukken van stilte,
'n oude doos van lotus
en van gisteren.
Zelfs de koning
zal er handschoenen
en een witte jas
voor aantrekken
als ik oud
en stil genoeg durf worden
om ze open te doen.

Tot zolang
steel ik uren van de nacht
om zo'n dingen te lezen
van anderen,
gratis.

[ria]

ik kwam op bezoek bij uvi,
stil om niet te storen,
maar om woorden te proeven
in te ademen, als het ware.

wie zat daar op een
oude keukenstoel,
een beetje gebogen,
was hij bevreesd om
de gewijde stilte te verbreken?

verlegen, maar toch vastberaden
zo'n kans is immers
niet te versmaden,
nam ik het kleine krukje, in de hoek

twee mannen, grijzend al,
onder de keukenlamp
'respectvol' voor elkaar...

en ik, daar op dat krukje,
ik vraag me pijnzend af,

hoe spelen - die twee -
dat toch altijd klaar?

ria