Bosrankje's Laar

[Bosrankje]

Lieve Morgenstern, Uvi en Ria,

Bedankt voor jullie lieve reactie
het heeft mij goed geholpen op een
moeilijk moment van herinnering.....

Liefs van Bosrankje en sorry dat ik
zo laat antwoord

[Morgenstern]

Zomaar voor rankje en alter
van Morgenstern en Herman
veel liefs xxx

[Bosrankje]

Allerheiligenzielen......

Allerheiligen.....eerste november
Allerzielen..... day to remember....
Ik heb feitelijk al die dagen niet nodig,
herinneringen komen als ik wakker lig.

Dagelijks denk ik nog aan jou....
mijn geest blijft dan in de kou.
Maar nu is er iemand die mij troost,
die mij met tederheid liefkoost........

Ik begin langzaam te aanvaarden,
dat ik je nooit meer terug zie.........
'k Mag niet meer dromen,moet aarden,
niets brengt je terug, zelfs geen magie

Misschien was mijn liefde een beetje egoïstisch,
jij was altijd, Papa, mijn steun en toeverlaat......
Je heengaan was zo plots,zo brutaal, zo tragisch
dat ik het beleefde als een hartverscheurend hiaat.

Een zacht lentebriesje heeft je as gedragen
tot in de aarde waarvan je zo hebt gehouden.
Je ziel zweefde nog in ons bos,enkele dagen.
Ik had die voor altijd bij mij willen houden.......

Maar ik moet je eindelijk loslaten
je weg in het Heelal laten gaan......
Ik had nog zo veel met jou willen praten,
misschien later...... in een ander bestaan.


Voor mijn lieve vader

Bosrankje

[Bibi]

Lief Bosrankje ...
nog iets dat we gemeen hebben ...
ik mis mijn pa ook!
Liefs ...
en een heel lieve knuffel
voor jou en Alter.
xxx *BiBi*

[Bosrankje]

Lieve Bibi,

inderdaad wij hebben veel gemeen !
Bedankt voor je groetjes en veel liefs
voor jou van alter en mezelf.

xxxxxx en een dikke knuf

[Bosrankje]

En als sprookjes zouden bestaan ?......

'k Wou gaan slapen maar kwam nog eventjes
naar Poëzieland........ een beetje lezen....nog
vlug een Limerick schrijven .......ik dacht aan
een zin en omdat het over een prinsesje ging,
schreef ik : en als sprookjes toch zouden be-
staan.........?

Als sprookjes zouden bestaan....... ........geen kind
zou lijden en pijn kennen, geen mens zou gefolterd
worden, ziekten en oorlogen zouden onbekend zijn
in de wereld,en onze planeet zou niet vervuild zijn !

Ik was straks bij mijn moeder van bijna 91 jaar in
het rusthuis waar zij nu leeft sinds een maand.
Het is de eerste keer dat wij gescheiden zijn na.........
twee en zestig jaar.... mijn hele leven. Nooit heb ik
gedacht aan dementie. Iedereen zag het, wist het....
sinds meer dan drie jaar en ik wou het niet zien.
Mijn moeder, dement ? Nooit ! En toch moest ik ineens
aanvaarden dat ik het niet meer aankon !!!!
Twintig keer hetzelfde vertellen op een voormiddag.....
haar angsten en fobieën kalmeren en vooral 's nachts ,
enkele uren maar kunnen slapen !

En nu, vol schuldgevoel ga ik haar 's morgens en 's avonds
bezoeken. Volgende maand ga ik dicht bij haar wonen dan
kunnen wij elkaar meer zien,en toch.... telkens ik haar verlaat
doet mijn hart zo'n pijn,want zij weet nog wie zij is,
zij herkent mij,maar zij vergeet dat ik straks al was geweest,
en zij vraagt mij dan met zo'n trieste blik waarom ik vanmorgen
niet langs gekomen ben !

Als ik bij haar ben, duidt ik de tv programma's van de dag
met een cirkel rond de posten die zij dan moet kiezen ,in haar
gele schrift dat zij altijd bij zich heeft.
Daar heb ik ook mijn telefoonnummer en die van mijn dochter
en de dokter genoteerd,en ook waar zij nu is,en nog zoveel
dingen,die voor haar belangrijk zijn en die zij niet meer kan onthouden.....

Zij is nog gezond maar zo teer, zo mager, zo zwak..............
waar is de mooie, actieve, sterke vrouw gebleven ?
Zij heeft bijna geen grijs haar, een bril heeft zij niet nodig
en zij hoort als een jonge vrouw..... soms verteld zij iets
grappigs waarbij haar ogen fonkelen als die van een kind !
Maar ineens komen slechte herinneringen en haar gelaats -
uitdrukkingen veranderen als een herfsthemel vol storm.....
regendruppels vallen op haar handen die nu altijd zo koud
aanvoelen.... als ik die in de mijne neem om haar een beetje
van mijn kracht en mijn warmte te geven,dan schrik ik altijd
want het doet mij onwillekeurig denken aan de dood !

Dit alles omdat ik een zin moest vinden voor de Limerick.......

Schrijven is een therapie dat weet ik al lang en gelukkig hier
bij de poëzievrienden mag het allemaal.

Bedankt

Veel liefs van Bosrankje

[iris]

bosrankje,

ja, sprookjes bestaan !
mooi je verhaal van papa's trui en bezoekje aan mama !

liefs
iris

[Johana-Maria]

sprookjes bestaan,
gelukkig voor jou Bosrankje en Alter!!!

Maar...
als ik je gedicht lees over je vaders trui en je bezoek aan
je moeder,
voel ik zoveel pijn!

Het komt me zo bekend voor....
Ik hield zo bijzonder van m'n vader en
kon er niet bij zijn toen hij overleed, zo plots, noch bij zijn begrafenis...
Het doet nog pijn na 20 jaar....

En dan dat bezoek aan je moeder,
ook mijn moeder is naar een rusthuis moeten gaan ,
omdat ze zo verward was...
de eerste twee jaren was ik er ook weer niet...
Toen ben ik niet meer vertrokken voor haar....
en elk bezoek deed zo'n pijn
tot aan het laatste afscheid....

Geen woorden....
johana-maria

[ria]

Omdat we allemaal ouder worden,
kunnen we ook mild zijn,
milder dan we misschien ooit waren.

We zien onze ouders,
die vroeger "ouders" waren,
stilaan veranderen,
ze worden een beetje onze kinderen.

Is dat niet mooi, heel mooi,
dat wij nu voor hen mogen zorgen,
zoals zij vroeger voor ons deden.

"Ouders dragen hun kinderen in de morgen
en kinderen dragen hun ouders in de avond."

En eenmaal ze niet meer bereikbaar zijn,
omdat ze van ons heengingen
of omdat hun sprankelende geest,
zich naar binnen heeft gekeerd,
leren wij onszelf beter kennen.

Misschien hadden we dit beter...
of dat misschien anders....

Vergeving is een van de mooiste dingen
die er bestaan.
Laat ons anderen vergeven
zoals we ook onszelf leren vergeven.

En vooraal...laat ons de kansen
die ons nu gegeven zijn,
naar waarheid en schoonheid beleven.

We leven vandaag en NU
dit is de kans van ons leven!

Een lieve zondagse groet
van ria

pfff.ze was weer aan 't preken...toch spijtig dat vrouwen geen pastoors kunnen zijn, ha-ha-ha

[Bosrankje]

Bedankt Iris, voor je bezoek !
Jij vindt altijd de goede woorden
op de goede moment

Liefs van Bosr ankje

[Bosrankje]

Lieve Johana-maria,

wij begrijpen elkaar heel goed en 'k ben elke keer blij
als je iets komt schrijven in mijn topic !!

Als je niet bij je ouders was op de nodige momenten ligt
zeker niet aan jezelf dus........ Je hart was er wel altijd bij,
niet waar ?

En wat betreft de sprookjes..... je hebt gelijk, Johana-maria,
soms geloof ik er wel in....... zoals nu bij voorbeeld

Veel liefs van Bosrankje

PS. Kom je naar Brasschaat voor de Poëzienamiddag? 'k zou
je zo graag willen ontmoeten !!!

[Bosrankje]

Lieve Ria,

Inderdaad, wij leven NU en het verleden mag ons
alleen helpen om een les van te leren en niet om te
treuren voor wat er geweest is en niet meer zal
komen of om te blijven stagneren in moelijke situa-
ties die ons pijn deden............

Het NU moment intens beleven.............. dat doe ik nu
en heb er geen spijt van !

Vergeven is ook heel belangrijk en soms veel makkelijker
dan wij denken ! Nadien voelt men zich zo gelukkig!!

Lieve pastoortje Ria, bedankt voor alles wat je mij zei en
je bent hier altijd welkom !!!

Ik wacht met ongeduld op de Poëzienamiddag om met jou
eindelijk kennis te maken (en ook met de andere "vrienden"
he. Onze lieve Bibi kennen wij al )

Veel liefs en tot binnenkort. Een dikke knuffel van Bosrankje
en Alter natuurlijk !!

[ria]

Bosrankje, sorry voor mijn lange epistel in jouw topic.
Al schreef ik het bij jou neer, het was meer een persoonlijk mijmeren dan dat ik iemand "de les zou willen spellen", verre van zelfs.
Maar soms reageren die grijze cellen nog snel en tokkelen die vingers
wat hen gecommandeerd wordt.
Nogmaals mijn excuses. Als je wilt vaag ik mijn tekst uit hoor!
Veel liefs, en het begin van een mooie week gewenst voor jullie beiden
ria

[Bosrankje]

Lieve Ria,

Kom zo dikwijls en zo lang als je wilt in mijn topic,
ik vind het altijd interessant, leuk en vol gevoel !
Laat zeker je tekst bij mij staan aub en als ik jou
pastoortje heb genoemd was het lief bedoeld hoor
Ria !

Tot ziens op Poëzie of in Brasschaat, zoentjes van

Bosrankje en Alter

[Johana-Maria]

Bosrankje,
weet je ,
waar ik altijd over versteld sta, dat zijn de gelijkenissen....
Als je schrijft over die bruine trui, vader droeg ook een bruine trui
toen hij na een hartstilstand neerviel....
M'n moeder is ook dementerend geweest ....en was in een rusthuis....

Daarom kan ik zogoed in jou verhaal inkomen!

Maar gelukkig ja, gelukkig
(en daar zorgen de liefdevolle ouders nu nog voor ,
zijn er tekenen van iets anders,
van geluk en zegen van...
"...zij leefden nog lang en gelukkig!"
EN BESTAAN SPROOKJES HEEL ECHT , JA
johana-maria