Clair-obscur

[GIVE]

Acacia's zijn allochtone dames, uvi.. Zij hebben zo hun trots. Na vijftig generaties negeren zij nog steeds de taal van de seizoenen uit het gastland. Ze kennen slechts de harde taal van de eerste nachtvorst en zijn dan op één nacht liever kaal dan geel of rood... of grijs.

"En ik brak al wat..." uvi.. we zullen wat zuiniger leren zijn op al wat schoonheid vast kan houden... "en een scheutje aanvaarding in 't afwaswater van onze korte dagen.

Een complimentje uvi.

[uvi]

Tu t'en vas ...



Liefste, in welke tranen
zal ik me kleden
op het feest van je dood

zal ik een lach
om m'n schouders weven
en drapeer ik een regenboog
als voile voor m'n oog

zet ik de wind
als een hoed over je haren
en laat ik de lucht
het blauw van je lippen vegen

misschien vergist hij zich nog wel
de dood

want op iedere bloem
penseel ik de kleur van je naam
in elk woord gesproken of geschreven
fluister ik jouw ziel naar mijn hemel

en in het graf van mijn geheugen
beitel ik de eeuwige woorden:
langer dan het leven
verder dan de dood







uvi

[uvi]

Goedenmorgen,



Ruik even aan dit bericht. En?
De geur van pannenkoeken? Juist.

Ik heb m'n ochtend verwend met Allerheiligenromantiek.
Want als ik het zelf niet doe, dan niemand ..

Hoe kan men de doden eren, denk ik dikwijls,
als men de levenden niet liefheeft.

Straks hang ik zeven witte rozen aan het 'duivenhokje' van m'n vader.
Misschien doe ik dat wel voor mijn moeder. Bijna negentig.
Bij haar luister ik voor de duizendste keer naar datzelfde verhaal...
duizend bloemen in haar hoofd .

Zou dat niet Allerheiligen zijn ?



uvi

[visje70]

Tut t'en vas

en toch kan ik het niet laten uvi ,ook al vind ik geen woorden...om te zeggen wat ik voel .
als je maar weet dat ik je lees ! altijd , en geniet !

dank je wel, uvi
groetjes van visje

[uvi]

Beste Robbe en Give,

Na een consultatie van de Wikepedia
zou ik er nog gaan aan twijfelen of ik wel een acacia
voor de deur heb staan ...

Zou het een autochtone dame kunnen zijn?
Ze bloesemt niet !


En Visje blij dat je toch nog eens iets liet van je horen ...


uvi

[GIVE]

Vandaag het leven gevierd, uvi: gezocht naar lieve namen van lange levensmarkten thuis gekomen, bedolven onder bloemen. Nadien - een ritueel van vele jaren- dankbaar de warmte van familie gevonden in woorden van herkenning en samenzijn. Het kan nog: koffie die ruikt naar thuis en snoepjes vol gezelligheid..

De dame in jouw tuin uvi: ze heet wellicht 'robinia' en doet wat pseudo, maar even allochtoon en koppig als haar pikkante zus uit Afrika. Zoek maar je wintersleffers om de week en november door te komen.

[uvi]

gisteren was het Allerheiligen



ze hebben zich weer begraven
de fleurige toeristen
in hun warm verlichte kisten

het kerkhof en z'n werkeloze doden
alleen gelaten
enkel de trouwe kraaien klagen

nog met hun verkilde buren
over de prijzige chrysanten

en dat ze vroeger
veel goedkoper waren


uvi




PS.

Mijn verontschuldigingen
als het zou kwetsend overkomen.

[uvi]

De memoires van een stoel



Ik heb ze nooit geteld of opgemeten
die vele vlaktematen
en hun belendende percelen

zij die preuts of zonder gêne
mij het zicht ontnamen
ik heb ze plichtsbewust gedragen
meer zelfs, ook met verdriet verdragen

gebukt, gekraakt
onder hun sortiment gewicht
ja, soms was ik bijna gezwicht

ik ken ze ondertussen wel het geschuifel
van hun vertrouw'lijke verhalen
venuslicht of geil geladen
het vurige van vrouwelijke lippen
het macho wiebelen van mannelijke slippen

hun vreemde voeten
die elkaar zochten
ze krunkelden in felle bochten
rondom de taille van m'n poten
ik voelde mij in functie dan wel eens wanhopen

en kwelde mij met de illustere gedachte :
waarom ik een stoel
in keuken, living of paleissalon
dergelijk lichtzinnig leven leiden kon.

Waarom, o Meubelmaker,
heb JIJ mij op deze plaats gezet?
Had JIJ mij niet tot een hoger klasse kunnen meten!
Zoals die notoire nicht van mij :
dat somptueuze bed!




uvi

[uvi]

De stad ademt avond



Het geluid is gehaast.
De gevels geduldig.

Vensters vertellen hun verhaal.
Verleiden met groteske gebaren.

Duister daalt uit de hemel tot over de straten.
Ze gapen met open deuren en ramen.

Mensen vergapen zich aan uitgestalde waren.
Met uitgestelde betaling.

Ze lenen voor het geluk.
Een stuk uit hun leven.





uvi

[ria]

terug van weggeweest, deze keer niet naar Afrika,
maar naar onze twee zonen, die in Engeland wonen.

Ik kom bijlezen...in de stilte van de avond,
nu wacht mijn wederhelft op me.

...en uvi, kan het zijn dat ik je in Brugge heb gezien?
...Brasschaat is ook niet zo ver hoor!

Tot deze avond, laat de deur maar op een kier
en ja een lekker kopje koffie is niet te versmaden...
liefs,
ria

[uvi]

Misschien ben ik wel een kei. In de rivier van het leven.
Maar dan een zachte kei. Van het soort : peperkoek.
Ik weet dat het een moeilijke combinatie is met al dat water.
Maar ik vertrouw op je verbeelding, lezer.

Een rimpeling op papier.
Misschien ben ik dat wel.
Geen vlakke spiegel.
Neen, daarin herken ik me niet.

Waarom, dit matinale filosofietje.
Ach, daarnet kwam ik m'n eigen gedacht tegen.
In De Standaard der Letteren.
Nog maar eens en: neen, ik ontvang geen percentje.

Boekenbeurs. Meer beurs dan boek.

Ik citeer Sam De Graeve:
"Kortom, ben je geïnteresseerd in boeken,
dan heb je op de Boekenbeurs niks verloren.
Het is een ode aan de verkoop, niet aan de verbeelding,
niet aan de wonderen die zich in boeken vaak aan lezers openbaren."

Voilà, een tweede kei. Binnenkort leggen we nog een dam aan.
Ik begrijp ook niet waarom men "7 Euro "
durft te vragen om boeken te kunnen kopen.

Stel je voor dat je een entréebiljetje zou moeten aanschaffen
om je lichaam te spijzen in een restaurant.
Met of zonder sterren. Om aan het voedsel van de geest te geraken moet dat wél, blijkbaar.

Maar dan dat "Ollekebolleke". Ook in DSL.
Zie lager de definitie volgens Wikipedia.

Ook hier frons ik even de oevers van m'n rimpelende vijvers.
Sjonge, de techniek overheerst de schoonheid en haar ontroering.
Rijmt het niet of kan je niet goed tellen, dan bestaat het niet.

Lieve lezers, je mag me tegenspreken, tegenschrijven...
als dat woord zou bestaan.
Maar deze nederige dienaar zal je nooit trachten te raken, aan te raken,
met het tellen van z'n verzen. Hij kàn amper op z'n vingers vooruit.

Hij zal wel, bijna ongemerkt, zachtjes willen binnenraken
in dat unieke plekje van jou.
Dààr waar jij je gevoelens bewaart.
Diep bestoft in je herinnering of dagvers op de plank van je verlangen.

En ik zal je een hand reiken om aan dat potje ontroering te raken ...
maar dan moet je alleen verder ...

uvi




Olleke bolleke

Rubi solleke

Olleke bolleke

Knol!



Ollekebolleke (dichtvorm)

Ga naar: navigatie, zoek

Het ollekebolleke is een versvorm die in 1974 in het Nederlands taalgebied werd geïntroduceerd door drs. P. Hij noemde de dichtvorm naar het gelijknamige kinderversje omdat de versvoet van beide overeenkomt.

In het Engelse taalgebied was het ollekebolleke al sinds 1951 bekend, onder namen als Jiggery-Pokery, Higgledy-Piggledy of de Double Dactyl. De laatste naam verwijst naar de versvoet van het ollekebolleke: een dubbele dactylus.

[uvi]

Wiegendruk




hoe inkt
uit je lippen liep
tot letters
zoals regendruppels
aan een venster kleven

zo schreef ik
jou het leven in
knipte je navelstreng
van zwijgen door
met een schreeuw op papier

legde een lint
tussen je bladen
blies leven in je zinnen
en sprak adem in je woorden
incunabel blauw





uvi





Zonder pedant te willen zijn.

Wiegendruk. Incunabel.
Boek dat voor 1501 gedrukt werd.
Maar ik vond het zo'n mooie woorden.

[uvi]

Happiness has no history




Laat ik maar eens verdwalen in m'n eigen dagboek.
Het verdriet aan m'n hand. Wij samen.

Het kan nog net. De ochtend is jong en onervaren.
De dag heeft 'm nog niet besmeurd. En toch...

Letters vielen door m'n handen als bladren van een ouwe boom.
Het is herfst in m'n hoofd.


Moeilijke dichters zijn een gemakkelijke hap voor recensenten.
Ze kunnen dan etaleren hoe literair wetenschappelijk erudiet ze zijn.
Bekijken zichzelf in de spiegel van beschouwingen en glanzen van genot.
Zelfingenomenheid.


Ah, lieve lezer, je volgt me niet. Logisch, ik ben onduidelijk.
In de 'Poëziekrant' schrijft Anneleen de Coux een essay over
de vier dichters van 'Twist met ons'.

Anneleen is een geleerde dame. Dat vertelt Google mij.
En sinds ik God verloor, geloof ik in Google.
Derhalve mag ik niet twijfelen aan haar "weten-schap".
Maar ze strooit wel pijn over m'n lezersziel.
Knabbelt aan m'n bewondering voor Dewulf.

Ik citeer:
"Op het formele en talige vlak heeft deze poëzie dus weinig te bieden.
De gedichten van Bernard Dewulf lijken hun kracht te moeten halen
uit datgene waarnaar ze verwijzen.
De liefde van een man voor zijn vrouw, zijn kinderen, zijn ouders,
een (verboden) vrouw uit het verleden. Tederheid, angst en vervreemding.
Dit werk biedt kleine taferelen uit een leven dat, in zijn kleinheid, groots is, zoals alle levens.¨
...
Maar zelden weet Dewulf de indruk van anekdotiek echt te overstijgen ..."


Wil JIJ, lezer, een dichter worden...
schrijf dan nooit meer over de liefde voor ... cfr citaat hierboven.
Je valt tussen de plooien van de wetenschap.

Gelukkig schreef ik reeds dikwijls:
"Weten" is voor "wetenschappers", een dichter "vermoedt" slechts ...

De dame maakt dan ook niet te veel woorden vuil aan m'n lievelingsdichter.
Happiness has no history.

En zo bleef ik achter met een afgebroken dichter in m'n hoofd.
Ik koester nu zijn gedachten ...



uvi

[denook]

uvi,

Ik ken Dewulf niet als dichter.
Ik lees hem wel om de twee dagen op de eerste bladzijde van
De Morgen.
Alhoewel als column bedoeld vind ik dat dikwijls pure poëzie - maar wie
ben ik om over poëzie te durven oordelen.
Als de wetenschappelijke dame vindt dat hij nauwelijks het anekdotische
overstijgt, dan lig ik daar niet van wakker.
De tafereeltjes die hij beschrijft - kindje aan zijn hand - bij de school-
-poort - ... ervaar ik ook dagelijks met mijn kleinkinderen van 5 en 3
jaar. Alleen, ik kan het niet verwoorden zoals hij, al heb ik vaak ook de
gevoelens zoals hij ze zo fijn kan neerpennen.
Als ik een idee heb over iets of beter over iemand, en dat idee is er
langzaam maar zeker in 'gegroeid', dan moet er van buitenuit al veel
gebeuren om die zienswijze te 'ontwortelen'.
Ik lees en geniet van Dewulf doch heb niet de tijd of ambitie of beroeps-
ernst om te grasduinen in wat anderen over hem denken.

groetjes - denook

(las je al mijn wiskundige mop?)

[uvi]

Asperges me



besprenkel mij
met al je letters

het pril parfum
van je vergeten woorden

de happy geur
van je verzamelde gedachten

en weet
en zie

ik kleur je nachten
hemelsblauw

lees je lichaam
tot de vroege ochtend

in het langoureuse maanlicht
en de sterren in je ogen


introïtus, zal je kreunend bidden
op mijn amechtig altaar

jubilate, juich ik dan
betreed je en besprenkel jou





uvi