Kolder - Losse flodders
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Brombeer heeft m.i. zijn vrouw al meermaals mishandeld. Hij kan niet tegen "spinnen"... whoehahaha... Als vrouwlief iets wil bekomen van mannen beginnen ze ofwel hard te roepen en te schelden, ofwel zachtaardig te "spinnen". Als hij, als ik zijn thesis doortrek, niet tegen spinnen kan, wat heeft hij dan aan zijn lijf ? Er moet toch nl. eerst gesponnen worden voordat men kan gaan weven hé. En meestal heeft men wel iets aan dat van gespin ontstaan is, tenzij men ronddoolt met koeievellen... 
-
Opa Brombeer
Zie je wel dat het een gevaarlijke is.Eerst hare man opvreten en dan een weduwenpensioen opstrijken en dan nog in het zwart.
Brombeer
Brombeer
-
Gast
Zeg, zandmannetje, stel U voor: bij het lezen van je boeiende tekst kreeg ik toch ook wel een schrijf-hallucinatie zeker!?
In je avontuur met die spin heb je een l laten vallen (géén frank of euro dus)!
Ik heb die l dan maar zorgvuldig opgeraapt en wil ze nu teruggeven aan de rechtmatige eigenaar.
Grapje ... met de glimlach, ZM!!
P.S. En ik zie altijd vliegjes op het computerscherm...of ze ècht zijn weet ik nog altijd niet.
In je avontuur met die spin heb je een l laten vallen (géén frank of euro dus)!
Ik heb die l dan maar zorgvuldig opgeraapt en wil ze nu teruggeven aan de rechtmatige eigenaar.
Grapje ... met de glimlach, ZM!!
P.S. En ik zie altijd vliegjes op het computerscherm...of ze ècht zijn weet ik nog altijd niet.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Nu er een pauze ingelast wordt heb ik even de tijd op te mijmeren. Bangelijk hoe wij hiermee toch onze tijd geweld gaan aandoen. De Middeleeuwen, jawel, mooi ... maar van wanneer tot wanneer ? Of is het versprekelijk bedoeld; links leeuwen, rechts leeuwen en in het midden... een circus dus. Alles goed en wel, maar wij (de auteurs) komen in die tijden aan met een westerse en 21-eeuwse mentaliteit én kennis. We gaan toch niet dat regiefoutje van Ben Hur maken zeker. Daar liep tussen de figuranten ook ene rond met een polshorloge... of stak achter de coulissen niet ene een safke op ? Ik weet niet wie we er misschien -ongewild - geweld mee aandoen. Gelukkiglijk heb ik me bijtijds ingehouden... ik meende daar ter plekke te gaan rondtoeren met de uitvinding van ene Da Vinci... Maar was die toen al zo actief in het verzinnen van futuristische bouwsels ?
-
Opa Brombeer
Ed
Niet te veel van aantrekken,TLL zag ze al vliegen in de tunnel en nu na het aanschouwen van die deernen is hij waarschijnlijk het noorden kwijt,de rest ook denk ik,maar hij zal op tijd en stond wel terug bij zijn positieven komen.
Tenzij hij zijn boog en pijlen mist natuurlijk,moest iemand ze tegenkomen,terug te bezorgen in het juiste topic,niet in de Zooölogie.
Brombeer
Niet te veel van aantrekken,TLL zag ze al vliegen in de tunnel en nu na het aanschouwen van die deernen is hij waarschijnlijk het noorden kwijt,de rest ook denk ik,maar hij zal op tijd en stond wel terug bij zijn positieven komen.
Tenzij hij zijn boog en pijlen mist natuurlijk,moest iemand ze tegenkomen,terug te bezorgen in het juiste topic,niet in de Zooölogie.
Brombeer
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Wat zeg je ED, verkeerde topic ? Voor mij ene met caramel dan...
Ik dacht nochthans dat het mijmeren hier wel mocht... de betreffende topic gaat over een reis naar het verre verleden. Daar moet ik toch niet aankomen met een aansteker van een bekend vulpennenmerk en met een plastieken retro malienkolder op mijn fiets zeker ? Trouwens, een pauze... voor freules "plaspauzen" genoemd hou je toch niet openbaar hé... Zoiets doe je gedekt... euh sorry... bedekt.
Ik dacht nochthans dat het mijmeren hier wel mocht... de betreffende topic gaat over een reis naar het verre verleden. Daar moet ik toch niet aankomen met een aansteker van een bekend vulpennenmerk en met een plastieken retro malienkolder op mijn fiets zeker ? Trouwens, een pauze... voor freules "plaspauzen" genoemd hou je toch niet openbaar hé... Zoiets doe je gedekt... euh sorry... bedekt.
-
zandmannetje - Lid geworden op: 02 feb 2003, 23:15
- Locatie: Het land met meer ministers dan inwoners
Speciale service voor onze TLL
Zo, dat was het dan.
Heb nog een goed leven en we zien mekaar misschien weer in de hel.
Tot zolang dan zal zandmannetje jou wel in slaap lullen !
Heb nog een goed leven en we zien mekaar misschien weer in de hel.
Tot zolang dan zal zandmannetje jou wel in slaap lullen !
-
ED. - Lid geworden op: 16 okt 2003, 19:20
In feite, heeft het wat met politiek te maken. Ik zou het ook daar kunnen schrijven. Maar, Ik wil er geen politiek item van maken. Past het dan in "afdwalen,columns of kolder" Is het grappig, triestig, of zijn het voldongen feiten, waar wij ons moeten bij neerleggen?
Gisteren, tijdens een daguitstap ben ik samen met de vrouw nog eens naar het kerkhof geweest, bij vader en moeder. Goed, het was een tijdje geleden. Ik hou niet zoveel van kerkhoven, wij moeten er zelf al zo lang gaan liggen, hetzij in poeder- of in een andere vorm. Toen ik aan het familiegraf van mijn oudjes kwam zag ik, zowel links als rechts een nieuw graf, met voor mij onleesbare opschriften. Het enige wat ik kon lezen was de geboorte- en de overlijdensdatum van Mohammed ben, de zoveelste. Ik dacht nog, tiens! die mannen worden toch in Marokko begraven? Het zullen waarschijnlijk geen, échte islamieten, geweest zijn, dacht ik verder.Met alle respect voor de doden:Iedereen heeft recht op een graf. De armen, de rijken, de slimmen, de dommeriken, aloch- en andere tonen incluis.
En toch, het deed me iets! Ik voelde mij er niet goed bij. Terwijl ik dan toch op dat oude Vlaamse begraafplaatsje was, heb ik dan maar zowat het hele kerkhof afgelopen. Je komt er telkenmale zovele leeftijdgenoten tegen, dat men begint te twijfelen over de "vergrijzingtheorie" van tal van politiekers en wijze(?) professoren. Mannen en vrouwen, die soms eens uit hun ivoren torentje kruipen en eens op Tv. willen komen om, er ons aan te herinneren, dat zij nog leven,bestaan of, op zijn minste, met iets bezig zijn.
Op één jaar tijd, zijn de vreemde grafopschriften zodanig toegenomen, dat ik mij, op mijn eigen kerkhofje waar mijn complete roots begraven ligt, bijna als een vreemde ga beschouwen. Het zal wel aan mijn slecht karakter liggen, dat ik opeens aan die leuze "eigen ...eerst" dacht en dat ik het tweede woordje ervan verving door het woordje "graf". Ik geef toe, het was niet een van mijn mooiste gedachten,maar het was het eerste waar ik moest aan denken.
Een beetje de kluts kwijt, reed ik naar de vroegere ouderlijke woning. Toentertijd, reeds een tiental jaren terug, verkocht aan een jong koppeltje dat gelukkig was, dat zij hun droomhuis hadden gevonden.Zij hadden er van ons zelfs de meubeltjes bij gekregen. Tweemaal ben ik er voorbij gereden en de drang om er nog eens binnen te gaan en er, misschien, nog een beetje de sfeer van mijn jeugd te kunnen opsnuiven, die werd alsmaar groter. Ik heb dan maar mijn stoute schoenen aangetrokken, belde aan en wachtte, overlopend van nieuwsgierigheid,tot de deur zou geopend worden en ik terug, het voor mij zo bekende, huis zou mogen binnenstappen.
De man die de deur openende, deed mij direct denken aan die grafstenen op het kerkhof, waarvan ik de opschriften niet kon lezen. Hij begreep ook niet mijn taal. Zelfs in het Frans of het Engels kon ik hem niet duidelijk maken, wat de bedoeling was van mijn bezoekje.
Eén van de oude buren zag mij, schudde even met zijn hoofd en zei me, dat het huis intussen reeds voor de tweede keer verkocht was. Toch, heb ik even, over die, voor mij vreemde man, zijn schouders heen kunnen binnenkijken, in de woonkamer waar ik zo een gelukkige jeugd heb gehad......De meubeltjes van Pa en Ma,..... die stonden er nog.
Zij wonen er nu met zeven kinderen en één man. De vrouwen heb ik niet geteld. Ze kunnen er maar gelukkig zijn. Het gevoel van mijn thuis,mijn kerkhofje, en misschien ook een beetje, mijn dorpje, is echter weg.
Gisteren, tijdens een daguitstap ben ik samen met de vrouw nog eens naar het kerkhof geweest, bij vader en moeder. Goed, het was een tijdje geleden. Ik hou niet zoveel van kerkhoven, wij moeten er zelf al zo lang gaan liggen, hetzij in poeder- of in een andere vorm. Toen ik aan het familiegraf van mijn oudjes kwam zag ik, zowel links als rechts een nieuw graf, met voor mij onleesbare opschriften. Het enige wat ik kon lezen was de geboorte- en de overlijdensdatum van Mohammed ben, de zoveelste. Ik dacht nog, tiens! die mannen worden toch in Marokko begraven? Het zullen waarschijnlijk geen, échte islamieten, geweest zijn, dacht ik verder.Met alle respect voor de doden:Iedereen heeft recht op een graf. De armen, de rijken, de slimmen, de dommeriken, aloch- en andere tonen incluis.
En toch, het deed me iets! Ik voelde mij er niet goed bij. Terwijl ik dan toch op dat oude Vlaamse begraafplaatsje was, heb ik dan maar zowat het hele kerkhof afgelopen. Je komt er telkenmale zovele leeftijdgenoten tegen, dat men begint te twijfelen over de "vergrijzingtheorie" van tal van politiekers en wijze(?) professoren. Mannen en vrouwen, die soms eens uit hun ivoren torentje kruipen en eens op Tv. willen komen om, er ons aan te herinneren, dat zij nog leven,bestaan of, op zijn minste, met iets bezig zijn.
Op één jaar tijd, zijn de vreemde grafopschriften zodanig toegenomen, dat ik mij, op mijn eigen kerkhofje waar mijn complete roots begraven ligt, bijna als een vreemde ga beschouwen. Het zal wel aan mijn slecht karakter liggen, dat ik opeens aan die leuze "eigen ...eerst" dacht en dat ik het tweede woordje ervan verving door het woordje "graf". Ik geef toe, het was niet een van mijn mooiste gedachten,maar het was het eerste waar ik moest aan denken.
Een beetje de kluts kwijt, reed ik naar de vroegere ouderlijke woning. Toentertijd, reeds een tiental jaren terug, verkocht aan een jong koppeltje dat gelukkig was, dat zij hun droomhuis hadden gevonden.Zij hadden er van ons zelfs de meubeltjes bij gekregen. Tweemaal ben ik er voorbij gereden en de drang om er nog eens binnen te gaan en er, misschien, nog een beetje de sfeer van mijn jeugd te kunnen opsnuiven, die werd alsmaar groter. Ik heb dan maar mijn stoute schoenen aangetrokken, belde aan en wachtte, overlopend van nieuwsgierigheid,tot de deur zou geopend worden en ik terug, het voor mij zo bekende, huis zou mogen binnenstappen.
De man die de deur openende, deed mij direct denken aan die grafstenen op het kerkhof, waarvan ik de opschriften niet kon lezen. Hij begreep ook niet mijn taal. Zelfs in het Frans of het Engels kon ik hem niet duidelijk maken, wat de bedoeling was van mijn bezoekje.
Eén van de oude buren zag mij, schudde even met zijn hoofd en zei me, dat het huis intussen reeds voor de tweede keer verkocht was. Toch, heb ik even, over die, voor mij vreemde man, zijn schouders heen kunnen binnenkijken, in de woonkamer waar ik zo een gelukkige jeugd heb gehad......De meubeltjes van Pa en Ma,..... die stonden er nog.
Zij wonen er nu met zeven kinderen en één man. De vrouwen heb ik niet geteld. Ze kunnen er maar gelukkig zijn. Het gevoel van mijn thuis,mijn kerkhofje, en misschien ook een beetje, mijn dorpje, is echter weg.
-
Gast
Tja, ED, ik deel volledig in uw gevoelens!
En dàt is dan "migratie" op alle niveau's en op alle fronten.
Groetjes nog.
P.S. Maar wij zijn dan ook "verzuurd", hé!?
En dàt is dan "migratie" op alle niveau's en op alle fronten.
Groetjes nog.
P.S. Maar wij zijn dan ook "verzuurd", hé!?
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Ed moet toch al een tijdje weten dat alles wat "vreemd" is IN is tegenwoordig. Onze TV bijvoorbeeld, oorspronkelijke beeldbuizen van Nederland (mijn buren) komen nu uit Taiwan en de omliggende spullen zijn nog maar voor een klein deel origine. Niet alleen onze luxeartikelen zijn "vreemd" zelfs onze voeding en het allernoodzakelijkste is "vreemd". Aardappelen uit Hongarije, graangewassen uit deels Amerika deels zuid-Europa, groenten uit Italie en oh ja... zelfs onze eigen ham wordt daar ge-Parmezaand. Maar Frankrijk schiet de hoofdvogel af, geen tomaten meer tenzij van eigen origine. Awel, ik geef ze nog geen ongelijk ook niet. Eigenlijk zou alles zo moeten verlopen, maar sinds onze "vrije markt-economie" loopt alles in het honderd. Zij die dit luidkeels verkondigen beschermen hun eigen produkten. Wij zijn wel te mak en durven niet anders dan hun produkten te aanvaarden op straffe van... (enig inzicht leert ons dat wij altijd de benadeelde zijn)
Zo ook met die kerkhofblommen van Ed. Wij (onze missionarissen) hebben hén bekeerd en zij zijn waarschijnlijk tot onze religies bekeerd. Evenwel en zélfs doden passen zich niet aan... Marokaanse runen horen niet thuis op een viertalig kerkhof. (Normaliter 3 + 1 in het latijn... )
Nog even en ook onze huisdieren kunnen hierbij gevoegd worden; honden, katten, paarden, en... ezels. Aan de kleur van de asse kan je het al niet merken...
Zo ook met die kerkhofblommen van Ed. Wij (onze missionarissen) hebben hén bekeerd en zij zijn waarschijnlijk tot onze religies bekeerd. Evenwel en zélfs doden passen zich niet aan... Marokaanse runen horen niet thuis op een viertalig kerkhof. (Normaliter 3 + 1 in het latijn...
)Nog even en ook onze huisdieren kunnen hierbij gevoegd worden; honden, katten, paarden, en... ezels. Aan de kleur van de asse kan je het al niet merken...
-
T'Stropke - Lid geworden op: 26 jul 2004, 08:52
- Locatie: Gent
Heel vreemd ED dat je dat verhaal juist nu neerschrijft, een paar maand terug wou ik eens terug gaan kijken naar waar ik mijn eerste griffel en lei, en korte broek versleten had. Een kostschool (internaat) in een gemeente niet ver van waar ik nu woon, het was toen een heel mooi kasteel, met aanpalend de klas lokalen, die allemaal in een zeer groot en mooi park lagen, met vanuit mijn kinderogen van toen bekeken ook een reuze grote vijver, waar we soms onder begeleiding van een vriendelijke pater mochten gaan op varen, de gietijzeren poorten stonden wagen wijd open, geen mens in buurt. En met een bang hart van een indringer ging ik eens op verkenning in het naar mijn idee zo vertrouwde verleden, ik wou nog even de basis van mijn huidige opvoeding en opleiding gaan herbekijken, zeg maar een soort nostalgie naar mijn jeugd, snel stapte ik over het grasveld richting de ineens zo klein lijkende eiken deuren, het bordes wat vroeger zo immens groot leek, was opeens maar enkele trappen meer, ik kon naar binnen gluren door venster die vroeger blonken als kristal en die nu vies en vuil waren, en ik herkende amper de reuze grote trapzaal, met de majestueuze grote eiken trap. Hier had ik dus acht jaar van mijn jonge leven doorgebracht. Toen bruiste het er van ons jong geweld, ik herinnerde mij de fratsen en de apenstreken die we er toen uitgehaald hadden, en een wee gevoel kwam bij mij op, toen ik me afvroeg, hoeveel van mijn toenmalige klasgenoten zouden er nog in leven zijn? En wat zouden die mensen nu doen? Terwijl ik deze beelden van mijn jeugd als in een film zag verschijnen? Nu was het troosteloze, verlaten, en in verval geraakt, het toenmalige prachtige kasteel dat acht jaar mijn thuis was geweest, bestond nog enkel in mijn gedachten.
Maar opeens bedacht ik mij, en maakte plaats voor een soort vreemde gevoel van dankbaarheid in plaats van die weeë gedachten. Hier lag de basis van huidig kunnen en karakter. Dankbaar blikte ik nog even naar alles terug, alles leek me zo minuscuul klein. De tand der jaren had zijn werk grondig gedaan. En ik stapte terug op mijn fiets. Thuisgekomen vroegen ze me waar ik geweest was? Ik zei simpel “even terug gekeerd naar mijn jeugdjaren” Jou verhaal ED bracht dat bezoekje, aan mijn allereerste school weer naar boven, in de cirkels van mijn geest.
Maar opeens bedacht ik mij, en maakte plaats voor een soort vreemde gevoel van dankbaarheid in plaats van die weeë gedachten. Hier lag de basis van huidig kunnen en karakter. Dankbaar blikte ik nog even naar alles terug, alles leek me zo minuscuul klein. De tand der jaren had zijn werk grondig gedaan. En ik stapte terug op mijn fiets. Thuisgekomen vroegen ze me waar ik geweest was? Ik zei simpel “even terug gekeerd naar mijn jeugdjaren” Jou verhaal ED bracht dat bezoekje, aan mijn allereerste school weer naar boven, in de cirkels van mijn geest.
'Als ik een zaak niet begrijp, is dat geen reden om te zeggen dat zij verkeerd is; het is veeleer een bewijs van mijn onwetendheid.'
- Cicero
- Cicero
