62 A HAWK LOMBARDSIJDE-ESSENTHO-KORBACH-te bewaren

[Gast]

Ha Peetje, die luchtpiste herinner ik me nog, ik vond het echt heerlijk om daar de aap te mogen uithangen, ik herinner me die twee balken die in het verlengde op enkele meters hoog stonden met een gat ertussen van 1m of iets meer (?) Ik ging er ook al eens stiekem naartoe. Owee als je er naast sprong... En heb je ook nog weet van die koepel waar je naar een geprojecteerd vliegtuigje electronisch kon schieten. Man ! heb ik me daar uitgeleefd. En dat men daar streng was, was juist...maar de kroo's kwamen hier nogal goed onderuit. Ik herinner me nog die bewuste nachtdropping in "Bachten de kupe". Er werd vooraf gevraagd op zijn "legers" van waar we waren, niemand van ons peloton kwam uit die streek of naaste omgeving, ik zie nog dat triomfantelijke lachje van chef Van den Berghe...jullie gaan op dropping en het eindpunt was een café(!) in Beauvoorde naast het kasteel. Ik kon met veel moeite in mijn jeugdigheid een lachje onderdrukken, en in tegenstelling tot mijn open karakter kneep ik ook tegenover mijn vrienden de lippen stevig op elkaar, want niemand wist dat ik daar kortbij minstens 10 jaar de zomervakantie doorbracht, en daardoor de streek beter kende dan mijn eigen streek rond Ninove. En ik wist ook dat het daar indertijd donker was als de hel. Men dropte ons op een wegel net buiten Leisele, waar ik al tientallen keren was. De Frans vloekte luid, en dacht dat hij daar de rest van zijn legerdienst ging ronddwalen. Toen lachte ik en bekende dat ik de streek kende en met mijn ogen toe naar Beauvoorde kon lopen. Ik zal het gezicht van chef Van den Berghe nooit vergeten toen wij nauwelijks een klein uurtje later binnenvielen, hij liet bijna zijn pint vallen ...maar ik werd verraden door de dochter des huizes, ze herkende me en in haar sappig Westvloms kwam ze me even omhelzen, de chef dacht dat ik hem voor de gek gehouden had, en met veel moeite kon ik hem uitleggen hoe de vork in de steel zat. Jongens...We waren allen in beschonken toestand en we verklaarden dat de chef toch nen toffen was, en waarlijk niet gelogen !!! We werden omhelst door de chef voor we in de camion stap..euh kropen, en de laatste kreeg er nog een kus bovenop. Zucht...Nu zit ik hier op mijn ruime kamer achter mijn pc, kom niets tekort...maar wat zou ik deze dropping nog dolgraag eens willen overdoen. Als jonge man met mijn toenmalige vrienden...én de chef...én de lieve knuffel van de cafédochter...dream on Willem...volgende week wordt je 50. Koester je herinneringen en deel ze met die andere jongens die je voorgingen of nakwamen...Mannen...glimlach even...ik weet dat jullie nu ook even het hoofd schudden over dit gemeenschappelijke verleden.
Gr Willem

[Peetje Maurice]

Hawk, dit is een mooi verhaal! Heb ik met de grootste aandacht gelezen!
Wat die luchtpiste betreft, ja, het klopt, men moest vanop een balk, naar een andere springen, de afstand tussen die twee balken was ongeveer een meter of zelfs iets meer. Ik moet eerlijk toegeven, ik was daar benauwd en dat kwam omdat één onzer kameraden, de sprong niet goed gemaakt had en pardoes naar beneden viel en met twee gebroken benen naar het ziekenhuis van Oostende werd gebracht...die hebben we nooit meer teruggezien.

Die nachtdroppings herinner ik me ook zeer goed! Het is eens gebeurd dat we dus op stap moesten in het pikkedonker. Ik en een andere kameraad hadden eigenlijk niet zo'n grote goesting om dit nog ne keer te doen. Daarom hadden we ons verstopt in de onmiddellijke omgeving, waar de dropping dus was begonnen. We hebben daar stilgezeten tot de eerste mannen terugkwamen en toen ons ook naar een café begeven....Maar van een jonge dochter in dit café hebben we jammer genoeg nooit gehoord, laat staan dat we ze gezien hebben Het was wel zo dat de chef daar dan ook stond met de nodige pint. Er werd die nacht heel wat nagepraat met de nodige pinten, met als resultaat, ja........

Een fijne verjaardag toegewenst volgende week, inmiddels ben ik er reeds 54, let wel op, de overgang van de 40 naar de 50 jaren is toch wel moeilijk, enfin, voor mij was dit toch het geval!

Mvg.
Peetje

[Peetje Maurice]

Op maandag de 18de maart 1974 moesten we vanuit Lombardsijde naar Leopoldsburg vertrekken en dit voor een hele week, om aldaar gaan schietoefeningen te doen. Ik herinner me dat het daar koud was en dat daar in die verschillende barakken, "stoven" stonden die we moesten aansteken. Nu zou dat niet meer mogen, dit wegens de kans om een CO vergiftiging op te lopen.
Na vier dagen was ik al "out", ik had me namelijk gekwetst toen we onder prikkeldraad moesten kruipen, terwijl de kogels boven onze hoofden floten.
Een "ambulance" kwam me redden, voor een licht gekwetste vinger. Maar vermits het mijn rechter wijsvinger betrof mocht ik op donderdag en vrijdag niet meer een geweer vasthouden...
Ook dat was Lombardsijde-Essentho-Korbach. Ik herinner me de stank van de kolenkachels, om gek van te worden.
Gelukkiglijk mochten we op vrijdagmiddag terug naar Lombardsijde om dan dezelfde avond dan nog op weekend te vertrekken.

[Genieterke]

Peetje Maurice ik moet grijnslachen als je het over die kachels hebt in Leopoldsburg. Van huis uit hebben wij lang met kolenkachels gestookt (mijnstreek) bij wijze van spreke ik was een specialist stoker (niet dubbelzinnig worden hé!). De kachel in onze kamer in Leopoldsburg stond roodgloeiend. Iedereen kwam zich bij ons warmen omdat ze hun kachel niet aan kregen. Gevolg... ik moest niet gaan schieten... in alle kamers kachels stoken... ik kan je verzekeren... ik heb daar gene kou geleden.

Den truck was eenvoudig al die schouwen waren vochtig/nat, die moest je eerst droog stoken met véél papier en hout. Wanneer een schouw goed droog gestookt is dan pas gaat ze goed trekken en dan is het de moment om met een beetje kolen te beginnen. Hier maakte de meeste ook de fout door daar veel te veel kolen op te smijten, gevolg het vuur werd gesmoord en een flinke rookontwikkeling in de kamer.

Vakmanschap = warme meesterschap ha,ha!
't Is omdat ik in 't verleden goed naar moeder geluisterd heb!!!!

Met warme groetjes.
Het Genieterke

[Peetje Maurice]

Vakmanschap = warme meesterschap ha,ha!
't Is omdat ik in 't verleden goed naar moeder geluisterd heb!!!!

Dat is fantastisch van jou genieterke, je hebt overschot van gelijk, in Leopoldsburg werden inderdaad véél te véél kolen op de kachels gedaan, waardoor we de nacht moesten doorbrengen in een kamer vol rook.
Ze dachten, hoe meer kolen we op de "stoof" doen, hoe warmer!
Dit probleem hadden we gelukkiglijk niet in Lombardsijde of Essentho, waar we konden genieten van chauffage

[radiooperateurke]

Zeker weten, centrale verwarming in 1968 was een grote luxe, ik had dit zelfs bij mijn ouders niet. Ook douchecellen wwarvan je onbeperkt gebruik mocht maken en meer dan fatsoenlijke wc's in Essentho. Alles was gloednieuw en nog niet afgewerkt. De tucht was ook maar niks en ik die ook al een luxe-opleiding had genoten in de Baron Michel te Mechelen voelde mij ook al een grote sukkelaar. Als ik dan lees wat vele collega's meegemaakt hebben in hun opleiding, zowel te Lombardsijde als Turnhout, als Leopoldsburg, dan voel ik mij een verwend kind. Vandaar alsnog een late dank aan al mijn "bazen" te Essentho in 't jaar 1968. Eigenlijk hadden wij een goede band met onze chefs, hier en daar had je wel een rare als hij wat teveel gedronken had tijden zijn weekdienst; (dan moest hij niet bij moeder de vrouw gaan slapen, maar mocht hij zijn roes in het weeklokaal uitslapen). Wie zijn wij nu om deze mannen te veroordelen? Of zoals je merkt: ouder worden maakt je milder. Graag reacties van collega's miliciens of BV's die ook in 1968/1969 te Essentho gelegerd waren. Allen goed weekend gewenst. Raf.

[Peetje Maurice]

Zeker weten, centrale verwarming in 1968 was een grote luxe, ik had dit zelfs bij mijn ouders niet. Ook douchecellen wwarvan je onbeperkt gebruik mocht maken en meer dan fatsoenlijke wc's in Essentho.

In het jaar 1974 waren de toiletten in Essentho ook nog in vrij goede staat, alsmede de douches. Van die douches werd haast iedere avond gebruik van gemaakt.
Spijtig dat sommigen na het dagelijks kantienbezoek deze douches eerder aanzagen als toiletten , want het waren altijd dezelfden die zat waren en niet meer van hemel of aarde wisten.
Wat betreft de WC',s, meer dan proper, zolang die niet volgekotst waren natuurlijk. En iedere avond werden ze volgekotst.
Dan moesten natuurlijk de mensen die niet of weinig dronken, waartoe ik me bijreken altijd gaan de kots opkuisen. Geef toe, er zijn wel plezantere werkjes, dan deed ik liever het gras af op de heuvels waar de radars stonden.
Ik herinner me een milicien met een waar drankprobleem, later heb ik vernomen dat die kerel werd opgenomen in de psychiatrie, met later bedoel ik dan toen we nog in dienst waren. Op een zekere nacht had hij zijn kast, dus naast het bed, aanzien als toilet en had er dus in gescheten (sorry voor het woord) en in gekotst. De luitenant gaf hem toen het bevel alle toiletten te gaan kuisen, dit dus de ochtend daarop. En waar gebeurd, de luitenant, zei tegen die kerel "deze middag moet ik er kunnen soep uitdrinken", zo geschiedde. De luitenant kwam 's middags aan, goot soep in één van de toiletten, en niet de luitenant dronk van de in het toilet gegoten soep, doch wel degene die in bewuste nacht zijn kast had vol gescheten en gekotst. EEN ECHT VARKEN

Ik moet zeggen dat het drankverbruik in Essentho enorm was, leverancier was toen "Christal Alken". Ook bij de BV's en de beroeps, ze moeten dat niet ontkennen! Gelukkiglijk waren ze niet allemaal zo!
Menige soldaat probeerde op die manier zijn heimwee naar het liefje te vergeten, maar voor sommigen liep dit niet altijd af zoals men zou gewild hebben. In de kantiene werd er soms in het glas geplast, vervolgens werd de urine uitgedronken, dit is echt gebeurd. Onnodig te zeggen hoe de toiletten van de kantiene er 's avonds uitzagen.
Dit heb ik altijd als een negatief punt in mijn militaire dienst in Essentho ervaren.
Voor de rest hoop ik radiooperateurke dat er zich wat miliciens of BV 's uit je tijd zich hier op dit forum aanmelden.
Geen enkele milicien uit mijn tijd (1974) heeft zich reeds aangeboden
Hier richt ik dan nogmaals een oproep naar miliciens of BV's van de lichting 1974 uit Essentho zich te willen aanmelden. Misschien heeft er geen ene een PC thuis, zou ook kunnen..

[radiooperateurke]

Dag Peetje, ik schrik toch wel eventjes van Uw reactie van de stoten in 't jaar 1974. Ik moet zeggen dat in mijn tijd het hoogst zelden voorkwam dat iemand te laat de wc-pot bereikte na het kantinebezoek. Van kotsen en sch.... in de douches heb ik zelfs helemaal geen weet. Natuurlijk hadden de gemuteerde 62a-ers vanuit Lombardsijde het vooruitzicht van binnen een 2 of 3-tal maanden na hun mutatie reeds af te zwaaien. (Dank zij hun prioriteit om verlof op te nemen mocht bibi de eerste 9 weken niet met verlof naar huis). De nieuwe lichting die in hun plaats kwam had waarschijnlijk nog geen heimwee genoeg om te beginnen flippen tegen dat ik afzwaaide. Het moet daarna nogal uit de hand gelopen zijn. Ik merkte wel als wij of enkele anderen afzwaaiden dat er bij de BV's een soort afgunst was, dat wij naar huis konden en zij moesten blijven; als je natuurlijk hun sociaal leven bekijkt in de woonblokken van Essentho in vergelijk met hun leventje aan de Belgische kust, was het voor die mensen natuurlijk een groot verschil. Binnenkort verschijnen er van mij een aantal fotos van kazerne Essentho en site Rhoden op website Essentho/korbach/62a, ik moet deze echter materieel opsturen naar Maurice Ost, daar ik deze niet zelf kan inscannen. Aan alle anciens saluté.

[Gast]

Op 26 nov 2006 werden een 35-tal links in mijn website ingelast naar ex-BSD-eenheden of sites die op een of andere wijze trachten een beetje een mogelijkheid te scheppen aan oudgedienden om elkaar terug te vinden.
Deze links zijn te vinden op --> http://home.tele2.be/evb
In de "detailpagina's" op de pagina "Wie ben ik" in de rubriek "Link naar ex BSD-eenheden".

Hiebij doe ik tevens een oproep tot het inzenden van persoonlijke ervaringen, verhalen en anecdotes van al wie ooit in een garnizoen in de BSD verbleef... militairen, hun familie, mensen uit het onderwijs, personeel van de CMC, enz. Dit met de bedoeling ze gebuldeld per garnizoen op internet te plaatsen.
Ondertussen zijn daarover al wat inzendingen binnengelopen.
Een aantal van deze ingezonden belevenissen zitten reeds op mijn website --> http://home.tele2.be/evb
In de "detailpagina's" op de pagina "Wie ben ik" in de rubriek "Link naar ex BSD eenheden en belevenissen van ex Siegenaars

[Peetje Maurice]

Waarde evb!
Heel interessante website. Natuurlijk heb ik onmiddellijk gekeken naar 62 A Hawk.
Wat me daar dus opvalt is het volgende: ik zie daar de foto's van de korpscommandanten, van 1964-1965 Lt. Kolonel Tonglet, en dan direkt de foto van de korpscommandant Lt Debels, van 1975-1979.
Nu komt mijn vraag, wie was er dan korpscommandant tusen 1965 en 1974.
1974 was het jaar dat ik in Essentho "lag", ik kan me niet eens meer de naam van de korpscommandant herinneren, was er daar wel een korpscommandant in die periode, of was het eerder een soort 'interim'. Ik meen me te herinneren dat het hier ging om een man met een bril op, ik kan verkeerd zijn.
A.u.b. help me om die naam definitief in mijn geheugen op te slaan, ik zou u ontzettend dankbaar zijn!
Mvg
Peetje

[Peetje Maurice]

Ik vind het ontzettend jammer dat niemand van mijn lichting (1974)tot dus ver heeft gereageerd.
Mannen, waar zitten jullie? Zeggen de namen "Mon" en "Tuur" jullie dan ook niets meer?
Wie was "Mon" en wie was "Tuur"? Maar "Tuur" reageert ook niet...
Tuur daarmee bedoel ik Johny Vollemaere destijds uit Oostende? Niemand die de man kent, of niemand die ooit van deze man gehoord heeft?
Wie was dan "Mon".....juist...
Ik doe nogmaals een oproep tot alle miliciens van de lichting 1974 die hun legerdienst hebben volbracht te Lombardsijde en die dan naar Essentho zijn getrokken, komaan mannen, laat eens iets van jullie horen zeg!

[Peetje Maurice]

Ik wil nog even terugkomen op het soldatenleven in Essentho in het jaar 1974.
Wie herinnert zich nog dat we op zondagmorgenhaast altijd chocolademelk kregen? Af en toe was er zelfs eens krentenbrood.
Voor de rest was het eten in Essentho niet zo fameus. Voor mij was dat niet zo'n groot probleem omdat ik eigenlijk alles lust, maar voor sommigen was de kantiene waar men allerlei snacks kon krijgen het toevluchtsoord
De beste maaltijden waren voor mij de avondmaaltijden die soms bestonden uit "russische eieren". Het middageten was eigenlijk nooit zo speciaal, ik had dan veel liever dat ik een opdracht had op de site, daar mochten we zelf soms experimenteren met het bereiden van eten. Onnodig te zeggen dat er op de site 's avonds dan ook nogal redelijk veel "friet" werd gegeten.
Er waren zelfs kameraden en beroeps die samen 's nachts op de C site frieten stonden te bakken. Ieder twee uur moest ik de BCC in. Van slapen kwam er tijdens de periodes op de site niet veel in huis en de bedden waarin we moesten kruipen (met kleren aan) stonken.
Tijdens de bataljonfeesten was het eten in de kazerne zelf om van te smullen uiteraard. Eens de ouders en de lieven weg, was het terug hetzelfde. De gekookte aardappelen zagen dikwijls blauw en waren absoluut niet lekker van smaak.
Doch er was één kameraad,een zekere Eggermont (ben de voornaam kwijt) een Westvlaming uit Vlamertinge die na het eten altijd zei " "kee algelik vrie goe geet'n" nooit vergeten. Voor mij echter waren de uitstapjes naar Marsberg waar ik samen met kameraad Vollemaere op zaterdag regelmatig naar toe trok "the place to be". Daar aten we dan "Bratwurst mit Kartoffelnsalat" en een duitse pint...
Nog een aangenaam weekend beste vrienden!

[monske2006]

Zeker weten,

Mijn opleiding in Lombardijse viel nogal mee. Wij hadden ook een KROO maar zijn naam ben ik vergeten. We waren allen aangekomen samen met een lichting Para's. Wij mochten de kazerne al wandelend verkennen maar de para's moesten dat doen in bloot bovenlijf en al lopend!. Ik herinnerd me nog goed want de eerste dag moesten we onze kamer eens goed schuren, omdat er zogezegd onze vorige anciens deze hadden vuil achtergelaten. Wel iedereen schuurde zijn kamer met vet in plaats van zeep ( ze hadden de etiketten verwisseld ) dit hebben we als we naar Essentho verhuisde ook gelapt. Onze opleiding was zwaar! Zoals je al kon lezen moesten we dezelfde hindernissen als die van de para's, want wat zij konden dat konden de artillerist ook. Ook de tweeweekse bataljoncross was de moeiten. Over de duinen, lang het strand en terug door de camping , met de vele mooie meisjes (het was augustus) . Ik weet dat de eerste een extra dag verlof kreeg en de nieuwe KROO bij de eerste moesten zijn. Die hebben hun ziel toen uit hun lijf gelopen en bij de aankomst geen pap meer konden zeggen. Na een zes tal weken van dril, schietoefeningen enz. gingen we in de omgeving van Brugge een week op kamp. We sliepen allen in tenten en onze matrassen waren gevuld met hooi.
Het heeft er alle dagen geregend. We hadden allen een zwembroek aan i.p.v. een onderbroek. Na een paar dagen waren die matrassen met hooi nog 2cm dik en met de vochtigheid begon dat hooi stilaan te rotten en te stinken. Tijdens de oefeningen daar was er veel belangstelling voor nucleaire en biologische oorlogen. Ik herinnerd me nog goed dat we een put moesten graven en ons dan via een half tentzijltje ons moesten toedekken. Na een ontploffing van de bom gingen de beroeps rond met kalk of talkpoeder en bestrooide ieder vrij lichaamsdeel daarmee. Dan moesten we zogezegd gecontroleerd worden op radioactieve stof, en die te veel poeder op zich had moest zich uitkleden en ontsmet worden. Ja dat gebeurde onder een koude douche, er zijn er een paar weggevoerd naar het hospitaal! Ook herinnerde ik de tent met het vuur om onze kleren te laten drogen. Maar na die week waren we blij onze pisser kwijt te zijn en ons kenteken te hebben verdiend. Daarna kregen we nog vele lesuren in wapens, radio enz. Ook herinnerde ik een radioproef met voertuigen. We waren verspreid over het hele kamp. We moesten alles noteren wat we hoorde. Opeens kregen we muziek. Bij het einde van die oefening vroeg de Chef wie dat was? niemand natuurlijk. Hij heeft hem wel gevonden daar die soldaat de enige was die op zijn notities geen muziek had gehoord. Het werd tijd om naar Leopoldburg te gaan. Het was al oktober en wat die stoven betreft, wel die van ons was direct aan en zelfs de vlammen vlogen uit onze schouw. Het geheim? Een potje blink voor het kuizen van uw schoenen en enkele tubes KROX ( ik geloof dat dit zo heet), om uw geweren te kuizen en in te vetten.
Ik herinnerd me ook die vuurdoop, het schieten met geweren, punt 50, het gooien van handgranaten enz. Ook de nachtdropping was een spektakel. Ik herinnerd mij nog goed dat ons pillamp om de kaart te lezen na 5 min begaf en we in de pikdonker, enkel door maneschijn onze weg moesten zoeken door bossen en velden. Je begrijpt dat we niet de eerste waren. Het werd tijd om naar Essentho te gaan, maar daar ga ik later meer over schrijven.
Toch vindt ik dat we allen een prachtige opleiding hebben gehad, vol afwisseling en oefeningen en niet zoals vele soldaten, kuisen, petattenjassen en zich vervelen.

[monske2006]

Zeker weten,Allen goed weekend gewenst. Raf.

Wel Raf ik geef U echt gelijk , in 1968 was het een nieuwe kazerne en de onderofficieren en officieren waren niet zoals ik bij enkele lees. Er waren een paar die ja hun eigen niet graag zagen maar doorsnee hadden we geluk. Ik herinnerd me nog dat er eerst iemand moest zijn met sterren om te groeten. We waren daar met 250 miliciens en zeker over de 500 BV.
Het eten was er ook goed. Dezelfde keuken voor miliciens, onderofficieren en officieren, alleen deze werden opgediend en wij moesten ons eten zelf afhalen. Op de site was een milicien of officier gelijk wat betreft het eten. Maar daar later meer van. Ook de WC waren redelijk proper.

[Peetje Maurice]

Het werd tijd om naar Essentho te gaan, maar daar ga ik later meer over schrijven.
Toch vindt ik dat we allen een prachtige opleiding hebben gehad, vol afwisseling en oefeningen en niet zoals vele soldaten, kuisen, petattenjassen en zich vervelen.

monske2006, proficiat met het verhaal, prachtig geschreven, ik heb het met de grootste aandacht van A tot Z gelezen!
De opleiding in Lombardsijde was zoals jij zegt, zwaar, valt niet te ontkennen. Zeker die luchtpistes, maar je mocht ook niet van de zwakkeren zijn om ook de grondpiste te doen!
Ook bij ons kwam er bij het in dienst treden een "lading" para's. En net zoals jij heb ik het ook beleefd, het "zuiver maken van de kamers", met VET! Ik ben benieuwd wat je over Essentho te vertellen hebt!
Met vriendelijke groeten,
Peetje