lutim's spiegelkrassen

lutim · 24 nov 2006, 13:43

Wat kan ik je geven
wat je savonds
achter je oogleden schuilt
en koestert in je slaap
om niet te vergeten,
als ik weerkom
ben ik zo teder
wees niet bedroefd
de kussen van de wind
smorgens in het gras
de vogel op de tak
die maar even blijft zitten
en de zachte glimlach
van een wolk
ben ik ook
de verre bestraling van lippen
en de warme traan in je oog
ik heb geen verdriet meer
ik zal in de lucht zijn
in de geur
in het sap van herinnering
in de zoete veiligheid
van avond samen
heb me lief...

lutim · 27 nov 2006, 10:20

Ik boog je rond mijn horizon
een ommuurde tuin om in te leven
met geringde vogels
en vlinders in de zomer

languit ben ik gaan liggen in je gras
om herinneringen te grazen
halve dagen en savonds
ik kon ook slapen onder de boom

ik kon witte gewaden dragen
en gedroomde kevers laten klimmen
op mijn arm en mijn ogen sluiten
ik was in jou en in je glimlach.

GIVE · 27 nov 2006, 23:06

Zag je ze niet, Lutim
die vele appeltjes
die blozend oogden
in de intieme boom
van je tuin,
waar doorheen
nauwelijks verhullende
gewaden
de hele wereld mee kan zien
hoe groen je dagen waren,
hoe pril het gras
en hoe je zachtjes ademde
zonder je droom te wekken.

Heel dankbaar

lutim · 29 nov 2006, 10:37

Ik kijk naar je uit, kom naar me toe,
soms sta ik te wachten achter de ruit,

breng iets mee wat ik je in het verleden gaf,
laat het me zien, het is nog niet af,

iets van je zelf, iets wat je hebt gedaan
of gemaakt, een gedachte of een waan,

iets wat warm is in de winter, fris om zien
in de zomer, je liefde misschien,

en laat iets achter als je gaat, een
onzichtbare vogel die onhoorbaar fluit,

ik zal hem bewaren als ik voorzichtig
achter me de deuren sluit.

lutim · 30 nov 2006, 07:56

De bladeren van de winterboom bijeengedaan,
de bolsters en de droge takken, mijn handen
gewassen onder de kraan,

het vuile water dat van mijn handen lekt,
de zwarte korrels zand, is alles wat overblijft
als jouw liefde is opgebrand.

lutim · 02 dec 2006, 17:48

Nooit meer
de veren strelen
van de gewillige
vogel

mijn handen
in het bos verloren
vinden geen
gezichten meer

geen weg om in
het licht te lopen

geen mond om
vink te zingen.

lutim · 04 dec 2006, 16:34

Als ik alleen gelaten word
dan wil ik ook alleen zijn,
niemand links van mij,
niemand rechts,
geen arm om me heen,

laat me dan dit beetje trots:
verdriet te hebben zonder
de beleden liefde, laat me
nog éénmaal denken
dat ik tegen de paal kan staan,

de roest op de loop
van de geweren zien, nog
éénmaal denken dat ik niet allang
vermolmd ben en vergaan,
dat ik nog

in ieders ogen kijken kan,
zonder schaamte, zonder angst,
zonder woede, zonder
liefde misschien, maar zeker
zonder haat.

lutim · 05 dec 2006, 10:10

Een doorn is ingedrongen
in mijn huid, daar waar dieper
mijn hart zit, ik laat het verdriet
en de afkeer uit mij ontsnappen
en dek met vingers
de tranen af,

maar het vergif van de struik
zoekt zijn weg, ik loop als
een waanzinnige vogel
door de heg en stoot mijn kop
en vleugels aan de takken lam,
en weet niet vanwaar
de duistere angst in mij kwam,

het is nacht en nacht is einde,
en ontwaken te aanvaarden,
niet meer dit zoekende praten
van een verdrietig man.

lutim · 07 dec 2006, 09:57

Om te verdrinken in jou, om éénmaal nog
open te barsten in stuifmeel en op te houden
te bestaan,
om verlaten en vermorzeld eenmaal nog
in je bevrediging te liggen,
offer en priester, bedienaar en altaar,

om éénmaal nog nauwelijks bewust
aan de oppervlakte van je onverschilligheid
adem te kunnen halen
en te zinken in je denken, mijn ziel
is ontsnapt, de kern van het zijn
is uit mij getreden,

is als een omwalde glimlach in je aan
het gloeien gegaan, ik kan nu weggaan
en me uitspreiden
tussen de herinneringen, ik moet niet meer
het begeren begaan, mijn lichaam is opgestaan,
mijn doen is gedaan.

lutim · 08 dec 2006, 16:39

De vinger bij de deurknop
de lippen op de wang
de leegte in de gang
de deur op het nachtslot,

zitten in de zetel
het afscheid over nagedacht
het definitieve woord is niet gezegd
jou liefde bijna vergeten,

zitten in het hier en vroeger
is niet bewegen meer
ik doe niet iedere keer
het opendoen en zoeken.

lutim · 10 dec 2006, 17:20

Niet uit te spuwen als een aardappel
die te heet is, je moet gelukkiger leven
dan ik die je niet vergeet,

je moet in het licht worden gedragen,
boven op een berg gezet om te vereren
in alle komende dagen,

je gaven te bewaren en door te geven,
dit is de zin en de inhoud van wat ik nog
te doen heb in dit leven.

lutim · 11 dec 2006, 10:04

Heb me lief al ben ik niet om lief te hebben,
roep me al antwoord ik niet, reik je hand al
toon ik een vuist, laat open je hart,

benader mij met behoefte en nood en trek me
uit het moeras van het zuigende verdriet.

lutim · 12 dec 2006, 09:42

Zoals wij geraakt door de haat
in witte kleden gingen
en vogels zonden,

zoals wij de liefde gaven
aan elkaar
is niet herhaald,

is niet openbaar te maken
is de grijze vis in het
warme water van de oever,

zoals jij mij drijven liet
in jou
en zoals ik dreef.

lutim · 13 dec 2006, 10:42

JE MINNAARS

Misschien schreien ze snachts en heimelijk
als ze je liefde gedenken en je zorgen,
misschien zijn ze zoals ik ook maar sponsen
die van jou doordrongen zijn,

misschien begrijpen ze niet dat jij in mij zijt
en voor mij om medeleven roept,

misschien gebeuren ze nog ooit en worden
als jij onbeperkt en wij zullen rusten
in het krijgen en in de deur staan
waar de zon op schijnt.

Zolang je het krijgen aanvaardt
neem ik het geven aan,
ik zal altijd ergens op jou
te wachten staan.

lutim · 14 dec 2006, 13:41

Met mijn herinneringen rijden honderdvijftig
de zon een dode ster in de ogen
en de tranen
en door de bocht gaan

uit de bocht gaan tussen de bomen
in een wijde boog vliegen
boven het verdwenen koren
en armen gespreid
neerzinken in het niets
tot onder het zijn,

wegvliegen boven het land
een vogel bevrijd in het niets verdwijnen
zonder een leegte
achter te laten.