Clair-obscur

[phaedra]

en nog...
'in deze tijd heeft wat men altijd noemde
schoonheid schoonheid haar gezicht verbrand'

is eigenlijk een antipode voor Pessoa's gedicht over schoonheid
Lucebert schrijft een gedicht over 'lelijkheid' en toch is het esthetisch

Dat is het moment van het sublieme waar schoonheid en lelijkheid mekaar raken

[uvi]

Klap-rozen



Misschien zal je mij wel gek verklaren.
Maar dat mag.
Je moet je niet schuldig voelen.

Zoals elke dag plooi ik de ochtend open met lectuur.
Ongeveer een uur.
Een ochtendwandeling door het hoofd van een schrijver.
Buiten nog donker. Binnen helder.

Vanmorgen dacht ik dit.

Een boek is een gevangenis.
De schrijver sluit er woorden in op.
Een lezer kan ze bezoeken. Misschien even bevrijden.
In een roekeloze ontsnappingspoging.
Hij wordt zo medeplichtig.

Vanochtend wandelde ik langs bermen.
Midden een veld van klaprozen.
Ze waren nochtans zwijgzaam stil.

De schrijver had ze bekeken en geplukt.
Meer nog hij had ze gezaaid en geoogst.
Zij dankten hun bestaan aan enkele zinnen.
Ik voelde me een klaproos.

Trek me niet uit de grond, lezer.
Want ik verwelk meteen in de vaas van je handen.
Laat me staan en lees me.
Pluk me met je ogen. Want daar wil ik wonen.

In je hoofd.


Uvi

[visje70]

uvi schreef

Trek me niet uit de grond, lezer.
Want ik verwelk meteen in de vaas van je handen.
Laat me staan en lees me.
Pluk me met je ogen. Want daar wil ik wonen.

In je hoofd.


Uvi

ik laat je staan uvi, ik lees je graag ! en je woont in mijn hoofd en mijn hart !
bedankt !
een warme groet van visje

[uvi]

Weet dat je niet graag goedkope complimentjes krijgt.. maar toch, trek maar je duffel aan en een plat flesje voor onderweg als je met deze dame op toer gaat...Je ziet wel waar je uitkomt.

O, maar ze hoeven niet duur of exuberant te zijn, Give.
Ieder woord, elk teken ... het wordt in dank aanvaard.

Of we het nu verzwijgen of hardop schrijven,
zoeken we niet allemaal wat warmte van de waardering?

Jij, ik ... en al die anderen ...

uvi

[GIVE]

[uvi]

Bijna als een boer deel ik mijn ochtend in.
In percelen. Letters zaaigoed over velden papier.
Woorden tussen de voren van de tijd.
Ik lijd onder de druk van seizoenen.
Uren van respijt.

In mijn handen ligt het 'Knack'-overzicht Boek 06.
Soepel als een Brabantse glooiïng.
Schrijvers, dertigers, nog puberaal en overmoedig.
Roekeloze eigenwaan getemperd door kritiek.
Heiligen nog voor ze zalig werden verklaard.

Ze rusten in de luwte van m'n handen.
Ik kijk ze in de ogen. Zie de zinnen van hun dromen.
Hun hautaine honger. De expansiedrang van hun gedachten.
De bekendheid van getallen. Oplage vertaald in lezers.
Bang voor criminele recensies. Blokkering van subsidies.

Armoede op zolderkamers, dat is voor dode dichters.
Die het leven verteerden in hun verzen.
Thans is hun ego uitgebreider dan de zee die ze bevaren.
Hun horizon geborneerd door de omtrek van hun hals.
De weidsheid van wijsheid, versleten en vergeten.

Zij werken dwangmatig aan de band.
Voor de zekerheid van hun literair bestaan.
Een villa in Portugal. Nullen op de bank.
O God, van dichters en schrijvers,
wees hen genadig. Laat Cupido hun Muze verleiden.



Uvi

[uvi]

Advent komt aan ...

De stad ligt te blozen in de ochtend.
Kraampjes als krenten in een kramiek.

December en buiten eten. Het kan vandaag.
Het Dagelijkse Brood. Koffie dampt boven woorden.
Straten geuren naar gezelligheid.

In de bomen hangen verlichte vogels. Groen genesteld.
Lampjes die gloren. En kinderogen bekoren.

Advent. Kerstmis wuift in de verte.



Uvi

[denook]

Inderdaad lief, dit is en pareltje,

een fijn besneden miniatuurtje;

elk woord is het juiste woord op de plaats waar het staat.

Uvi, die niet meer knielt op een communiebank, laat zich

toch ontroeren door de sfeer van de tijd die ik de mooiste

van het jaar vind: advent.

Het verwachten in de advent vind ik aangrijpender dan de

kerstsfeer zelf; die is ieder jaar iets minder echt.

Bedankt uvi.

[GIVE]

[GIVE]

Advent

Voor mijn raam staan frele berken op witte pootjes te schitteren in de zon. In de ochtendtuin een eenzaam sneeuwklokje wit van verbazing te schuddekoppen naar rode winterrozen en chrysanten die niet van 't podium willen.
Bloemige kaartjes tussen de vertrouwde rekeningen in de postbus. Ook zij kunnen niet wachten en vertellen me al dagen heel vriendelijk dat ik oud wordt. De hond in bad gestoken voor de feestdagen. Ze schudde het zonder gène aan alle muren uit hoe deugd het deed. De kleurchampoo liet ik maar, ze is tenslotte al tien en een dame van stand, die kunnen waardig oud worden.. ik moet het nog leren

Het goudpapier van leuke kinderbrieven en geschenkjes geruimd met nog wat echo van hun lieve stemmetjes die cola dronken en zongen dat ik lang zal leven en oud zal worden in de gloria. Vanwaar dat ongeduld? Centen heb ik niet.. of zien ze me toch graag? Ik wacht toch maar op morgen eer ik met dank en omziend dat er niemand meekijkt een streepje bijzet op de bestofte balk van mijn herinnering: vier recht, lijk vader deed bij de vinken, en eentje dwars. Hij kwam aan 92 zonder dokter. Dat's veel nog om op te wachten en naar uit te kijken.. je weet maar nooit hoever 't nog is tot in de gloria. Daaag. Give

[uvi]

Dag Give,

Bomen zijn als woorden. Of is het andersom?
Jij lijkt mij een stevige eik.
Buigend met de storm. Maar stevig geworteld in de grond.

Weet dat het zomert als je even langskomt
met een korfje woorden.
Ook al heb je nu menig winter op je palmares.

Ik heb het gevoel dat je een gelukkig man bent.
Mag het vandaag zo zijn maar ook al die volgende dagen.

Momenten om ze uit te rekken tot uren ...


Blij dat je langskwam.

Uvi

[uvi]

Mots perdus



Soms ligt ze lui te slapen in m'n hoofd,
de luiken dichtgetimmerd.
Dan ben ik dichter, dichter bij haar.

Ik wek haar niet. Zo duurt verlangen langer.
Want telkens als ik haar straat oversteek
word ik banger, vrees dat ik haar plots verlies

aan 'n zanger of 'n schrijver die haar veel beloven:
hete nachten, maanlicht en wat rode rozen
terwijl ik haar slechts één woord aanbied.


Uvi

[uvi]

No passaran



Zoals een boek soms kreunt
onder het gewicht
van woorden.

Zo sluipt somberte rond
in de geheime kamers
van hun hoofd.

Filosofen gebogen
onder hun vragen.
Over alpha en omega.

Verdwaald in verwarring
verwijderen ze de hypothetische God
uit hun conclusies.

Om zichzelf te promoveren
tot het epicentrum
van de wereld. Cerebrale afgoden.

Hun navel verlicht
dogma's tot axioma's.
Geloven wordt weten.

Geen twijfel toegelaten
binnen de schutskring
van hun stellingen.

Oorlog tussen denkers.
Hun barricades oninneembaar
troosteloos verloren.



uvi

[uvi]

Tja, Dalida,

Wat zijn woorden anders ... ?
Zelfs het wit dat tussen de lijnen ligt.
En dat wat men niet zegt ...


uvi

[tinneke 58]

and words are all we have.....


mooi uvi,

ik blijf een trouwe fan,
blijf jij maar papier vullen
ik zal er zijn



Tinneke x