Clair-obscur

[visje70]

ook al ben ik geen poëet, uvi , en kan ik niet schrijven....(hoe jammer ook !!!),een trouwe lezer ,zal ik altijd blijven ! en schrijf en schrijf maar voort ..
een warme groet van visje

.................

zuiver wit ..., blauw heb ik ook nog om te schenken.

[uvi]

'parole, parole, parole...'

ceci n'est pas une pomme


Dag lezer-es,

Gisteren passeerde ik een man met kerstlichtjes in z'n ogen.
Ze knipperden vrolijk. Misschien had hij wel pas promotie gehad.
Of een sms-je van z'n lief. Dat kan.

Wat verder keek ik in de ogen van een vrouw.
Dof van ellende. Vijvers brak verdriet.
Muren rondom eenzaamheid. Dat kan.

Ik kijk altijd in de ogen van passanten. Mensen.
Dat kan gevaarlijk zijn. Niet dat je verliefd zou worden.
Hoewel dat kan. Maar voor sommigen is het een blijk, een blik van agressie.

Het scherm waar je nu voor zit, zijn ogen.
Die van jou en van mij.
Je kijkt binnen in m'n hoofd en m'n ziel.
Dat mag.

Want wat ik wil verbergen, zet ik wel vlug opzij.
Zoals wanneer een onverwachte gast aanklopt.
Heel even wat orde over de chaos strooien.
Als dat nog kan.


Beste lezer-es,

In dit oude lichaam huist een jongetje.
Dat is geen gemakkelijke combinatie.
De ogen die hem ontmoeten verwachten een wijs man.
Daarom struikelen ze nogal eens over z'n korte broek.

Hij speelt nog in de klas. Droomt door het venster naar buiten.
Het stond dikwijls woordelijk geschreven in mijn schoolrapport.
En ik heb het nooit afgeleerd.

Daarom verwacht van mij geen geleerde gedachten.
Geen dogma's of axioma's. Ik weet niets.
Tracht je niets te verkopen. Geen stellingen, geen wetten.
Zelfs niet "dé waarheid". Want die "bezit" ik niet.
Ik ben maar 'un petit prince'.

Z'n enige "talent" is verwondering.
En die muteert in bewondering. Voor het "wonder".
Waarop dan weer "dankbaarheid" groeit. Zomaar.
Een veldboeketje. Voor sommigen: onkruid. Om te wieden.
Geen reden van bestaan.

Ik moet heel wat mensen dankbaar zijn in m'n leven.
M'n ouders. Sommige leraren. Enkele medestudenten.
De mensen die mij graag zagen.
En hen waar ik mocht van houden.

Maar ook enkele zangers en schrijvers.
Un diseur zoals Willem. Een zanger zoals Herman.
Een klepper zoals Stef.
En dan die tedere Dewulf. Vooral als hij papa is.
Of geliefde.

Ontelbare momenten van ontroering regen ze als bollekes
aan m'n paternoster van geluk.
Het waren nochtans niet meer dan woorden en wat noten.
Maar meer dan mensen had ik ze lief.


Ik weet dat het kan. Ik hoop dat het mag.


Uvi





PS.
Misschien verander ik later, hier en daar, nog een woord of een zin ...
Dat zou kunnen.

[tinneke 58]

het kan maar het hoeft echt niet!
het zou niet beter, niet zuiverder,
niet eerlijker overkomen
moest je iets veranderen of bijzetten

het is goed zoals het is "jongeman"


mooi dus,

liefs, tinneke x

[uvi]

Laat dit een tweede post scriptum worden.
Ik weet dat ik een zin schreef waarvan jullie schrikken.
Toch laat ik 'm staan.

Want het is zo. Moet ik beschaamd zijn?
Heb ik een handicap?
Hoe kijk je naar zo iemand?



Ceci n'est pas une pomme.

Waarom gebruikte ik deze titel?
Je weet dat het verwijst naar een beroemd schilderij.
Wilde ik "pomme" treffen? Zo ja, waarom?

Hoe "interpreteerde" ik zijn reactie?
Las ik het niet als een aanklacht?
Want "lire c'est écrire".

En was mijn antwoord een pleidooi pro domo?

Dag lezer-es,

Dit is een lang post scriptum.
Mag ik toch nog even?
Iets bij herhaling verduidelijken.

Niets, wil ik je opdringen. Niets!
Ik schrijf omdat ik moet.
Jij leest uit vrije wil.

Ik ben wat ik schrijf.
Jij bent wat je leest.

Neen, dit is niet mijn waarheid.
Je mag ze veranderen. In je hoofd.
Volgens de bijbel van je heden en verleden.

Je nest. Je school. Je werk.
Je liefde. Je kinderen.
Je leven.

Als ik ooit iemand zou kwetsen,
weet dan en herinner:
dat ik het nooit zo bedoel.



Uvi

[phaedra]

ik luisterde naar Léo Ferré
mooi toch?

Veel teksten van Louis Aragon surrealist net zoals Magritte maar was dat geen Belge soit belge et tais-toi!

[denook]

Ik hoor ook heel graag composities van Léo Ferré, al of niet door
hem gezongen.
Hoeveel vlamingen weten b.v. dat een klassieker als "het dorp" van
Wim Sonneveld, een creatie is van Ferré?

Om 4:15 uur ben ik gewoonlijk niet van deze wereld.

Ceci n'est pas un poème - denook

[Robol]

Dag Uvi,


Ik ben wat ik schrijf.
Jij bent wat je leest.

schrijf je

En ik denk dat jij bent
wat ik lees...

Glimlach

Even ontspanning zoeken
de tijd doden tot de dood aanbelt

Je weet wel
de dierenarts met zijn spuitje
Hondje slaapt hier aan mijn voeten
weet van niets
gelukkig

tot later !


Robbe

[uvi]

Sterkte Robbe,

Ik sta nu nog uit te huilen op de troostende schouder
van een jong en onbekend meisje
toen ik m'n poes naar haar dood bracht ...

Laat je tranen de vrije loop ...
nadien...
misschien heeft hij anders nog een beetje verdriet
voor z'n baasje ...

uvi

[uvi]

Inderdaad, Phaedra,

Een mooi maar droevig liedje...
Maar Ferré had een "s" meer nodig dan Dalida :



Dalida:

Merci, pas pour moi
Mais tu peux bien les offrir à une autre
qui aime les étoiles sur les dunes
Moi, les mots tendres enrobés de douceur
se posent sur ma bouche mais jamais sur mon cœur
Encore un mot juste une parole
Parole, parole, parole



Léo Ferré:

Paroles

avec le temps...
avec le temps, va, tout s'en va
l'autre qu'on adorait, qu'on cherchait sous la pluie
l'autre qu'on devinait au détour d'un regard
entre les mots, entre les lignes et sous le fard
d'un serment maquillé qui s'en va faire sa nuit
avec le temps tout s'évanouit



Uvi
un voyageur immobile



Petit pays, petit esprit?
Et alors ...

[GIVE]

Allo 'petit prince'


Ik wist niet dat de appelaar van de buurvrouw zover over je tuinmuur hing. Er kan dan in zo'n winter die zijn naam vergeet, nog altijd eentje vallen, rakelings.. laat die maar, de merels merken wel of het 'une pomme' is. Wettelijk mag je ook snoeien, maar dan ga je die vreemde bloesem missen.
Het grote lege huis zuigt weer de stilte op gevlucht voor kinderstemmen en 't rode kraken van geschenkpapier. Van de broers die nog de tijd weten beet te nemen, lazen we dankbaar de gezichten en achter de rimpels de warmte nog steeds en de onbestemde geur van jong en thuis.
Wij dronken geurige wijn van vriendschap die beter wordt met de jaren, maar zeldzamer. En op de lege plekken nog de randjes waar hun flessen stonden en hoe zij smaakten.
Ja, uvi , als je alleen bent mag je de geschenken strelen met lichtjes in je ogen en aarzelende handen. Tussen de wijn uit verre landen en blauwe zomers een prachtig geschenk van de oudst levende broer: een gouden laarsje, een pennenhouder van grootmoeder naast de warme tekeningen van haar achter-achter-achterkleindkinderen. En van een lieve vriendin een geschenk voor vele avonden herlezen: ''Blauwziek'.

Dag uvi, luister maar mee naar Bach's preludium en naar Denook die dromend de noten en de toetsen streelt even en overtollige registers sluit.
Het leven is mooi soms, ik hou ervan. Daag.

[denook]

Beste Give,

Ik heb inderdaad vanavond een klein Präludium van Bach voor u
gespeeld. Heel eenvoudig, niet te lang, maar zangerig en speels
terzelfdertijd. Het was Präludium in g, BMW 558. Die BMW is geen
auto, zoals je wel direct hebt verstaan, maar een nummering der
werken van Bach.

Ik heb warm genoten van je ontboezemingen hierboven.
Mag ik bekennen dat ik op een positieve manier sterk jaloers ben
van uw schrijfstijl. Je eindigt met 'het leven is soms mooi'. Ik
denk dat jij het leven mooi vindt op een manier zoals weinigen
dat kunnen. Ben ik verkeerd? Dat is dan ook weer iets om
jaloers van te zijn.

Wil je mij bij uvi verontschuldigen dat ik zijn topic even gebruikte
om met jou te babbelen.

groeten in vrienschap - denook
,

[uvi]

Ik ben m'n weg kwijt in dit huis.
En m'n dochter. Ze is haar geur achterna.
Afrika.

Orde herstelt zich. Het stof schuift schuw naar hoeken en kanten.
Straks zal ik weer vaardig regeren over m'n onderdanen.
Koning van vaat en stofdoek. Septer in de hand. Vlag en dweil.

Dochters worden mama's. Vrouwen moeder.
Mannen verdwalen daarin.
Denken aan een meisje. Voor ze moeder waren.
Mannen blijven man. Ook als ze vader zijn.



Uvi

[uvi]

Moeders die wuiven.
In de donkerte nog van de ochtend.
Ze maken me weerloos weemoedig.

Ik woeker met m'n verleden.
Als een Kempische boer op de zandgrond van vroeger.
Eruit willen halen wat amper gezaaid werd.

Jongetjes die hun moeder achterlaten.
Voor school en dauw.
Verlaten vrouwen. Zonder zonen.

Zij verlaten vrouwen. Later misschien.
Maar nooit hun moeder.
Die blijft wuiven. In hun hoofd.



Uvi

[uvi]

Mannen en vrouwen. Lezers en schrijvers.
Ze komen langs.
Wandelen even door m'n gedachten.

Een wollige wei van labiele letters.
Blauwe brieven.
Geschreven voor onbekende ogen.

Mag ik jullie nogmaals danken.
Voor je voetsporen.
Op het papier van m'n verlangen.

Zonder namen te noemen.



Uvi

[uvi]

Over ongeschreven stranden



En de meeuwen
meeuwden verder
ze schreven schreeuwen
over velden

en langs rivieren
droomden ze van zee
van wel en wee
het klotsen van hun lot

langs mosselbanken
landen van duiken
zweven, draaien, keren
en steeds weer zeeën

ongeschreven
eeuwen
wintermeeuwen



uvi