Clair-obscur

[uvi]

Zonder zon


Een ochtend zonder woorden.
Is die niet verloren?
Ik schrijf mist op een grijze lucht.

Een vlucht uit m'n onbehagen.
Dagen zonder licht.
Hoe knip ik de zon aan?



Uvi

[GIVE]

Meeuwen die geluidloos de dag verduisteren, of is het hun schreeuwen dat de ochtend en de zon belet. Ik hoorde even Herman de Coninck, zolang er schreeuw is, is er hoop.

Jouw woorden horen bij ochtend en dag. Ik kom helaas altijd te laat aan of te vroeg weg.

[uvi]

In huwelijk schuilt een lijk



Gelukkig is er nog de gazet.
De grens tussen hun tweeën.
Als de ochtend op tafel ligt.
Een non-transitzone.

De woorden blijven bedrukt op papier.
Ze hoeven geen tong te verlaten.
Koffie kabbelt tussen hen in. Monden vol verhalen.
Maar zonder klanken blijven ze stil.

Kil kijkt de dag door het raam.
Speurt naar ontsnappingsroutes voor elkaar.
Winter wikkelt zich rond hun dagen.
Nog even en de dood komt hen halen.



Uvi


Beste lezer,
vermits het niet over jouw huwelijk gaat,
hoop ik dat je me dit niet kwalijk neemt.

[uvi]

Tussen haakjes




Kleed me niet uit
tot op de punten
en de komma's.

Lees mij
zoals jezelf
en het leven
met een leeslint
tussen je gedachten.

Schrijf
mij en jou
samen in één zin.

Kunnen wij meer verlangen
dan beiden
tussen haakjes?

En niemand
die ze opent.

Jij en ik
labiele letters
verdwenen in de vijvers
van virtuele ogen.

Wit
blijft
eenzaam
achter.



Uvi

[uvi]

En het woord werd lente



Zal ik hem even openslaan, dacht ik.
Zoals Franciscus van Assisië de Bijbel.
Om te lezen wat God hem wilde vertellen.

En ik dacht, ach, met De Coninck
wordt het altijd wat lente in m'n hoofd.
Ik deed het dus. En je gelooft me niet.
Op pagina 317 van zijn Verzameld Werk, las ik bovenaan:


Met niets. Lente. Bijen. De letter z
is ontsnapt. Grassprietje tussen mijn tanden
is niet van mij, liedje ook niet,
handen in zakken wel.


Dàt wilde m'n god mij zeggen vanmorgen.
En het lentelicht scheen al een beetje
in m'n duister winterhoofd.

Uvi

[ria]

met weinig woorden
zou ik veel
willen vertellen,

hoe het voorbije jaar
is gelopen,
over ontdekkingen
van kennis,
maar vooral van mensen.

mensen, die er al
heel lang waren,
maar onzichtbaar,
toen zelfs onvindbaar.
op mijn weg.

...en dan aarzelend
zonder het te weten
leiden wegen naar elkaar.

en al is de kennis van
elkaar beperkt,
er is die warmte
en verwachting,
soms zelfs
herkenningspunten.

moge 2007
de weg naar kansen
vergroten
om medemensen
te ontmoeten.

om samen een eindje
verder te gaan
in een wereld van
communicatie,
waarin tegelijkertijd
zoveel eenzaamheid is.

dag lieve lezer,
dag lieve bezoeker,
moge 2007
veel goeds brengen
voor U, voor ons,
voor ieder mens.

ria

[uvi]

Dag lieve Ria,

en dat jij die mooie warme wensen
zomaar in mijn brievenbus wilt deponeren.

Voor alle lezers van alle sites van Seniorennet!
En schrijvertjes!

Dankje Ria


Uvi

[Robol]

Is er nog plaats in je brievenbus, Uvi
dan deponeer ik er ook mijn kaartje
met welgemeende wensen

en dank

voor het leesgenot
sinds die 1ste warme junidag
de geboorte van Clair-obscur

met peters als Rembrandt en Canavaggio
Herman de coninck

tot straks in 2007 !

Robbe

[uvi]

Telkens als je weggaat ...



Jouw geur ligt lui
gesluierd te slapen
tussen m'n lauwe lakens

ik leg me
in je achtergebleven armen
en ruik genot

het spelt
jouw naam
ik hoor je gaan

deze kamer
is slechts een verhaal
waarin jij telkens weer

de woorden schrijft
en mijn zinnen
in je lichaam leest

je lacht letters
en komt klaar
in een jubelende taal



Uvi

[uvi]

lees door de regels van dit gedicht

en je kijkt in mijn gezicht............

kardia

Dit is een onvoorstelbaar mysterieuze reactie.
Welk blauw moet ik doorgronden?
Welk wit moet ik interpreteren?
Tot welke Vestaalse maagd moet ik me richten?

Wellicht is dit gewoon het leeslint voor de lezer.
Een gids voor gebruik. Eerst goed schudden.

You've got me, baby!


Uvi

[uvi]

Een dagboek zonder lampjes ... over dagen en mensen.



De tijd treuzelt.
Traag trekken de wijzers naar morgen, overmorgen ...
Ik spreek hun onzalige namen niet uit.

Die dagen van obligate vreugde.
Het kraambed van wensen. Doodgeboren.
En al die overtollige uren die turen naar nergens.

Het wachten in de kamer van een versleten jaar.
Waarvan het behang gekleurd is met hulpeloze herinneringen.
Een bosje gedroogde tranen op tafel.

Die dagen, ik zou ze willen verjagen.
Van mijn erf. Mijn erfenis.
Het bijna voltooide verleden. Belegd in het heden.

En woorden als toen, vroeger, in onze tijd, ...
die leugenachtige metaforen. De foor van de leugen.
Gewillig vlijen ze zich neer in de ochtend van m'n oren.

Deze hoeren van nostalgie.
Ze laten zich betalen door heimwee en wanhoop.
Op zoek naar hoe het nooit geweest is ...

tenzij in een hoofd.


Uvi




Mag ik het ook eens bekijken zonder bomen en lampjes?

[ria]

ria

[uvi]

Zout op je ziel



En het zout van je tranen
op het rood van je lippen

en het blauw van je zwijgen
ik wil het bewaren met gesloten letters

het vloeien van je vragen
en de traagheid van je dagen

zal ik verzamelen
op de huid van je verdriet



Uvi

[uvi]

God onder de sneeuw ...


De stad waarin ik woon is rijk aan kerken.
Vermits God reeds lang gestorven is,
staan er veel van zijn huizen leeg. Arm en verlaten.

Sommige worden gesloopt, andere mogen verder leven.
In een ander leven. Reïncarnatie heet dat dan.

Geen mis meer. Maar theater of kunst met K.
Dat vervangt zijn Woord. C van Concert, mag ook.

Gelovigen van een ander soort komen aarzelend binnen.
Men noemt ze ook wel eens: toeristen.

Zo passeerde ik gisteren die prachtige gevel van G.
Zijn deur stond open.
En wanneer ik me meestal erger aan tentoonstellingen à la SMAK,
werd ik nu meteen ingepakt.

Witte doeken sleepten zich vanaan het portaal tot aan het altaar.
Uitgestreken sneeuw. En op dat wit verschenen woorden.
Fris uitgekozen. Muziek verzachtte de kilte. En de stilte leed er niet onder.

Zopas na het herlezen van de teksten die ik zo maar cadeau kreeg,
moest ik dit kwijt:





Gisteren heb ik God gezien
Hij lag besneeuwd te slapen
onder het vel van zijn gewelf

En woorden van mensen
schreven op zijn huid
de tijd vol poëzie

Zijn Woord scheen door de lucht
in mensentaal gekneed door mensenhanden
landen van verwondering getekend op muziek

Graag had ik geloofd
wat Hij mij wilde zeggen
maar letters braken zonder licht

En buiten hing de lucht te klagen
van grijs verdriet
over daken en dagen


Uvi

[uvi]

Horizon



En toen dacht ik:

Zelfs als er maar één paar mensenhanden overblijft.
Om je vast te houden.
Als je de horizon nadert. Dan is het goed.

Eén mond die je ooit gekust heeft. Met begeerte. En met liefde.
Dan mag hij dichterbij komen. Geruisloos als het kan.
En zacht. Als een vooroorlogse zomer.

Eén paar ogen. Die je volgen naar de einder.
Je nog even laten vollopen. Met weemoed. Zonder dromen.
Want je weet dat het daar te laat voor is.

En die ene stem. Breekbaar als het ochtendlicht.
Nog even doordrongen van de nacht. Zwoel. Maar zonder zonde.
Want anders mag je niet binnen. Waar je naartoe wil.

En als haar ganse lichaam je dan nog één keer zou bedekken.
Als een lijkwade. Wit van onschuld. Want zonder drift.
Alleen de herinnering eraan.

Dan ...




Uvi