Clair-obscur

[denook]

beste uvi,

Ik ben geen dichter, dat weet je.

Ik kan wel al gevoelens en
gemoedstoestanden uit verzen
distilleren.
Zo doorvoel ik een groot
verschil tussen je stemmingen
deze morgen om 9.41 en deze
middag om 12.17.

En zeg nu niet dat het weer eens
niet waar is.

Vanavond of morgenavond kom ik
nog eens uitgebreider bij u.

tot dan , groeten in vriendschap
- - denook - -

[uvi]

Gedicht


O, kon ik je maar ontkleden
tot de ascese
van een naakte taal.

Niet het misbaar
van een verhaal
bekleed met woorden.

Maar louter draad
nog te weven
door een lezer.




Uvi

[uvi]

Hoe ik


met de vermetele precisie
van ongerijmde poëzie
het vruchtvlees van verdriet
uit je letters lepel

de breedtegraad van je verlangen
hertrek in de tijdzone van je gemis
met meridianen van stilte
jouw lichaam overspan

zodat het blauw van je ogen
weer weerkaatst
op de bladspiegel van mijn liefde
ongehinderd




Uvi

[denook]

beste uvi,

In de twaalf versregels hierboven lees ik
acht woorden die we allemaal kennen, alsook
hun betekenis.
Ikzelf gebruikte ze nooit de voorbije weken,
maanden ..., ook al zijn het geen stadhuiswoorden
zoals men soms zegt.
Jij plukt ze zo maar mee en maakt -neen kneedt -
er een heel mooi gedicht mee.

Iets anders; in mijn brief van dinsdag laatstleden
wou ik eindigen met twee vraagjes. Bij het her-
-lezen merk ik nu dat er een vraag is weggevallen.
Hier komt ze:
waar op internet kunnen we regelmatig nog ander
werk van u lezen?

Verwerk je die vraag in een eventueel antwoord?

groeten in vriendschap - - denook - -

[uvi]

Zalig de dichters
maar geprezen zijn de lezers

die van knutselaars
schrijvers maken.

Want wie wil schrijven
als er niemand aan z'n woorden raakt...?

Dankjewel Denook,
omdat jij mij
de kans geeft te uiten
wat uitbarst in mijn hoofd en hart.

Zonder lezers, leefde ik hier niet.


Uvi



PS.
En dankjewel jij die zwijgend langskomt
ik tel je schreden!

[uvi]

Lezen is schrijven


Ik verdeel
de ochtend
in woorden

belast
met de erfenis
van ogen en oren

ik schrijf ze weg
en kijk hen na
tot ik ze niet meer zie

denkend
aan
de profeet:

jouw woorden
zijn
jouw woorden niet.



Uvi



"Jouw kinderen, zijn jouw kinderen niet."
Kahlil Gibran.

[ria]

lieve uvi

lopend over de rode aarde
worstelend tegen
een mist van zanderig stof,
heb ik aan jou gedacht

de hemel was blauwer
dan jouw pen
ooit kan zijn,
en de zon priemde
door het stof
waardoor er mensen
liepen, slof-slof.

aan jou heb ik gedacht, uvi
en ik had gewenst,
dat jij, over de grens
naast jouw dochter
kon lopen,
zoals wij naast de onze liepen.

dat jouw kleinkinderen
paardje reden op jouw knie,
zoals onze kleine Marie
bij haar opa deed.

uvi, het was er warm, soms heet,
maar droog, zo droog,
zodat 40 graden
maar aanvoelden als 35 hier.

het was vooral warm
binnen in ons,
om het weerzien
en om Marieke die nu "oma" zegt
ipv grand-mère, dat ze
trouwens nog niet kon uitspreken.

"oma" dat ging vanzelf...
de Vlaamse taal is immers zoet,
voor wie haar geen geweld aandoet.

Sénégal, Mali,
veel hebben ze gemeen,
zeker ook dat
ze mooie vlaamse vrouwen betoveren
met hun charmes, hun lach
hun natuur en het klimaat.

zolang we hen, al is het maar even
kunnen bezoeken,
leggen wij er ons bij neer,
we zijn daarom niet kwaad.

overal valt er nog rode aarde,
uit rugzakken, schoenen, short
een herinnering
aan mooie dagen, helaas te kort.

met een hemelsblauwe glimlach
ria

[uvi]

Goedenmorgen Ria,

Zo zie je maar.
Un voyageur immobile hoeft zijn huis niet uit.
Hij zit in z'n zetel en reist. In z'n hoofd.
En nu zelfs in dat van anderen. Verder dan hij hopen kan.


Zichtbare stilte.
Mist.
Maskeert de ochtend.
Vlaamse verlichting.

En jouw gedachten zien nog rood.
Van zwart Afrika.
Van Vlaamse vrouwen.
Zij lieten het continent van de hoop nooit los.

In liefde voor het land.
Of voor een man. Velen noemden Hem hun Heer.
Zeg maar Minnaar.

M'n dochter heeft zelfs een zwarte kleur gekregen.
Haar naam. Ik kan hem amper schrijven.
De kleur en de klank van m'n kleinkinderen.

Een opa die analfabeet is.
Wiens knieën geen paardenkracht hebben.
Maar wel een portemonnaie.
Want kindjes kopen kost geld.

En ginder ver weg. Moet de ooievaar betaald worden.
Tot de laatste oude Belgische frank.
Geen geboortegeld, geen kindergeld, geen ziekteverzekering ...
vul maar aan.

Opa ooievaar, noem ik mezelf.
Ook vliegtuigen stijgen slechts voor geld naar de blauwe hemel.
Zilveren vogels van goud.

Maar dankje, Ria,
ik reisde roerloos en comfortabel in je hoofd.
En hier ben ik weer.

Un voyageur immobile
op de vleugels van z'n zetel.

[uvi]

En de boer



Als kromgegroeide boeren,
kijken knotwilgen over de dagen,
bewaren zij de tijd in hun huid,
knoestige herinneringen.

Weilanden waken
met ingehouden adem
over de wasem
van zichtbare stilte.

De boer beademt
met vruchtbare handen
het heilige der aarde,
zijn grond en geloof.

Zonder zonen,
zonder zonden,
bidt hij de zon en de maan
voor zijn godvergeten bestaan.




Uvi

[uvi]

De veervrouw



Zo licht
ben ik vandaag
dat ik je vraag
niet te zuchten.

Want
zelfs onbesproken luchten
laten mij in rook opgaan
als het blauw van sigaretten.

Laat mij hier rusten
in dit witte graf,
graaf met je gave lippen
tot op de laatste letter.

En zet mij over.



Uvi

[uvi]

Met wit geschreven


Er vallen vlinders,
verzen in vlokken
uit de lucht

zinderende zinnen
geschreven
in volle vlucht

en het dwarrelend wit
dat teder tussen
mijn regels zucht.




Uvi

[uvi]

Dagboek



Ik leg je onder de leeslamp,
kras mijn ziel op je blad,
een dag als een ander,
zomaar wat blauw in het klad.

Het leven klopt elders zo helder,
moedige minnaars en fatale dames,
ik snak naar de grote verhalen
met hun hoerige helden.

Helaas, alleen jij legt je neer
in mijn ledige handen,
zonder het blauw
van een voelbare vrouw.

Hoevele dode letters lang
nog, spel ik een naam,
in de witte armen
van geduldig papier?







Uvi

[uvi]

De dichter en de trein



Als ik me haast, zou het nog kunnen.
Van hier naar Gent. Dat haal ik nog net.
Neen, ik wil hem missen.

Het is de enige manier om 'm vast te houden.
Zoals hij is. In woorden.
Als hij in m'n handen ligt te dromen.

Een gids door mijn gevoelens.
Hij oogst wat de tijd in mij zaaide.
Weemoed. Naar de dingen die voorbij gaan.

Hij reïncarneert grijs in blauw.
Ik ben blauwziek. Hij geneest me niet.
Ongeneeslijk verlangen. Een schoon verdriet.

Hij gunt het mij.
Ik wentel me in zijn woorden.
Als een zonnebader op een blakend strand.

Papier. En hoopjes verzen.
Een luchtkasteel.
Ik vlieger langs zijn pen naar boven.

Godzijdank, mag ik hem missen vandaag.
Hij weet het niet.
In Gent zal hij zijn verzen in een stem veranderen.

Ik sluit m'n oren.
Een god mag niet geboren worden in een mens.
Misschien ruikt z'n adem wel.

Dag, Bernard Dewulf.
Tot morgen.
Ik haal de trein niet meer.

Uvi

[Robol]

Prachtige ode UVI

Geen beeldenstorm in Gent

voor jou
blijft hij alleszins op zijn sokkel

en zal jij geen blauwtje lopen

straks kleurt Gent weer flikkenblauw

maar dat is een ander verhaal


groetjes

Robbe

[uvi]

Goedenavond Robbe,

Misschien komt zo'n dagboek vol bewondering
wat puberaal over bij sommige 'volwassen mensen'.

Dat kan ik begrijpen.
Als jongetje van bijna 66 heb ik me nooit thuis gevoeld
tussen de grote mensen.

Daarstraks zag ik nog een buurjongetje
met z'n neus tegen de gevel van een huis
naar de hemel turen.

Hij lijkt mij een dromer.
Jawel, ik ben een expert terzake.

Dikwijls stond er in mijn schoolrapport:
" G. droomt te veel in de klas."
Toen al. Ik ben een dromer gebleven.

Dankjewel, Robbe.
Je liet me weer even dromen.

Uvi