Clair-obscur

[uvi]

Wijn uit oude woorden

Een kaars bewaakt
ons fel vermoeid verlangen
gevangen achter tere tralies
van tranen in je vreemde ogen.

Wij drinken wijn uit oude woorden,
souperen met het craquelé servies
van jong gebarsten dromen
en tellen ons verlies in jaren.

Hoe vlinders ooit over papavers vlogen
en lachrimpels je mond bekoorden,
hoe konden we vermoeden toen dat jaren later
wij in de tuin der zinnen verkeerde paden namen.


Ons bed van onbeslapen nachten
kraakt onder het verlangen
naar Valentijnse dagen,
de kaars verbrandt ons eenzaam wachten .



uvi

[uvi]

Zij



Zij komt binnen gedwarreld als een Icarusblauwtje.
Een lentebries. Een puber verkleed in vrouw.
Meer dan een halve eeuw meisje verborgen.
Onder de huid van een lichaam. Langoureus lenig ontrouw.

Zij glimlacht de zomer in huis. Thuis in haar ogen.
Warm in haar armen. Zij legt zich te spreiden.
Het aards paradijs, een wellustige weide.
En ik, de winter, met bevende botten, bloesem uitbundig.

Zij wacht en zij lacht. Dat jonge geweld van een oude man.
Koestert de traagheid en kust de tederheid. Van langzaam blauw.
Ik schrijf haar organisch tot trouw. In mijn verhaal van het leven.
Nog even. Zij plooit de lakens tot vergeten. Morgen komt zij weder.

[Alterego1]

Uvi,

Een zwak moment,of een euforisch moment?
Zinsverdoving,zinsverrukking,zinsvervoering,
of gewoonweg zinsuiting?
In ieder geval blij geprikkelde zinnen,veroorzaakt
door "'een puber verkleed in vrouw'",'t zal je
maar overkomen die gelukzaligheid!

Alterego en Bosrankje

[uvi]

Uvi,

Een zwak moment,of een euforisch moment?
Zinsverdoving,zinsverrukking,zinsvervoering,
of gewoonweg zinsuiting?
In ieder geval blij geprikkelde zinnen,veroorzaakt
door "'een puber verkleed in vrouw'",'t zal je
maar overkomen die gelukzaligheid!

Alterego en Bosrankje

Beste allebei,

Geen moment, maar een perpetuum mobile.
Het leven dwingt je soms de 'leugen'
in een 'Kleine Waarheid' te reïncarneren.

En ondertussen is 'morgen' al 'vandaag' geweest ...

Groetjes

Uvi

[uvi]

Zij (II)



Zij komt binnen gedwarreld, verkleed in een lichaam,
meer dan een halve eeuw meisje,
verborgen onder de huid van een vrouw,
wettelijk lenig, langoureus ontrouw.

Zij glimlacht de zomer in huis,
thuis in haar ogen, warm in haar armen.
Zij legt zich te spreiden,
wordt een wellustige weide.

Zij lacht en zij wacht.
Op dat jonge geweld van 'n oude man,
haar winter met bevende botten.
Ik bloesem uitbundig. De lakens zijn schuldig.

Zij koestert de traagheid
en kust teder m'n brekend blauw.
Ik schrijf haar organisch tot trouw.
In mijn verhaal van het leven.


Nog even.
En zij plooit weer de lakens
tot allenig vergeten.



Uvi

[uvi]

I wish I was special.


Mijn huis heeft geen muren. En ook geen dak.
M'n dorp ligt niet op de landkaart. Het wandelt in de wolken.
Een stem is m'n vergezicht.
Een lied, m'n heelal.

Een vrouw is m'n vluchtheuvel. Misschien zelfs
een vakantieoord waar ik op adem kom.
In de baai van haar borsten deinen m'n gevoelens.
In haar armen rusten m'n gedachten.

Wellicht, waarschijnlijk begrijp je niet wat ik je vertel.
Hoe een mens niet leeft van stenen en stoelen.
Maar overleeft in het timbre en de zachtheid van een stem.
En de gedachte die eruit wegfladdert als was het een vlinder.

Ik ben nog diep onder de indruk.
Van een theatermaker.
Hij die mensen ontkleedt tot op gebaren.
En gevoelens aankleedt met acteurs.

Ik noem geen naam.
Ik wil hem niet vangen in de cel van een paar woorden.
Hij kent geen tralies. Maar wel de hel.
Van het leven. Op weg naar de hemel.

En de contouren van het lijk van eenzaamheid.
Mensen rondom je. Geliefden zelfs.
En je staat in de woestijn. Met je existentie.
Alleen.



Misschien begrijp je niet wat ik je vertel.
Of, toch wel ...




Uvi

[denook]

moeten we 'begrijpen' wat je vertelt uvi
of mag ieder op zijn eigen manier
wegdromen, zweven, even de alledaagse
dingen vergeten en een andere werkelijkheid
omarmen en duizelig worden...

[uvi]

Dag m'n beste denook,


Da's erg lang geleden.

Wel, wil je volledig in de sfeer komen,
luister dan vanavond naar Radio 1 (22 - 23 u) Titaantjes.
Het kan nadien ook nog altijd via 'internetradio'.

Na de uitzending vanmorgen moest het eruit.
In één geut.

De schrijver schrijft
maar de lezer herschrijft, leest, luistert, kijkt, ...
Mijn woorden worden zijn woorden.

Dank dat je nog eens langs kwam.

Uvi

[GIVE]

Een uurtje gewandeld, getoefd, genoten in de tuin van je gedichten. Vanop een bankje de wazige contouren geschetst van je huis zonder dak in de wolken van bewustzijn en de toegeplooide lakens betast. Kon ik dit maar, het jongetje achter me laten en stoppen met vast te houden aan dagen en dingen die al lang gisteren zijn. Je wordt er zo moe van van jeans en slogans voor gerechtigheid, van het één bord verhaal van elke dag en de dwaze droom dat ik de lente maak. Misschien moet ik maar eens dromen ooit onder een lenteboom de reiziger te ontmoeten die de wolken ziet overwaaien zonder het verlangen om mee te vliegen en die samen met Herman de Coninck lachend nee schudt op de vraag van de Schepper: "En nu jij, Adam!"

Ach ja.., maar van dat luisteren, een uurtje, een avondje, samen met enkele gegadigden hier, naar uvi: hoe hij op woorden zeilen zet en ze laat uitvaren, feestelijk bevlagd ; hoe hij met twee verzen een bed, een nacht en een hart vol liefde tekent.. ja, dat meen ik. In afwachting veel dank voor zoveel moois Hoy uvi. Give

[uvi]

Dag Give,

Sommige mensen worden met vijf talenten geboren en moeten die laten renderen. Want de Rentmeester is streng.

Gelukkig was ik minder bedeeld.
Als ik er ééntje bijverdiende dan had ik al een opbrengst van 100 %.
Ik hoop dat denook me niet moet verbeteren.

Vermits ik maar een bang jongetje was speelde ik m'n ganse leven op veilig.
Kon ik niet meer verdienen, dan moest er maar gesleuteld worden aan de uitgaven.
En met een beetje geluk, ben ik er gekomen.

Als ik nu terugkijk dan troost ik me: ach, er zat niet meer in.
En ik dresseer me tot een 'gelukkige struisvogel'.
Le Petit prince heeft daar een apart woord voor "apprivoiser".
Ik zorg nu voor 'une rose bleue'.

Toen ik een kniehoog kereltje was liet ik me reeds bijstaan
om de last van het leven aan te kunnen.

Als een baron die uitkijkt over z'n landerijen,
zo ongeveer moet ik er gestaan hebben.
Terwijl mijn zus, één jaar jonger en kleiner, en bijgevolg minder ver verwijderd van de grond was.
Daarom liet ik haar deskundig als een bijbelse figurante mijn veters in een lus leggen.
Zij had duidelijk meer aandelen van de Bankier gekregen dan ik.

Moeder betichtte mij al eens van 'luiheid'.
Ok, misschien heb ik dat talent ook wel, maar een pediater
zou destijds professioneel kunnen vaststellen hebben dat
ik met twee linkerhanden op de wereld geland ben.

Ik begreep dan ook totaal niet waarom die alleswetende Sinterklaas
mij een 'meccano-doos' bracht. Terwijl het voor mij eerder
een Tantallus-kwelling en een Sisyphus-arbeid was om enig gewrocht
in elkaar te wringen.

Ondertussen heeft die zus reeds tien jaar Alzheimer.
Zij is verschrompeld tot een open mond.
Geen taal of bewust bestaan meer.

Kijk, Give, laat ik jou zelf de moraal van deze fabel schrijven.
Voor mezelf weet ik, hoe ik niet wil sterven.
Maar meer nog, hoe ik wil leven. Nu het nog kan.

Ik begrijp alleen niet waarom jij 'dat jongetje' wil vergeten.
Zelf doe ik er alles aan om hem wakker te houden.




Uvi

[uvi]

Alsof


Alsof de lente
nooit stopt met bloesemen
zo wil ik je graag zien

Alsof een rivier
nooit uitmondt in de zee
zo wil ik je beminnen

Alsof de laatste dag
nooit komt
zo zal ik van je houden



Uvi

[uvi]

Alsof II


Alsof liefde
niet bestaat
zal ik je haten

Alsof de dood
niet tot het einde gaat
zal ik je leven laten

Alsof eenzaamheid
niet door gemis ontstaat
zal ik je achterlaten


Uvi

[uvi]

Poète perdu



Terwijl ik mij verberg
achter de droefheid van een horizon
snijd jij de huid
van m'n gevluchte woorden open

onbarmhartig scherp schraap jij
de zinloosheid van al m'n tere dromen
jij laat geen letter heel
keert het alfabet ondersteboven

en wijl ik nog een alpha
was schreef jij reeds omega
vooraan in het bleke blauw
van dauwvers ochtendgloren

jij liet geen spaander rouw
ik koos die dood
jij koos voor leven

[uvi]

Jonge sla



Vraag nooit aan een schrijver 'waarom hij schrijver geworden is'.
Dan hoor ik hem steevast antwoorden:
"Aan een bakker vraag je toch ook niet waarom hij bakker geworden is."

Kijk, ik ben geen schrijver. Men vraagt het mij dus ook niet.
Maar het antwoord zou ik wel kénnen.
"Omdat ik geen groene vingers heb."

En dan verkneukel ik me al in de verdwaasde blik van de journalist.
Een vraagteken in ieder oog. Want ik zou een groot schrijver zijn.
Waarvan ieder woord een diepe betekenis had.
Dat aanzet tot denken. Speculeren zelfs.

Want als je dan, als interviewer, het verwachte antwoord niet juist zou inschatten,
dan zou het speculatieve aandeel kelderen van zo'n journalist. Een crash op z'n blazoen.
Z'n collega's zouden hem immers professioneel uitlachen.
De stiekemerds, stiekem, natuurlijk. En de anderen achter z'n rug.

Want in je gezicht ... daar zijn schrijvende arbeiders niet moedig genoeg voor.
Zij trachten hun opinietje altijd als een addertje onder het gras
of onder het tapijt te verbergen. Naargelang het seizoen.
Zodat je erin of erop trapt.

Ach, ja, mijn antwoord...

Wel, ik kreeg van m'n vader geen groene vingers mee.
Anders zou ik in een moestuin selder en porei kweken.
Maar vooral veel jonge sla.
Omdat Rutger Kopland daar zo'n mooi gedicht over schreef.

En als één van m'n kinderen dan zijn of haar plechtige communie deed,
dan trok ik de nonkels mee langs het paadje van m'n vader.
Om met zachte bewondering tussen de vruchten der aarde te wandelen.
In de hoop een licht ontvlambare jaloesie te kweken.
Terwijl de tantes de plaatselijke roddels aan de afwas verteerden.

Zo eenvoudig kan de wereld zijn. Die God schiep tot Zijn meerdere eer en glorie.
En jij, ik in dit geval, als een groene god, zou dan monkelend aan m'n pijpje trekken.
Want toen moest ik nog, jaren later, stoppen met roken.
En wij, de nonkels, zouden even bij de jonge sla blijven stilstaan.
En ze zouden niet aan Kopland denken,
want van poësie hebben de meeste nonkels geen kaas gegeten.
Hoewel, die natuurlijk, later bij het dessert voorradig zou zijn.

Maar ik, de ex-of-would-be-schrijver, zou dan erg weemoedig worden.
En een opdringerige traan manhaftig tegen houden.
Want in die tijd mochten mannen nog niet wenen. Zeker niet in de politiek.
Maar ik dan, als een niet gevierde schrijver, want ik zou groenten kweken,
zou zachtjes m'n ontroering weg lachen tussen al die ambachtelijke groene minnaars.

Spijtig toch, dat ik nooit schrijver geworden ben.
Dan had ik kunnen antwoorden dat ik heel goed wist waarom ...
En, helaas, vermits ik geen groene vingers heb,
kweek ik ook geen jonge sla in september...

Gelukkig heb ik Kopland nog.




Uvi

[bioske]

leuk