We worden oud!!
-
Roosje5454 - Lid geworden op: 26 nov 2003, 00:10
- Locatie: Zuid-Limburg Mechelen
We worden ouder! 
Vroeger, ja vroeger... dit is voor iedereen die voor 1980 geboren is.
Als je na 1980 geboren bent, heeft dit niets met jou te maken.
De kinderen van tegenwoordig worden in de watten gelegd. Ben jij als kind opgegroeid in de 50er, 60er of 70er jaren, dan is het, terugkijkend, onvoorstelbaar, dat je zo lang hebt kunnen overleven!
Als kind zaten we in de auto zonder gordel en zonder airbags. Onze
Bedjes waren geschilderd in prachtige kleuren met verf vol met lood en cadmium.
De medicijnflesjes uit de apotheek konden we gewoon open krijgen, net als overigens de fles met bleekmiddel. Deuren en ramen bedreigden continue onze vingertjes. Op de fiets hadden we nooit een helm op.
We dronken water met de mond aan de kraan in plaats van uit een fles.
We bouwden zeepkisten en kwamen er pas op de eerste rit, bergafwaarts, achter, dat we geen rem hadden. Na enige ongelukken konden we daar prima mee omgaan.
's Morgens gingen we naar buiten om te spelen. We bleven de hele dag weg en moesten pas thuis zijn als de straatlantaarns aangingen.
Niemand wist waar we waren en we hadden geen mobiele telefoon mee.
We sneden ons, braken onze botten en tanden en er werd niemand voor aangeklaagd.
Het waren gewoon ongelukken en de enige die schuld had waren we zelf.
Kan jij je nog zgn. "ongelukken" herinneren?
We hadden vechtpartijen en sloegen elkaar een blauw oog. Daar moesten we mee leven. Volwassenen interesseerden zich daar niet voor.
We aten koekjes, brood met dik boter, dronken Cola en werden evengoed niet te dik.
We dronken met vrienden uit dezelfde fles en niemand ging daar dood van.
We hadden geen: Playstation, Nintendo, X-box, Videogames, 64- Tv-zenders, Videofilm, Surround-Sound, een eigen TV, computer en Internet-chatrooms.
Wat wij hadden waren VRIENDEN.
We gingen gewoon naar buiten en daar kwamen we elkaar tegen. We gingen naar hun huis en belden aan. Of we gingen soms gewoon naar binnen zonder aan te bellen. En dat zonder van tevoren af te spreken en zonder dat onze ouders dat wisten. Niemand bracht ons en niemand haalde ons weer op...
Hoe was het in godsnaam mogelijk?
We bedachten zelf spelletjes met stokken en tennisballen. We aten wurmen en die leefden niet voor altijd in onze magen verder. Met de stokken prikten we elkaar bijna nooit in de ogen.
Met voetballen op straat mocht je alleen meedoen als je goed genoeg was.
Als je niet goed genoeg was, moest je met teleurstellingen om leren gaan.
Sommige kinderen waren niet zo goed op school als anderen. Ze haalden onvoldoendes en bleven zitten. Dat leidde niet tot emotionele ouderavonden of zelfs tot veranderde prestatienormen. Soms hadden onze daden consekwenties. Dat was logisch en daar kon zich niemand voor verstoppen.
Als iemand van ons iets verbodens had gedaan, was het normaal, dat de ouders je er niet uithaalden. In tegendeel, ze waren het met de politie eens!
Stel je voor!
Onze generatie heeft vele probleemoplossers en uitvinders, die bereid zijn risico's te nemen, voortgebracht.
We hadden vrijheid, we verzaakten,
We hadden succes en namen verantwoording.
Met al die dingen konden we zeer goed omgaan.
Bij die generatie hoor jij ook.
Wees blij dat je er toen bij was ….
Vroeger, ja vroeger... dit is voor iedereen die voor 1980 geboren is.
Als je na 1980 geboren bent, heeft dit niets met jou te maken.
De kinderen van tegenwoordig worden in de watten gelegd. Ben jij als kind opgegroeid in de 50er, 60er of 70er jaren, dan is het, terugkijkend, onvoorstelbaar, dat je zo lang hebt kunnen overleven!
Als kind zaten we in de auto zonder gordel en zonder airbags. Onze
Bedjes waren geschilderd in prachtige kleuren met verf vol met lood en cadmium.
De medicijnflesjes uit de apotheek konden we gewoon open krijgen, net als overigens de fles met bleekmiddel. Deuren en ramen bedreigden continue onze vingertjes. Op de fiets hadden we nooit een helm op.
We dronken water met de mond aan de kraan in plaats van uit een fles.
We bouwden zeepkisten en kwamen er pas op de eerste rit, bergafwaarts, achter, dat we geen rem hadden. Na enige ongelukken konden we daar prima mee omgaan.
's Morgens gingen we naar buiten om te spelen. We bleven de hele dag weg en moesten pas thuis zijn als de straatlantaarns aangingen.
Niemand wist waar we waren en we hadden geen mobiele telefoon mee.
We sneden ons, braken onze botten en tanden en er werd niemand voor aangeklaagd.
Het waren gewoon ongelukken en de enige die schuld had waren we zelf.
Kan jij je nog zgn. "ongelukken" herinneren?
We hadden vechtpartijen en sloegen elkaar een blauw oog. Daar moesten we mee leven. Volwassenen interesseerden zich daar niet voor.
We aten koekjes, brood met dik boter, dronken Cola en werden evengoed niet te dik.
We dronken met vrienden uit dezelfde fles en niemand ging daar dood van.
We hadden geen: Playstation, Nintendo, X-box, Videogames, 64- Tv-zenders, Videofilm, Surround-Sound, een eigen TV, computer en Internet-chatrooms.
Wat wij hadden waren VRIENDEN.
We gingen gewoon naar buiten en daar kwamen we elkaar tegen. We gingen naar hun huis en belden aan. Of we gingen soms gewoon naar binnen zonder aan te bellen. En dat zonder van tevoren af te spreken en zonder dat onze ouders dat wisten. Niemand bracht ons en niemand haalde ons weer op...
Hoe was het in godsnaam mogelijk?
We bedachten zelf spelletjes met stokken en tennisballen. We aten wurmen en die leefden niet voor altijd in onze magen verder. Met de stokken prikten we elkaar bijna nooit in de ogen.
Met voetballen op straat mocht je alleen meedoen als je goed genoeg was.
Als je niet goed genoeg was, moest je met teleurstellingen om leren gaan.
Sommige kinderen waren niet zo goed op school als anderen. Ze haalden onvoldoendes en bleven zitten. Dat leidde niet tot emotionele ouderavonden of zelfs tot veranderde prestatienormen. Soms hadden onze daden consekwenties. Dat was logisch en daar kon zich niemand voor verstoppen.
Als iemand van ons iets verbodens had gedaan, was het normaal, dat de ouders je er niet uithaalden. In tegendeel, ze waren het met de politie eens!
Stel je voor!
Onze generatie heeft vele probleemoplossers en uitvinders, die bereid zijn risico's te nemen, voortgebracht.
We hadden vrijheid, we verzaakten,
We hadden succes en namen verantwoording.
Met al die dingen konden we zeer goed omgaan.
Bij die generatie hoor jij ook.
Wees blij dat je er toen bij was ….
Als een kind dat valt, nooit rechtstaat, zal het nooit kunnen lopen
-
Apolonia - Lid geworden op: 17 sep 2004, 13:45
- Locatie: Cantal fr.
Deze topic trok mijn aandacht om dat er 0 postings waren.
Bij het lezen kon ik mijn lachen niet houden.
Roosje! Als je het mij vraagt zijn de leden nog van voor deze tijd die jij beschrijft.
Op Losse Flodderes ea. een en al zelfspot over de leeftijden.
Maar hier gaat men niet aan.
Ik kom uit een van deze jaren en herken veel wat Roosje schrijft.
Krijg bijna heimwee.
Mijn nichtje 13 ging op school werk week, GSMmen verboden mee tenemen.
Voor hun een soort overlevings week ( ondenkbaar het leven zonder sms)
De eerst 3 dagen huilend naar huis bellen via een toch nog ingesmokkelde GSM hoe ellendig alles was.
Maar aan het eind van de week kregen de Moeders toch nog positiven berichten.
En thuisgekomen zat men de eerste uren trots nog in de Robinson Crusoë roes.
Tot dat de eerste GSM begon te ringen,de SMS en elkaar per minuut opvolgden.
Was het Robinson gevoel al lang weer vergeten.
Ben blij dat ik dat wel nog mocht mee maken en het toen gewoon was.
Zit nu wel achter mijn PC.
Apolonia
Bij het lezen kon ik mijn lachen niet houden.
Roosje! Als je het mij vraagt zijn de leden nog van voor deze tijd die jij beschrijft.
Op Losse Flodderes ea. een en al zelfspot over de leeftijden.
Maar hier gaat men niet aan.
Ik kom uit een van deze jaren en herken veel wat Roosje schrijft.
Krijg bijna heimwee.
Mijn nichtje 13 ging op school werk week, GSMmen verboden mee tenemen.
Voor hun een soort overlevings week ( ondenkbaar het leven zonder sms)
De eerst 3 dagen huilend naar huis bellen via een toch nog ingesmokkelde GSM hoe ellendig alles was.
Maar aan het eind van de week kregen de Moeders toch nog positiven berichten.
En thuisgekomen zat men de eerste uren trots nog in de Robinson Crusoë roes.
Tot dat de eerste GSM begon te ringen,de SMS en elkaar per minuut opvolgden.
Was het Robinson gevoel al lang weer vergeten.
Ben blij dat ik dat wel nog mocht mee maken en het toen gewoon was.
Zit nu wel achter mijn PC.
ApoloniaZouave
-
ED. - Lid geworden op: 16 okt 2003, 19:20
Mijn gedacht, Apolonia! Ik ben er ook enen die vroeger dat alles heeft mogen meebeleven. Het waren, zoals je schrijft, mooie tijden, waar wij als jeugd nog iets mochten doen. Maar, dan hebben wij het over "deugnietterijen" eigen aan het kind zijn en niet wat er vandaag allemaal gebeurd. Wij mogen gelukkig zijn,dat wij nog een plezante jeugd hebben mogen meemaken, achter de Leuvense stoof! Nu, hebben de jonge mensen het moeilijker! Zij krijgen als het ware niet meer de kans om écht kind te zijn.
-
Tillie - Lid geworden op: 28 jul 2004, 23:20
- Locatie: Kempen
En plaats om te spelen is er niet. Het wordt al gauw rondhanggedrag. Want hoe moet je voetballen op een pleintje van een paar vierkante meter.
En ik denk dat er geen reacties zijn omdat we deze tekst soms in lichtelijk andere bewoordingen al in verschillende kranten hebben zien staan.
Wie zou de oorspronkelijk schrijver zijn?
En ik denk dat er geen reacties zijn omdat we deze tekst soms in lichtelijk andere bewoordingen al in verschillende kranten hebben zien staan.
Wie zou de oorspronkelijk schrijver zijn?
Zonder vrouwen gaat het niet, dat heeft zelfs God moeten toegeven.
Duse
Duse
-
Fikske - Lid geworden op: 16 dec 2003, 12:31
- Locatie: W-O 1970
Telkens als ik lees hoe iemand (Roosje) over vroeger verteld heb ik een beetje spijt dat het allemaal voorbij is.
Toch mogen we ons niet blind staren op de “goede oude tijd” en denken dat het vroeger allemaal zoveel beter was.
Veel van wat we ons herinneren krijgt een ‘opgepoetst’ tintje omdat we vol nostalgie terugblikken op een tijd toen we nog jong en vol levenslust waren.
Aan de andere kant heb ik al opgemerkt dat wij geneigd zijn om enkel de prettige dingen te onthouden en de minder aangename kantjes van het vroegere leven te vergeten.
Als ik nu bijvoorbeeld aan de kleinkinderen vertel hoe goed wij ons bij “den troep”(het leger) hebben geamuseerd dan vergeet ik, bewust of onbewust, de vele keren dat we door de modder en het slijk gekropen zijn bij militaire manoeuvres in Duistland, ver van huis. Dan vergeet ik de lange nachten van wacht klopten, buiten, in de koude winter. De dagen dat we ‘koekskes’ kregen (straf) en niet buiten mochten… etc.
Als ze mij vragen “Ach, Peter, vertel nog eens iets plezant van den oorlog!” Dan denk ik niet meer aan de honger en de miserie die we hebben gekend toen ons moeder alleen achterbleef en vader krijgsgevangen was in Spandau (Duisland).
Maar ach, een mens vergeet en wil daar liefst niet meer aan terugdenken.
Anderzijds doet het mij deugd om aan die jonge gasten te vertellen over vroeger en hen te laten meegenieten van onze kwajongensstreken. Of samen met hen in het bos te gaan fietsen (voor zover het nog gaat), of naar zee te trekken voor enkele dagen en ze te latten ravotten op het strand en in de duinen.
Elke leeftijd heeft zo zijn charme vind ik.
Vaak als onze familie samenkomt hoor ik hoe onze kinderen, en schoonkinderen over hun jeugd vertellen en dan vernemen wij soms dingen en schelmenstreken waarvan wij nooit iets geweten hebben (gelukkig maar).
We worden oud !!, schrijft Roosje.
Inderdaad, maar zolang we gezond blijven en kunnen lachen met onze kleine kwaaltjes van stijve knieën en zere rug is het nog zo erg niet.
Wij blijven jong van geest en de mooie herinneringen helpen ons daarbij.
Groeten
Fikske
Toch mogen we ons niet blind staren op de “goede oude tijd” en denken dat het vroeger allemaal zoveel beter was.
Veel van wat we ons herinneren krijgt een ‘opgepoetst’ tintje omdat we vol nostalgie terugblikken op een tijd toen we nog jong en vol levenslust waren.
Aan de andere kant heb ik al opgemerkt dat wij geneigd zijn om enkel de prettige dingen te onthouden en de minder aangename kantjes van het vroegere leven te vergeten.
Als ik nu bijvoorbeeld aan de kleinkinderen vertel hoe goed wij ons bij “den troep”(het leger) hebben geamuseerd dan vergeet ik, bewust of onbewust, de vele keren dat we door de modder en het slijk gekropen zijn bij militaire manoeuvres in Duistland, ver van huis. Dan vergeet ik de lange nachten van wacht klopten, buiten, in de koude winter. De dagen dat we ‘koekskes’ kregen (straf) en niet buiten mochten… etc.
Als ze mij vragen “Ach, Peter, vertel nog eens iets plezant van den oorlog!” Dan denk ik niet meer aan de honger en de miserie die we hebben gekend toen ons moeder alleen achterbleef en vader krijgsgevangen was in Spandau (Duisland).
Maar ach, een mens vergeet en wil daar liefst niet meer aan terugdenken.
Anderzijds doet het mij deugd om aan die jonge gasten te vertellen over vroeger en hen te laten meegenieten van onze kwajongensstreken. Of samen met hen in het bos te gaan fietsen (voor zover het nog gaat), of naar zee te trekken voor enkele dagen en ze te latten ravotten op het strand en in de duinen.
Elke leeftijd heeft zo zijn charme vind ik.
Vaak als onze familie samenkomt hoor ik hoe onze kinderen, en schoonkinderen over hun jeugd vertellen en dan vernemen wij soms dingen en schelmenstreken waarvan wij nooit iets geweten hebben (gelukkig maar).
We worden oud !!, schrijft Roosje.
Inderdaad, maar zolang we gezond blijven en kunnen lachen met onze kleine kwaaltjes van stijve knieën en zere rug is het nog zo erg niet.
Wij blijven jong van geest en de mooie herinneringen helpen ons daarbij.
Groeten
Fikske
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Je hebt gelijk als je het veralgemeend; dat iedereen terugdenkt aan de goede tijden en belevenissen van vroeger. Maar wat voor de éne goed of slecht is is voor de andere misschien wel het omgekeerde. Zo herinner ik me mijn schooltijd; als ik mijn wedervaren uit het internaat doorvertel zie ik de aandachtige jeugd schuddebollen en hardop denken "Wat werden jullie destijds toch gedrild... " Ja, onze opvoeding was dan misschien wel Spartaans in de ogen van het huidig jeugdig volkje, maar daarom niet minder interressant om over te vertellen. Iets waar ze nu hun neus voor ophalen was voor ons destijds een belevenis. Nu kunnen we daar uiteraard ook mee lachen... vroeger niét. Dit om maar te zeggen dat elke herinnering, goede of kwade, vrij relatief is. Bv. dat wij in de winter twee tot drie paar sokken moesten aandoen om geen kouwe tenen te krijgen lijkt nu barbaars; wolgevoerde botinen hadden wij toen nog niet. Dit kan nu wel een slechte gebeurtenis genoemd worden, maar toen was dat alledaagse kost. Dat waren toen de normaalste zaken en wij vonden dat toén "goed". Moest je hetzelfde nu uitfratsen, zou men je beschuldigen van kindermishandeling of weet ik al wat fraais...
Herinneringen zijn m.i. altijd goed... zolang men zich ze nog herinnert !
Herinneringen zijn m.i. altijd goed... zolang men zich ze nog herinnert !
-
hermano - Lid geworden op: 17 mei 2004, 21:11
- Locatie: Aangespoelde
Twee herinneringen tegelijk, dat gebeurt niet dikwijls!
Ik ben ook op internaat geweest en nu zou men dat eerder omschrijven als een strafkamp, geen rechten, alleen plichten, straf voor alles en nog wat (voor een deel verdiend natuurlijk maar ook willekeur, zoontjes van rijke ouders die grote stortingen deden werden veel meer gespaard), koude slaapzalen met chambrettes, koud water om ons te wassen, koude refter, slecht eten, alle dagen naar de mis, 's avonds nog maar eens naar de kapel, de meeste tijd (buiten de normale klas) in de studiezaal, niets privé ... We deden niet veel anders dan in de studie zitten en in de kapel en dan moesten we alle weken nog iets vinden om te biechten, je kon toch niet zeggen: eerwaarde, deze week heb ik niets misdaan? Waarschijnlijk kreeg je dan weer straf wegens hoogmoed of ze zouden toch wel iets vinden. Een gevangenis nu is stukken plezanter en toch waren we zelfs daar niet ongelukkig.
Later moest ik ook naar het leger en dan zegden ze mij dat ik daar wel zou leren wat tucht was. Het leger? Tucht? Ze kenden het begin van tucht nog niet, voor mij was dat een lachspel in vergelijking met het internaat. Ik vroeg mij af of de instructeurs een jaar internaat met ons regime wel zouden overleven, wij hadden dat gepresteerd, maar die luxesoldaatjes?Ik heb er goede herinneringen aan, veel jonge gasten bijeen is altijd wel plezant, maar ik herinner mij ook nog het zinloze, de modder, sneeuw, vrieskou, het verloren jaar waar niemand iets aan had, maar ook dat jaar is voorbij gegaan zonder schade. We hadden onze plicht gedaan, dat jaar zijn de Russen niet durven komen.
Ik ben ook op internaat geweest en nu zou men dat eerder omschrijven als een strafkamp, geen rechten, alleen plichten, straf voor alles en nog wat (voor een deel verdiend natuurlijk maar ook willekeur, zoontjes van rijke ouders die grote stortingen deden werden veel meer gespaard), koude slaapzalen met chambrettes, koud water om ons te wassen, koude refter, slecht eten, alle dagen naar de mis, 's avonds nog maar eens naar de kapel, de meeste tijd (buiten de normale klas) in de studiezaal, niets privé ... We deden niet veel anders dan in de studie zitten en in de kapel en dan moesten we alle weken nog iets vinden om te biechten, je kon toch niet zeggen: eerwaarde, deze week heb ik niets misdaan? Waarschijnlijk kreeg je dan weer straf wegens hoogmoed of ze zouden toch wel iets vinden. Een gevangenis nu is stukken plezanter en toch waren we zelfs daar niet ongelukkig.
Later moest ik ook naar het leger en dan zegden ze mij dat ik daar wel zou leren wat tucht was. Het leger? Tucht? Ze kenden het begin van tucht nog niet, voor mij was dat een lachspel in vergelijking met het internaat. Ik vroeg mij af of de instructeurs een jaar internaat met ons regime wel zouden overleven, wij hadden dat gepresteerd, maar die luxesoldaatjes?Ik heb er goede herinneringen aan, veel jonge gasten bijeen is altijd wel plezant, maar ik herinner mij ook nog het zinloze, de modder, sneeuw, vrieskou, het verloren jaar waar niemand iets aan had, maar ook dat jaar is voorbij gegaan zonder schade. We hadden onze plicht gedaan, dat jaar zijn de Russen niet durven komen.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Ed, Hermano e.a. Waar is de tijd ? Nee, niet dat dagblad of die website, maar onze internentijd ? En niet alleen dat, ook dat boekje. Ik weet niet wie van mijn broers dat hier heeft scheefgeslagen, maar ik ben dat kwijt.
Mochten jullie dat ooit in handen krijgen, je zal veel gelijkenissen met jullie studententijd ervaren: "Het Pastoorsfabriekje". Het is geschreven door een oud-leerling aan het Klein Seminarie te Hoogstraten. Het behandelt wel delen van voor met ook een groot gedeelte van na de 2e wereldoorlog. Op een paar details na veruit datzelfde wat ik in de zestiger jaren daar ook beleefde.
De slaapzalen "St. Jan" en "St. Aloisius", de refter met de bepleisterde lange tafels, de studiezaal met de metershoge banken, de netjes-op-een-rij -pianozaaltjes, en de wasruimten onder de theaterzaal.
De retraites, strafstudies, wandelingen, Vlaamse kermissen, schooluitstappen en vacanties. Nee, niet die welke we thuis doorbrachten, maar deze waar we binnen moesten blijven.
Allemaal leuke herinneringen... waar soms nog met weemoed aan teruggedacht wordt...
Mochten jullie dat ooit in handen krijgen, je zal veel gelijkenissen met jullie studententijd ervaren: "Het Pastoorsfabriekje". Het is geschreven door een oud-leerling aan het Klein Seminarie te Hoogstraten. Het behandelt wel delen van voor met ook een groot gedeelte van na de 2e wereldoorlog. Op een paar details na veruit datzelfde wat ik in de zestiger jaren daar ook beleefde.
De slaapzalen "St. Jan" en "St. Aloisius", de refter met de bepleisterde lange tafels, de studiezaal met de metershoge banken, de netjes-op-een-rij -pianozaaltjes, en de wasruimten onder de theaterzaal.
De retraites, strafstudies, wandelingen, Vlaamse kermissen, schooluitstappen en vacanties. Nee, niet die welke we thuis doorbrachten, maar deze waar we binnen moesten blijven.
Allemaal leuke herinneringen... waar soms nog met weemoed aan teruggedacht wordt...
-
zandmannetje - Lid geworden op: 02 feb 2003, 23:15
- Locatie: Het land met meer ministers dan inwoners
Profiteer er dus van, je bent wel oud, maar toch niet zo oud als je zal worden...
Zo, dat was het dan.
Heb nog een goed leven en we zien mekaar misschien weer in de hel.
Tot zolang dan zal zandmannetje jou wel in slaap lullen !
Heb nog een goed leven en we zien mekaar misschien weer in de hel.
Tot zolang dan zal zandmannetje jou wel in slaap lullen !
-
hermano - Lid geworden op: 17 mei 2004, 21:11
- Locatie: Aangespoelde
TLL, ik ken dat boekje ook, maar ik heb het nooit gehad.
Wij woonden in een gewoon rijhuis met een afgesloten hof daarachter (nu heet dat een tuin), maar van op de verdieping kon je de achterkant van de huizen zien in de volgende straat. Vlak achter ons woonde een jongen die bij mij in de klas zat en ik kreeg van mijn moeder regelmatig de opmerking dat daar altijd licht brandde op zijn kamer op de verdieping, en ik zat zogezegd altijd op straat, "en hij was de eerste van de klas en ik was maar de tweede"! Kon ik daar nu aan doen dat er zoveel te beleven viel, dat er zoveel meer was dan die school en "de eerste zijn"? Twee kilometer verder was een kanaal met sluizencomplex, proper water, er was geen scheepvaart want de doorsteek was nog niet gemaakt, we konden daar zwemmen, er waren zoveel braakliggende gronden waar we gingen voetballen, grote werken waren bezig om bezinkingsputten aan te leggen voor watervoorziening, verschillende hectaren groot, en overal hadden ze mij toch nodig zeker, wat is dat nu, anders geraakte het misschien helemaal niet af. Bovendien was het eigenlijk niet eens waar, want ik heb altijd alle boeken gelezen die er maar te vinden waren, alles wat enigszins geschikt was voor mijn leeftijd kende ik en mijn uitslagen waren zelfs niet zo slecht.
Ik ging nog naar de gemeenteschool, schoolplicht tot 14 jaar, dus er was ook nog een zevende en een achtste leerjaar. Toen was het de gewoonte dat we maar naar de gemeenteschool gingen tot het 3de of 4de leerjaar, daarna naar het college in de stad. In het 3de leerjaar liep het dan helemaal mis, voor het paasverlof waren er examens geweest en de laatste schooldag kwamen de ouders dan zoontje maar vooral het rapport afhalen. Ik vond het zoals gewoonlijk niet slecht, 2de op 44, en normaal had die onderwijzer moeten zeggen "Goed gewerkt, proficiat" maar weet je wat die plezante in plaats daarvan tegen mijn moeder durfde te zeggen? "Och madam, als hij zou willen zou hij gemakkelijk de eerste kunnen zijn"! Lap, mijn moeder keek naar mij en ze zei zoiets van "Ja ja, als hij wat minder op straat zou zitten ... we zullen daar best maar iets aan doen" en mijn lot was beslist.
Normaal had ik na dat jaar zoals de anderen per fiets naar het college moeten gaan, maar ik moest 20 km verder in Antwerpen op internaat. Mijn broer is veel ouder en ook hij had teveel op straat gezeten, hij had dokter of ingenieur moeten worden en hij heeft het niet gedaan. Gevolg: acht jaar oud, onschuldig veroordeeld tot 7 jaar strafkamp voor iets dat mijn broer niet gedaan heeft en voor iets anders dat ik niet gedaan heb, namelijk de eerste zijn.
Voor wij "aanvaard" werden als intern moesten alle uitslagen binnen en een attest van de pastoor dat je wel een goede katholiek was, regelmatig naar de mis en te biechten, mocht ik dat op tijd hebben geweten zou ik de jaren voordien zeker alle missen hebben gebrost. Dan nog bijna twee maanden wachten en het bericht kwam per brief: toegelaten!
Wat ik kwijt ben en wat ik jammer vind was het "schoolreglement", een ellenlange lijst van alles wat niet mocht (en vermoedelijk een bijna even lange lijst van wat moest). Ik ken maar enkele dingen meer zoals op straat niet lopen, niet spelen, niet blijven staan, niet slenteren, niet in groep, niet per twee, niet roken, niet drinken, niet eten (ook kauwgom) niet ... maar ik denk wel dat we gewoon mochten stappen (helemaal alleen), niet te rap en niet te traag, recht naar het station of naar huis langs de kortste weg, en er stonden nog "controleurs" ook. Eigenaardig maar over meisjes herinner ik mij niets in dat reglement, waarschijnlijk bestonden die toen nog niet. Verder mochten wij zelfs geen lid worden van gelijk welke vereniging of club, zoals een voetbalclub of de Chiro (met de onderpastoor als proost!) zonder voorafgaande en schriftelijke toestemming van het college. Op de speelplaats mocht ook al niets, je moest "spelen" en zeker niet staan praten per twee, dan kreeg je weeral straf, en trouwens waarom dat "met twee" nu zo erg was heb ik maar veel jaren later begrepen, ze hebben ons dat toen niet uitgelegd.
Het normale tarief voor straf was altijd 10 blz., opgelegde onnozelheid, en zelfs internen kregen "retenu" op donderdagnamiddag (halve dag les en dan was er een uitstap dus je kon niet mee, maar dat was meestal toch maar een lange wandeling). Als je die 10 blz. niet schreef, dan kreeg je dus strafstudie van 14.00 tot 16.00 uur, maar daar moest je maar 8 blz. schrijven (2 blz. winst!) en je mocht zelf kiezen over wat, dus over de lessen voor de volgende dag natuurlijk. Bovendien kon er nog uitzonderlijk een tweede bijkomende strafstudie zijn van 16.00 tot 18.00 uur, die maar heel zelden gegeven werd, met nog eens 8 blz., maar dan was je ook gerust voor de rest van de week, alle andere straffen maakte je dan gewoon niet en je kon zowat je eigen zin doen. Dan zie je van hier dat ik die 10 blz. ging schrijven, nog liever strafstudie (zelfs 2), maar dat al die slimme leraars niet doorhadden dat ik het gewoon bewust deed begrijp ik nog altijd niet.
Normaal mochten we elke zaterdagmiddag naar huis (les tot 13.00 uur of zoiets), wekelijks was er rapport en de cijfers waren van 1 (zeer goed) - 2 (goed) - 3 (voldoende) - 4 en 5 (slecht en zeer slecht). Eén enkele 3 op één vak betekende het weekend daar blijven, maar om de 14 dagen moest alleman naar huis. Bij mij thuis hebben ze waarschijnlijk gedacht dat wij maar om de 14 dagen naar huis mochten!
Dat internaat met zijn regels betekende uiteindelijk niets, een periode die voorbijgaat, soms meespelen, meestal tegenwerken, je uiteindelijk niets meer aantrekken, maar het ergste was dat je thuis "uitgeschakeld" was. Voor zaterdagnamiddag of zondag hadden de anderen dingen afgesproken en zelf wist je van niets, veel plezante dingen liep je mis omdat je heel de week op een verkeerde plaats zat. De band met de gasten uit je eigen gemeente en zelfs uit je eigen straat gaat verloren, je wordt een soort vreemde, niet alleen in het weekend maar ook tijdens de schoolvakanties, het is moeilijk om de draad terug op te nemen, om terug bij die groep te behoren, en je eigen kameraden zitten dan ook thuis in Antwerpen, in Hoogstraten, in Berchem ..., dus veel te ver.
Spijtig van dat reglement, want ik zou het eens graag laten zien aan mijn kinderen, die vinden nu al dat ze "niets mogen" en dat wij te streng zijn.
Wij woonden in een gewoon rijhuis met een afgesloten hof daarachter (nu heet dat een tuin), maar van op de verdieping kon je de achterkant van de huizen zien in de volgende straat. Vlak achter ons woonde een jongen die bij mij in de klas zat en ik kreeg van mijn moeder regelmatig de opmerking dat daar altijd licht brandde op zijn kamer op de verdieping, en ik zat zogezegd altijd op straat, "en hij was de eerste van de klas en ik was maar de tweede"! Kon ik daar nu aan doen dat er zoveel te beleven viel, dat er zoveel meer was dan die school en "de eerste zijn"? Twee kilometer verder was een kanaal met sluizencomplex, proper water, er was geen scheepvaart want de doorsteek was nog niet gemaakt, we konden daar zwemmen, er waren zoveel braakliggende gronden waar we gingen voetballen, grote werken waren bezig om bezinkingsputten aan te leggen voor watervoorziening, verschillende hectaren groot, en overal hadden ze mij toch nodig zeker, wat is dat nu, anders geraakte het misschien helemaal niet af. Bovendien was het eigenlijk niet eens waar, want ik heb altijd alle boeken gelezen die er maar te vinden waren, alles wat enigszins geschikt was voor mijn leeftijd kende ik en mijn uitslagen waren zelfs niet zo slecht.
Ik ging nog naar de gemeenteschool, schoolplicht tot 14 jaar, dus er was ook nog een zevende en een achtste leerjaar. Toen was het de gewoonte dat we maar naar de gemeenteschool gingen tot het 3de of 4de leerjaar, daarna naar het college in de stad. In het 3de leerjaar liep het dan helemaal mis, voor het paasverlof waren er examens geweest en de laatste schooldag kwamen de ouders dan zoontje maar vooral het rapport afhalen. Ik vond het zoals gewoonlijk niet slecht, 2de op 44, en normaal had die onderwijzer moeten zeggen "Goed gewerkt, proficiat" maar weet je wat die plezante in plaats daarvan tegen mijn moeder durfde te zeggen? "Och madam, als hij zou willen zou hij gemakkelijk de eerste kunnen zijn"! Lap, mijn moeder keek naar mij en ze zei zoiets van "Ja ja, als hij wat minder op straat zou zitten ... we zullen daar best maar iets aan doen" en mijn lot was beslist.
Normaal had ik na dat jaar zoals de anderen per fiets naar het college moeten gaan, maar ik moest 20 km verder in Antwerpen op internaat. Mijn broer is veel ouder en ook hij had teveel op straat gezeten, hij had dokter of ingenieur moeten worden en hij heeft het niet gedaan. Gevolg: acht jaar oud, onschuldig veroordeeld tot 7 jaar strafkamp voor iets dat mijn broer niet gedaan heeft en voor iets anders dat ik niet gedaan heb, namelijk de eerste zijn.
Voor wij "aanvaard" werden als intern moesten alle uitslagen binnen en een attest van de pastoor dat je wel een goede katholiek was, regelmatig naar de mis en te biechten, mocht ik dat op tijd hebben geweten zou ik de jaren voordien zeker alle missen hebben gebrost. Dan nog bijna twee maanden wachten en het bericht kwam per brief: toegelaten!
Wat ik kwijt ben en wat ik jammer vind was het "schoolreglement", een ellenlange lijst van alles wat niet mocht (en vermoedelijk een bijna even lange lijst van wat moest). Ik ken maar enkele dingen meer zoals op straat niet lopen, niet spelen, niet blijven staan, niet slenteren, niet in groep, niet per twee, niet roken, niet drinken, niet eten (ook kauwgom) niet ... maar ik denk wel dat we gewoon mochten stappen (helemaal alleen), niet te rap en niet te traag, recht naar het station of naar huis langs de kortste weg, en er stonden nog "controleurs" ook. Eigenaardig maar over meisjes herinner ik mij niets in dat reglement, waarschijnlijk bestonden die toen nog niet. Verder mochten wij zelfs geen lid worden van gelijk welke vereniging of club, zoals een voetbalclub of de Chiro (met de onderpastoor als proost!) zonder voorafgaande en schriftelijke toestemming van het college. Op de speelplaats mocht ook al niets, je moest "spelen" en zeker niet staan praten per twee, dan kreeg je weeral straf, en trouwens waarom dat "met twee" nu zo erg was heb ik maar veel jaren later begrepen, ze hebben ons dat toen niet uitgelegd.
Het normale tarief voor straf was altijd 10 blz., opgelegde onnozelheid, en zelfs internen kregen "retenu" op donderdagnamiddag (halve dag les en dan was er een uitstap dus je kon niet mee, maar dat was meestal toch maar een lange wandeling). Als je die 10 blz. niet schreef, dan kreeg je dus strafstudie van 14.00 tot 16.00 uur, maar daar moest je maar 8 blz. schrijven (2 blz. winst!) en je mocht zelf kiezen over wat, dus over de lessen voor de volgende dag natuurlijk. Bovendien kon er nog uitzonderlijk een tweede bijkomende strafstudie zijn van 16.00 tot 18.00 uur, die maar heel zelden gegeven werd, met nog eens 8 blz., maar dan was je ook gerust voor de rest van de week, alle andere straffen maakte je dan gewoon niet en je kon zowat je eigen zin doen. Dan zie je van hier dat ik die 10 blz. ging schrijven, nog liever strafstudie (zelfs 2), maar dat al die slimme leraars niet doorhadden dat ik het gewoon bewust deed begrijp ik nog altijd niet.
Normaal mochten we elke zaterdagmiddag naar huis (les tot 13.00 uur of zoiets), wekelijks was er rapport en de cijfers waren van 1 (zeer goed) - 2 (goed) - 3 (voldoende) - 4 en 5 (slecht en zeer slecht). Eén enkele 3 op één vak betekende het weekend daar blijven, maar om de 14 dagen moest alleman naar huis. Bij mij thuis hebben ze waarschijnlijk gedacht dat wij maar om de 14 dagen naar huis mochten!
Dat internaat met zijn regels betekende uiteindelijk niets, een periode die voorbijgaat, soms meespelen, meestal tegenwerken, je uiteindelijk niets meer aantrekken, maar het ergste was dat je thuis "uitgeschakeld" was. Voor zaterdagnamiddag of zondag hadden de anderen dingen afgesproken en zelf wist je van niets, veel plezante dingen liep je mis omdat je heel de week op een verkeerde plaats zat. De band met de gasten uit je eigen gemeente en zelfs uit je eigen straat gaat verloren, je wordt een soort vreemde, niet alleen in het weekend maar ook tijdens de schoolvakanties, het is moeilijk om de draad terug op te nemen, om terug bij die groep te behoren, en je eigen kameraden zitten dan ook thuis in Antwerpen, in Hoogstraten, in Berchem ..., dus veel te ver.
Spijtig van dat reglement, want ik zou het eens graag laten zien aan mijn kinderen, die vinden nu al dat ze "niets mogen" en dat wij te streng zijn.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
We zitten met een uil ! En wat voor een... een "oehoe". Nu VTM en RTV er een reportage aan gewijd heeft valt het mij ineens op wat een aandacht een, voor onze streken, rare vogel verdient. En dan nog te bedenken dat er van die andere rare vogel geen beeldmateriaal getoond werd. Op het ogenblik van die opnamen was ik ook te velde. Ik zag nog met veel omhaal de camera in mijn richting draaien, maar aan die flosj van een geluidsman kon ik niet aan. Die ploeg stond aan de andere zijde van de straat een buurtbewoner te interviewen. Waarschijnlijk was ik bij de namontage al gaan vliegen...
Ik heb die uil, die nu eens niet op de pereboom zat, ook in levende lijve gezien. Prachtig beest, als je het mij vraagt. Waarom ze die niet laten zitten waar ie graag zit, is me een raadsel. Daar heeft ie prooi genoeg. Z'n stek ligt meestal in de buurt van duiventillen, en naar ik meen gehoord te hebben heeft ie erg veel zin in kampioeneduiven. En die van de wereldvermaarde Gebrs. Janssen zullen bij hem wel in de smaak vallen. Zelfs Jappen en Chinezen komen er aan de vloer om duiveeieren op te kopen.
Meestal verstopt ie zich tussen het naaldloof van een spar of den (ben zelf niet goed in naalden) en heeft zo een uitzicht op de speelplaats van de school en de achtertuintjes daaromheen. Maar dat ie gene gewone uil is heeft een van de oudsten uit de school kunnen ervaren. Hij wou die eens uithalen uit die boom, was erin geklommen en toen mijnheer "oehoe" eens knipoogde lag die jonge man alweer onderaan de stam, den uil...
Er doen de wildste verhalen de rondte omtrent dat beest. Hij zou de kindjes verschrikken en 's nachts de buurt wakker houden met zijn roep.
Nou, van mij mag ie rust z'n deuntje komen doen hier samen met de kikkers en kauwen kan ie dan orkestleider spelen in dat animalkoor...
TLL
Ik heb die uil, die nu eens niet op de pereboom zat, ook in levende lijve gezien. Prachtig beest, als je het mij vraagt. Waarom ze die niet laten zitten waar ie graag zit, is me een raadsel. Daar heeft ie prooi genoeg. Z'n stek ligt meestal in de buurt van duiventillen, en naar ik meen gehoord te hebben heeft ie erg veel zin in kampioeneduiven. En die van de wereldvermaarde Gebrs. Janssen zullen bij hem wel in de smaak vallen. Zelfs Jappen en Chinezen komen er aan de vloer om duiveeieren op te kopen.
Meestal verstopt ie zich tussen het naaldloof van een spar of den (ben zelf niet goed in naalden) en heeft zo een uitzicht op de speelplaats van de school en de achtertuintjes daaromheen. Maar dat ie gene gewone uil is heeft een van de oudsten uit de school kunnen ervaren. Hij wou die eens uithalen uit die boom, was erin geklommen en toen mijnheer "oehoe" eens knipoogde lag die jonge man alweer onderaan de stam, den uil...
Er doen de wildste verhalen de rondte omtrent dat beest. Hij zou de kindjes verschrikken en 's nachts de buurt wakker houden met zijn roep.
Nou, van mij mag ie rust z'n deuntje komen doen hier samen met de kikkers en kauwen kan ie dan orkestleider spelen in dat animalkoor...
TLL
-
Gast
In het relaas van hermano herken ik zeer duidelijk mijn eigen jeugdjaren op school, op straat en op internaat!
Bij sommige passages kreeg ik zelfs de indruk dat we in hetzelfde dorp, in dezelfde familie, op dezelfde school vertoefden...met dezelfde strenge regels en voorschriften allerhande!
Wàt een tijd, zeg!
En...met al zijn beperkingen toch een "zalige" tijd want... leven was toen nog eenvoudig, simpel en duidelijk!
hermano, je bent er briljant in geslaagd de "sfeer van toen" terug op te roepen...alleen mankeer ik nog de "eigen geuren" van de chambrettes-zaal, de klaslokalen, de studiezaal, de kapel, enz...
Tja, nostalgie en weemoed van...toen!!
Bij sommige passages kreeg ik zelfs de indruk dat we in hetzelfde dorp, in dezelfde familie, op dezelfde school vertoefden...met dezelfde strenge regels en voorschriften allerhande!
Wàt een tijd, zeg!
En...met al zijn beperkingen toch een "zalige" tijd want... leven was toen nog eenvoudig, simpel en duidelijk!
hermano, je bent er briljant in geslaagd de "sfeer van toen" terug op te roepen...alleen mankeer ik nog de "eigen geuren" van de chambrettes-zaal, de klaslokalen, de studiezaal, de kapel, enz...
Tja, nostalgie en weemoed van...toen!!
-
hermano - Lid geworden op: 17 mei 2004, 21:11
- Locatie: Aangespoelde
Juist Goliard (niet kwaad worden dat ik je weer gelijk geef!) maar TLL had die sfeer al wel opgeroepen. Zoals de eerste posting van Roosje al aangeeft: we hebben het allemaal overleefd, we hebben er plezier in gehad, we hebben ons (zelfs met miserie) goed geamuseerd en we hebben toch iets van ons leven gemaakt.
Die dure duiven van TLL doen mij ook nog aan zoiets denken van vroeger. Onze gebuur was ook een duivenmelker, hij had nu niet bepaald van die superduiven, maar toch ... Hij had een duif gekocht voor 1.500 frank en dat was in 1956-1957, toen ging het vermoedelijk om twee maanden pree voor een gewone mens en die was niet teruggekeerd. Grote ramp natuurlijk wat ik pas later goed kon begrijpen omdat ik toen nog geen besef had van 1.500 frank, ik was nog blij met 5 frank.
Voor de was hadden wij al zo een halfautomatische wasmachine, een grote ketel met daarin een houten kruis dat links en rechts telkens een halve slag draaide en terug, en onderaan een "gasbrander" om het water aan de kook te houden. Spoelen moest nog met de hand gebeuren in een "basseng" met blauwsel, er stond ook een droogzwierder, een simpel ding dat maar op één snelheid draaide, dat je trouwens bij het zwieren moest tegenhouden of het stond bij de geburen. Daarna werd het wit goed nog "gebleekt" als het goed weer was, op de "bleek", een stuk grasveld achterin onze tuin. Wel, ik wist waar die duif was omdat ik op die bleek nog enkele resten en slagpennen had gevonden, met een deel van de stempel van onze gebuur. Onze kat was blijkbaar ook eens duur gaan dineren, pigeon au voisin of zoiets, ik heb de resten dan maar stilletjes in de tuin begraven en ik heb het nooit verteld. Ik hoop dat die mens niet meer op zijn duif staat te wachten!
Die dure duiven van TLL doen mij ook nog aan zoiets denken van vroeger. Onze gebuur was ook een duivenmelker, hij had nu niet bepaald van die superduiven, maar toch ... Hij had een duif gekocht voor 1.500 frank en dat was in 1956-1957, toen ging het vermoedelijk om twee maanden pree voor een gewone mens en die was niet teruggekeerd. Grote ramp natuurlijk wat ik pas later goed kon begrijpen omdat ik toen nog geen besef had van 1.500 frank, ik was nog blij met 5 frank.
Voor de was hadden wij al zo een halfautomatische wasmachine, een grote ketel met daarin een houten kruis dat links en rechts telkens een halve slag draaide en terug, en onderaan een "gasbrander" om het water aan de kook te houden. Spoelen moest nog met de hand gebeuren in een "basseng" met blauwsel, er stond ook een droogzwierder, een simpel ding dat maar op één snelheid draaide, dat je trouwens bij het zwieren moest tegenhouden of het stond bij de geburen. Daarna werd het wit goed nog "gebleekt" als het goed weer was, op de "bleek", een stuk grasveld achterin onze tuin. Wel, ik wist waar die duif was omdat ik op die bleek nog enkele resten en slagpennen had gevonden, met een deel van de stempel van onze gebuur. Onze kat was blijkbaar ook eens duur gaan dineren, pigeon au voisin of zoiets, ik heb de resten dan maar stilletjes in de tuin begraven en ik heb het nooit verteld. Ik hoop dat die mens niet meer op zijn duif staat te wachten!