Clair-obscur

[bioske]

Juist Bioske,hoe jij "het" bekijkt,wat dat dan ook wezen mag,
zal mij een zorg zijn,'k zal er mijn slaap niet voor laten.
Als jij je gelukkig voelt om hier als stoorzendertje te komen
figureren met totaal onbeduidende commentaar wil ik je daarvan
niet weerhouden.Je doet maar,en misschien kan er nog wat
uit groeien,zodat we ook van jou ten lange laatste toch nog
iets zinnigs te lezen krijgen!Je weet nooit hé!
En dat ik nu nog niet slaap,komt ZEKER NIET door jou,
'k heb wel beters te doen.

Alterego

tsss...is dit nu om te ergeren of is dit nu ludiek bedoeld??

[uvi]

De reanimatie van de roos


Gewoon omdat ik het een mooie titel vind.
Zo zit ik in mekaar. Zo denk ik, zo pen ik.
Ik ben wat ik schrijf, ik schrijf wat ik ben.

Zopas, zoals gisteren,
was ik weer bezig met de palliatieve zorgen van het boeket rozen
dat mijn geliefde mij gaf nu al meer dan een week geleden.

Samen met de reanimatie kreeg ik een pak gedachten cadeau. Zo gaat dat.
Er waren enkele bloemen die in het midden van hun stengel zwart zagen.
Geen water en dus geen leven meer door lieten.
Ze waren duidelijk geknakt in hun jeugdig bestaan.

Ook voor rozen zijn de puberjaren blijkbaar erg belangrijk.
Toen ik die 'delinquentjes' in een apart vaasje wilde opvangen,
kreeg ik ze maar niet in een soepele ver-houding gezet.
Ze keerden elkaar de kelk toe.

Net mensen, dacht ik.
Of hoe de opvoeding van rozen al begint bij het plukken.
Geknakt krijgen ze later minder kansen.


En van de bloemen naar de mensen, de vergeten slogan indachtig:
"Bloemen houden van mensen."
Als nu de mensen nog van elkaar houden, dan zijn de bloemen ook gelukkig.

Nog nooit zoveel beweging op m'n speelplaats gehad.
Boeiend. Verhelderend.
Het virtuele leven zoals het is ...

Mensen verkleed in woorden. Da's internet.
Maar je mag het ook omdraaien.
Dan kijken die mensen in de spiegel van hun woorden.
En wie of wat zien ze dan?


Dankjewel, Bosrankje,voor je interventie,
O, maar voor mij mag alles blijven staan.
Laat er je kostbare slaap niet voor.

Ieder woord van mij, hier en elders, mag gewikt en gewogen worden.
Nooit wil ik iemand kwetsen. Zo ben ik in het échte leven ook.
Waarom zou ik mij dan in het virtuele leven anders gedragen?

Omdat er geen "drempel" is?
De afwezigheid van de aanwezigheid?
Geen ogen om in te kijken?

Scripta manent... o, dit doet me denken aan Visje.
Zo eerlijk als een 'goudvisje'. Wat ben jij hier onmisbaar, Visje!
En dit meen ik, geloof me. ik zal je ook uitleggen "waarom".

Schrijvers hebben we hier in overvloed.
Je kan er een melkwegstelsel mee plaveien!
Maar lezers?!

En toch zijn we daar naar op zoek. Wij, inclusief ondergetekende!
Zonder lezer, geen schrijver.
Want wie gaat ons dan vertellen: hoe goed we zijn?

Give, Ria, Tinneke, Robol, Bioske, Yelly-jeppo ... en zovele anderen ...
Wat zijn jullie schitterende lezers!
Mea maxima culpa, ik kan blijkbaar slechts schrijven. Sorry.

Mag ik tot slot nog een pleidooi houden voor "bewondering".
En dan spreek ik als ervaringsdeskundige.
Zoals jullie weten heb ik een "admiratie" voor:
Bernard Dewulf, Herman de Coninck, Luuk Gruwez, Leonard Nolens, Eddy van Vliet,
Paul Snoeck, Hugo Camps,
help, ... allemaal mannen .... Erwin Mortier, jongens nu kom ik al bij de 'andere kant' ...
enz. enz.

Het is een zalig gevoel te kunnen bewonderen.
En dat begint bij verwonderen.
En als je wat schrapt, dan kom je telkens bij het "wonder" terecht.

Mag ik jullie voor het weekend veel bewondering wensen.
Daarna mag het ook nog ...

Oei, voor alle duidelijkheid, en vooraleer ik beticht word van enige 'paasbloemachtige' kwaal:

bewondering voor échte schrijvers, bedoel ik, (dus niet voor deze jongen)
of gewoon
voor het blauw, het licht of het wit, een pluisje of een plekje schaduw, een glimlach of een krokus, een druppeltje dauw, in een vrouwenmantel of aan sprietje gras,
het mag ook een koolmees of een merel zijn, een nest of een villa ...
....




Uvi
Net nonkel pater

Iedere lezer is hier een graag geziene gast.
Met of zonder woorden.

En al diegenen die ik nog niet vermeldde,
denook, Soitke ... da's lang geleden ...

en ja ook jij die ik vergeten ben ... !

[Raaike]

Raaike

[visje70]

goeie middag uvi,

"een stenen ochtend" ,mooi héél mooi !

"de reanimatie van een roos" evenzo !

uvi schreef:
Net mensen, dacht ik.
Of hoe de opvoeding van rozen al begint bij het plukken.
Geknakt krijgen ze later minder kansen.

niets is minderwaar ,uvi !
dank voor alles..
een warmegroet van visje......

[denook]

Hallo, beste uvi,

Het is inderdaad al een tijdje geleden dat ik nog iets
liet horen.
Dat wil niet zeggen dat ik je niet meer lees; integendeel,
ik lees en herlees, denk na en mijmer bij al wat je schrijft.

Je weet waarschijnlijk wel hoe de inktstroom een beetje
eenzijdig is stil gevallen. 'Jij' bent voor mij 'als schrijver'
niet veranderd; 'ik' bij u 'als mens' des temeer, denk ik ...
Ik vind anders geen uitleg.

groeten in vriendschap - -denook - -

[uvi]

groetjes

piepje

Heb jij die malle merel zo prachtig in beeld gevangen?
Knap!

Gisteren hing de zon als een leeuwerik te bidden
aan de hemel. Bedrieglijk blauw.

Vanochtend: grijs gezond?



Uvi

[uvi]

Hallo, beste uvi,

Het is inderdaad al een tijdje geleden dat ik nog iets
liet horen.
Dat wil niet zeggen dat ik je niet meer lees; integendeel,
ik lees en herlees, denk na en mijmer bij al wat je schrijft.

Je weet waarschijnlijk wel hoe de inktstroom een beetje
eenzijdig is stil gevallen. 'Jij' bent voor mij 'als schrijver'
niet veranderd; 'ik' bij u 'als mens' des temeer, denk ik ...
Ik vind anders geen uitleg.

groeten in vriendschap - -denook - -

De amicitia



Beste denook,

Ik kan me vergissen, maar zover ik me herinner
kwam het laatste vlekje inkt uit mijn pen.

Maar, zie dit niet als een competitie in de vriendschap.
Die kan je immers nooit afdwingen, die krijg je gewoon cadeau.

Vriend en vriendschap,
deze woorden neem ik zelf slechts met huiver in de mond.
Het is zo'n zeldzaam goed dat ik het niet wil devalueren
door een overdreven of onoordeelkundig gebruik ervan.

Ik heb een vriend. Dat hoop ik tenminste.
Het is meer dan een jaar geleden dat ik 'm zag.
Maar als hij telefoneert is het net of het gisteren was.

De tijd krijgt geen kans om zich tussen ons te nestelen.
En de warmte is er meteen. Een ononderbroken stroom.
Niet getemperd door afstand of afwezigheid.

Je mag mij altijd schrijven.
Maar zonder opgelegde verwachtingen of tijdsschema
voor een antwoord.

Mag ik Kahlil Gibran parafraseren:

"Jouw vrienden zijn jouw vrienden niet."

En dat mooie beeld van zand op een hand.
Als je grijpt dan sijpelt het weg door je vingers.
Hou je ze open dan blijft het rustig liggen in je palm.

Ik wens je nog een heerlijk en creatief weekend.
En hoop dat je deze woorden leest zoals ze bedoeld zijn.

Genegen,

Uvi

[uvi]

Porno voor onze pensioenen


Patrick exporteert porno. Naar Spanje.
Ik zag het gisterenavond op 'Terzake'.
En als Bracke het zegt, dan zal het wel belangrijk en waar zijn, zeker.
Trouwens Patrick himself kwam het graag voor de camera in extenso uitleggen.

Waar wij Vlamingen groot in zijn. En dan zeker een havenstad. Met A.
Kennis en export. Patrick heeft de expertise. En de Porno. Een Hot item.

Willen we onze pensioenen nog blijven betalen dan moeten we voortdurend innoveren.
Jaja, deze alarmkreet van de Beroepsvereniging voor Ondernemers, hoorde ik ook op tv.
Ik kijk vooral naar Canvas, ben een meerwaardezoeker. Zo kom ik aan mijn trekken.
De kennismaatschappij van de hardwerkende Vlaming. Porno, dus, als orgaan van innovatie.

Hoewel.
Enkele gepensionneerde hoertjes kwamen vol nostalgie over die goeie ouwe tijd klagen.
Ach, waar televisie goed voor is. Met hun kop in beeld. Toen met wat anders onder de lakens.
De straten waar ze doorliepen lagen er leeg en sexieloos bij.
Geen lichtjes van de Schelde meer. Geen gordijntjes meer die open schoven als de mannen op bedevaart kwamen. Weg ouderwetse romantiek. Ook daar.
Alles was nu samengeperst in een 'fabrieksgebouw'. Met een luxueuse naam: Villa Tinto.

En ja, hoor, de reporters wisten ook enkele klanten te strikken. Maar dan zonder kop.
Zij wilden blijkbaar geen bekende Vlaming worden. De uitzondering bevestigt de regel.
Ook voor deze pendelaars van plezier was de gezelligheid verdwenen.
Het was gereduceerd tot een schietkraam. Clean en cool. Kwakje deponeren en wegwezen.
Na boter bij de vis, natuurlijk. Eerst betalen, dan pas je gerief boven halen.

Vroeger, in die goeie ouwe tijd, kon je nog naar de hoeren gaan om te praten.
Enfin, dat las ik toch. Vooraleer je denkt dat ...
Het was zoiets als de Playboy lezen voor de interviews.
Maar ook dat is voltooid verleden tijd.

Ze zijn nog wel lief, meneer, maar ze verstaan elkaar niet meer. Multi-cultereel, les dames.
Zeer binnenkort moet je nog eerst een taalcursus volgen, voordat je, euh, je weet wel...
naar Antwerpen gaat praten.

Ach, het zal nooit meer worden zoals het was.
Nu gaat Patrick z'n porno versjacheren in Spanje.
Vroeger bracht de Sint appelsientjes van daar naar hier ...
tja, het exotisch fruit is van verpakking veranderd.

De tijd staat niet stil. Nu de vooruitgang nog.
Voor onze pensioenen.




Uvi



PS.
Klein woordje uitleg.
A'pn saneerde de rosse buurt. 'Het werk' wordt nu gecontreerd in één gebouw. Villa Tinto. Blijkbaar komt zelfs CCN kijken hoe dit 'marcheert'. Patrick werd naar San Sebastian uitgenodigd om daar ter plekke meer uitleg terzake te geven. Of er ook praktijk meegepaard gaat, werd niet gesteld.

[uvi]

Vanavond niet schat



Vanavond zal ik haar vragen niet te vrijen met me.
Met aandrang verzoeken zelfs,
als ze toch zou aanstalten maken.

Niet omdat ik tandpijn heb. Want die heb ik al sinds vrijdag.
Ook niet omdat ik hoofdpijn zou hebben.
In de mond van mannen klinkt dat immers nogal verdacht.

Neen, vanavond wens ik niet te vrijen met haar
omwille van de literatuur.
Aha, de 'bellettrie of de poëzie' heeft voorrang op de liefde.
Tja, ze zou het als chantage kunnen hanteren.

Dan doe je dat toch na de schone letteren, hoor ik je denken.
Dat is het hem juist.
Voor jou telt dat argument wellicht, maar niet voor deze jongen.
Want we kunnen slechts hooguit enkele uurtjes samen zijn.
Wij stelen immers de tijd van het toeval.

Wie kent nog het genot van het geduld?
Meer nog, van het gemis?
In deze tijd van 'instant food' en 'instant sex' verdwijnt het verlangen.

Een geheime relatie houdt dat gloeiende gevoel wakker.
Zekerheid, heb je nooit. Zo is er altijd spanning.
Je hoeft haar zelf niet op te bouwen. Het toeval doet dat wel voor jou.

En ondanks onze zeldzame momenten van de voltooiing van het verlangen,
zal ik haar vanavond vragen voor het gemis te gaan. En niet voor het genot.

Wel, als je nu absuloot zou willen weten waarom,
tik dan gewoon in Google: het uur van de wolf.
En je zal begrijpen, waarom vanavond tussen 19 en 20 u,
wij samen zullen genieten van het gemis.


Uvi

[uvi]

Kopland


"Een dichter moet kijken naar wat er is." zei de man.
En hij kon het weten, want hij was grijs en wijs.
En een groot dichter. Met een bekroond oeuvre.
"Een dichter beschrijft de werkelijkheid zoals ze is.".
En hij keek naar Breughel.


Raar, dacht ik, en ik kijk liever naar wat er niet is.
Het fluisteren van de wind, het blauw van woorden,
de geur van bloemen en het groeien van het koren.
Ik schep de wereld die God achterliet.
In mijn hoofd. Zo veel dat er niet is. Zo weinig dat er is.

En toen wist ik: ik zal nooit een dichter worden.



Uvi

[uvi]

Goedenmorgen lezer,

Het is een ritueel en sterker dan mezelf.
Na een hap literatuur, krijg ik, telkens weer, zelf goesting.
De letters kriebelen in mijn vingers.

Ik zet me voor de witte zee van een scherm
en wacht op wat er aanspoelt ...
Ik ben een strandjutter van woorden.




In V-vlucht

En in haar hoofd ligt de ochtend nog te slapen.
Onschuldig blauw achter de horizon van haar geloken ogen.
Verteerd verlangen.

Ik schrijf haar lentewit. Bloesem haar woorden open.
Draag haar adem op mijn ontsloten handen.
Vederlicht vermoeden.

Tot aan de dageraad. Beklim ik de kim van haar bestaan.
Zij licht haar anker. Vaart verrukt mijn haven in.
Vermetel vertrouwen.



Uvi

[uvi]

Kijk, ik blaas de avond uit
als een kaars
de dag is op
de nacht legt zich onder een donker deken

Nog heel even
vraag ik de zegen
van de lezer
over mijn vermoeide letters

Vraagtekens staan al klaar
om mee onder de lakens te schuiven
geef mij asjeblief een geslepen potlood
om met een punt af te sluiten.

Tot morgen
en een goede nacht...


Uvi

[uvi]

Goedenmorgen Give,

"Het vel" is blijkbaar een wezenlijk deel van de mens.
Jij gaf al een aanzet: "je goed in je vel voelen."
Er zijn nog vele andere "gezegdes" die daarop duiden.

Zoals "een olifantenhuid" hebben. Dat lijkt me echter minder gezellig.
En het vel van de beer verkopen, vooraleer die om de schouders
van een madame hangt. Dat lijkt me dan weer wat overmoedig.

Maar laat me stellen dat ik toch nog bij een andere soort thuis hoor.
De pluimen maken de man en ik schrijf zoals ik gepend ben.
Soms fluit ik zelfs als ik geen liedje zingen kan.
M'n beste ornithologen, ik voel me eerder een "gelukkige struisvogel".

Toen God zich terug trok uit deze wereld, jaren geleden al,
hoorde ik Hem nog net mompelen: "En nu doe je het maar zelf."
Hij was wat ontgoocheld, vermoed ik. En ik vrees dat ik 'm geen ongelijk kan geven.

We zijn dat allemaal wel eens. Op tijd en stond. Ongelukkig en ontgoocheld.
Zeker een struisvogel als die zijn lange hals uit het zand moet halen.
Ik kan je verzekeren: dat doet geen deugd.
Maar ik heb geen andere keuze, vind ik.

Zonder die Grote Wijsneus moet ik het nu helemaal alleen zelf doen.
En geloof me, het is eenvoudiger een kaarske gaan branden in Scherpenheuvel.
En wachten tot 'het' in orde komt. Het geloof verzet bergen.
Ik ploeter door het mulle zand.

En mijn "Ego", beste Give, is nogal een onherbergzaam gebied.
Een woestenij van weemoed. Een bange vlakte voor alles wat nog komen moet.
Dalen van verdriet. Pieken van onmetelijke vreugde.
Maar gelukkig heb ik nog een goed recuperatievermogen.
En dat is de nacht. Daarom ook is de ochtend zo heilig voor mij.

Nog vers als een warm broodje van de bakker.
Dat in de open zak zit te geuren. Je neus die de deur van de dag open zet.
Het kan alle kanten uit. Alles is nog mogelijk.
En soms ligt dan 's avonds zo'n oudbakken broodje op je maag.

O, ik zou je nog zoveel moeten schrijven, Give.
Zoals een antwoord op die wijze gedachte van je moeder.
En die foute veronderstelling van jou: of ik zat te wachten. Te ver-wachten.
Ik schrik nog elke dag van deze virtuele wereld.
Vanmorgen bladerde ik even door jouw reacties. En kwam elders terecht.
En toen kreeg ik zowaar "een kiekenvel".

Niet van jouw woorden, integendeel, Give.
Als je verleden zondag naar "Kopland" zou gekeken hebben, NL.2 Het uur van de wolf,
dan zou je begrijpen wat ik nu bedoel: jij lijkt mij een wijs en rustig man.
Het lijkt me zelfs aangenaam om met jou kersen te eten onder een pruimenboom.

Ik kan inderdaad alleen maar schrijven vanonder m'n vel.
Hecht dan zelf ook totaal geen waarde aan "de poëtische kracht" van m'n woorden.
De ene gaat vissen, de andere gaat snookeren of vogelpikken en ik ...
schrijf gewoon wat verder. Zoals ik vroeger al deed.
Een "hobby" zoals een ander. En daar werd ik in illo tempore nog voor betaald ook.
Wat een luxe.

Je zal begrijpen, hoop ik Give, dat ik niet zat te wachten. Noch te verwachten.
Ik ben al heel blij met de stille lezers hier.
Groter verwachtingen heb ik niet.
Tenzij, zo nu en dan, een warme avondgroet van jou en de anderen.
Zo geurt mijn ochtend weer naar blauw verlangen ...

Uvi

PS.
Als ik een aanstormde psycholoog zou mogen adviseren.
Het zou een erg interessant thema zijn voor een doctoraalscriptie.

Waarom wil de mens in een virtuële wereld leven?
Wat zijn de ongeschreven wetten daar?
En hoe verloopt de interactie tussen de bevolking?

Voorwaar, ik zeg u:

[ria]

De dauw straalt op de blaren!
O Godsweerspiegelend puur kristal!
Waar ik mij keer of draaie,
ik kan U overal
zo zuiver schoon zien blinken,
U met mijn ogen drinken!
Ik zie U in de sterren
die aan de hemel staan;
in d'ogen van de kindren
die spelen langs de baan;
in d'ogen van het meisje
dat in een donkre straat
met hoop en angst en zorge
naar 't lief te wachten staat.
Ik zie U in het leven
(o troost dat ik dit kan!)
verroeren en bewegen
door alle dingen heen,
door blijdschap en geween,
gelijk het glinsteren van
....een geslepen edelsteen.

Felix Timmermans

met een lieve groet van ria

[uvi]

Goedenavond Ria en denook,

Timmermans ondergewaardeerd?
Ach, de Fé zal er niet meer van wakker liggen.
Veel erger waren zijn dagen na de oorlog.

Zelf heb ik altijd van hem gehouden als schrijver.
Een wellustige taal.
Zo wordt 'Carpe diem' meestal vertaald als 'Pluk de dag'.

Voor de Fé mocht het wat langer duren, hij lachte: "Melk de dag."
En als je ooit aan een uier van een koe getrokken hebt,
dan besef je pas welke prachtige vertaling hij maakte.

De Fé was een streekgenoot.
Zat met z'n gat aan de oever van dezelfde Neethe.

Ik leerde er duiken.
Zo fier als een gieter zwom ik van het ene dorp naar het andere.
Moeilijk was dat niet.
Want het lag aan de overkant.

De Fé ... en vele van zijn tijd zijn vergeten.
De ene al wat meer dan de andere.

Streuvels, Claes, ... zelfs Walschap... wie leest ze nog?
Ach, al dromen onze jonge goden van de hemel hier op aarde...
nog tijdens hun leven worden ze begraven ...
bij de Slegte ...

groetjes aan alle lezers
die ze nog een beetje levend houden ...

Uvi