Clair-obscur
-
uvi - Lid geworden op: 01 jun 2006, 17:16
Onder de rekening
Alsof het exacte wetenschap was
dissecteer ik haar gebroken lach
de spiegel van haar stem
de barst in een craquelé verdriet.
Zij vlucht proefondervindelijk gesloten
de huig van haar geheugen dichtgeklapt
in het huis van haar getraande ogen
bogen gespannen over onvervulde dromen.
En op de tafel van ons leven
legt zij de boeken neer
de kinderen die wij samen
niet kregen, trokken een streep
Uvi
-
uvi - Lid geworden op: 01 jun 2006, 17:16
365 pixels
Er zijn dichters die voor de eeuwigheid schrijven.
Beitelen hun woorden in boterzacht papier.
Betreden de hoofden van hun lezers,
als waren ze een tabula rasa.
De diepgang van hun gedachten waardig.
Zelf schrijf ik hooguit voor één dag.
Elk jaar heeft er zo'n slordige 365.
Mijn letters hebben de eeuwigheid van een krant.
Leven tot een moederschoot hen als
schillen zonder vrucht boven de billen opvangt.
O, goden van de literatuur.
Nog voor jullie lichaam tot as wederkeert,
ligt jullie naam reeds onder 't stof begraven op harde planken.
Vergeten en niet meer aanbeden door de massa van een hoofd.
Evenmin gekoesterd door een paar handen dat door je woorden ploegt.
En als dit al gebeurt
met de beroemde goden
aan het papieren firmament,
wat zal er dan geschieden
met de pixels van een virtueel genie?
Uvi
-
uvi - Lid geworden op: 01 jun 2006, 17:16
Blauwzieke morgen
Hoe kan een ochtend ontwaken
zonder de glimlach van een gedicht.
Ik houd een schrijver onder 't licht,
hij ligt blauwziek in m'n iele handen.
Te verdampen. Als de regen op een hete zomerdag.
Zijn zinnen nevelen in m'n ogen,
krinkelen als een druivelaar naar boven.
In mijn hoofd hangen ze de vlag
boven de kantelen van de bellettrie.
En zie, de woorden wapperen aan de waslijn,
witter dan de lentebloesem in een aanbeden schrijn.
Ik klap de ochtend dicht. Als een heilig relikwie.
Uvi
-
uvi - Lid geworden op: 01 jun 2006, 17:16
Weegschaal
Gemis als een interval, dat creëert verlangen.
Maar afwezigheid zonder horizon, dat maakt je moedeloos.
Wanhopig eenzaam, vermoed ik.
Ik ben een geprivilegieerd man.
Mijn gemis scherpt nog steeds de hunker. Zelfs de begeerte.
Maar dit veronderstelt dus steeds: een ander. En een einde.
Ik sta weer voor de vasten. Ik moet haar derven.
Niet alleen op vrijdag. De onthouding van de liefde. Een geliefde.
Zou onze gehechtheid magerder worden
door een gebrek aan fysieke affectie?
De nieuwe weegschaal zal mij onverbiddelijk en digitaal
de waarheid onthullen.
Of zou ze het gewicht van de liefde niet vinden?
Uvi
-
uvi - Lid geworden op: 01 jun 2006, 17:16
De leegte van een zomer- of winteruur.
Schrijven over wat er niet is.
Een uur dat zomaar verdween.
De mens die God imiteert en ingrijpt.
In de tijd. Alsof die van hem is.
Schrijven over afwezigheid.
Het niet zijn. Hier en nu.
Van een geliefde.
Terwijl ze elders wél is.
En ze hier een leegte laat.
Die schrijven toch niet opvult.
Want hoe schep je met woorden
gemis uit je gevoelens?
Uvi
-
GIVE - Lid geworden op: 17 mei 2005, 15:34
Avond, uvi,
Mag ik je echt fêteren vandaag, uvi, met die 66? Of zat je zomaar even te mijmeren hoe snel de telegraafdraden van de dagen op en neer gaan langsheen het raampje van onze levenstrein.
Dat beeld -vanuit het boemeltje dat ons als kind van moeders gezellige keuken naar de sombere internaatsgebouwen bracht -voor drie lange maanden dan nog wel- is sindsdien mijn hele leven verbonden geweest aan het begrip tijd, gek hé.
In een van de laden van mijn bureau, zit een mapje met de foto's die wij als geste van de schoolfotograaf gratis kregen. Soms, maar niet zo vaak meer bekijk ik ze nog eens, als in een antieke kijkdoos. Er ontbreken er een paar van de 38 en het bundeltje stopte bijna 9 jaar terug met een foto waarop een balonnetje: 'happy retirement'.
Tijd.. aan de muur in mijn werkkamer de foto's van kinderen en van de kleinkinderen die er uitgroeien. Ik hoor ze soms kraken, die foto's, zoals de jeans die ze dragen en die nà twee maand nog tot hun enkels reiken. Bij mij hangen ze nu hoe langer hoe meer op mijn schoenen.
Ik drink er een portootje bij, uvi: op je 66 of op de lente, op de merel -het is zijn eerste lente en zijn eerste liefde.- Hij verwart de zon nog met een banale straatlantaarn zoals wij soms nog schoonheid verwarren met kitch.
Je zou de groeten hebben van de forummers die gisteren van overal afgezakt kwamen naar Maasmechelen om de ontbrekende witte maskers kleur te geven en een naam. Vriendelijke lieve mensen: poëzie is maar een aanleiding. 't Was er gezellig, 'n beetje rommelig zoals ik het graag heb.Het mysterie 'uvi' wordt aan sommige tafels druk besproken. Er gaan zelfs al namen van bekende Vlamingen. We hebben zelfs de laatste trein gemist omdat er al lang geen telegraafdraden meer zijn om de tijd te meten. Alles zit nu ondergronds, alleen de mensen niet meer, die worden uitgestrooid met het busje waarmee moeder de geurige wafels en onze te dicht toekijkende neusjes bestrooide. Slaap lekker, uvi.
Vriendelijke groeten van Give.
even een storend taalfoutje rechtgezet
Mag ik je echt fêteren vandaag, uvi, met die 66? Of zat je zomaar even te mijmeren hoe snel de telegraafdraden van de dagen op en neer gaan langsheen het raampje van onze levenstrein.
Dat beeld -vanuit het boemeltje dat ons als kind van moeders gezellige keuken naar de sombere internaatsgebouwen bracht -voor drie lange maanden dan nog wel- is sindsdien mijn hele leven verbonden geweest aan het begrip tijd, gek hé.
In een van de laden van mijn bureau, zit een mapje met de foto's die wij als geste van de schoolfotograaf gratis kregen. Soms, maar niet zo vaak meer bekijk ik ze nog eens, als in een antieke kijkdoos. Er ontbreken er een paar van de 38 en het bundeltje stopte bijna 9 jaar terug met een foto waarop een balonnetje: 'happy retirement'.
Tijd.. aan de muur in mijn werkkamer de foto's van kinderen en van de kleinkinderen die er uitgroeien. Ik hoor ze soms kraken, die foto's, zoals de jeans die ze dragen en die nà twee maand nog tot hun enkels reiken. Bij mij hangen ze nu hoe langer hoe meer op mijn schoenen.
Ik drink er een portootje bij, uvi: op je 66 of op de lente, op de merel -het is zijn eerste lente en zijn eerste liefde.- Hij verwart de zon nog met een banale straatlantaarn zoals wij soms nog schoonheid verwarren met kitch.
Je zou de groeten hebben van de forummers die gisteren van overal afgezakt kwamen naar Maasmechelen om de ontbrekende witte maskers kleur te geven en een naam. Vriendelijke lieve mensen: poëzie is maar een aanleiding. 't Was er gezellig, 'n beetje rommelig zoals ik het graag heb.Het mysterie 'uvi' wordt aan sommige tafels druk besproken. Er gaan zelfs al namen van bekende Vlamingen. We hebben zelfs de laatste trein gemist omdat er al lang geen telegraafdraden meer zijn om de tijd te meten. Alles zit nu ondergronds, alleen de mensen niet meer, die worden uitgestrooid met het busje waarmee moeder de geurige wafels en onze te dicht toekijkende neusjes bestrooide. Slaap lekker, uvi.
Vriendelijke groeten van Give.
even een storend taalfoutje rechtgezet
Laatst gewijzigd door GIVE op 01 apr 2007, 00:30, 2 keer totaal gewijzigd.
Er is zoveel om lief te hebben.
-
uvi - Lid geworden op: 01 jun 2006, 17:16
Goedenmorgen Give,
Ik was er dus toch. Maar ik wist het niet.
Dat kan allemaal met een virtueel lichaam.
Zou dat zoiets zijn als een 'verrezen' corpus,
vraag ik me af. Met uitzicht op Pasen.
Maar later meer over je late brief.
Als er mij al iets opvalt dan is dat het uur
waarop menig Forumschrijver nog licht in z'n letters giet.
Nachten zijn er voor mij om te slapen.
Schrijven dan weer wat ochtendgymnastiek.
Checken of ik wel wakker ben.
Maar gisteren wandelde dit lichaam
met z'n zesenzestig jaren, gepasseerd,
doorheen de stad. En zag dat het goed was.
Stad in beweging
De kerk koestert zich in de zon,
haar gevels lichten eeuwen op,
een verjongingskuur voor het verleden.
En de banken aan haar voeten
laten lui trosjes mensen voelen
aan de lente die wandelt door de stad.
Lippen nippen aan frisse ijsjes,
navels kruipen als krokussen
vanonder gekrompen bloesjes.
Maart verklaart de zomer
voor geopend, hoewel de grillen
van april nog moeten komen
en navels nog bevroren worden
zonder de warmte van een arm
rondom haar schouder. En een dromer.
Uvi
Tot straks of morgen ...
-
uvi - Lid geworden op: 01 jun 2006, 17:16
Nu je de winter van je ruiten gezeemd hebt, kan de zomer binnen kijken.
Begin al maar vast af te stoffen.
Ook ik ken het dansen van telefoondraden die meereizen langs het raam.
Op het ritme van de palen.
Evenals de corpulente wallen van een Klein Seminarie.
Intra muros: Grieks en Latijn. Extra muros, blusten ze toen nog de maan.
Mijn verleden ligt sepia vergeten achter mij.
Ik baad in het blauw van de dag.
Zoek naar m'n geliefde. Alsof ze de eerste was.
Jouw foto's kraken. Craquelé op je weemoed?
Porto als troost in je glas?
Even aan de oevers van de Maas in Mechelen gezeten.
Naar de hoofden van mensen gekeken.
Zelf hou ik van de magie van het mysterie.
Meer dan m'n woorden ben ik niet.
Ik citeer uit : "Brieven uit Nergenshuizen." van Paul de Wispelaere.
"Jouw brieven komen bij mij, en de mijne bij jou, maar dat kunnen ze alleen
omdat en zolang wij elkaar niet persoonlijk ontmoeten.
Is het niet juist uit de briefvorm, of moet ik zeggen als briefvorm,
dat onze omgang is gegroeid?
De brief is een brug, waar de schrijver zelf niet over mag."
Alles wat ik hier schrijf is in feite een brief aan de lezer.
Op Sennet had ik een Weblog 'Blauwe brieven'.
Helaas, kan ik er sedert december verleden jaar niet meer in.
Ondanks de poging van meerdere moderatoren.
Ze drijven zachtjes weg naar het virtuele Zwarte Gat.
Nu ben ik een roerloze reiziger geworden. Un voyageur immobile.
De wereld is zo groot als m'n zetel.
En zo klein als de lezer. En schrijver.
Goedennacht Give en jullie al te late vogels ...
Uvi
-
GIVE - Lid geworden op: 17 mei 2005, 15:34
Morgen, uvi,
Als jij dit leest zal de lentezon al wel aan je ochtendkoffie nippen en dan ben ik aan de bovenramen bezig. Met het stof heb je het mis. Een lieve dochter van mij ontfermt zich over gordijnen en aanverwante interieur-verloedering. Toen ik zondagmorgen heel vroeg thuiskwam walmde de geur van geboende vloeren me tegemoet. De geur van bijtjeswas op de oude kasten, nog van grootvader: ik hou ervan. Zij heeft de liefde voor mooie oude dingen, zoals haar vader(+ en +) en maakt dat ik hier nog wat kan blijven in het veel te grote huis: de werkkamer, het salon met de bank om even in te dutten als Martine van Gent op de buis komt. Zo'n oud huis met een ziel en een geschiedenis is een luxe die ik zomaar mag gebruiken: letterlijk een godsgeschenk. Ik ken er alle geluiden: soms hoor ik nog het prevelen van de pastoor als hij zijn breviergebed combineert met de ochtendwandeling in de tuin en tussen twee verzen van psalm 25, de oude buxus schouwt voor volgende zondag. Ik hou van die oeroude rituelen uvi, veel ouder dan het christendom. Ik stel het nog wat uit om de mooie veranda waar ik elke morgen begroet word door de hond en de kanaries en waar ik de vele planten en bloemen mag verzorgen, leeg te maken. Ze zouden het me nooit vergeven. Maar jouw rustige keuze om daarmee (vanuit je virtuele zetel) genoegen te nemen, ken ik niet, soms tot mijn spijt. Ik wil nog praten met groepen jonge mensen en hun blote naveltjes, zoals zovele jaren voorheen. Oud worden is een kunst die ik niet onder de mouw krijg. Dus wordt schrijven avond- en soms nachtwerk: het familieverhaal voor de kleinkinderen, met foto's uit de oude doos erbij. Misschien gaan ze ooit wel op zoek naar hun roots;
een bundeltje voor de mensen van ons rethorica -50 jaar uit dit jaar- voor hen die het nog mogen meemaken.
Op forum ben ik bij toeval binnengesukkeld op zoek naar... met het vaste voornemen daar rustig in een hoekje te blijven zitten, virtueel. Maar ik heb al last om langer dan 10 minuten met iemand door de telefoon te praten zonder de ogen te zien en de lichaamstaal.
Ik leer het dus nooit. De tijd zal onherroepelijk wel m'n koffers pakken voor de belt. Maar mijn illusies krijgen ze daar niet. Die neem ik mee.
Dag ,uvi, waar ga je wandelen vandaag? Give
Al een tweede taalfoutje deze week.. en dan nog op zo'n topic. Retouche.[/i]
Als jij dit leest zal de lentezon al wel aan je ochtendkoffie nippen en dan ben ik aan de bovenramen bezig. Met het stof heb je het mis. Een lieve dochter van mij ontfermt zich over gordijnen en aanverwante interieur-verloedering. Toen ik zondagmorgen heel vroeg thuiskwam walmde de geur van geboende vloeren me tegemoet. De geur van bijtjeswas op de oude kasten, nog van grootvader: ik hou ervan. Zij heeft de liefde voor mooie oude dingen, zoals haar vader(+ en +) en maakt dat ik hier nog wat kan blijven in het veel te grote huis: de werkkamer, het salon met de bank om even in te dutten als Martine van Gent op de buis komt. Zo'n oud huis met een ziel en een geschiedenis is een luxe die ik zomaar mag gebruiken: letterlijk een godsgeschenk. Ik ken er alle geluiden: soms hoor ik nog het prevelen van de pastoor als hij zijn breviergebed combineert met de ochtendwandeling in de tuin en tussen twee verzen van psalm 25, de oude buxus schouwt voor volgende zondag. Ik hou van die oeroude rituelen uvi, veel ouder dan het christendom. Ik stel het nog wat uit om de mooie veranda waar ik elke morgen begroet word door de hond en de kanaries en waar ik de vele planten en bloemen mag verzorgen, leeg te maken. Ze zouden het me nooit vergeven. Maar jouw rustige keuze om daarmee (vanuit je virtuele zetel) genoegen te nemen, ken ik niet, soms tot mijn spijt. Ik wil nog praten met groepen jonge mensen en hun blote naveltjes, zoals zovele jaren voorheen. Oud worden is een kunst die ik niet onder de mouw krijg. Dus wordt schrijven avond- en soms nachtwerk: het familieverhaal voor de kleinkinderen, met foto's uit de oude doos erbij. Misschien gaan ze ooit wel op zoek naar hun roots;
een bundeltje voor de mensen van ons rethorica -50 jaar uit dit jaar- voor hen die het nog mogen meemaken.
Op forum ben ik bij toeval binnengesukkeld op zoek naar... met het vaste voornemen daar rustig in een hoekje te blijven zitten, virtueel. Maar ik heb al last om langer dan 10 minuten met iemand door de telefoon te praten zonder de ogen te zien en de lichaamstaal.
Ik leer het dus nooit. De tijd zal onherroepelijk wel m'n koffers pakken voor de belt. Maar mijn illusies krijgen ze daar niet. Die neem ik mee.
Dag ,uvi, waar ga je wandelen vandaag? Give
Al een tweede taalfoutje deze week.. en dan nog op zo'n topic. Retouche.[/i]
Laatst gewijzigd door GIVE op 30 mar 2007, 15:51, 2 keer totaal gewijzigd.
Er is zoveel om lief te hebben.
-
uvi - Lid geworden op: 01 jun 2006, 17:16
Goedenmorgen Give en Jure en alle late of vroege vogels,
Fiction + Facts = Faction
Deze Engelse term wordt nogal eens gebruikt om aan te duiden
dat 'het boek, de tekst' een mengelmoes is van 'reële feiten met fictie'.
Ik heb dikwijls het gevoel dat lezers dat vergeten.
Zelfs een dagboek is géén boekhouding van de dag.
Zelf ben ik een amateur van "bellettrie". Mooie letteren.
In mijn hoofd wordt het extra gekleurd en m'n vingers vertalen dat op pc.
Give,
Voor jou, als ik mag, een herhaling van wat ik hier al eerder plaatste.
Oud odeur.
Jij schrijft een pracht van een verhaal over jouw huis.
Daar kan je nog veel meer over kwijt. Dat voel ik.
Jouw huis is een verhaal.
Oud odeur roept, wel een wat muffe sfeer op. Bij jou geurt het naar bijen.
Dus anders.
Later, meer antwoord op jouw knappe overpeinzing.
Jure,
Ik heb het gevoel dat je me "wat verwijt".
Het woordje "gepeupel" laat vermoeden wat.
Sta me toe ook voor jou een herhaling mee te geven.
Amplitude.
Waarin ik stel dat ik liever van de geschreven woorden hou
in hun natuurlijke biotoop. Hun witte stilte.
En over aristocratie en proletariaat, kopiëer ik een reactie,
die ik enkele dagen geleden gaf aan een 'sjieke dame'. Elders.
Laat het gewoon een sfeerschepping zijn.
Ik kom nog terug op de inhoud van je tekst. Later.
Misschien had je het niet verwacht maar naast het virtuele leven,
heb ik nog een ander.
1.
Oud odeur
Twee juffen, levenslange zussen , zuchten
in een herenhuis met hemelhoge luchters.
Voor kleine mensjes met een groot verleden. Belegen bourgeoisie.
Nu en dan valt onverwacht een woord tussen de stilte.
Een pendule sleurt het lome ritme door de dag.
Traag en versleten. De tijd is rimpelloos verrimpeld.
En het behang nog altijd bang voor kamerrevolutie.
Het stof rust vredig. Naast verslenste vrouwentongen.
Oud odeur slentert door open deuren
naar de theatrale trappenhal
waar grandeur nog sluimert in de ruimte.
En de navenante beelden uitgestald.
Op het bureau van pa een opgedroogd sousmain
waarop in spiegelschrift verloren,
zinnen in sourdine. Zijn laatste woorden
die het decorum van de dood bewonen.
Het souterrain telt al lang geen diensters meer.
De cuisinière culinair verkommerd naast de micro-oven.
Madame n'est plus servie. Son mari al evenmin.
Hier feesten slechts nog souvenirs van savoir-vivre.
2.
Amplitude
Zelfs op lippen van velours
sterven mijn blauwe vogels
een vederlichte dood
als ze hun witte nest verlaten
ze zijn geboren op papier
in woorden zonder oren
geschreven om te lezen
met geloken ogen
om te horen zonder stem
te luisteren
naar de golven van een pen
uvi
3.
Reactie van dame:
" Het strakke ritme in je gedichten valt me altijd op.
Daarnast proef ik meestal een ongrijpbaar iets dat ik niet echt benoemen kan...
een vleugje chique misschien...dat geconfijte kersje op de taart...zoiets.
Als iemand die haar enig kind verloor, treft me dit gedicht in het gevoel.
Ver weg en toch nabij...
Het woord 'samen' trof me eveneens , omdat een mens meestal van zichzelf uit gaat in verdriet en de ander daarin weleens vergeet , terwijl die net zo een verdriet doormaakt.
Kijk, je laat me nadenken over de dingen in het leven en dat is goed!
Groet,
Sacra
"
Mijn antwoord:
Dag Sacra, een 'gedurfde' reactie, mag ik dat zo stellen?
Ik bedoel "chique" en dan nog op z'n Frans. Daarstraks nog zat ik in een boekencafé en hoorde er zowel Frans als Engels praten.
Het "Queen's English" klonk als muziek in de oren. Ik zat weer aan de trage boorden van de Thames,
nam "the tube' at Piccadilly Circus ... passeerde de Ritz en ging wandelen in Queen's Park.
Dat allemaal omdat de heer zijn moedertaal sprak, met respect en de elementaire chique.
Als ik al eens kijk en luister naar 'The Match of the Day" dan versta ik geen iota van de heren voetballers ... Spijtig ...
Elitair ... klinkt vandaag eerder als een scheldwoord. In de jaren vijftig klonk het als een bevrijding.
Plus est en vous, weet je wel. En dat zonder enige dedain of arrogantie, want steeds voor de andere. Noblesse oblige.
En dat allemaal omwille van dat ene woordje, Sacra, dat ik zo mis in de huidige maatschappij.
Waarin men geld verwart met klasse. Dankje Sacra... aristocratie zit in je hoofd en hart ... niet in een titel of een bankrekening
Uvi
PS.
Naar aanleiding van m'n antwoord hier, word ik plots geconfronteerd
met de meest belangrijke zin in haar antwoord. En daar las ik over.
Hoe dom en leesblind kan je zijn?!
Ik schreef haar meteen:
Goedenmorgen Sacra,
Toevallig kom ik opnieuw terecht bij jouw reactie
bij m'n "Onder de rekening".
Ik ben totaal verward en beschaamd
want ik vermoed ik dat ik je antwoord niet helemaal volledig en juist las.
Heb jij inderdaad 'jouw enig kind verloren' ?
Dàn moet mijn repliek je heel erg banaal overgekomen zijn ...
Duizendmaal Sorry ...
Hoe kan ik zo slécht lezen ...
Vergeef me, Sacra, hoe kan ik je troosten ????
Welke woorden kan ik je aanreiken,
ze zijn allemaal machteloos en te klein ...
Uvi
Beste lezer,
Moest ik dit hier nu nog plaatsen?
Ik weet het niet meer.
Vergeef me, als ik je choqueerde.
-
uvi - Lid geworden op: 01 jun 2006, 17:16
Zoals je kan merken lopen het virtueel en reëel leven
door elkaar.
Terwijl ik nog bezig was met m'n bericht hierboven,
kreeg ik reeds een antwoord van deze bijzondere dame.
Het is een bevrijding voor me:
"Voel je niet rot Uvi Nergens voor nodig.
Ja, ik verloor mijn enig kind. Het is lange tijd geleden, ik heb de pijn een plek gegeven.
Ik heb je antwoord zeker niet als banaal gelezen.
Moet nu helaas snel weg. Nogmaals voel je niet rot, dat zou ik vervelend vinden
"
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Zij maken elkaar het hof
van in de vroege ochtend
tot aan de avondklok.
Zij drinken elkaar’ s wijn,
proeven samen van de honing
soms is de ene Meester,
dan weer de andere Koning.
Zij zweren bij hun grijze haar
en bij de eerste rimpels,
al blijft het altijd heel oprecht
'n vriendschappelijk gebaar.
Soms troosten zij elkaar,
dan weer galmt hun lach,
de ene de Meester,
de andere de Koning.
Beiden vertoeven ze graag
in elkaar’ s woning.
Ze spreken Latijn en goochelen
soms met moeilijke woorden,
zelfs als ik niet altijd
alles versta, klinken ze nog
als liefelijke akkoorden.
Verschrikt kijk ik op;
oei, nu maak ik hen het hof,
sepia en azuur,
ieder keer een verrassings - uur!
ria
foto Sander - met dank
van in de vroege ochtend
tot aan de avondklok.
Zij drinken elkaar’ s wijn,
proeven samen van de honing
soms is de ene Meester,
dan weer de andere Koning.
Zij zweren bij hun grijze haar
en bij de eerste rimpels,
al blijft het altijd heel oprecht
'n vriendschappelijk gebaar.
Soms troosten zij elkaar,
dan weer galmt hun lach,
de ene de Meester,
de andere de Koning.
Beiden vertoeven ze graag
in elkaar’ s woning.
Ze spreken Latijn en goochelen
soms met moeilijke woorden,
zelfs als ik niet altijd
alles versta, klinken ze nog
als liefelijke akkoorden.
Verschrikt kijk ik op;
oei, nu maak ik hen het hof,
sepia en azuur,
ieder keer een verrassings - uur!
ria
foto Sander - met dank
-
uvi - Lid geworden op: 01 jun 2006, 17:16
Dag Ria,
Wist ik niet beter
dan zou ik denken dat jouw gedicht
over twee geliefden gaat.
Mag ik nog eens benadrukken
dat wij geen elitair clubje vormen
en dat iedereen welkom is.
Mits de nodige hoffelijkheid. Hier toch.
En jij, Ria, bent een 'hof-dame'.
Bijgevolg ben jij meer dan welkom 'dans ce jardin imparfait'.
Of is dat een beetje "te" ... ?
Och, ik las het daarstraks in de krant en ik vond het zo mooi.
Tot slot nog iets meer van dat : 'mon petit jardin secret' ...
Het zou de titel van item hier kunnen zijn.
Uvi
PS.
Ik veronderstel dat ze in de Kempen
nog altijd "nen hof" tegen een tuin zeggen?