Hilarische feestdagen
-
hermano - Lid geworden op: 17 mei 2004, 21:11
- Locatie: Aangespoelde
Ze hebben de tweede wereldoorlog te vroeg beëindigd, echt slechte tijden heb ik eigenlijk nooit gekend, ik ben opgegroeid in de beste jaren ...
Nochtans was er bij mij thuis geen rijkdom, één generatie vroeger waren het langs beide kanten nog kleine boeren en langs vaders zijde zelfs heel arme boeren met een groot gezin. Dat groot gezin was natuurlijk gedeeltelijk de reden voor de armoede, zo vertelde mijn vader altijd dat ze van school naar huis liepen, want wie eerst thuis was kon de grootste boterham kiezen.
Zij waren al opgeklommen tot "werkmensen" en dat was al een trapje hoger, maar ja, een kleine, gebouwd juist voor de oorlog, dan de oorlog, daarna weer een kleine ... waarschijnlijk het verhaal van zovele mensen. De combinatie oorlog-boerderij die er nog was en het feit dat vader ook toen werk had maakte het wel enigszins draaglijk, ze hebben tenminste geen honger gekend. Als ik er een jaar moet uitpikken dat de start betekent van de komende welvaart dan noem ik 1948, de ergste gevolgen van de oorlog waren voorbij, einde van de rantsoenering, de operatie Gutt, het Marshalplan, vanaf toen werd het morgen altijd beter dan vandaag. Einde de jaren 50 begon dat te versnellen en in de gouden jaren 60 stond daar geen maat meer op, arbeiders konden bij manier van spreken kiezen waar ze wilden gaan werken. In die jaren ben ik opgegroeid, alleen hebben ze thuis die opgang niet meegemaakt in die mate omdat mijn vader niet meer kon werken, rugklachten, operatie, ongeschoold, dus op invaliditeit.
Wat er nodig was hadden we, er was geen armoede, maar luxe kon er zeker niet van af, dus ook onze cadeautjes waren klein, soldaatjes, een boek, een houten treintje of een vrachtwagentje. Ook de cadeautjes voor de grote mensen waren van hetzelfde, simpele dingen die ze dan nog nodig hadden ook, pantoffels, een sjaal, maar mooi verpakt en met warmte en liefde gegeven. We waren niet jaloers op anderen in de straat die al een auto hadden, nieuw of meestal tweedehands, ook niet op mijn kameraden die een elektrische trein kregen in plaats van een houten treintje. Voor mijn sinterklaas kan ik het onmogelijk beter zeggen dan Toon Hermans met zijn te kleine schaatsen (hoewel zijn bal gehakt beter was), maar eigenlijk treurde er niemand om, ik zeker niet want ik wist niet beter. Zoals ik elders al geschreven heb hadden we buiten al alles, dus meer kun je toch niet krijgen, en met een mes konden wij takken snijden, daar kon je een afgevallen appel opprikken en daar gooide je heel ver mee, met een gepikt stuk koord van thuis konden we daar bogen mee maken om TLL jaloers mee te maken, maar hij heeft dat natuurlijk ook gedaan ... Met mooi speelgoed moest je thuis spelen, en daar waren moeders, dus daar loerden verboden en opdrachten en Leve de straat, met zeven jaar internaat tot gevolg.
Later toen ik zelf kinderen had bleven we dezelfde principes toepassen, de cadeautjes met kerstmis stelden nu ook zoveel niet voor, het was eerder een symbool en het was gezellig, een kerstboom met de vloer daaronder zo vol pakjes dat niemand er zijn weg nog in vond, het uitdelen tussen het eten door, de tafel vol gekleurd en verscheurd papier, maar vooral de warmte en de gezelligheid. Mijn kinderen hebben nog enigszins geluk gehad omdat we heel rustig wonen, ze hadden nog een stuk straat en een bos dat nog niet afgesloten is, maar of de kleinkinderen ook nog dat geluk gaan hebben ?
Nochtans was er bij mij thuis geen rijkdom, één generatie vroeger waren het langs beide kanten nog kleine boeren en langs vaders zijde zelfs heel arme boeren met een groot gezin. Dat groot gezin was natuurlijk gedeeltelijk de reden voor de armoede, zo vertelde mijn vader altijd dat ze van school naar huis liepen, want wie eerst thuis was kon de grootste boterham kiezen.
Zij waren al opgeklommen tot "werkmensen" en dat was al een trapje hoger, maar ja, een kleine, gebouwd juist voor de oorlog, dan de oorlog, daarna weer een kleine ... waarschijnlijk het verhaal van zovele mensen. De combinatie oorlog-boerderij die er nog was en het feit dat vader ook toen werk had maakte het wel enigszins draaglijk, ze hebben tenminste geen honger gekend. Als ik er een jaar moet uitpikken dat de start betekent van de komende welvaart dan noem ik 1948, de ergste gevolgen van de oorlog waren voorbij, einde van de rantsoenering, de operatie Gutt, het Marshalplan, vanaf toen werd het morgen altijd beter dan vandaag. Einde de jaren 50 begon dat te versnellen en in de gouden jaren 60 stond daar geen maat meer op, arbeiders konden bij manier van spreken kiezen waar ze wilden gaan werken. In die jaren ben ik opgegroeid, alleen hebben ze thuis die opgang niet meegemaakt in die mate omdat mijn vader niet meer kon werken, rugklachten, operatie, ongeschoold, dus op invaliditeit.
Wat er nodig was hadden we, er was geen armoede, maar luxe kon er zeker niet van af, dus ook onze cadeautjes waren klein, soldaatjes, een boek, een houten treintje of een vrachtwagentje. Ook de cadeautjes voor de grote mensen waren van hetzelfde, simpele dingen die ze dan nog nodig hadden ook, pantoffels, een sjaal, maar mooi verpakt en met warmte en liefde gegeven. We waren niet jaloers op anderen in de straat die al een auto hadden, nieuw of meestal tweedehands, ook niet op mijn kameraden die een elektrische trein kregen in plaats van een houten treintje. Voor mijn sinterklaas kan ik het onmogelijk beter zeggen dan Toon Hermans met zijn te kleine schaatsen (hoewel zijn bal gehakt beter was), maar eigenlijk treurde er niemand om, ik zeker niet want ik wist niet beter. Zoals ik elders al geschreven heb hadden we buiten al alles, dus meer kun je toch niet krijgen, en met een mes konden wij takken snijden, daar kon je een afgevallen appel opprikken en daar gooide je heel ver mee, met een gepikt stuk koord van thuis konden we daar bogen mee maken om TLL jaloers mee te maken, maar hij heeft dat natuurlijk ook gedaan ... Met mooi speelgoed moest je thuis spelen, en daar waren moeders, dus daar loerden verboden en opdrachten en Leve de straat, met zeven jaar internaat tot gevolg.
Later toen ik zelf kinderen had bleven we dezelfde principes toepassen, de cadeautjes met kerstmis stelden nu ook zoveel niet voor, het was eerder een symbool en het was gezellig, een kerstboom met de vloer daaronder zo vol pakjes dat niemand er zijn weg nog in vond, het uitdelen tussen het eten door, de tafel vol gekleurd en verscheurd papier, maar vooral de warmte en de gezelligheid. Mijn kinderen hebben nog enigszins geluk gehad omdat we heel rustig wonen, ze hadden nog een stuk straat en een bos dat nog niet afgesloten is, maar of de kleinkinderen ook nog dat geluk gaan hebben ?
-
Gast
Heksen zijn er eigenlijk al sinds mensenheugenis. Je hebt er boze zoals in de sprookjes, maar ook moderne die mensen helpen met alternatieve geneeswijzen. In de Middeleeuwen werden ze vervolgd, maar sinds de new age rage zijn ze weer helemaal in, loop maar eens binnen in de supermarkt, liggen ze met hopen.
Vroeger, en deze tijd is nog niet zo lang geleden, was het op onze wereld stil. Toen overheersten nog de geluiden van de natuur. In die tijd was er ook weinig licht en dus kon het ‘s nachts erg donker zijn. De mensen luisterden naar de stilte, en in die stilte hoorden ze vage en vreemde geluiden, zelfs af en toe een heks die voorbij kwam vliegen. Thans heeft de moderne heks een stofzuiger dat gaat vlugger en de ingebouwde airco is niet te versmaden. Om nog maar te zwijgen van de op dool geraakte spoken en geesten. Om deze donkere tijden op te lichten gebruikte men vuur. Dat vuur afkomstig van kaarsen, lantaarns, fakkels verspreidde schaduwen en vele verhalen waren geboren.
Vrijwel iedereen kent de gewoonte om zich zo eng mogelijk te verkleden, en langs de deuren te gaan om snoep op te halen (‘trick or treat’, wat zoveel wil zeggen als ‘als je me geen snoepje geeft haal ik wat met je uit’). Veel mensen maken ook enge hapjes en drankjes, en men snijdt spookachtige gezichten uit pompoenen, waarin kaarsen worden geplaatst en noemt die de Jack-O-Lanterns.
Dit is een gebruik dat we vroeger niet kenden, thuis hielden we het gewoon op 10 november, de enorme vuurhaarden van St-Maarten. Fakkels met strooien poppen en autobanden werden verzameld om op de vooravond van St-Martinus er de lont in te steken. De grijze suikerbieten die dienden voor naar Tienen te verplaatsen maar de rode kroten die waren geschikt om nare gezichten in te kepen.
We holden de ganse biet uit nadat we eerst er het bovenste gedeelte ervan af gesneden hadden. De ogen en de mond kregen lugubere afbeeldingen en doordat we er een kaarsje in aanstaken leek het geheel nogal een griezelig aanzicht. Terwijl de stoere jongens met brandende fakkels door het dorp trokken, bleven de meisjes eerder wat gedeinsd. De boeren van in de nabijheid voorzagen ons op de weide, waar nu grote grijze grauwe dozen staan, van stro en de omgewaaide wilgen mochten we gebruiken om het vuur wakker te houden. Maar zoals altijd heb je overal een flauwe plezanterik tussen lopen die kapotte voetballen erop gooide zodat de gensters torenhoog wegspatten als een gouden regen in de nacht. Toevallig kwam er zo’n spat op mijn been terecht en nestelde zich daar als een gaatje ter grootte van één euro. Sindsdien ga ik nog alleen kijken in plaats van actief deel te nemen.
In Genk gaat elk jaar in de naburige straten langs de markt de Martinusstoet door. Een optocht met fakkels en lampions, een enorm grote mutsaard en een prachtig vuurwerk op het plein. Het vuur, teken van licht, warmte en geborgenheid, verjoeg de boze geesten, weerde besmettelijke ziekten af en bevorderde de vruchtbaarheid. Maar of het allemaal waar is dat laten we eventjes terzijde.
De jeugdbewegingen steken daar veel tijd in en iedereen die al eens is gaan kijken, gaat ieder jaar weer terug. Na de stoet trekken dan de mensen naar het plein voor het CC waar een bonte avond van vuurwerk wordt gehouden, de warme suikerwafels en de smoutebollen zullen meer dan welkom zijn in een koude nacht. Men hoeft er trouwens niet voor te betalen, alleen het parkeergeld en dat is die dag graag gegeven.
Vroeger, en deze tijd is nog niet zo lang geleden, was het op onze wereld stil. Toen overheersten nog de geluiden van de natuur. In die tijd was er ook weinig licht en dus kon het ‘s nachts erg donker zijn. De mensen luisterden naar de stilte, en in die stilte hoorden ze vage en vreemde geluiden, zelfs af en toe een heks die voorbij kwam vliegen. Thans heeft de moderne heks een stofzuiger dat gaat vlugger en de ingebouwde airco is niet te versmaden. Om nog maar te zwijgen van de op dool geraakte spoken en geesten. Om deze donkere tijden op te lichten gebruikte men vuur. Dat vuur afkomstig van kaarsen, lantaarns, fakkels verspreidde schaduwen en vele verhalen waren geboren.
Vrijwel iedereen kent de gewoonte om zich zo eng mogelijk te verkleden, en langs de deuren te gaan om snoep op te halen (‘trick or treat’, wat zoveel wil zeggen als ‘als je me geen snoepje geeft haal ik wat met je uit’). Veel mensen maken ook enge hapjes en drankjes, en men snijdt spookachtige gezichten uit pompoenen, waarin kaarsen worden geplaatst en noemt die de Jack-O-Lanterns.
Dit is een gebruik dat we vroeger niet kenden, thuis hielden we het gewoon op 10 november, de enorme vuurhaarden van St-Maarten. Fakkels met strooien poppen en autobanden werden verzameld om op de vooravond van St-Martinus er de lont in te steken. De grijze suikerbieten die dienden voor naar Tienen te verplaatsen maar de rode kroten die waren geschikt om nare gezichten in te kepen.
We holden de ganse biet uit nadat we eerst er het bovenste gedeelte ervan af gesneden hadden. De ogen en de mond kregen lugubere afbeeldingen en doordat we er een kaarsje in aanstaken leek het geheel nogal een griezelig aanzicht. Terwijl de stoere jongens met brandende fakkels door het dorp trokken, bleven de meisjes eerder wat gedeinsd. De boeren van in de nabijheid voorzagen ons op de weide, waar nu grote grijze grauwe dozen staan, van stro en de omgewaaide wilgen mochten we gebruiken om het vuur wakker te houden. Maar zoals altijd heb je overal een flauwe plezanterik tussen lopen die kapotte voetballen erop gooide zodat de gensters torenhoog wegspatten als een gouden regen in de nacht. Toevallig kwam er zo’n spat op mijn been terecht en nestelde zich daar als een gaatje ter grootte van één euro. Sindsdien ga ik nog alleen kijken in plaats van actief deel te nemen.
In Genk gaat elk jaar in de naburige straten langs de markt de Martinusstoet door. Een optocht met fakkels en lampions, een enorm grote mutsaard en een prachtig vuurwerk op het plein. Het vuur, teken van licht, warmte en geborgenheid, verjoeg de boze geesten, weerde besmettelijke ziekten af en bevorderde de vruchtbaarheid. Maar of het allemaal waar is dat laten we eventjes terzijde.
De jeugdbewegingen steken daar veel tijd in en iedereen die al eens is gaan kijken, gaat ieder jaar weer terug. Na de stoet trekken dan de mensen naar het plein voor het CC waar een bonte avond van vuurwerk wordt gehouden, de warme suikerwafels en de smoutebollen zullen meer dan welkom zijn in een koude nacht. Men hoeft er trouwens niet voor te betalen, alleen het parkeergeld en dat is die dag graag gegeven.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Gisteren was het alweer prijs. Ik snap de geaardheid niet van allochtone Limburgers die ons telloorlekkersdorp de les willen komen spellen. En uitgerekend die ene is dan nog aangetrouwde familie bijna. Hij met de zuster van mijn broer's vrouw; erger kan niet als je niet altijd door dezelfde deur kan. En dat is onze dirigent. Zagen dat die kan ! En steeds weer hameren op dat wat hij meent te horen. Volgens onze kastraten zelfs meer dan dat. Hij onderbreekt nog wel hun geoefende stemmen nog voor er een valse noot uit komt, hen er al op wijzend dat als zij het zus of zo doen, het toch verkeerd uitdraait. En dan heb je nog zijn fitnesmentaliteit. "Zullen we met z'n allen nog eens opstaan ?" gebiedt hij dan in een niet mis te verstane bewoording. Een medezanger én arts ondersteunt dan nog zijn stelling, dat rechtop zingend veel beter is voor de luchtverplaatsing. Aan mijn hoela... Maak ik daarbij nog de vergelijking met de fanfare. Daar staat men ook niet om de haverklap op om de longinhoud te vergroten. "Ja maar... " replikeert onze dirigent dan "als je daar een ventieltje indrukt heb je de juiste toon, daar hoef je geen moeite voor te doen". Ik dan weer met " oh ja ? onderaan een bugel of trompet zit ook een hendeltje waar het water uitloopt. Als je dat indrukt heb je gegarandeerd een valse noot !" Algemene hilariteit en hij met zijn mond vol gekraakte kiezen... Onze dirigent zorgt, in zijn uitspraken, altijd dat hij de kop van jut is... 
Gelukkig hebben we sinds kort een voorzitter in ons democratisch gezelschap. Hij heeft al heel wat knopen doorgehakt als er een twistpunt op de partituur staat. En niet alleen daarop, maar ook daarbuiten. Nu ook heeft hij onze orkestleider opgezadelt met meerdere oefenstonden voor het eerstvolgende openbare optreden. En nu viel er door onze stokjeszwaaier niets te maren, het zou doorgaan en wel in opeenvolgende beurten wekelijks. Ook in het krachtdadig omzetten van disputen is onze voorzitter een crack. Hem zet je niet makkelijk te grazen, tenzij dan op de fiets. Want er zitten nogal wat fietsterroristen tussen ons gezelschap. Alsof dat goed is voor de gezondheid, dat gefiets. Menige koereur heeft er al de geest bij ingeschoten, maar toch houden die supporters vol dat het gezond is. Ja, gezond voor de ziekenkas... nog voor je een deel van het doctersarrest terugkrijgt, blaas je de pijp uit. Mij niet gezien. Ik doe, omwille van de gezondheid, mijn dagelijkse portie uitstappen te voet. Evenwel op eenzelfde manier als die wielerfanaten; van kroegje naar kroegje, van kapelleke naar kapelleke. Zij mogen blazen, want alleen wielverplaatsers moeten blazen; spoorzoekers zijn daarvan ontlast. Ons al dan niet geneurie kan niet wijzen op openbare dronkenschap; doe je dat op de fiets dan ben je meestal de klos. Muziek maakt doorgaans de volgwagen, niet de fietser. Doet een fietser dat toch, verdenkt men hem het gebruik van enig verboden pepmiddel.
Wij, koorzangers, peppen ons soms wel op ... maar evenals wat voor fanfare en brandweer geldt, is ook voor ons van toepassing : "Ohne Drank, kein Klang..."
TLL
Gelukkig hebben we sinds kort een voorzitter in ons democratisch gezelschap. Hij heeft al heel wat knopen doorgehakt als er een twistpunt op de partituur staat. En niet alleen daarop, maar ook daarbuiten. Nu ook heeft hij onze orkestleider opgezadelt met meerdere oefenstonden voor het eerstvolgende openbare optreden. En nu viel er door onze stokjeszwaaier niets te maren, het zou doorgaan en wel in opeenvolgende beurten wekelijks. Ook in het krachtdadig omzetten van disputen is onze voorzitter een crack. Hem zet je niet makkelijk te grazen, tenzij dan op de fiets. Want er zitten nogal wat fietsterroristen tussen ons gezelschap. Alsof dat goed is voor de gezondheid, dat gefiets. Menige koereur heeft er al de geest bij ingeschoten, maar toch houden die supporters vol dat het gezond is. Ja, gezond voor de ziekenkas... nog voor je een deel van het doctersarrest terugkrijgt, blaas je de pijp uit. Mij niet gezien. Ik doe, omwille van de gezondheid, mijn dagelijkse portie uitstappen te voet. Evenwel op eenzelfde manier als die wielerfanaten; van kroegje naar kroegje, van kapelleke naar kapelleke. Zij mogen blazen, want alleen wielverplaatsers moeten blazen; spoorzoekers zijn daarvan ontlast. Ons al dan niet geneurie kan niet wijzen op openbare dronkenschap; doe je dat op de fiets dan ben je meestal de klos. Muziek maakt doorgaans de volgwagen, niet de fietser. Doet een fietser dat toch, verdenkt men hem het gebruik van enig verboden pepmiddel.
Wij, koorzangers, peppen ons soms wel op ... maar evenals wat voor fanfare en brandweer geldt, is ook voor ons van toepassing : "Ohne Drank, kein Klang..."
TLL
-
Gast
Evenals drankzucht en vraatzucht is hebzucht een verslaving, met dit verschil dat men voor hebzucht nergens behandeld kan worden. Hebzucht behoort evenals spilzucht, ook wel bekend als manisch consumptieve psychose, tot de laatste nog niet gemedicaliseerde verslavingen. Hoewel hebzucht algemeen wordt beschouwd als een gebrek bestaat er nog steeds niet zo iets als een ‘basic- needs-therapie’, waar lijders aan hebzucht terecht kunnen voor revalidatie. De professionele hulpverlening schijnt zich er niet aan te willen wagen, misschien omdat genezing gelijkstaat aan economische stagnatie. Genoegzaamheid heeft een negatieve bijklank in een samenleving die groei, tot een der hoogste deugden heeft verheven. Alleen zo kan men verklaren waarom het aanzetten tot hebzucht niet als een strafbaar feit wordt gezien maar als een legitieme professie: het reclamevak. Een overdaad aan reclame leidt tot een toestand van permanente frustratie, ‘een double-bind-situatie’ waarvoor de term ‘tantaloscomplex’ mij zeer toepasselijk lijkt, naar de mythische figuur die door de goden werd veroordeeld tot eeuwige honger en dorst te midden van allerlei onbereikbare heerlijkheden. De consument voelt zich onvolwaardig als hij zich de benodigde statussymbolen niet kan veroorloven. De reclame zegt immers: ‘je bent wat je hebt’. Wie niets heeft is dus niets. Wie alles heeft is God, daartussenin liggen alleen verachting en onhaalbare aspiratie.
Als je over de gepantserde winkelpromenade in de Grootsteden zwalkt, lijkt alles wel een consumentengetto. Haast alle etalages gaan schuil achter rolluiken en schuifhekken of beter gezegd, dranghekken die de ramkrakers moeten tegenhouden. In de kantorenbuurt zie je overal spiegelende gevels die elkaar weerspiegelen, de glazen erecties van projectontwikkelaars met een autotelefoon en een optie op de hemel. Ruimte wordt gedempt met leegte. Voorbijgangers lopen naast zichzelf, vaag verontrust door iets wat ze maar niet van zich af kunnen schudden. Elk verzet is een spiegelgevecht in deze kantoren, waar de neurose norm is geworden en de hyperventilatoren dag en nacht aanstaan, waar alle enthousiaste medewerkers even accuraat, flexibel en stressbestendig zijn, opgepept door kilo’s arbeidsvitaminen en het placebo van koffie zonder cafeïne. Iedereen gaat stilaan naar huis, ook de schoonmakers en de overwerkers. Op de net gedweilde werkvloer is elke herinnering aan bloed, zweet en tranen uitgewist. De Wetstraat ligt er nooit verlaten bij, ze leeft!
Als je over de gepantserde winkelpromenade in de Grootsteden zwalkt, lijkt alles wel een consumentengetto. Haast alle etalages gaan schuil achter rolluiken en schuifhekken of beter gezegd, dranghekken die de ramkrakers moeten tegenhouden. In de kantorenbuurt zie je overal spiegelende gevels die elkaar weerspiegelen, de glazen erecties van projectontwikkelaars met een autotelefoon en een optie op de hemel. Ruimte wordt gedempt met leegte. Voorbijgangers lopen naast zichzelf, vaag verontrust door iets wat ze maar niet van zich af kunnen schudden. Elk verzet is een spiegelgevecht in deze kantoren, waar de neurose norm is geworden en de hyperventilatoren dag en nacht aanstaan, waar alle enthousiaste medewerkers even accuraat, flexibel en stressbestendig zijn, opgepept door kilo’s arbeidsvitaminen en het placebo van koffie zonder cafeïne. Iedereen gaat stilaan naar huis, ook de schoonmakers en de overwerkers. Op de net gedweilde werkvloer is elke herinnering aan bloed, zweet en tranen uitgewist. De Wetstraat ligt er nooit verlaten bij, ze leeft!
-
Gast
We luisteren naar de geluiden van buiten: het ritselen van de regen, het ronken van overkomende vliegtuigen, het smartelijke gekras van de fazant. Op de radio ’s morgens vroeg weerklinkt een heldere stem: “Hallo allemaal, hier is de ochtendgymnastiek, gelieve uw gerief gereed te zetten en mee te doen met ons in de studio.” Op de maat van energieke muziek van een Fun Factory scandeert een al even energieke presentatrice haar oefeningen voor de mensen thuis. “Goed zo, ga zo door! Links, rechts, links, rechts. Blijf in beweging!”
Het verbaast me dat ze niet buiten adem raakt want ik moet er eventjes bij mijn meegeschouwd attribuut bij neerzitten. Wie weet zit ze wel gewoon in een luie stoel voor de microfoon.
“Ja, ga door. En buig en strek en stap en sluit. Armen niet vergeten, neem uw armen mee.” Gespierde superego’s met fluorescerende sportschoenen dansen in een spervuur van knetterende synapsen. “En we zingen en we springen en we zijn zo blij, want er zijn geen stoute kinderen bij.” Nog nooit waren de drugs zo soft, nog nooit was het vrijen zo veilig, het snoepen zo verstandig, het gaat alles zo vanzelf, peinsde ik.
“Hallo, opletten thuis, meedoen allemaal!” “Wat wij hier vieren is de omzetting van energie in transpiratie. Iedereen doet mee aan deze elektronische dansmarathon in discotheek Paradise: de mooie mensen, de leuke mensen, de moeders die net zo slank zijn als hun dochter, de vaders die net zo sportief zijn als hun zoon. Iedereen, vooruit in de maat blijven…”
De pace- en slankmaker stopt eventjes en maakt plaats voor een dromerig adagio. “Nu alles losgooien en diep ademen: in door uw neus, uit door uw mond. Vergeet niet, goed ademen is erg belangrijk. Probeer nergens aan te denken, alleen aan uw ademhaling. In, uit, in uit.”
Het lijkt wel of mijn benen lichter worden, nochtans dacht ik dat een beetje fitness doen, gemakkelijk was. Ik voel me meer een stuiterbal in een uitgestorven straat. Mijn mond slaat open om naar lucht te happen, een confrontatie met mijn vissen die me heimelijk uitlachen.
In de verte hoor ik weer die opgewekte stem van de presentatrice: “Nog een gezonde dag vandaag.”
Een gezonde dag, denk ik, een dag met verdorie spierpijn van mijn nek tot in mijn enkels.
Als mijn eega vraagt wat de reden is voor zoveel beweging, antwoord ik “daarom, iedereen beweegt zo tegenwoordig.”
“Dus loopt iedereen tegenwoordig met spierpijn rond? vraagt hij dan. Dan worden de dokters rijk op korte termijn, wacht maar af.”
Het verbaast me dat ze niet buiten adem raakt want ik moet er eventjes bij mijn meegeschouwd attribuut bij neerzitten. Wie weet zit ze wel gewoon in een luie stoel voor de microfoon.
“Ja, ga door. En buig en strek en stap en sluit. Armen niet vergeten, neem uw armen mee.” Gespierde superego’s met fluorescerende sportschoenen dansen in een spervuur van knetterende synapsen. “En we zingen en we springen en we zijn zo blij, want er zijn geen stoute kinderen bij.” Nog nooit waren de drugs zo soft, nog nooit was het vrijen zo veilig, het snoepen zo verstandig, het gaat alles zo vanzelf, peinsde ik.
“Hallo, opletten thuis, meedoen allemaal!” “Wat wij hier vieren is de omzetting van energie in transpiratie. Iedereen doet mee aan deze elektronische dansmarathon in discotheek Paradise: de mooie mensen, de leuke mensen, de moeders die net zo slank zijn als hun dochter, de vaders die net zo sportief zijn als hun zoon. Iedereen, vooruit in de maat blijven…”
De pace- en slankmaker stopt eventjes en maakt plaats voor een dromerig adagio. “Nu alles losgooien en diep ademen: in door uw neus, uit door uw mond. Vergeet niet, goed ademen is erg belangrijk. Probeer nergens aan te denken, alleen aan uw ademhaling. In, uit, in uit.”
Het lijkt wel of mijn benen lichter worden, nochtans dacht ik dat een beetje fitness doen, gemakkelijk was. Ik voel me meer een stuiterbal in een uitgestorven straat. Mijn mond slaat open om naar lucht te happen, een confrontatie met mijn vissen die me heimelijk uitlachen.
In de verte hoor ik weer die opgewekte stem van de presentatrice: “Nog een gezonde dag vandaag.”
Een gezonde dag, denk ik, een dag met verdorie spierpijn van mijn nek tot in mijn enkels.
Als mijn eega vraagt wat de reden is voor zoveel beweging, antwoord ik “daarom, iedereen beweegt zo tegenwoordig.”
“Dus loopt iedereen tegenwoordig met spierpijn rond? vraagt hij dan. Dan worden de dokters rijk op korte termijn, wacht maar af.”
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Toch raar... 's avonds laat, als ik de living verlaat om me naar mijn shack te begeven doe ik steeds hetzelfde ritueel. Ik ben nu eenmaal geen fervent tv-spotter, tenzij op de schotel. Want wat daarlangs binnensluipt staat nu eens niet in een dagblad; daar zijn gespecialiseerde prentenboekjes voor in een meestal ons vreemde taal.
Voor ik ons heilige der heilige betreedt, passeer ik eerst nog onze serre. 's Avonds is het daar lekker koel en donker. Kan ik daar door de verglaasde dakbedekking nog even de sterren aanschouwen of de regen- en douwdruppels die de weerschijn spiegelend op het parket weerkaatsen.
Als de zon schijnt overdag is het daar niet te harden, en dient die glazen kooi ook meestal om onze gang en bovenliggende kamers te verwarmen. Eigenlijk had ik die ruimte voorzien als veranda ofte mansarde, maar bij nader inzien kan ik die ook benutten als zonnebrandstudio. Hier verpoos ik even onder de maneschijn. Alvorens in te dutten schiet ik plots wakker. In mijn bovenkamer hoor ik een gekend melodietje, de computer herhaalt steeds datzelfde geweeklaag van de schermbeveiliger. Dit lonkt me om nog enkele treden erbij te nemen. Treden die me datzelfde ritueel herhalen, zij het nu in verkorte versie. In zeven haasten passeer ik het heilige der heilige en belandt op het hoogste schavotje dat ons nederig stulpje rijk is, mijn shack. Een tikje tegen het langstaartmuisje volstaat om weer het verafschuwde groene veld te aanschouwen. Ik heb nl. een hekel aan groen. En de indruk dat er meer zijn die het niet graag zien. Kijk maar eens naar stoplichten op een kruispunt, niet één blijft er langer dan nodig naar staren; ze rijden allemaal door... Daarom moet ik dat groen van SeniorenNet zo vlug mogelijk passeren voor het wit met zwarte tekstuur van mogelijke kolderaars. Want alleen 's avonds zijn de meesten aktief. Zij passen een voor mij vreemd ritueel toe. Net of het zijn afstammelingen van mijn kater; die wordt ook meestal aktief als iedereen zich te ruste dient te leggen. Ik overloop nog even de forums en sites om te kijken of er niet stiekem iemand al een posting heeft neergepoot. Als laatste beweegt de cursor naar start... om te stoppen. Het scherm wordt zwart en het gezoom van de computerventilator valt uit... Kan ik terug, in omgekeerde zin mijn eigenaardig ritueel herhalen in omgekeerde zin.
Nee, niet volledig tot ik de begane grond bereik, maar slechts tot in ons heilige der heilige. Is het daarom dat ik soms lig te woelen onder de lakens ? Nu sta ik daar even bij stil. Als ik naar boven ga draai ik steeds rechtsom de trap op; waarom dat niet als ik 's morgens naar beneden ga ? Dan draait de wereld precies de andere kant op... Zou mijn trap aan politiek doen ?...
TLL
Voor ik ons heilige der heilige betreedt, passeer ik eerst nog onze serre. 's Avonds is het daar lekker koel en donker. Kan ik daar door de verglaasde dakbedekking nog even de sterren aanschouwen of de regen- en douwdruppels die de weerschijn spiegelend op het parket weerkaatsen.
Als de zon schijnt overdag is het daar niet te harden, en dient die glazen kooi ook meestal om onze gang en bovenliggende kamers te verwarmen. Eigenlijk had ik die ruimte voorzien als veranda ofte mansarde, maar bij nader inzien kan ik die ook benutten als zonnebrandstudio. Hier verpoos ik even onder de maneschijn. Alvorens in te dutten schiet ik plots wakker. In mijn bovenkamer hoor ik een gekend melodietje, de computer herhaalt steeds datzelfde geweeklaag van de schermbeveiliger. Dit lonkt me om nog enkele treden erbij te nemen. Treden die me datzelfde ritueel herhalen, zij het nu in verkorte versie. In zeven haasten passeer ik het heilige der heilige en belandt op het hoogste schavotje dat ons nederig stulpje rijk is, mijn shack. Een tikje tegen het langstaartmuisje volstaat om weer het verafschuwde groene veld te aanschouwen. Ik heb nl. een hekel aan groen. En de indruk dat er meer zijn die het niet graag zien. Kijk maar eens naar stoplichten op een kruispunt, niet één blijft er langer dan nodig naar staren; ze rijden allemaal door...
Daarom moet ik dat groen van SeniorenNet zo vlug mogelijk passeren voor het wit met zwarte tekstuur van mogelijke kolderaars. Want alleen 's avonds zijn de meesten aktief. Zij passen een voor mij vreemd ritueel toe. Net of het zijn afstammelingen van mijn kater; die wordt ook meestal aktief als iedereen zich te ruste dient te leggen. Ik overloop nog even de forums en sites om te kijken of er niet stiekem iemand al een posting heeft neergepoot. Als laatste beweegt de cursor naar start... om te stoppen. Het scherm wordt zwart en het gezoom van de computerventilator valt uit... Kan ik terug, in omgekeerde zin mijn eigenaardig ritueel herhalen in omgekeerde zin.Nee, niet volledig tot ik de begane grond bereik, maar slechts tot in ons heilige der heilige. Is het daarom dat ik soms lig te woelen onder de lakens ? Nu sta ik daar even bij stil. Als ik naar boven ga draai ik steeds rechtsom de trap op; waarom dat niet als ik 's morgens naar beneden ga ? Dan draait de wereld precies de andere kant op... Zou mijn trap aan politiek doen ?...
TLL
-
Gast
Eén groot toneel is het leven en daar wil ik wel eens mee breken. Regelmatig neem ik dan mijn herder en ga eens langs de dijk wandelen. Je loopt weliswaar niet van het ‘léven’ weg maar dan toch eens van dat televisiegedoe. Dat duurt nu dus al een heel tijdje dat het land onder mij voorbij loopt, van vrijheid gesproken, wie wil er mee wandelen, afspraken bij Kwezelke thuis?
Mensen die aan de kust wonen, die kunnen toch heel de dag hun dichterlijke vrijheid benutten, die zijn hun lange leven op vakantie? Wie daar zes hoog woont, kan een heel eind ‘ver’ kijken en van op een balkon kan je de eeuwige zee zien met haar schuimende blikken.
Ik heb altijd horen beweren dat mensen die aan de kust wonen geen dag zonder de zee kunnen, dat ze zich dan meteen ongemakkelijk beginnen te voelen. Die hebben behoefte om dat grote grijze wateroppervlak te zien. Als je daar als kind geboren bent, kan je er niet meer van los. Maar mensen die op het platteland geboren en getogen zijn, die hebben hetzelfde probleem wat eigenlijk geen probleem is maar gewoon een woongewente. Ik zou bijvoorbeeld het veld en het bos niet kunnen missen, het kanaal op een steenworp hier vandaan en de paarden en de koeien op de weiden. De Pauw die in de zomeravond pioeiw pioeiw roept en de hanen als wekkers klokvast kwart voor zes.
Kustbewoners kijken dan ook altijd vlak langs je heen wanneer ze met je staan te praten, niet dat ze je niet in de ogen durven te kijken maar doodgewoon omdat ze altijd de zee willen blijven zien. Als wij hier dan praten met iemand van aan die kanten bekijken we de koeien, we ruiken graag het vee.
Met iemand ruilen van aan de kust die zijn fleurig balkon koestert, dat wil ik niet, geef mij maar mijn terrasje met mijn geraniums en matjes waar mijn herderkes op kunnen mijmeren. Wellicht is het allemaal een Fata Morgana en zijn we voor de BBC in slaapgevallen met die vrijelijke vrijheid.
Mensen die aan de kust wonen, die kunnen toch heel de dag hun dichterlijke vrijheid benutten, die zijn hun lange leven op vakantie? Wie daar zes hoog woont, kan een heel eind ‘ver’ kijken en van op een balkon kan je de eeuwige zee zien met haar schuimende blikken.
Ik heb altijd horen beweren dat mensen die aan de kust wonen geen dag zonder de zee kunnen, dat ze zich dan meteen ongemakkelijk beginnen te voelen. Die hebben behoefte om dat grote grijze wateroppervlak te zien. Als je daar als kind geboren bent, kan je er niet meer van los. Maar mensen die op het platteland geboren en getogen zijn, die hebben hetzelfde probleem wat eigenlijk geen probleem is maar gewoon een woongewente. Ik zou bijvoorbeeld het veld en het bos niet kunnen missen, het kanaal op een steenworp hier vandaan en de paarden en de koeien op de weiden. De Pauw die in de zomeravond pioeiw pioeiw roept en de hanen als wekkers klokvast kwart voor zes.
Kustbewoners kijken dan ook altijd vlak langs je heen wanneer ze met je staan te praten, niet dat ze je niet in de ogen durven te kijken maar doodgewoon omdat ze altijd de zee willen blijven zien. Als wij hier dan praten met iemand van aan die kanten bekijken we de koeien, we ruiken graag het vee.
Met iemand ruilen van aan de kust die zijn fleurig balkon koestert, dat wil ik niet, geef mij maar mijn terrasje met mijn geraniums en matjes waar mijn herderkes op kunnen mijmeren. Wellicht is het allemaal een Fata Morgana en zijn we voor de BBC in slaapgevallen met die vrijelijke vrijheid.
Laatst gewijzigd door Gast op 23 apr 2007, 14:02, 1 keer totaal gewijzigd.
-
katana - Lid geworden op: 02 aug 2002, 17:20
- Locatie: Leopoldsburg , mijn home
Als je dit leest , is dit een unicum van bestsellers allerhande en proza stukjes van de bovenste plank , hopelijk , kunnen wij er nog lang van genieten
Zie de nakende feestdagen met vreugde naderen en hoop ook nog de volgende mee te maken , niemand zal ooit weten , of de toekomstige feestdagen misschien niet onze laatste feestdag was
Zie de nakende feestdagen met vreugde naderen en hoop ook nog de volgende mee te maken , niemand zal ooit weten , of de toekomstige feestdagen misschien niet onze laatste feestdag was
Senioren het zwijgen opleggen is een misdaad
-
zandmannetje - Lid geworden op: 02 feb 2003, 23:15
- Locatie: Het land met meer ministers dan inwoners
In eerste versnelling, stapvoets tien meter verder, en we staan weer stil.
Ik probeer Antwerpen te doorkruisen, van zuid naar noord.
" Langs de kaaien" zei mijn zoon "rijdt langs de kaaien. Dat gaat nog vlot"
Ik wist wel beter. Sinds het afsluiten van de ring is er geen doorkomen meer aan, de singel ziet overvol, langs de leien is geen verkeer meer mogelijk, en het zwaar transport heeft zijn doorgang gevonden langs de kaaien.
Af gunstig kijk ik naar een voetganger, die ons met gezwinde pas voorbij steekt, en in de verte verdwijnt.
Indien het mij te doen stond, ging ik ook de voet. Ik hou van een fikse wandeling.
Maar dochter en kleinzoon moeten weggebracht worden, met bagage. En dochterlief mag zich niet al te zeer vermoeien, want ze is zwanger. Waarschijnlijk had mijn schoonzoon gelezen over de aangroei van het aantal islamieten, omdat er steeds minder westerse kinderen geboren worden, en had besloten daar een stokje voor te steken.
Weer tien meter verder. Jezelf opwinden of kwaad maken helpt toch niet, het enige dat je kan doen is berusten.
De St. Michiels kaai hebben we achter ons gelaten, we krijgen zowaar het Steen al in het vizier.
Eens de Suikerrui voorbij, gaat het plotseling veel vlotter. Nu kan je reeds twintig meter rijden in plaats van tien. Na precies dertig minuten bereiken we de Rijnkaai, en nu kunnen we eindelijk door rijden. Je mag hier wel maar vijftig kilometer per uur, maar dat is verdorie al twintig maal sneller dan daarjuist.
Misschien komen we toch niet al te laat op de afspraak. Helaas, driemaal helaas, vlak voor onze neus springt het licht van de Antverpia brug op rood, de Flandria moet buitenvaren.
Na 45 minuten gereden te hebben over 12 kilometer, komen we slechts 20minuten te laat op onze afspraak. Wat al bij al niet eens zo slecht is, want bij een vorige gelegenheid toen ik naar Merksem moest, duurde het 85 minuten eer ik ter bestemming was.
" De verwachte verkeersproblemen zijn uitgebleven" heb ik een of andere idioot eens horen verklaren op TV…
Ik durf er heel wat op te verwedden, dat hijzelf niet in Antwerpen woont.
Wat moet dat worden met de nakende feestdagen?
Misschien beter onze kerstaankopen gaan doen in ZichenZussenBolder of Heist-op-den-Berg of zo?
Ik probeer Antwerpen te doorkruisen, van zuid naar noord.
" Langs de kaaien" zei mijn zoon "rijdt langs de kaaien. Dat gaat nog vlot"
Ik wist wel beter. Sinds het afsluiten van de ring is er geen doorkomen meer aan, de singel ziet overvol, langs de leien is geen verkeer meer mogelijk, en het zwaar transport heeft zijn doorgang gevonden langs de kaaien.
Af gunstig kijk ik naar een voetganger, die ons met gezwinde pas voorbij steekt, en in de verte verdwijnt.
Indien het mij te doen stond, ging ik ook de voet. Ik hou van een fikse wandeling.
Maar dochter en kleinzoon moeten weggebracht worden, met bagage. En dochterlief mag zich niet al te zeer vermoeien, want ze is zwanger. Waarschijnlijk had mijn schoonzoon gelezen over de aangroei van het aantal islamieten, omdat er steeds minder westerse kinderen geboren worden, en had besloten daar een stokje voor te steken.
Weer tien meter verder. Jezelf opwinden of kwaad maken helpt toch niet, het enige dat je kan doen is berusten.
De St. Michiels kaai hebben we achter ons gelaten, we krijgen zowaar het Steen al in het vizier.
Eens de Suikerrui voorbij, gaat het plotseling veel vlotter. Nu kan je reeds twintig meter rijden in plaats van tien. Na precies dertig minuten bereiken we de Rijnkaai, en nu kunnen we eindelijk door rijden. Je mag hier wel maar vijftig kilometer per uur, maar dat is verdorie al twintig maal sneller dan daarjuist.
Misschien komen we toch niet al te laat op de afspraak. Helaas, driemaal helaas, vlak voor onze neus springt het licht van de Antverpia brug op rood, de Flandria moet buitenvaren.
Na 45 minuten gereden te hebben over 12 kilometer, komen we slechts 20minuten te laat op onze afspraak. Wat al bij al niet eens zo slecht is, want bij een vorige gelegenheid toen ik naar Merksem moest, duurde het 85 minuten eer ik ter bestemming was.
" De verwachte verkeersproblemen zijn uitgebleven" heb ik een of andere idioot eens horen verklaren op TV…
Ik durf er heel wat op te verwedden, dat hijzelf niet in Antwerpen woont.
Wat moet dat worden met de nakende feestdagen?
Misschien beter onze kerstaankopen gaan doen in ZichenZussenBolder of Heist-op-den-Berg of zo?
Zo, dat was het dan.
Heb nog een goed leven en we zien mekaar misschien weer in de hel.
Tot zolang dan zal zandmannetje jou wel in slaap lullen !
Heb nog een goed leven en we zien mekaar misschien weer in de hel.
Tot zolang dan zal zandmannetje jou wel in slaap lullen !
-
Apolonia - Lid geworden op: 17 sep 2004, 13:45
- Locatie: Cantal fr.
In Nederland hebben we 5 December St Nikolaas.
Een zeer oud feest ( wat jullie Vlamingen toch ook kennen)
Het is een leuk familie gebeuren s'avonds .
De ouders en oudere kinderen zijn weken bezig met wat wij "Suprises" noemen.
De kleintjes geloven nog in een Goed Heiligman.
Zetten een week van te voren hun schoenjes neer en krijgen er dan iets snoepachtigs of iets kleins in.
Knutselen aan van alles en nog wat, van papier grappige of mooie dingen maken waar dan kleine kadootjes in verstopt zaten.
Een zeer creatief feest met gedichtjes en kleine gave.
Speculaas gekocht maar meestal zelf gemaakt , eigengebreiden sokken of een sjawl.
Herrinner me dat mijn vader een soort poppenhuis in elkaar geknutseld had.
En mijn moeder de binnen bekleding, het mooiste kadoo ooit.
Kerst is overgewaaid uit anderen landen en Halloween een nieuw fenomeen uit Amerika.
Alles een opgefokte toestand door de commercie op gejut.
Men kan toch ook een Kerst zoals Kwezel het blote vermelde vieren zonder.
Goud en Diamanten,nieuwe Pc's , Hifi's enz.
Gewoon en famille met een gezellig etentje en mooie muziek of hoe dan ook.
Maar bloot, dan hoefd men ook niet tegen elkaar op tebieden met de kadootjes.
En je vooral niet laten opjutten door de comercie of anderen. Apolonia
Een zeer oud feest ( wat jullie Vlamingen toch ook kennen)
Het is een leuk familie gebeuren s'avonds .
De ouders en oudere kinderen zijn weken bezig met wat wij "Suprises" noemen.
De kleintjes geloven nog in een Goed Heiligman.
Zetten een week van te voren hun schoenjes neer en krijgen er dan iets snoepachtigs of iets kleins in.
Knutselen aan van alles en nog wat, van papier grappige of mooie dingen maken waar dan kleine kadootjes in verstopt zaten.
Een zeer creatief feest met gedichtjes en kleine gave.
Speculaas gekocht maar meestal zelf gemaakt , eigengebreiden sokken of een sjawl.
Herrinner me dat mijn vader een soort poppenhuis in elkaar geknutseld had.
En mijn moeder de binnen bekleding, het mooiste kadoo ooit.
Kerst is overgewaaid uit anderen landen en Halloween een nieuw fenomeen uit Amerika.
Alles een opgefokte toestand door de commercie op gejut.
Men kan toch ook een Kerst zoals Kwezel het blote vermelde vieren zonder.
Goud en Diamanten,nieuwe Pc's , Hifi's enz.
Gewoon en famille met een gezellig etentje en mooie muziek of hoe dan ook.
Maar bloot, dan hoefd men ook niet tegen elkaar op tebieden met de kadootjes.
En je vooral niet laten opjutten door de comercie of anderen. Apolonia
Zouave
-
Wout - Lid geworden op: 06 jul 2004, 18:06
- Locatie: 50,90 N- 5,50 E
Met de pareltjes in deze "topic" is mijn feest op deze ochtendlijke zaterdag al begonnen. Humor, jeugdsentiment, melancholie, grappen, het is er allemaal.
Proficiat aan al de producenten.
Tot lezens, Wout.
Proficiat aan al de producenten.
Tot lezens, Wout.
Het denken mag zich nooit onderwerpen!
-
Gast
Wie al eens in het najaar in de Eifel geweest is herinnert zich nog wel het uitgestorven dorpsleven. Wat in het volle drukke seizoen een hoge activiteit heeft aan toerisme,is in het najaar bijna doods, beter gezegd: aan zijn winterslaap begonnen.
Het najaar had hier veel meer gekost dan bij ons. Rood, oker,geel en bronskleur, dat hadden wij ook, maar hier was er bladgoud gebruikt en het lag allemaal ook veel verder uitgespreid. Héél ver en verdeeld over wel twintig horizonnen, waar je rondom ook keek. Waar het betonlint de top van de weghelling bereikte, stond een ouderwetse appelboom waarvan niemand de vruchten had geplukt. Die hingen er nog in, want geen mens dacht eraan dit fragment van het landschap te schenden.
Ook in het volgende dorp woonde niemand, de huizen stonden okerbruin en gebroken wit en levenloos. Hier en daar waren de houten luiken al dicht want de avond begint hier al om drie uur in de namiddag. Het Metzgerei is vandaag gesloten. Schmitt heeft zijn Ruhetag. Maar dat maakt het niet anders dan de koude dode electrozaak en de Sparwinkel waar je nochtans licht ziet branden, doch waar niemand aanwezig is. De dorpen zijn dood in de Eifel. Een heel oude man die nog van vroeger dateert, rijdt een kruiwagen vanonder een poort. Hij moet uit een leesboekje van destijds zijn overgebleven, of uit de rekenkunde van het tweede klasje waar nog met prentjes werd gewerkt.
De boer verkoopt honderdtwintig kilo suikerbieten tegen twee frank het kilo. Hoeveel verdient de boer precies? Valse en overbodige vraagstukken alsof je ooit zou achterhalen wat een boer verdient.
Er komt rook uit een bijna roze huis. Het is het enige roze huis van het dorp want alle andere gevels zijn wit. Alle huizen van de Eifel zijn wit. Slechts uit deze éne schouw krult er rook omhoog. Het onbegrijpelijke mysterie van deze Eifeldorpen in de herfstnamiddag. Dorpen met anderhalve straat, één volstrekt uitgestorven Gasthaus dat Goldene Löwe heet of Adler. Het is een overtrokken naam voor de vogels die nochtans langs de natte betonwegen tussen de dorpen zeer laag in de lucht hangen. Haviken, of zijn het sperwers, die alles haarscherp zien zonder te doen alsof. Pas op het allerlaatste moment slaan zij toe. Gisteren scheen de zon nog. Toen was het landschap waarachtig van bladgoud, er werd op geen kosten gekeken en de folders van de toeristische dienst bleven in gebreke bij de realiteit. Niet dat er veel mensen te zien waren, in alle Duitse dorpen heb je nog altijd de indruk dat het gros nooit is teruggekeerd. Die zitten nog in de buurt van Smolensk terwijl men in Steinerbrück en in Prüm al veertig jaar op hen zit te wachten. Toch kwamen er uit het café Alte Post drie mannen. De Duitsers zijn nu weer héél , ze hebben opnieuw allemaal armen en benen, hetgeen dertig jaar lang niet het geval is geweest. Wie destijds pech hebben gehad, zitten nu allemaal binnen bij het Kaminfeuer en ze staren in de vlammen waar het verleden nog altijd niet geheel is opgebrand. De weg naar het Jagdschloss loopt ontzettend steil. Als je hier een tegenligger treft, dan ben je nog niet thuis. Natuurlijk komt die tegenligger ook om de bocht. Er färt ein schweren Wagen en hij wuift ganz gemütlich naar je.
Het Jagdschloss moeten de laatste keurvorsten dan maar in handen hebben gegeven van Herr Probst, die het omgebouwd heeft tot een voortreffelijk hotel. Ein Schmuck-kasten-hotel met in de keuken een jonge Duitse man die niet de andere volkeren maar wel de Gault Millau heeft verslagen.
De Eifel ligt drijfnat onder de muren van het Schloss en de zware poort van de naastgelegen Evangelische Kirche staat op een kier voor wie vanavond eventueel nog met God overleggen wil. Uberlegen Sie sich doch mal.
Er is een sauna voor zware Duitsers tussen de maaltijden door, naakt zwemmen kan zelfs tussen tien en elf in de avond, ‘textilfrei’ is een mooie vondst, geef toe.
Herr Probst is bijzonder trots op het meest beroemde bed van heel Duitsland dat in een van zijn kamers staat. In dit ledikant lagen 52 beroemdheden. Vandaag zouden dat er 53 worden met mij erbij, hoopvol niet waar mijn besten? Voor Charles de Gaulle moest het elf centimeter worden vergroot, maar Soraya had geen problemen, toen toch niet. 52 koningen, sjahs, presidenten en sjeiks, maar als je erin ligt word je er niets van gewaar. Het is een illusie dat te denken. In de ochtend hangt er een geur van bijzonder donker oud hout en van koffie. Er tikt een klok die in 1870 werd gebouwd door ene Horinga in Rotterdam. Het belletje telt heel ijl de uren terwijl je verwachte dat er in dit Schloss om het uur wel zwaar brons zou natrillen.
In Gemünden staat er een kweepeerboom tegen een afgebladerte witte gevel, met wel honderd vruchten erin. Een soort geel dat ik in geen veertig jaar nog heb gezien. De weg kronkelt in de regen verder tot Bitburg waar president Reagan bijna was geweest, maar er lagen ook SS-ers in de grond en dat is sterker dan veertig jaar. Een lichaam vergaat maar de kentekens niet. Ehrenfriedhof Bitburg.
Het najaar is puur goud. Dat was al zo in 1638 want dat kun je zien op een doek dat in het Jagdschloss hangt. Toen was er alleen maar zon, nu ook regen tegelijk. Waarschijnlijk heeft dat toch wel ooit iemand in de Eifel willen schilderen, maar die was toen net zijn arm kwijt.
Geef mij maar Lommel in het vervolg, dat is korterbij.
Het najaar had hier veel meer gekost dan bij ons. Rood, oker,geel en bronskleur, dat hadden wij ook, maar hier was er bladgoud gebruikt en het lag allemaal ook veel verder uitgespreid. Héél ver en verdeeld over wel twintig horizonnen, waar je rondom ook keek. Waar het betonlint de top van de weghelling bereikte, stond een ouderwetse appelboom waarvan niemand de vruchten had geplukt. Die hingen er nog in, want geen mens dacht eraan dit fragment van het landschap te schenden.
Ook in het volgende dorp woonde niemand, de huizen stonden okerbruin en gebroken wit en levenloos. Hier en daar waren de houten luiken al dicht want de avond begint hier al om drie uur in de namiddag. Het Metzgerei is vandaag gesloten. Schmitt heeft zijn Ruhetag. Maar dat maakt het niet anders dan de koude dode electrozaak en de Sparwinkel waar je nochtans licht ziet branden, doch waar niemand aanwezig is. De dorpen zijn dood in de Eifel. Een heel oude man die nog van vroeger dateert, rijdt een kruiwagen vanonder een poort. Hij moet uit een leesboekje van destijds zijn overgebleven, of uit de rekenkunde van het tweede klasje waar nog met prentjes werd gewerkt.
De boer verkoopt honderdtwintig kilo suikerbieten tegen twee frank het kilo. Hoeveel verdient de boer precies? Valse en overbodige vraagstukken alsof je ooit zou achterhalen wat een boer verdient.
Er komt rook uit een bijna roze huis. Het is het enige roze huis van het dorp want alle andere gevels zijn wit. Alle huizen van de Eifel zijn wit. Slechts uit deze éne schouw krult er rook omhoog. Het onbegrijpelijke mysterie van deze Eifeldorpen in de herfstnamiddag. Dorpen met anderhalve straat, één volstrekt uitgestorven Gasthaus dat Goldene Löwe heet of Adler. Het is een overtrokken naam voor de vogels die nochtans langs de natte betonwegen tussen de dorpen zeer laag in de lucht hangen. Haviken, of zijn het sperwers, die alles haarscherp zien zonder te doen alsof. Pas op het allerlaatste moment slaan zij toe. Gisteren scheen de zon nog. Toen was het landschap waarachtig van bladgoud, er werd op geen kosten gekeken en de folders van de toeristische dienst bleven in gebreke bij de realiteit. Niet dat er veel mensen te zien waren, in alle Duitse dorpen heb je nog altijd de indruk dat het gros nooit is teruggekeerd. Die zitten nog in de buurt van Smolensk terwijl men in Steinerbrück en in Prüm al veertig jaar op hen zit te wachten. Toch kwamen er uit het café Alte Post drie mannen. De Duitsers zijn nu weer héél , ze hebben opnieuw allemaal armen en benen, hetgeen dertig jaar lang niet het geval is geweest. Wie destijds pech hebben gehad, zitten nu allemaal binnen bij het Kaminfeuer en ze staren in de vlammen waar het verleden nog altijd niet geheel is opgebrand. De weg naar het Jagdschloss loopt ontzettend steil. Als je hier een tegenligger treft, dan ben je nog niet thuis. Natuurlijk komt die tegenligger ook om de bocht. Er färt ein schweren Wagen en hij wuift ganz gemütlich naar je.
Het Jagdschloss moeten de laatste keurvorsten dan maar in handen hebben gegeven van Herr Probst, die het omgebouwd heeft tot een voortreffelijk hotel. Ein Schmuck-kasten-hotel met in de keuken een jonge Duitse man die niet de andere volkeren maar wel de Gault Millau heeft verslagen.
De Eifel ligt drijfnat onder de muren van het Schloss en de zware poort van de naastgelegen Evangelische Kirche staat op een kier voor wie vanavond eventueel nog met God overleggen wil. Uberlegen Sie sich doch mal.
Er is een sauna voor zware Duitsers tussen de maaltijden door, naakt zwemmen kan zelfs tussen tien en elf in de avond, ‘textilfrei’ is een mooie vondst, geef toe.
Herr Probst is bijzonder trots op het meest beroemde bed van heel Duitsland dat in een van zijn kamers staat. In dit ledikant lagen 52 beroemdheden. Vandaag zouden dat er 53 worden met mij erbij, hoopvol niet waar mijn besten? Voor Charles de Gaulle moest het elf centimeter worden vergroot, maar Soraya had geen problemen, toen toch niet. 52 koningen, sjahs, presidenten en sjeiks, maar als je erin ligt word je er niets van gewaar. Het is een illusie dat te denken. In de ochtend hangt er een geur van bijzonder donker oud hout en van koffie. Er tikt een klok die in 1870 werd gebouwd door ene Horinga in Rotterdam. Het belletje telt heel ijl de uren terwijl je verwachte dat er in dit Schloss om het uur wel zwaar brons zou natrillen.
In Gemünden staat er een kweepeerboom tegen een afgebladerte witte gevel, met wel honderd vruchten erin. Een soort geel dat ik in geen veertig jaar nog heb gezien. De weg kronkelt in de regen verder tot Bitburg waar president Reagan bijna was geweest, maar er lagen ook SS-ers in de grond en dat is sterker dan veertig jaar. Een lichaam vergaat maar de kentekens niet. Ehrenfriedhof Bitburg.
Het najaar is puur goud. Dat was al zo in 1638 want dat kun je zien op een doek dat in het Jagdschloss hangt. Toen was er alleen maar zon, nu ook regen tegelijk. Waarschijnlijk heeft dat toch wel ooit iemand in de Eifel willen schilderen, maar die was toen net zijn arm kwijt.
Geef mij maar Lommel in het vervolg, dat is korterbij.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
"Tempus fugit"... Als ik naga wat er zoal vliegt, vraag ik me stilaan af wat of wie die tijd is ? Kwezel kan me daar kundig over vertellen, lees ik in een van voorgaande teksten. Zij bezit een klokhuis met, hopelijk, niet "made in".
Misschien kan zij mijn klok wel herstellen, want wie oude uurwerken heeft moet ook weet hebben van de techniek. Ik weet ook wel dat er juweeltjes bijzitten; daar wordt bij polshorloges ook meermaals naar verwezen : "x aantal juwels" staat wel eens op zo'n kastje. Vroeger, en nu soms nog, vraag ik me af wie er nu diamantjes of safiertjes tussen al dat koperwerk wringelt ? Dat moet toch een onnozele kluns dan wel een bankier geweest zijn die zijn waardevolle bezittingen eerder verstopt dan tentoon spreidt.
Maar vooraleer verder te gaan met mijn probleem, moet ik even een onduidelijkheid de wereld uithelpen. Een klok... goed, maar welke ? In de eerste plaats, als ik over klokken hoor praten, denk ik aan zo'n koepelvormig afgietsel met een klepel, niet aan een uurwerk. Ik vermoed dan ook dat niet dié klok deel uit maakt van de collectie van Kwezel. Dan kan ik er haar minstens nog ettelijke aan de hand doen. Ik heb hier nog een mini-duikerklok, een scheepsklok en ettelijke andere klokjes en belschelen in klokvorm. Eigenlijk is een wijn- champagne- of wiskeyglas een omgekeerde klok. Als je die erbij neemt, heb je direct een heel servies. Nee, dit zal het dus wel niet zijn... de klok als onderdeel van het uurwerk. Zij zal hoogstwaarschijnlijk het uurwerk bedoelen, en daar gaat het mij nu om.
Mijn klok, pardon uurwerk is al een tijdje de tijd voor of na; dat moet ik nog uitzoeken. Nee, niet de huisklok, de polshorloge of de haan in het kippehok, maar de computerklok. Deze geeft dan wel de tijd aan onderaan rechts op het scherm, en die vertoont elke minuut een ander cijfer. Dat zal wel goed zijn, maar die andere -interne- die heel mijn stuurmechanisme regelt, dié bedoel ik.
Nu heb ik hier een en andere software opgezet die moet voorkomen dat ik spy- spam- en andere vreemde prularia niet op mijn HD krijg of in mijn memory. Maar wat ik ook uithaal, in fracties van seconden komen die pop-ups toch tevoorschijn. Het is zelfs zo lastig, dat alles hier wordt platgelegd als die "spring-in't-veld" 's tevoorschijn komen. Zij zijn blijkbaar sneller dan "mijn tijd". Ik vermoed zelfs dat die interne klok trager werkt dan wat ik via internet in mijn pc versluisd krijg.
Nu meen ik ook dat wat dit tijdsmechanisme betreft, Kwezel alleen het probleem niet van de baan krijgt. Daar heeft ze echter haar klokkeluider voor nodig, ez. ZMj... die is van meer klokken thuis.
Heilige bimbam, kunnen jullie mij hiervoor een oplossing aanreiken ?... ik wacht met ongeduld hoewel tijd niet aan mij en dit probleem gebonden is... ik kijk niet naar een seconde meer of minder...
Misschien kan zij mijn klok wel herstellen, want wie oude uurwerken heeft moet ook weet hebben van de techniek. Ik weet ook wel dat er juweeltjes bijzitten; daar wordt bij polshorloges ook meermaals naar verwezen : "x aantal juwels" staat wel eens op zo'n kastje. Vroeger, en nu soms nog, vraag ik me af wie er nu diamantjes of safiertjes tussen al dat koperwerk wringelt ? Dat moet toch een onnozele kluns dan wel een bankier geweest zijn die zijn waardevolle bezittingen eerder verstopt dan tentoon spreidt.
Maar vooraleer verder te gaan met mijn probleem, moet ik even een onduidelijkheid de wereld uithelpen. Een klok... goed, maar welke ? In de eerste plaats, als ik over klokken hoor praten, denk ik aan zo'n koepelvormig afgietsel met een klepel, niet aan een uurwerk. Ik vermoed dan ook dat niet dié klok deel uit maakt van de collectie van Kwezel. Dan kan ik er haar minstens nog ettelijke aan de hand doen. Ik heb hier nog een mini-duikerklok, een scheepsklok en ettelijke andere klokjes en belschelen in klokvorm. Eigenlijk is een wijn- champagne- of wiskeyglas een omgekeerde klok. Als je die erbij neemt, heb je direct een heel servies. Nee, dit zal het dus wel niet zijn... de klok als onderdeel van het uurwerk. Zij zal hoogstwaarschijnlijk het uurwerk bedoelen, en daar gaat het mij nu om.
Mijn klok, pardon uurwerk is al een tijdje de tijd voor of na; dat moet ik nog uitzoeken. Nee, niet de huisklok, de polshorloge of de haan in het kippehok, maar de computerklok. Deze geeft dan wel de tijd aan onderaan rechts op het scherm, en die vertoont elke minuut een ander cijfer. Dat zal wel goed zijn, maar die andere -interne- die heel mijn stuurmechanisme regelt, dié bedoel ik.
Nu heb ik hier een en andere software opgezet die moet voorkomen dat ik spy- spam- en andere vreemde prularia niet op mijn HD krijg of in mijn memory. Maar wat ik ook uithaal, in fracties van seconden komen die pop-ups toch tevoorschijn. Het is zelfs zo lastig, dat alles hier wordt platgelegd als die "spring-in't-veld" 's tevoorschijn komen. Zij zijn blijkbaar sneller dan "mijn tijd". Ik vermoed zelfs dat die interne klok trager werkt dan wat ik via internet in mijn pc versluisd krijg.
Nu meen ik ook dat wat dit tijdsmechanisme betreft, Kwezel alleen het probleem niet van de baan krijgt. Daar heeft ze echter haar klokkeluider voor nodig, ez. ZMj... die is van meer klokken thuis.
Heilige bimbam, kunnen jullie mij hiervoor een oplossing aanreiken ?... ik wacht met ongeduld hoewel tijd niet aan mij en dit probleem gebonden is... ik kijk niet naar een seconde meer of minder...
-
zandmannetje - Lid geworden op: 02 feb 2003, 23:15
- Locatie: Het land met meer ministers dan inwoners
Kwezelke, maar goed dat die 52 beroemdheden daar al vertrokken waren, anders had in dat bed geen plaats meer geweest voor jou...
Want het spreekwoord zegt "Wie eerst komt valt niet ver van de boom", en dan had jij wel op het matje kunnen slapen.
Hoewel die bedden daar in Duitsland wel een aanzienlijk stuk groter schijnen te zijn dan hier bij ons, heb ik eens ondervonden. We waren op doorreis, en 's morgens bij het ontwaken vond ik mijn eega niet meer.
Zo heel zorgvuldig heb ik trouwens niet gezocht, want ik moest nogal dringend. Bij de ontbijttafel kwam ze terug te voorschijn, zodat ik er sterk aan begon te twijfelen of we wel in hetzelfde bed geslapen hadden...
Maar dat was in het Zwarte woud, niet in de Eifel. Overigens schijnt de bewering dat de koekoeksklokken origineel uit het Zwarte woud komen, ook niet juist te zijn. Vanwaar dan wel mag Joost weten, ik heb het wel gelezen maar ben het vergeten.
Overigens, jouw zienswijze over de Eifel kan ik alleen maar beamen, geen levende ziel op straat, dode zielen alleen op het kerkhof. En maar goed ook, anders zou je in een echte griezelfilm rondlopen, tussen Duitse zombies.
In Bitburg is buiten "Bitte ein Bit" ook niet veel te beleven hé?
En, TLL wat is dat weer voor gewouwel over die popupperij?
Daaraan zie ik nog maar eens dat alle goede raad die ik aan de mensen meegeef in "Software" niet of nauwelijks gelezen word. Mede daarom heb ik die activiteiten sterk teruggeschroefd. Daarin heb ik lang geleden al geschreven dat je geen enkel anti-popup prog hoeft te installeren, wanneer je de Google-zoekbalk installeert met alle opties!
Daarin zit namelijk een heel goeie popup killer.
Je vind hem daar
http://toolbar.google.com/, en kies voor de Nederlandse versie, tenzij je beter Chinees spreekt, wat ik soms wel denk...
Want het spreekwoord zegt "Wie eerst komt valt niet ver van de boom", en dan had jij wel op het matje kunnen slapen.
Hoewel die bedden daar in Duitsland wel een aanzienlijk stuk groter schijnen te zijn dan hier bij ons, heb ik eens ondervonden. We waren op doorreis, en 's morgens bij het ontwaken vond ik mijn eega niet meer.
Zo heel zorgvuldig heb ik trouwens niet gezocht, want ik moest nogal dringend. Bij de ontbijttafel kwam ze terug te voorschijn, zodat ik er sterk aan begon te twijfelen of we wel in hetzelfde bed geslapen hadden...
Maar dat was in het Zwarte woud, niet in de Eifel. Overigens schijnt de bewering dat de koekoeksklokken origineel uit het Zwarte woud komen, ook niet juist te zijn. Vanwaar dan wel mag Joost weten, ik heb het wel gelezen maar ben het vergeten.
Overigens, jouw zienswijze over de Eifel kan ik alleen maar beamen, geen levende ziel op straat, dode zielen alleen op het kerkhof. En maar goed ook, anders zou je in een echte griezelfilm rondlopen, tussen Duitse zombies.
In Bitburg is buiten "Bitte ein Bit" ook niet veel te beleven hé?
En, TLL wat is dat weer voor gewouwel over die popupperij?
Daaraan zie ik nog maar eens dat alle goede raad die ik aan de mensen meegeef in "Software" niet of nauwelijks gelezen word. Mede daarom heb ik die activiteiten sterk teruggeschroefd. Daarin heb ik lang geleden al geschreven dat je geen enkel anti-popup prog hoeft te installeren, wanneer je de Google-zoekbalk installeert met alle opties!
Daarin zit namelijk een heel goeie popup killer.
Je vind hem daar
http://toolbar.google.com/, en kies voor de Nederlandse versie, tenzij je beter Chinees spreekt, wat ik soms wel denk...
Zo, dat was het dan.
Heb nog een goed leven en we zien mekaar misschien weer in de hel.
Tot zolang dan zal zandmannetje jou wel in slaap lullen !
Heb nog een goed leven en we zien mekaar misschien weer in de hel.
Tot zolang dan zal zandmannetje jou wel in slaap lullen !
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
De Eifel... ? Ja, Kwezel, daar ben ik meermaals geweest; geweest zeg ik. Nu ligt mijn interresse elders. Ook op die toren ben ik eens geweest, je weet wel... die Eifel in Paris. Ook dit is maar een toeristische attractie en, afgezien waaruit dit is opgebouwd (ertsen uit die buurt), is er weinig te beleven op die stelling. Zelfs het steenwreterke heeft daar geen voldoening buiten de vier sokkels. In de Eifel daarentegen heeft het steenwreterke kost en inwoon.
Telkens ik het Westerwald en de Hunsrück passeer, nijgt mijn voertuig naar links danwel rechts, afhankelijk van waar ik kom.
Prüm, Bittburg, en andere pittoreske plaatsjes hou ik alleen aan voor het plaatselijke menu op de spijskaart, zéker als daarbij het plaatselijk vocht wordt opgediend. Of die nu aan wijnranken dan wel hoppestelen heeft gesmaakt, maakt weinig uit; beiden zijn daar uitmuntend. Maar mijn voornaamste interresse gaat ginder uit naar het wandelgebied rond Daun ; De Vulkaneifel ! Daar leeft men nog in de oertijd, de Maren und Seen in dit gebied: uitgedoofde kraters met een merkwaardige ondergrond. Zonder stafkaart kun je er eigenlijk weinig gaan zoeken, hiervoor moet je eerst bij het VVV aankloppen en daarna kan het plezier pas aanvangen. Te voet wel te verstaan; ik heb het zo niet begrepen om die natuur te paard (vlees of ijzer...) te laten verpesten. Ik mijd dan ook zoveel mogelijk de infrastruktuur voor deze vorm van vrijetijdsbesteding. Het gemobileerd vrijetijdsvolkje heeft daar al meer vernielingen aangericht, mede door toedoen van de plaatselijke overheid en toeristische instellingen, dan mij lief is. Dit is dan ook de reden waarom ik minder en minder goesting krijg om daar nog eens naar toe te gaan. 't Is daar tegenwoordig meer een pest en een deugd, die all-rad-fietsers met hun denigrerend gedrag... een belletje... of ik rij je omver ! Ken je dat ? Dat soort natuurbeleving moet ik niet meer.
De laatste maal dat ik daar heb rondgetoerd was met een aantal clubleden van ons duikschooltje, al ettelijke jaren geleden. Dat was op een koude winterdag. En inderdaad, dan lijken al die dorpjes daar uitgestorven; soms zelfs op een massagraf. Want waar je ook heen rijdt, met zo'n soort volkje als wij toen, bijna nergens vindt je de geschikte persoon om je vergunning te verkrijgen. Want ja, wil je daar onder het ijs de fauna en flora van die Maaren ontdekken, moét je een vergunning bemachtigen, moet je aan een aantal kriteria voldoen op straffe van...
Zelfs slibberen of schaatsen op die dichtgevroren plassen is dan taboe. En overal staan er daar, zelfs als het toeristisch zwak is, Feldwebels op de loer. Waag je het toch zonder papieren, moet je wél zien dat je een of andere erkende natuurvorser bij je gezelschap hebt, of je kan het daarna wel helemaal vergeten.
De wanderkarte 1:35000 is ondertussen wel vergeeld, Die Eifelvereins e.V. is nog wel aktief... Ooit, ooit ga ik er (misschien) wel eens terug, als men daar fiets- en paardloze zondagen invoert...
Telkens ik het Westerwald en de Hunsrück passeer, nijgt mijn voertuig naar links danwel rechts, afhankelijk van waar ik kom.
Prüm, Bittburg, en andere pittoreske plaatsjes hou ik alleen aan voor het plaatselijke menu op de spijskaart, zéker als daarbij het plaatselijk vocht wordt opgediend. Of die nu aan wijnranken dan wel hoppestelen heeft gesmaakt, maakt weinig uit; beiden zijn daar uitmuntend. Maar mijn voornaamste interresse gaat ginder uit naar het wandelgebied rond Daun ; De Vulkaneifel ! Daar leeft men nog in de oertijd, de Maren und Seen in dit gebied: uitgedoofde kraters met een merkwaardige ondergrond. Zonder stafkaart kun je er eigenlijk weinig gaan zoeken, hiervoor moet je eerst bij het VVV aankloppen en daarna kan het plezier pas aanvangen. Te voet wel te verstaan; ik heb het zo niet begrepen om die natuur te paard (vlees of ijzer...) te laten verpesten. Ik mijd dan ook zoveel mogelijk de infrastruktuur voor deze vorm van vrijetijdsbesteding. Het gemobileerd vrijetijdsvolkje heeft daar al meer vernielingen aangericht, mede door toedoen van de plaatselijke overheid en toeristische instellingen, dan mij lief is. Dit is dan ook de reden waarom ik minder en minder goesting krijg om daar nog eens naar toe te gaan. 't Is daar tegenwoordig meer een pest en een deugd, die all-rad-fietsers met hun denigrerend gedrag... een belletje... of ik rij je omver ! Ken je dat ? Dat soort natuurbeleving moet ik niet meer.
De laatste maal dat ik daar heb rondgetoerd was met een aantal clubleden van ons duikschooltje, al ettelijke jaren geleden. Dat was op een koude winterdag. En inderdaad, dan lijken al die dorpjes daar uitgestorven; soms zelfs op een massagraf. Want waar je ook heen rijdt, met zo'n soort volkje als wij toen, bijna nergens vindt je de geschikte persoon om je vergunning te verkrijgen. Want ja, wil je daar onder het ijs de fauna en flora van die Maaren ontdekken, moét je een vergunning bemachtigen, moet je aan een aantal kriteria voldoen op straffe van...
Zelfs slibberen of schaatsen op die dichtgevroren plassen is dan taboe. En overal staan er daar, zelfs als het toeristisch zwak is, Feldwebels op de loer. Waag je het toch zonder papieren, moet je wél zien dat je een of andere erkende natuurvorser bij je gezelschap hebt, of je kan het daarna wel helemaal vergeten.
De wanderkarte 1:35000 is ondertussen wel vergeeld, Die Eifelvereins e.V. is nog wel aktief... Ooit, ooit ga ik er (misschien) wel eens terug, als men daar fiets- en paardloze zondagen invoert...