Fietsperikelen

[zandmannetje]

Tot nader order is mijn fiets altijd nog een stalen ros, en geen titanium ros. Is het dan aan mijn lichaamsgewicht te wijten, toen ik hem (hem, want het is een herenfiets, in het andere geval is het een haar, er bestaan ook van die twijfelgevallen waarin de bovenbuis van het frame zowat tussen de twee inzit, dan is er sprake van het bestijgen) vanmorgen besteeg bemerkte ik tot mijn grote ontsteltenis dat mijn achterband afgesleten was tot op het binnenweefsel.
'Heb ik dan zoveel rondgetoerd' vroeg ik mezelve af, 'dat alreeds in de geldbuidel dient getast te worden voor de aanschaf van nieuwe banden?'
En het antwoord was ondubbelzinnig JA.
Dus besteeg ik hem uiterst omzichtig, zette mijn bril op de punt van mijn neus om kleine scherpe steentjes op te merken die eventueel mijn rit op het fietspad zouden komen te verstoren, en begaf mij fietsenwinkelwaarts.
'Heb je Michelin banden voor mijn trouwe vriend?'
Neen, die had hij niet. Ik prefereer die Franse band, omdat ook mijn auto niet zonder kan, volgens de constructeur.
Hij was wel in het bezit van Vredestein banden, en omdat ikzelve nogal een vredelievend persoon ben, zolang ze mij niet op de linkerwang slaan, nam ik zijn aanbod aan. Wat mij zelfs een financiële meevaller opleverde, want ik kreeg de tweede band aan halve prijs.
Niet meer dan juist tenslotte, want de voorband was maar voor de helft versleten. De oorzaak hiervan is volgens mijn scherpe intelligentie te wijten aan het feit dat de achterband steeds het meerendeel van mijn gewicht moet dragen, niet alleen mijn eigen gewicht van 105Kg. maar ook soms nog een zak petatten van 50Kg. daarbovenop.
De laatste keer had ik een malheur trouwens met die petatten. Ik had ongeluk kunnen schrijven ipv. malheur, maar ik ben alreeds Frans aan het oefenen tegen dat we in verlof vertrekken naar Spanje.
Die Spanjolen verstaan wel geen bal Frans, maar dat maakt niets uit want ik versta geen Spaans, dus is de stand gelijk.
Waar was ik gebleven, och ja bij dat malheur. De zak die ik zo mooi over de port-bagage (!!!) had gedrapeerd was opengescheurd onderweg en de petatjes lagen gezaaid op het fietspad. Op die ondergrond zullen ze nooit wortel schieten, anders had ik ze laten liggen.
50Kg. zetgoed levert je algauw enkele honderden kilo's frietaardappelen op, met de huidige prijzen een niet te misprijzen fortuintje, maar dan dienen ze wel geplant in een akker.
Van het rapen kreeg ik overigens een zere rug, en de rest van de petatten heb ik dan maar weggetrapt naar her en der. Eén kwam daarbij tegen iemands hoofd terecht, tenminste dat dacht ik toch toen een kerel plotseling ten gronde stuikte, maar het kon natuurlijk ook een aanval van vallende ziekte geweest zijn. Je weet maar nooit hoeveel mensen er rondlopen met die eigenaardige ziekte onder de leden.
Ik kon ze natuurlijk ook laten liggen op het fietspad, maar ik dacht bij mezelf
"Stel dat Kwezel hier komt voorbijgeraced en zij komt ten val over zo'n patat, zou ik dat op mijn geweten willen hebben?"
En het antwoord was ondubbelzinnig NEEN, wat maar weer eens bewijst dat ik eigenlijk een goede inborst heb. Een goede uitborst ook trouwens, maar daar is niemand in geïnteresseerd.
Waar ik wel in geïnteresseerd ben Kwezeltje, hoe zit dat bij jou?
Jij rijdt veel sneller dan ik en doet ook veel meer kilometers, en jij rijdt daarbij op van die smalle tubetjes. Is dat dan een lopende rekening, aan het tempo waarop die dingen verslijten, of rijdt jij met tubes met stalen weefsel?

[Gast]

Awel Zandmannetje, je mag me altijd sponsoren wat betreft mijn banden.

Eenmaal per jaar vernieuw ik buitenbanden en kraai ik weer victoria.

Binnenbandjes verslijt ik aan de lopende band. Je krijgt veel knallers onder weg.

Weet je wat Zandmannetje, eigenlijk heb ik een droom, een levensdroom.
Ik sta 's morgens op en ik zie daar een ultra modern carbonmachine staan, ultegra 105 afgemonteerd.

Dus wie zich geroepen voelt om mij te sponsoren mag altijd mijn levensdroom in vervulling laten gaan.

Dank je wel hiervoor.

[telloorlekker]

Ik heb nog wel enkele stuivertjes op overschot al is het afstaan daarvan een op z'n kant. De centjes verdwijnen hier nogal vlug als sneeuw voor de zon. 't Minste gerinkel in mijn broekzak moet dan ook eerstvolgend de stof uit; de prijzen zijn er de oorzaak van. Overal zwiert men getallen naar het hoofd waarvoor die rossen kunnen dienen, niet één getal is afgerond. Allez, weeral 17,96 Euro hier of 19,99 Euro daar. Afgaand dat rekenkundig 0,5 Eurocent het laagste telcijfer is, wat moet je dan met die 2 cent en dat 1 stuivertje ? Daarbij zijn die nog zo beduidend klein dat ik ze meestal verwar met de knoopjes op mijn hemdsmauwen. Dat er dus enkele verzeild geraakt zijn in de voering van mijn jas moet je niet verwonderen. De vrijelijke autosleutels pieren wel hier en daar een gaatje in een hoekje van een broek- of vestzak. En net daar nestelen zich die kleine rosse krengen tot het gaatje voldoende speelruimte laat om naar lagere regionen af te zakken.
Ik zal me eens de moeite getroosten om die "bestaanszekerheden" terug te vissen uit die onderste gelederen. Hoewel het een hele kunst zal zijn om die via diezelfde gleuf terug te peuteren, kwestie nog niet meer gaten in mijn bodemloze putten te doen verschijnen.
Je weet, ik ben niet zo'n verwoed fietser; om nu nog de urnen of offerblokken te zoeken van de H. Kwezel om daar die onachtzame spaarcentjes in te dumpen, daarvoor is mijn luiheid sterker.
Kwezeltje, om een inzamelactie te ondernemen zul je dus voor fietsende postbode moeten spelen; je zal, in dat geval, extra inkomsten moeten kunnen opsnorren want als je alle koldercollega's hebt afgefietst ben je hoogstnodig aan nieuwe tubes toe.
Dat van die binnenbandjes in die rubbertjes van jou is me niet erg duidelijk; ik dacht dat ze ondertussen wel zo gesofistikeerd waren de holle ruimten tussen velg en buitenband op te vullen met foam. Of van een dergelijke constructie zijn als die self-inflatende slaapmatrassen die je wel eens in campingzaken kan vinden. Toch handig als je eenmaal plat rijdt dan hé ? (in zoverre dat dan nog mogelijk is...) Dit terzijde...
Ik geloof er stellig in dat je je doel wel kan bereiken; je droom van die koolstoffiets kan werkelijkheid worden, als je maar wil meedoen aan de "umweltverschmutsung"... de CO³ vliegt je nu al om de oren...
en je hoeft dit nog niet eenmaal in te ademen ook; al kom je daar niet onderuit.
Moest je dus zin hebben in mijn geringe voorraad kopermuntjes, laat je dan denaturaliseren of ompolen... de 'vreemden' zijn ook verlekkerd op al wat goed-koper is. Ze jatten zelfs al bovenleidingen van treinbedrading... op mijn centjes zijn die dus niet uit. Deze wachten nog tot je hier je kopje koffie komt leegslurpen...

[zandmannetje]

Ja dat is natuurlijk heel andere koek dan mijn vehikel!
Zogauw ik de lotto win Kwezeltje, kom ik hem persoonlijk bij jou afleveren.

[telloorlekker]

Zandmannetje, het laatste vehikel zal haar beter kunnen dienen gezien dat op je eerste afbeelding de pedalen mist...

[Gast]

Ik had toch liever een 10 speed gehad en die stang mag wat lager voor mij.

Ook mogen er minder spaken aan, kwestie van het poetswerk te beperken.

Een bidonhouder zie ik ook niet, vrouwen hebben ook dorst, zulle!

Klickpedalen zet ik er wel zelf op, en de kleur, daar hou ik niet van maar een gegeven paard mag je niet in de mond kijken.

Wanneer moet ik een collectiebus laten rondgaan? En moet ik iedereen die een duit in het zakje doet een attest voor de belastingen geven? Giften vanaf 37,5 euro zijn aftrekbaar.

[telloorlekker]

Arrèh... ik ben toch niet alleen. De luiheid siert zelfs vrouwelijke snelheidsengeltjes. Een 10-speed ? Waar is dat goed voor ? Akkoord, als het laatste tandrad er een is van het doortrapsysteem, iets waarmee je je benen niet stil kan houden om even te rusten of vrijelijk de Shimano-versnelling te wisselen. (afbeulen is nu eenmaal plezanter... )

Waarom die stang lager moet ? Geen idee, daar ga je toch niet op zitten -veronderstel ik- die is er toch maar om de stabiliteit te waarborgen hé.

En dan de bidon; terwijl mannen geen voorraad voldoende hebben, hebben dames doorgaans wél twee recipienten; men moet mij niet vertellen of babies dorst hoeven te lijden hoewel zij géén bidon aan hun wiegje hebben hangen...

Het laatste voorstel duidt in de richting van die vermeende "luiheid": de collectebus "laten" rondgaan. Ben je daarvoor fietsster ? Iemand anders het vuile werk laten opknappen toont niet veel respect voor de anders al zo ijverige klasse. Nog niet voldoende dat je de "was en plas" bij het touren achterlaat dat je nog anderen wil opzadelen met het innen van je eigen vermogen...

[Gast]

Tll, heb ik iemand gevraagd om mij een nieuwe fiets te kopen?

Dit is kolder, dus geen bedelarij!

Een compact staat op mijn verlanglijstje, 48/34,
cransjes van 13/28, en niet alleen een voorcarbon maar iets dat uit geheel carbon bestaat, die zijn anders in elkaar gezet.

De stang moet nu lager maar mag wel voor mijn genitaliën te beschermen. Vrouwelijke fietsen zijn anders dan mannelijke.

Ook de banden zullen beter voorzien worden, iets met een gelvulling daar kan je een punaise in rijden zonder lek te gaan.

Nu gij! En bij jou zal ik zonder collectebus langsrijden. Ik hoef geen lotto te winnen om mij te voorzien, maar dat wist je al!

[Gast]

Terwijl TB ergens in Vlaanderen rondtoert om zijn overwinning te behalen, toeren wij in zijn geboortestreek rond.
Eenmaal moet je er bij geweest zijn om te zien hoeveel volk en klassemensen er aanwezig zijn. Al heel vroeg moet je aansluiten in drie rijen die een sliert vormden wel 20 meter lang de trap op naar boven.
Vergunninghouders rechts, nietvergunninghouders links, stond er op een groot bord geschreven in dikke koeienletters. Toch zijn er altijd nog mensen die in dit tumult en je mag van een zekere hetze zeker zijn op die dagen, die in de verkeerde rij aansluiten. Ook is het zo wanneer je een vergunning hebt betaal je een euro minder dan de anderen maar daarvoor moet je het niet laten om deel te nemen aan zo’n groot evenement. Je zou voor minder of voor meer geld er eveneens bij willen zijn. Na wel een dik uur voetje voor voetje aansluiten, je stempelkaart eindelijk in ontvangst te kunnen nemen, ben je al stijf van het wachten maar je voelt je gelukkig, je kan vertrekken met de bende en een bende was het. Overal zag het zwart van het volk en hier en daar lonkte ik eens naar een fiets die ik heimelijk wilde hebben. Maar mijn bike zorgt nog altijd goed voor me en brengt me overal naar toe.
De nieuwe rollenboy met de vernieuwde remblokjes deden hun werk uitstekend, trouwens ik had niks anders verwacht van ze. In zo’n groot gedoe voel ik me maar nietig maar dat laat ik niet aan mijn hartje komen, ook wij gaan op weg om de meeste landelijke en hoofdzakelijke stille wegen te berijden. Het eerste wat ik ergens zie voorbijschieten is Olmen, of was het nu Meerhout? Niet altijd heb je de kans op de borden te lezen langs de weg ofwel moet je er bekend zijn. Ook Laakdal kreeg ons op bezoek en Geel waar we zondag groen zagen van de koude wind. Dit keer echter zou Geel me niet klein krijgen. Op mijn menublad zag ik Meerlaar, iets van Vorst en Veerle staan. Nu denk ik onmiddellijk aan een meisjesnaam als ik dat laatste bezie maar we fietsten erdoor. Ergens stond een groene TB pijl zo gericht dat we eventjes dachten: hier is het al. Maar jammer genoeg en tegelijkertijd gelukkig, zagen we op tijd dat het de ingang was naar een sportveld. Iemand lachte eens hardop dat we naar de match misschien konden gaan kijken maar daar kregen we geen kans voor. Verder naar rechts om plots in de armen van Testelt op de Rode Berg op de bevoorrading terecht te komen. Hier hadden we toch een pauze met een lekkere versnapering verdiend en er was keuze genoeg op de tafel. Het leek wel alsof ze hier nooit van hongersnood gehoord hadden, teveel lag er. De getrainden kwamen hier tezamen met de geoefende fietsers. Nu zou ik wel willen behoren tot een groep die zowel getraind als geoefend was maar ik zwem er nog een jaartje tussenin. Voor familietochten schrijven we allang niet meer in. Dit kan je zeker meedoen met jonge kinderen en in groepsverband. Het tempo leg je jezelf op en gewoonlijk krijg je dan ook een menu op je bord langs landelijke wegen waar veel Mariabeelden de hoeken versieren.
We verlaten de rijke door spijs en drank gevulde tafels en maken ons gereed om Blauberg goedendag te zeggen. Van een echte kuitenbijter kunnen we niet spreken als we de Kapittelberg omhoog gaan. Averbode dat komen we terug bezoeken deze zomer. Vandaag houden we het op het doorkruisen van Varendonk, de Trichelhoek, en stilaan wordt het tijd om de zachte vallei van Geel weeral te verlaten. Het einde nadert met rasse sprinten en je ziet dat de bendes van de grote afstanden nog kracht uit hun benen toveren. Aan zulk geweld doen we voorlopig nog niet aan mee. Recht door de bossen van Mol en Hulsen komen we na drie uur aan in ‘De Bleukens’. Ik had 80 km op de teller staan. Heel voorzichtig door het kiezelbaantje de controlekaart terug inleveren waarna de fietsen netjes opgeladen, kleren verwisseld, bokes met choco genomen en niet te vergeten een lekker vers kopje koffie. Vandaag had ik de goede benen meegenomen, het voelde zelfs aan als een overwinning persoonlijk op mijn kunnen. Gewoon gelukkig, blij dat ik weeral erbij had mogen zijn!

[telloorlekker]

Is het nu de moment om de Kapittelberg te doen ? tja, liefst zo rap mogelijk Averbode voorbij hé... Don Camillo zul je nu niet in pîj voorbij zien fietsen; diene bruine is wel slimmer. Die wacht tot de vruchten des hemels gegaard zijn, die is geen tandjesdraaier.
De Kapittelberg moet je nemen als de druiven klaar zijn. Daar zit méér pit in na het nuttigen van de heerlijke wijntjes dan men vermoedt.

Wij, ons mannenkoor, hebben daar nog goede herinneringen achter gelaten, zij het dat we, met ons gezang, de druivepikkers hebben verjaagd. Het was daar heerlijk toeven na de herhaaldelijke optredens die we bij een bekende wijnboer mochten verzorgen.
En erna, na het evennement, even de beentjes strekken richting Averbode en ons laten overdonderen door lekkere in mokken opgediende ijsbollen overgoten met een plaatselijk sauske.
Dan benijdt ik de velgenrollers niet, de asfaltverslinders die niet eens de herkenningsborden kunnen lezen. Ze zoeven maar, denkend 'gezond' te worden na een puntentelling. Met het overtollige melkzuur in hun lijf laten ze zich echter niet zien als de zon het heuvelig landschap overschijnt; dan zoeken ze liever de mont Ventoux op of willen de Kalvarieberg van Lourdes overdoen. En zelfs daar hebben ze geen oog voor de vruchten van moeders'natuur. Enkel hun ronddraaiende kuiten tellen en het afmatten van hun lenden én ruggegraat. Maar hebben ze deze laatste eigenlijk wel ? Staan ze, in stilstand, wel met beide benen op de grond ? Ik vrees ervoor...
Heb je ze al eens zien waggelen, met hun klickpedalen onder hun voetzolen ? Ik verbeeld het me misschien maar, maar de episodes van National Geographic, over die vetganzen in het poolgebied; ze doen er mij aan denken. Een 'normaal' mens zou zich van dergelijk schoeisel ontdoen om fikse wandelingen te ondernemen maar zij, nee, "klak klak" op de stenen alsof iedereen ze moet gezien hebben... en "klik klak" als ze in de pedalen vastklikken om als de weerlicht weg te stuiven.
Ik slef toch veel liever op mijn sloefen langs de stalletjes met de tentoongestelde oogsten om mijn keuze te kunnen maken dan me te moeten bukken om aan een bidon te geraken. Maja, muziek zit er niet in maar daarom zing ik nog geen toontje lager. Ons huiswaarts keren wordt enkel doorbroken met ... "en we gaan nog niet naar huis, bijlange niet, bijlange niet... want ons moeder is niet thuis..."

[Gast]

Ondertussen zijn mijn horecaspieren terug in de goede richting gegaan. De winterkilo’s die eraan gevlogen kwamen, vliegen nu even snel eraf. Ik merkte dat wanneer mijn bovendijen mijn buik niet meer raakten. Dat kan alleen maar ten goeden komen voor de heuveltjes die we weldra zullen beklimmen. Alle gewicht dat extra is moet je meezeulen, niet gemakkelijk. Lange ritten gaan eraan komen, plat tot vals plat en eerste tot derde categorie beklimmingen. Oefenen doen we zo veel en zo goed als het gaat, stilaan komt de conditie op peil dat ik alleen maar kan toejuichen. Iedere keer probeer je wat kilometers erbij te nemen, een andere route te vinden en wanneer het even niet gaat, neem je gewoon wat stoom terug. Maar deze week ging alles prima, ik heb niet te klagen gehad. Centrums die gewoonlijk vol kasseien liggen, hoef je en kan je ook niet altijd vermijden maar met goede gelbanden zal dat wel lukken. Mooi is het langs Terlaemen fietsen. Je hoort af en toe de auto’s hun geweld naar voren brengen en dan denk je: gelukkig ben ik op mijn fiets. Zo hard hoeft het voor mij nu ook weer niet. Laat me maar rustig begaan langs het kanaal. Weinig tegenliggers die je doen opschuiven, daarentegen moet je nu wel uitkijken voor de lange vislijnen die over de weg steken. Ieder diertje zijn eigen pleziertje zou ik zeggen. Langs het kanaal weet je zeker dat je wind krijgt ingeschoteld, dat je ook snelheid kan maken dat staat ook vast. Om het niet zo eentonig te houden zoeken we binnenwegjes op. Je geniet van de warmte die vanuit het wegdek naar omhoog stijgt en zich nestelt tegen je benen. De dorst die op komt zetten, laaf je met je fruitbidoninhoud. En dan komen de voorbereidingen voor het heuvelachtig landschap dat we weldra willen doen. Goed voorbereiden is een must vooraleer je aan de start gaat meedoen ergens in het Pajottenland. Die voorbereidingen deden we vandaag al in Borgloon. Eerst gaat het nog vlotjes want je weet wat je hier kan en nog moet. Maar dan buig je af naar Kerniel. Dit is nog maar een begin en je lacht in je vuistje, tot hier gaat het prima! Echter niet getreurd, de boom wordt hier deftig geschud en de appels verspreiden zich. Hier moet ik mijn 30-19 aanspreken die het werk voor me zal doen. Hoe meer je in Vliermaalroot voeten aan de grond wil krijgen, hoe meer je de neiging hebt om je 30-21 aan te spreken. Dit is echter nog niet genoeg en je gooit je 30-23 in de strijd. Oef, dit lukt al aardig, het gaat plots vanzelf maar dat is maar een waangedachte. Zure wind krijgen we tussen de kiezen geduwd en recht op kop. Soms krijg ik het gevoel dat ik wegwaai, recht het naakte veld in. Even gunde ik me wat zandzakjes in mijn achterzakken maar dat zal wel te zwaar zijn. Je hoeft geen kilo’s naar boven te zeulen maar je hebt ook geen gewicht als je een lichtgewicht bent om in de strijd tegen de harde wind te gooien. Van afstappen is totaal geen spraken, de fiets houdt me wel, braaf fietske denk ik. Na Gors-Opleeuw, Hullertingen, Vliermaalroot, zie ik Hoogveld ergens staan dat ons verder brengt naar Schalkhoven. In dit gebied vind je echte kuitenbijters die lang duren vooraleer je boven bent. In Hoeselt heb je nog zo iets. Je ziet het van ver voor je liggen, en in 123 ben je niet boven, schakelen en nog eens schakelen wordt er van je gevraagd. Hevig blijft de wind in mijn neusgaten blazen, hij wil niet weten van ophouden. Ergens naderen we een hele gevaarlijke weg voordat we naar Bilzen station kunnen. Eenmaal het tunneltje gevonden dat ons onder het spoor van Bilzen brengt, ben je er nog niet. Fiets maar eens in de andere richting als je gewend bent van Diepenbeek naar Bilzen te fietsen. Het geeft een heel ander beeld en je moet die ellenlange bocht op het juiste moment kunnen inschatten. Tegelijkertijd moet je niet vergeten om je kruit ineens te schieten want er komt nog een echte kruiper opzetten. Geen Alden Biezen vandaag, gewoon naar Munsterbilzen om langzaam aan op het plat uit te komen. Plateaus hebben we vandaag genoeg gezien, vergis je echter maar niet. De nieuwe weg langs het Witte Paard door hebben ze voor ons extra omhoog laten gaan. Liever sprong ik binnen in Tropicana maar dat mocht niet, geen snoepijs voorlopig voor mij. En dan is er rust voorzien, een heerlijke warme douche, een lekker warm avondmaaltijd met platte rust voor de rest van de avond. Wat moet een mens nog meer hebben?

[Gast]

Herman De Croo groet de Ronde, stond er geschreven op een heel groot wit plakkaat langs de weg. Misschien een stunt voor de nakende verkiezingen dacht ik nog. Maar neen, de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen kwam er ook langs en de Semi voor de amateurkes eveneens. Nu weet ik ook dat de Zwarte van Brakel daar ook ergens in de buurt moet wonen maar die heb ik jammer genoeg niet mogen zien. Grimmige heuveltjes van Geraardsbergen, ik heb ze mogen beklimmen, mogen aanschouwen en ervan mogen genieten. Vooral dat laatste bleef hangen. Echter de eerste 20 km namen we als een opwarmertje, het bleef klunen tussen de gevaarlijke drukke wegen en de zijstraten tot je moeder de gans tegenkwam die je weer een nederige houding deed aannemen. Voor mensen vanuit die streek zal dat wel allemaal gemakkelijker gaan dan voor iemand die uit het plat Maasgedeelte komt. Alle Lierdese wegen en bijstraten hebben we doorkruist, zelfs ergens kwam ik de Caudenberg tegen. Sommige heuvels waren echt zwaar om omhoog te klimmen en nog gevaarlijker om tegen 52 naar beneden te razen. Tot er iemand tegen me riep: wel moemoe, bang om je moe te maken hier? Snotneus dacht ik nog, wacht maar tot je wat ouder bent, moet je hier wellicht afstappen. De Kakelenberg deed zijn naam eer aan, niet afstappen maar trappelen riep iedereen onder elkaar en getrappeld werd er. Het klamme zweet breekt je uit en je korte broek begint te plakken aan je lijf. Goddank zorgt de bandana wat voor beschutting onder de helm. Heet dat het er was, je kon de kippen al horen kakelen en de verse eikes waren in een mum gebraden. Je had hier vlug spiegeleieren als je niet oppaste als man. Wat meer naar Ninove fietste aan de overkomt van de baan Belcanto. Zijn lange grijze haren wapperden onder de helm uit. Dat zou ik nu niet kunnen met dit warme weer, geen losse haren op de fiets in plakkerig weer. Ach wat zijn nu 80 km op de bike, je bent zo terug binnen aan je vertrekplaats waar een douche op je wacht. Maar de douche bracht geen verkwikking, nu pas kwam het zweet nog meer naar boven. Veel dorst krijg je ervan. Je zou wel een hele fles aan je mond willen zetten met frisdrank en liefst nog gekoeld. Maar er is nog een lange weg terug te gaan voor wie niet naast de deur van Liedekerke woont. Als alles goed meevalt, denk je er sterk aan om volgend jaar hier terug te komen en dat doen we beslist. Onderweg begint je maag kapsones te maken, het hongergevoel wint stilaan terrein. We hielden het op zijn Vlaams: stoofvlees met friet, geen mayonaise aub voor mij. Terug in je stee moet de voorbereiding van de dag erna gedaan worden. Fietsen af, het okerstof eraf gehaald van de betonnenwegen die we tegenkwamen, fiets terug op de sokkels gezet. Kleren gespoeld, klaar hangen voor opnieuw te gebruiken. En de dag erna heeft de fietsmicrobe je weer te pakken. Je kan er niet vanaf blijven, het is een drang, je moet erop als je nu wil of niet. Om uit te bollen nam ik gewoon de Ladyday erbij. Echter er stonden meer mannen aan de start dan vrouwen. Het parcours was prima voor ons afgepijld, geen enkele blunder begaan of toch? Eventjes twijfel omdat de MBT-tochten ertussenin zaten. Hier kenden we de straten al, ze hadden geen geheimen meer voor ons. Rillaar hoefde ons niet terecht te wijzen, wij vrouwen deden het prima. Niemand hoefde ons te zeggen dat we anders moesten schakelen, het ging vanzelf. Dat wordt op het laatst een automatiek dat schakelen. Hoor je iets ratelen, ja dan zit je er langs en neem je een ander tandje op tijd. Met mijn 30-21, kon ik zonder moeite naar boven, ik spaarde het laatste tandwieleke voor als het echt niet meer ging. Een tandje bijsteken was er vandaag zeker niet bij. Als je gisteren dacht ik nog, in Oost-Vlaanderen geoefend hebt en je een goed oefenterrein ginder heb mogen doen, lukt het vandaag met twee vingers in je neus. Stilaan zijn we gereed om de Ronde voor volgende jaar eens te bekijken van dichtbij maar dan de korte afstand. De Ronde van Vlaanderen wacht op ons en ik sta te popelen om mijn wielen daar te tergen. Alhoewel die vervelende kasseien overal me flink parten blijven spelen, leef ik er naar toe. Tenslotte moet je je een doel voor ogen stellen, ergens naar toe leven. Ladyclassic: het was een perfect oefenveld vandaag en Schaffen kreeg ons niet klein. De dames hoefden niet op de knieën gelijk gisteren iemand op de parking met een matje die tot zijn Allah bad.

[Jempi]

Kwezel, jij bent gewoon de reïncarnatie van Briek Schotte en Karel Van Wijnendaele.

Als hij nog niet bestaat dan roep ik hem hierbij in het leven: jij krijgt de titel van Flandrienne.

Jempi (met veel bewondering).

[telloorlekker]

Jempi... nodig jouw flandrienne eens uit in je tranendal... misschien als ze natte kuiten krijgt van het opspattende water ze wel een traantje welplengt... eenmaal ze uit dat dal geraakt...

[Jempi]

Hela telloorlekker, Flandrienne met hoofdletter a.u.b. en zeker bij haar, hé, wat is me dat nu !

Eenmaal ze uit dat tranendal zou geraken ? Als een jetski zou ze er doorklieven ! En traantjes wegplengen ? Het is wel Kwezel, hé, niet B. Anciaux.

Jempi