Hilarische feestdagen
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Ouden die sporten hebben iets gemist gedurende hun jeugd. Waarschijnlijk nog niet genoeg opgebrand. Ik voel me niet oud, maar aan sporten heb ik tegenwoordig niet veel meer. Als de tikker niet meer mee wil, moet je niet overmoedig meer doen; oud worden is een tijd van rust, niet van bemoeizieke jongerse betweterij opvolgen. Vroeger, voor tientallen jaren dacht men niet aan "sporten" tenzij van een ladder. En van ladderen wist men toen meer gezien er nog geen panties waren. Als nu een keutelboerke gaat sporten, heeft ie waarschijnlijk nooit aardappelen op z'n veld staan gehad. Maar ik kan die rage van ouwe sportlui eigenlijk wel begrijpen; ze zijn voortijdig dement geworden. Waarschijnlijk allemaal het gevolg op uitlatingen van wijlen Frans Van Mechelen, gewezen minister van onderwijs. Dat de jeugd te weinig aan sport doet om zichzelf te "ontwikkelen", daar kan ik nog inkomen. Maar dat ouderen zich nog moeten ontwikkelen, zal waarschijnlijk daaraan liggen dat deze enkelingen steeds in de watten gelegd zijn, ingewikkeld gebleven of omzwachteld met de kleding der luiheid. Waarom moet men toch steeds aandringen op opzettelijke verspilling van energie ? En dit terwijl de materialistische energieverspilling wordt ontraden ? Alles lijkt erop dat de menselijke geest ziek is... hoog tijd dat die eens aan sport gaat doen !
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Niet alleen het vermoeden was juist, ook het resultaat van de ellenlange uiteenzetting bleef die Amerikaan nazinderen. Telloorlekkers zingen niet, tenzij in koor. Nog een geluk dat zijn aardrijkskunde niet zover neigde dat hij het vermeende Maasland met de Kempen verwarde. Hij kwam tenslotten uit de Mississipidelta en daar is de afstand tussen die meanders bijna even groot als deze tussen Maas, Waal en Schelde. Ergens daartussen zou dus ook de Kempen kunnen liggen, wist hij veel. Komt ie nu toevallig terecht bij Lembeurgers van de Maaskant. Daar kent men weinig of niets van schoepraderen van riverboats, laat staan van de échte Schoepen, den Bobbejaan. En deze laatste kan jodelen, beter nog dan een Engadiner of een Walliser. En niet in de aard van "Als marktkramer ben ik geboren"... hoewel deze laatste, als Voice of Europe, meer aanzien zou hebben gehad in de States (zoals ie zelf zegt), toch "geweildich" hé...
Dat die Kwezelfamilie die Amerikaan daar niet op gewezen heeft ? Lijkt me toch meer voor de hand liggend. Ertvelde is toch iets romantisch Vlaamser dan Lichtaart hé... zeg nu zelf. "What's up doc ?" zou ie moeten zeggen als ie gehoord had dat Bobbejaanland in een moeras is ontstaan, the Everglades waardig. Nadien heeft men ginds hetzelfde nagebootst met Disney-land. Misschien is dat die cowboy ontgaan. Kaaimannen en aligators hebben wij hier ook, maar die zitten hier in de regering... en maken nauwelijks deel uit van ons cultureel patriomonium...
TLL
Dat die Kwezelfamilie die Amerikaan daar niet op gewezen heeft ? Lijkt me toch meer voor de hand liggend. Ertvelde is toch iets romantisch Vlaamser dan Lichtaart hé... zeg nu zelf. "What's up doc ?" zou ie moeten zeggen als ie gehoord had dat Bobbejaanland in een moeras is ontstaan, the Everglades waardig. Nadien heeft men ginds hetzelfde nagebootst met Disney-land. Misschien is dat die cowboy ontgaan. Kaaimannen en aligators hebben wij hier ook, maar die zitten hier in de regering... en maken nauwelijks deel uit van ons cultureel patriomonium...
TLL
-
ED. - Lid geworden op: 16 okt 2003, 19:20
Terwijl we dan toch over feestdagen bezig zijn.Men heeft er zo een paar in het leven geroepen die in feite over de dood gaan. Wij worden geacht deze met zijn allen te vieren. bv. Allerheiligen is er zo een. Wat valt er te vieren? Dat er ons mensen ontvallen zijn,misschien? Allerzielen idem!
Van Pasen weet ik alleen, dat "de klokken van Rome" boven mijn dak vliegen. Ja! dat was feest met de kleine mannen.
's Morgens om zes uur tussen het, meestal natte gras, de paaseieren gaan wegsteken en, af en toe eens naar de slaapkamervenster van de kinderen kijken.Controleren of wij, door hen, niet betrapt werden. In feite was het een Paaslijke Sint.maarten of Sinterklaas! Wij lieten de kinderen geloven in die onbestaande weldoeners. Zij lieten ons geloven dat zij het nog altijd geloofden. Wie was er dus met wiens voeten aan het spelen, dacht je? Maar toegegeven, ik heb er jaren plezier aan gehad.Misschien meer dan de kinderen zelf.
Kerstmisvieren, "daar heb ik een broertje aan dood" zeggen sommigen. Bij mij was dat realiteit op een kerstavond. Dus, dat vieren heeft er bij mij nooit ingezeten.
Nieuwjaar! Weer een dag van vreugde want, wij mogen er terug een cijfertje bijplakken. Terwijl wij al kussend een griepepidemie uitlokken, wensen wij elkaar al het beste, een goede gezondheid en, sinds enige jaren, winst op de lotto! Dat wij zelf weeral een jaartje ouder worden, daar staan wij niet direct bij stil. Wél, als het 1 november wordt. Dan pas, zie je de velen waarmee je, lang geleden, naar de school bent geweest, terug. Alleen,... ze spreken niet meer tegen je en vieren niet meer mee. Ze kunnen het niet meer!
Dan hebben wij nog onze nationale feestdag waarop ieder Belg geacht wordt om zijn vlag uit te steken. Het wordt altijd maar moeilijker om de juiste vlag boven te halen: die van het verscheurde België of die anderen van die lapjes grond of beton, welke wij nog rijk zijn. De ene vlag, zou eieren leggen, wanneer het een kip zou zijn en, zou beter bij het paasfeest passen. Dat ander stukje textiel klauwt, terwijl zijn levendige,tandloze beeltenis nog alleen maar te zien is, in de Antwerpse zoo. Of die ooit zijn klauwen nog zal kunnen scherpen? is een open vraag!
Tja, die nationale feestdag waarop alle Brusselaars én Vlamingen-ook die van rond zaventem- "leve de Koning! en Leven de Koningin!", roepen, maar dan meestal in het Frans. Terwijl ze dat doen, kijken zij met volle bewondering naar de gevechts- en andere vliegtuigen die hen, met veel lawaai en gekleurde rook, boven het hoofd passeren. Ze applaudisseren er zelfs voor, terwijl ze er, voor de rest van het jaar,niet zoveel moeten van hebben.
De dag van de arbeid. Een feest waarop, bijna de ganse wereld, hetzelfde liedje kweelt. Met de vuist in de lucht. De vingers gestrekt mag niet meer, behalve in Amerika. Het land waar ze, jaren geleden de communisten in de bak hebben gestoken.
De slag der gulden sporen! Vieren maar mensen, in naam van, en voor die paar duizenden die men daar de schedel heeft ingeslagen. Voornamelijk, omdat er sukkelaars bijwaren met een spraakgebrek!
O.l.v Hemelvaart: een plagiaat van jewelste. Er was er al ene die het haar had voorgedaan! Maar goed, het bloed kruipt, waar het niet lopen kan,nietwaar? Nu noemt men dat "gezinshereniging". Toen, ging het, waarschijnlijk nog om ware liefde, waarin de tortelduiven een grote rol hebben gespeeld. Van tortelduiven gesproken,ik heb mij altijd afgevraagd wat er met die timmerman is gebeurd? Waarschijnlijk een gat, in mijn religiueze cultuur!
Ben ik nu een ongelovige? Bijlange niet! Ik ben bij de paterkens naar school geweest, dat zegt genoeg! Ik heb er zelfs enkele jaren mogen gaan slapen en driemaal per dag, die opstijgingen mogen aanschouwen. Ik wacht nu nog altijd, vol spanning,op de beloofde terugkeer van die eerste astraunaut. Die vent, die ik altijd bewonderd heb als een soort ché. Een revolutionair uit één stuk! In feite, mijn patroonheilige!
Ben ik nu tegen die feestdagen? Zeker niet! want op die dagen moet ik geen klop doen! Dus allemaal vele gelukkige en zalige feestdagen toegewenst!
Van Pasen weet ik alleen, dat "de klokken van Rome" boven mijn dak vliegen. Ja! dat was feest met de kleine mannen.
's Morgens om zes uur tussen het, meestal natte gras, de paaseieren gaan wegsteken en, af en toe eens naar de slaapkamervenster van de kinderen kijken.Controleren of wij, door hen, niet betrapt werden. In feite was het een Paaslijke Sint.maarten of Sinterklaas! Wij lieten de kinderen geloven in die onbestaande weldoeners. Zij lieten ons geloven dat zij het nog altijd geloofden. Wie was er dus met wiens voeten aan het spelen, dacht je? Maar toegegeven, ik heb er jaren plezier aan gehad.Misschien meer dan de kinderen zelf.
Kerstmisvieren, "daar heb ik een broertje aan dood" zeggen sommigen. Bij mij was dat realiteit op een kerstavond. Dus, dat vieren heeft er bij mij nooit ingezeten.
Nieuwjaar! Weer een dag van vreugde want, wij mogen er terug een cijfertje bijplakken. Terwijl wij al kussend een griepepidemie uitlokken, wensen wij elkaar al het beste, een goede gezondheid en, sinds enige jaren, winst op de lotto! Dat wij zelf weeral een jaartje ouder worden, daar staan wij niet direct bij stil. Wél, als het 1 november wordt. Dan pas, zie je de velen waarmee je, lang geleden, naar de school bent geweest, terug. Alleen,... ze spreken niet meer tegen je en vieren niet meer mee. Ze kunnen het niet meer!
Dan hebben wij nog onze nationale feestdag waarop ieder Belg geacht wordt om zijn vlag uit te steken. Het wordt altijd maar moeilijker om de juiste vlag boven te halen: die van het verscheurde België of die anderen van die lapjes grond of beton, welke wij nog rijk zijn. De ene vlag, zou eieren leggen, wanneer het een kip zou zijn en, zou beter bij het paasfeest passen. Dat ander stukje textiel klauwt, terwijl zijn levendige,tandloze beeltenis nog alleen maar te zien is, in de Antwerpse zoo. Of die ooit zijn klauwen nog zal kunnen scherpen? is een open vraag!
Tja, die nationale feestdag waarop alle Brusselaars én Vlamingen-ook die van rond zaventem- "leve de Koning! en Leven de Koningin!", roepen, maar dan meestal in het Frans. Terwijl ze dat doen, kijken zij met volle bewondering naar de gevechts- en andere vliegtuigen die hen, met veel lawaai en gekleurde rook, boven het hoofd passeren. Ze applaudisseren er zelfs voor, terwijl ze er, voor de rest van het jaar,niet zoveel moeten van hebben.
De dag van de arbeid. Een feest waarop, bijna de ganse wereld, hetzelfde liedje kweelt. Met de vuist in de lucht. De vingers gestrekt mag niet meer, behalve in Amerika. Het land waar ze, jaren geleden de communisten in de bak hebben gestoken.
De slag der gulden sporen! Vieren maar mensen, in naam van, en voor die paar duizenden die men daar de schedel heeft ingeslagen. Voornamelijk, omdat er sukkelaars bijwaren met een spraakgebrek!
O.l.v Hemelvaart: een plagiaat van jewelste. Er was er al ene die het haar had voorgedaan! Maar goed, het bloed kruipt, waar het niet lopen kan,nietwaar? Nu noemt men dat "gezinshereniging". Toen, ging het, waarschijnlijk nog om ware liefde, waarin de tortelduiven een grote rol hebben gespeeld. Van tortelduiven gesproken,ik heb mij altijd afgevraagd wat er met die timmerman is gebeurd? Waarschijnlijk een gat, in mijn religiueze cultuur!
Ben ik nu een ongelovige? Bijlange niet! Ik ben bij de paterkens naar school geweest, dat zegt genoeg! Ik heb er zelfs enkele jaren mogen gaan slapen en driemaal per dag, die opstijgingen mogen aanschouwen. Ik wacht nu nog altijd, vol spanning,op de beloofde terugkeer van die eerste astraunaut. Die vent, die ik altijd bewonderd heb als een soort ché. Een revolutionair uit één stuk! In feite, mijn patroonheilige!
Ben ik nu tegen die feestdagen? Zeker niet! want op die dagen moet ik geen klop doen! Dus allemaal vele gelukkige en zalige feestdagen toegewenst!
-
W T - Lid geworden op: 11 sep 2003, 20:26
- Locatie: Vallei de zwarte beek
ZODUS..Degene die deze FEESTDAGEN uitgevonden heeft...Werkte niet graag.. Zocht de beste oplossing,om niet te moeten werken...
Voerde de FEESTDAGEN in...Zo mochten er nog veel feestdagen zijn toch..
En zeker dat ze dan ook nog vergoed worden...Mooi het leven is mooi..
Voerde de FEESTDAGEN in...Zo mochten er nog veel feestdagen zijn toch..
En zeker dat ze dan ook nog vergoed worden...Mooi het leven is mooi..
-
Gast
Terwijl we thuis met de krant in de warme hoek zitten weggeborgen, denken we dat iedereen ter wereld dat doet. Dat iedereen nu met een krant in een hoek zit en fijn thuis is. Dat is niet zo. Wanneer we iedere morgen weer naar ons werk gaan en daar iedere avond van terugkomen, denken we dat iedereen dat doet, doch dat is al evenmin zo.
Op ieder ogenblik van het jaar zijn er dames die roulette spelen in het Kurhaus van Wiesbaden. Op ogenblikken wat we pantoffels aantrekken, op de spitsuren wanneer we naar bed gaan en op de uren dat we liggen te dromen van eilanden met Hawïaanse schonen met gitaarheupen.
Op het cruciale moment dat we rillerig twee aspirientjes doorslikken, zitten in Paramaribo vrolijke jongens op heetgelopen instrumenten te spelen en dansen knappe dames een rumba waar we onze griep bij zouden kunnen vergeten.
Terwijl ik aan het ontbijt zit, zo’n doodgewoon ontbijt na vijfentwintig jaar huwelijk, zegt op een heel andere plaats van de wereld een Batoetsi-meisje tegen een Batoetsi-jongen dat zij hem heel aardig vindt en dat zij er wel iets voor voelt om levenslang met hem aan de ontbijttafel te zitten.
In Puerta del Tribuzon, ik wed dat jullie daar nog nooit van gehoord hebben, staat op datzelfde moment een volbloed Argentijn zich heerlijk te zonnen tegen een van de vele pilaren van het dorpsplein. Hij heeft zijn ezel in de schaduw van een volgende pilaar vastgebonden en er is zelfs niet een glimp van een aanduiding wanneer hij die weer los zal maken. Er is niets dat hem jaagt naar Valla del Cabor en in Juarequidal ligt er bepaald niets dringend op hem te wachten. Hij staat in de zon van Puerta del Tribuzon en hij doet dat net zolang tot hij een andere inval krijgt.
In het lauwwaterbad van de stedelijke kuurinrichting van Baden-Baden drijft, op het ogenblik dat we formulieren zitten in te vullen, een Turkse industrieel met driekwart van zijn weg te kuren buikje boven water. Het lauwe water sproeit uit een handig marmeren fonteintje over hem heen en hij kreunt ingetogen Turks van welbehagen.
Straks springen hem drie burgerlijke Gefreiters om het lijf met levensgrote sponzen handdoeken en warme kussens. Zij leggen hem voorzichtig op een leren rustbank en kloppen net zolang wetenschappelijk over heel zijn lichaam tot hij zijn dagelijkse honderd gram weggemasseerd ziet.
Hier sluiten we ’s avonds het duivenhok en in Teheran doet de sjah zijn privé-vertrekken open, waar onwaarschijnlijk oosterse dames over topaasgele en turkooiswitte kussens verdeeld liggen met een weergaloos Arabisch gevoel voor harmonie.
In de kasba van Boekitstan loopt een Parijse hotelmeneer bij een donkerbruine helderziende binnen die de helderste dingen voor hem ziet, waarvan we zelfs nooit de schaduw zullen opvangen.
Ik maak me woest op de kat die om elf uur ’s avonds niet wil binnenkomen en in Bengalen galoppeert de directeur van de Scandinavian Airways met een paar vrienden op safari. Zij steken enorme vuren aan voor de tijgers die aan de sfeer meedoen door met diapositiefgroene ogen aan de rand van de jungle te komen kijken. Een hyena hinnikt ergens vanwege het geluidsdecor en de directeur van de Scadinavian Airways draagt gemsleren laarzen met een ritssluiting boven de knie, op het ogenblik dat ik in pyjama in de kachel pook.
Blote Hindoekinderen lopen te baden in de Purperen Stroom en roepen allerlei vrolijke dingen naar elkaar in het meest spontane Hindoes, terwijl wij net een uitspraakfout tegen het Frans gemaakt hebben met een meneer die ons de weg vroeg.
Terwijl we hier ons kindergeld optrekken, maakt Gina Lollobrigida een afspraak met haar drie advocaten van Rome bij een koele fontein.
Nu weet ik wat jullie denken: dat de wereld oneerlijk in elkaar gestoken werd en dat we nooit in Paramaribo rumba’s dansen met knappe heren en dames. Maar wij kunnen niet eens de rumba dansen en we zouden ons op safari in Bengalen rot van angst voelen en voor lauwwaterbaden voelen wij ook niks. Hebben we trouwens zelf al gedaan in Baden-Baden, we zijn er drie dagen ondersteboven van geweest.
Hoogstens zouden we in Puerta del Tribuzon in de zon willen staan met onze ezel in de schaduw, maar niemand ter wereld houdt ons tegen om dat nu eens niét te doen en dat alleen al is ons zoveel waard als de meest oosterse heer op het meest topaasgele kussen. Je kan het er niet mee eens zijn maar dat doet er niets aan af, het is zo.
Op ieder ogenblik van het jaar zijn er dames die roulette spelen in het Kurhaus van Wiesbaden. Op ogenblikken wat we pantoffels aantrekken, op de spitsuren wanneer we naar bed gaan en op de uren dat we liggen te dromen van eilanden met Hawïaanse schonen met gitaarheupen.
Op het cruciale moment dat we rillerig twee aspirientjes doorslikken, zitten in Paramaribo vrolijke jongens op heetgelopen instrumenten te spelen en dansen knappe dames een rumba waar we onze griep bij zouden kunnen vergeten.
Terwijl ik aan het ontbijt zit, zo’n doodgewoon ontbijt na vijfentwintig jaar huwelijk, zegt op een heel andere plaats van de wereld een Batoetsi-meisje tegen een Batoetsi-jongen dat zij hem heel aardig vindt en dat zij er wel iets voor voelt om levenslang met hem aan de ontbijttafel te zitten.
In Puerta del Tribuzon, ik wed dat jullie daar nog nooit van gehoord hebben, staat op datzelfde moment een volbloed Argentijn zich heerlijk te zonnen tegen een van de vele pilaren van het dorpsplein. Hij heeft zijn ezel in de schaduw van een volgende pilaar vastgebonden en er is zelfs niet een glimp van een aanduiding wanneer hij die weer los zal maken. Er is niets dat hem jaagt naar Valla del Cabor en in Juarequidal ligt er bepaald niets dringend op hem te wachten. Hij staat in de zon van Puerta del Tribuzon en hij doet dat net zolang tot hij een andere inval krijgt.
In het lauwwaterbad van de stedelijke kuurinrichting van Baden-Baden drijft, op het ogenblik dat we formulieren zitten in te vullen, een Turkse industrieel met driekwart van zijn weg te kuren buikje boven water. Het lauwe water sproeit uit een handig marmeren fonteintje over hem heen en hij kreunt ingetogen Turks van welbehagen.
Straks springen hem drie burgerlijke Gefreiters om het lijf met levensgrote sponzen handdoeken en warme kussens. Zij leggen hem voorzichtig op een leren rustbank en kloppen net zolang wetenschappelijk over heel zijn lichaam tot hij zijn dagelijkse honderd gram weggemasseerd ziet.
Hier sluiten we ’s avonds het duivenhok en in Teheran doet de sjah zijn privé-vertrekken open, waar onwaarschijnlijk oosterse dames over topaasgele en turkooiswitte kussens verdeeld liggen met een weergaloos Arabisch gevoel voor harmonie.
In de kasba van Boekitstan loopt een Parijse hotelmeneer bij een donkerbruine helderziende binnen die de helderste dingen voor hem ziet, waarvan we zelfs nooit de schaduw zullen opvangen.
Ik maak me woest op de kat die om elf uur ’s avonds niet wil binnenkomen en in Bengalen galoppeert de directeur van de Scandinavian Airways met een paar vrienden op safari. Zij steken enorme vuren aan voor de tijgers die aan de sfeer meedoen door met diapositiefgroene ogen aan de rand van de jungle te komen kijken. Een hyena hinnikt ergens vanwege het geluidsdecor en de directeur van de Scadinavian Airways draagt gemsleren laarzen met een ritssluiting boven de knie, op het ogenblik dat ik in pyjama in de kachel pook.
Blote Hindoekinderen lopen te baden in de Purperen Stroom en roepen allerlei vrolijke dingen naar elkaar in het meest spontane Hindoes, terwijl wij net een uitspraakfout tegen het Frans gemaakt hebben met een meneer die ons de weg vroeg.
Terwijl we hier ons kindergeld optrekken, maakt Gina Lollobrigida een afspraak met haar drie advocaten van Rome bij een koele fontein.
Nu weet ik wat jullie denken: dat de wereld oneerlijk in elkaar gestoken werd en dat we nooit in Paramaribo rumba’s dansen met knappe heren en dames. Maar wij kunnen niet eens de rumba dansen en we zouden ons op safari in Bengalen rot van angst voelen en voor lauwwaterbaden voelen wij ook niks. Hebben we trouwens zelf al gedaan in Baden-Baden, we zijn er drie dagen ondersteboven van geweest.
Hoogstens zouden we in Puerta del Tribuzon in de zon willen staan met onze ezel in de schaduw, maar niemand ter wereld houdt ons tegen om dat nu eens niét te doen en dat alleen al is ons zoveel waard als de meest oosterse heer op het meest topaasgele kussen. Je kan het er niet mee eens zijn maar dat doet er niets aan af, het is zo.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Wat men elders brouwt met de feestdagen, daar heb ik lak aan. Uiteindelijk doen hij of zij, waar men op dat ogenblik het meeste behoefte aan heeft. Ik stel me voor dat momenteel iemand elders in een closet de krant leest en met ietwat voorovergebogen houding iets anders naar buiten zit te drukken dan de dansende lettertjes voor hem voorspiegelen. Ofwel is ie geheelonthouder geweest en moet ie nu persee dat lossen, waar menige journalist niet eens zo lang over gedaan heeft. Trouwens, weten die persmensen wel hoeveel van hun teksten verkleurd worden en ten slotte worden weggespoeld of vermengd met de al even onwelriekende massa. Wij leven hier in luxe, wij doen na ons gevoeg met welriekende en zachte doekjes de laagste daad; maar op hoeveel plaatsen in de wereld moet men zich behelpen met één achtste van een dagblad ? 't Kan ook zijn dat elders niet eens een toilet wordt doorgespoeld na het verkleuren van menig tekstartikel. Niet overal is water in die mate aanwezig dat het voorheen wordt opgeslagen in een vergaarbak. Bij ons meestal wél en dan nog "drinkbaar". Zou diezelfde toiletgebruiker in de Magreblanden niet de lust bekomen, onder de bloedhete zon, datgene wat wij hier verkwisten, ginds op de bodem van dat porselein tot laving te nutten ? Als hij daar al een porceleinen pot heeft natuurlijk... Niet eens zeker dat er ginder een rioolstelsel de opvang van die faecalien wegvoert. Sommigen moeten zelfs zo spaarzaam zijn, dat ze hetgeen ze dagelijks kunnen missen, op hun lemen wanden aanbrengen tot versteviging of isolatie van hun vertrekken. Destijds, en Bokrijk toont dat al wel aan, werden er zelfs huizen met koeiemest opgetrokken. Niet verwonderlijk dus dat er wel ergens anders ook dat wordt benut waar geen koeien zijn. Men kan het hier nauwelijks voorstellen wat voor geuren er daar in de huiskamer rondhangen. Bij ons te lande geurt het 's morgens ook, zij het niet naar koffie dan toch naar versgestreken inktgeuren van een dagblad. Meestal is de drukinkt nog niet droog en ze schuiven dat deel van de boom al door de sleuf van de brievenbus naar binnen. Stel dan je, na je gevoeg, dat lichaamsdeel zou verschonen met een niet tot pulp verwerkte tak. Wat zou er dan met je anaal oogje geschieden ? Zou dat dan niet rood aanlopen en verschikkelijk beginnen jeuken ? Soms overkomt mij dat ook als ik een dagblad lees... jeuk aan mijn ogen ! Zouden sommige teksten dan zo vuil zijn en onhygiënisch ?
TLL
TLL
-
karmen - Lid geworden op: 08 okt 2004, 02:12
- Locatie: oost vlaanderen
Waar is de tijd,dat we op toilet,als kind de krant lazen en ze daarna gebruikten om ons proper(!!) te vegen
Daar was het dan ook de plaats om gretig dingen te lezen ,die we van ons moeder nog niet mochten lezen
Maar de drukinkt is nu ook wel straffer,denk ik,vreselijk bij de geur van m'n morgenkoffie en bookes met choco;En om zes uur zit die krant hier al in de bus,fijn voor ne morgenmens als ik!
Daar was het dan ook de plaats om gretig dingen te lezen ,die we van ons moeder nog niet mochten lezen
Maar de drukinkt is nu ook wel straffer,denk ik,vreselijk bij de geur van m'n morgenkoffie en bookes met choco;En om zes uur zit die krant hier al in de bus,fijn voor ne morgenmens als ik!
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
"Wat heb jij vandaag op school geleerd, zeg het eens kleine Jan..." "We leerden dat ... " Het hele liedje ken ik niet meer van buiten, maar ik herinner me dat die Elegasten er een leuke potpourri van gemaakt hadden, dat heden nog zijn gading zou kunnen vinden. En kleine Jan zag de pruimen hangen, Oh als eieren zo groot... wou plukken... mocht niet, kreeg hoed vol (Dixit Jerom in een van de Suske en Wiske prenteboekjes van toen) Foei Kwezel, ben jij nog niet tevreden met één excemplaar daarvan ? Moest jij zonodig alle bloempjes plukken, jij kleine deugniet, je maakt het veel te grof. Sorry, dit is weer iets uit "Klein klein kleuterke". Dat heb je dan met die herinneringen hé... Je hebt ze éénmaal gezien, en dan verwart men alle deugden met die der engelen. Van het geslacht dezer ga ik echter nu geen vraagstuk maken; ze zijn tenslotte sterk verwant met de kabouterkes van toen... het barst van de kabouters, maar waar die vandaan komen ? Klopt niets van, hebben geen vrouwen ! En kabouters zijn dan weer geen smurfen. Die blauwe pinnemutsen bevredigen hun frustraties op slechts één smurfin. Dat arme wicht loopt daar gans verweesd in het grote dierenbos. Ook hier ga ik me niet vergaloperen, voor mij geldt hiermee de uitspraak dan weer van "... oogjes open en snaveltjes toe " Alsof kabouter Plop nog niet genoeg aan z'n kop heeft.... "Plopperde plopperde Plop"... ping
TLL
TLL
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Awel Kwezel, om dat je het zo mooi vraagt en niet met klem. Tegen het klem (tetanos) ben ik ingespoten, dus...
Ik draag soms nog voor, allez, meestal. Goed gerief heeft een afdak nodig hé... Alle gekheid boven het stokje, een voordracht zoals jij die placht te nemen in je puberteit, nee dat niet meer. Soms steek ik nog wel eens een speach af, maar dat dan weer omdat dit bij sommige gelegenheden past.
Maar eigenlijk ben ik naar iets anders op zoek. Iets waar 't Stropke misschien uitkomst op weet. Maar aangezien ik die met geen (tekst)- ballonnekes meer zie lijkt me de vraag aan jou gericht meer toepasselijk. Jij zou dat stukste proza, dat ik toen zo smakelijk kon voordragen, wel kennen. Ik weet niet of ook dit van ene Rodenbach afstamt, maar je verwijzing naar dat drankje deed me in de pen kruipen.
Ken jij soms, en als je het ként zeg het dan "Klokke Roeland". Niet het originele stukje, maar het ludieke ? De eerste aanhef ken ik nog maar verder weet ik het niet meer : "Boven Gent rijst, eenzaam en grijs..."
Het zou me plezieren moest ik dat nog een keer kunnen lezen... Tnx.
TLL
Ik draag soms nog voor, allez, meestal. Goed gerief heeft een afdak nodig hé... Alle gekheid boven het stokje, een voordracht zoals jij die placht te nemen in je puberteit, nee dat niet meer. Soms steek ik nog wel eens een speach af, maar dat dan weer omdat dit bij sommige gelegenheden past.
Maar eigenlijk ben ik naar iets anders op zoek. Iets waar 't Stropke misschien uitkomst op weet. Maar aangezien ik die met geen (tekst)- ballonnekes meer zie lijkt me de vraag aan jou gericht meer toepasselijk. Jij zou dat stukste proza, dat ik toen zo smakelijk kon voordragen, wel kennen. Ik weet niet of ook dit van ene Rodenbach afstamt, maar je verwijzing naar dat drankje deed me in de pen kruipen.
Ken jij soms, en als je het ként zeg het dan "Klokke Roeland". Niet het originele stukje, maar het ludieke ? De eerste aanhef ken ik nog maar verder weet ik het niet meer : "Boven Gent rijst, eenzaam en grijs..."
Het zou me plezieren moest ik dat nog een keer kunnen lezen... Tnx.
TLL
-
Gast
TLL, je moet niet zoveel over de wijn van Zandmannetje lezen en Ambiorix die heb ik verleden jaar met een bezoek vereert. De Neanderthalers keken me recht in de ogen alsof ze me wilden vertellen hoe goed ze het vroeger hadden buiten onder de blauwe hemel, terwijl ze in het museum stonden te staan en hun dagen vulden met naar de voorbijgangers te staren.
Ze wilden me nog model laten staan voor hun rubberen mensen, ze zochten nog iemand met een strenge blik en ik voldeed aan alle normen. Helaas heb ik moeten weigeren want ik vond dat die eer aan jou toekwam. Dus rep je benen en spurt naar Tongeren om je aan te monsteren.
Als wij de wereld nu eens veranderden door voorlezingen te houden, geen bijbelse, die hebben geen enkele vat op de mensen maar wereldse, gewone alledaagse dingen. Niet over soepgroente, daar weet ik niks over maar wel over hoe kan ik duizendmaal iemand iets vragen terwijl ik niks wil weten van die persoon. Staat onze wereld nu op zijn kop of is de globe plat?
Wat is er verkeerd aan onze wereld van nu? Wat is de oorzaak van de vele innerlijke moeilijkheden, van haar onzekerheden en verlies aan vertrouwen? Het antwoord ligt in het feit dat mensen voor een groot deel innerlijk leeg en opgebrand zijn. Collectief en individueel zijn ze relatief lege vaten: er is innerlijk niet veel aanwezig waarvan ze aan anderen kunnen geven, er is geen innerlijke rijkdom aan inzicht, waardoor en waarmee we de problemen waar de mensheid voor staat kunnen aanpakken en oplossen en zo onszelf en anderen op verantwoorde wijze kunnen helpen. In plaats van eensgezind en met begrip te handelen, wat het gevolg van die innerlijke rijkdom zou zijn, is er sprake van tegenwerking, strijd, ruzie en de onvermijdelijk daaruit voortvloeiende ellende die gepaard gaat met bittere armoede en hevig lijden. Daarom zeg ik dat de innerlijke geestelijke rijkdom die ontstaat uit een innerlijke eenheid van leven het rechtstreekse pad naar wijsheid is want alles wat het leven de moeite waard en groots maakt is dan aanwezig.
Wat zou het beeld van de wereld veranderen als dit door grote aantallen van onze medemensen werd verwezenlijkt! Alles zou veranderen. Geluk zou de plaats innemen van ongeluk, vrede zou in de plaats komen van strijd, begrip en wederzijds met elkaar rekening houden zouden de gevoelens van haat en minachting vervangen die ons allen nu ontsieren. De mens zou vervuld zijn van innerlijk licht en innerlijke kracht, wat begrip en wederzijdse sympathie, vriendelijkheid en instinctieve broederschap met zich meebrengt en er zou een algemeen verlangen naar vrede en welwillendheid zijn.
Je weg die rechtstreeks leidt naar eigenlijke wijsheid? Ik denk dat dit de belangrijkste gedachte is waarmee we ons in deze tijd kunnen bezighouden. Kan iemand duidelijk omschrijven en een sleutelwoord geven wat die rechtstreekse weg naar wijsheid is, vergeleken met de weg die we de indirecte zouden kunnen noemen?
Ze wilden me nog model laten staan voor hun rubberen mensen, ze zochten nog iemand met een strenge blik en ik voldeed aan alle normen. Helaas heb ik moeten weigeren want ik vond dat die eer aan jou toekwam. Dus rep je benen en spurt naar Tongeren om je aan te monsteren.
Als wij de wereld nu eens veranderden door voorlezingen te houden, geen bijbelse, die hebben geen enkele vat op de mensen maar wereldse, gewone alledaagse dingen. Niet over soepgroente, daar weet ik niks over maar wel over hoe kan ik duizendmaal iemand iets vragen terwijl ik niks wil weten van die persoon. Staat onze wereld nu op zijn kop of is de globe plat?
Wat is er verkeerd aan onze wereld van nu? Wat is de oorzaak van de vele innerlijke moeilijkheden, van haar onzekerheden en verlies aan vertrouwen? Het antwoord ligt in het feit dat mensen voor een groot deel innerlijk leeg en opgebrand zijn. Collectief en individueel zijn ze relatief lege vaten: er is innerlijk niet veel aanwezig waarvan ze aan anderen kunnen geven, er is geen innerlijke rijkdom aan inzicht, waardoor en waarmee we de problemen waar de mensheid voor staat kunnen aanpakken en oplossen en zo onszelf en anderen op verantwoorde wijze kunnen helpen. In plaats van eensgezind en met begrip te handelen, wat het gevolg van die innerlijke rijkdom zou zijn, is er sprake van tegenwerking, strijd, ruzie en de onvermijdelijk daaruit voortvloeiende ellende die gepaard gaat met bittere armoede en hevig lijden. Daarom zeg ik dat de innerlijke geestelijke rijkdom die ontstaat uit een innerlijke eenheid van leven het rechtstreekse pad naar wijsheid is want alles wat het leven de moeite waard en groots maakt is dan aanwezig.
Wat zou het beeld van de wereld veranderen als dit door grote aantallen van onze medemensen werd verwezenlijkt! Alles zou veranderen. Geluk zou de plaats innemen van ongeluk, vrede zou in de plaats komen van strijd, begrip en wederzijds met elkaar rekening houden zouden de gevoelens van haat en minachting vervangen die ons allen nu ontsieren. De mens zou vervuld zijn van innerlijk licht en innerlijke kracht, wat begrip en wederzijdse sympathie, vriendelijkheid en instinctieve broederschap met zich meebrengt en er zou een algemeen verlangen naar vrede en welwillendheid zijn.
Je weg die rechtstreeks leidt naar eigenlijke wijsheid? Ik denk dat dit de belangrijkste gedachte is waarmee we ons in deze tijd kunnen bezighouden. Kan iemand duidelijk omschrijven en een sleutelwoord geven wat die rechtstreekse weg naar wijsheid is, vergeleken met de weg die we de indirecte zouden kunnen noemen?
-
Gast
Daar doe ik het alweer, die soapboekjes bekijken bedoel ik. De graatmagere dames die ons een winterjas willen aansmeren en gekleurde hotpants voor ’s nachts. Geef mij maar een dikke donsdeken en een flanellen pyjama, liever warm dan rijk aan minuscuul ondergoed. In de mode zijn er bepaalde dingen die ik nooit begrepen heb. Zo is het me bijvoorbeeld nooit duidelijk geworden hoe een knaap lijk Y.S. Laurent erin slaagde dat morgen alle dames van de wereld precies zo willen gekleed gaan zoals hij indertijd gedacht heeft. Indien ik mij vandaag de dames voorstel met charmante pofmouwtjes, ballonkleed met helrode strikjes en een achterkant van gedurfde plissé, dan ben ik haast zogoed als zeker dat morgen geen enkele dame op straat zo te zien is. Geen enkele zal zich gestoord hebben aan hetgeen ik vandaag voor hen gedacht heb en er moet dus ergens een essentieel verschil bestaan tussen ons en YS L. Nochtans was hij een eerder onhandige jongeman met een bril op en ik hunkerde ernaar ooit een gesprek met hem te hebben. Ik had graag op vertrouwelijke voet met hem willen staan, zodat wij gewoon ‘Kwezel’ en ‘Yveske’ konden zeggen. Maar helaas, het heeft niet mogen zijn, nu moet ik het maar met dat onbegrip doen.
Ik zou namelijk het verschijnsel in de wereld van de mode willen begrijpen waarom mannequins altijd heel eigenaardig hun voeten plaatsen. Hebben jullie daar al ooit aandacht aan gegeven aan de voeten van mannequins? Moeten jullie eens stellig doen. Dat leidt tot onthutsende resultaten. Dat werpt de hele traditionele anatomie overhoop. Het breekt volledig met de eeuwenoude traditie van het voeten plaatsen. Nooit heb ik gelijk welke vrouw uit onze omgeving zo de voeten al weten plaatsen. Eén schuin vooruit, met de binnenkant naar buiten, precies zover doorgeschoven dat je denkt: ‘heerlijk, nu gaat ze te ver!’, maar dat doet ze juist niet. Ze houdt het, ze houdt het met een verrassend gevoel voor evenwicht en ze plaatst de ander voet naar achter, de hiel helemaal opgericht zodat ze enkel steunt op het essentiële van de tip van de teen. In feite kan je zo iets niet meer steunen noemen, het is hoogstens een overgang van grond raken naar zweven. Zo blijft ze staan, dat is het mooie van mode.
Wanneer je dan naar de knieën kijkt, begrijp je het helemaal niet meer. Die kruisen elkaar in zulk een onwaarschijnlijke elegantie dat je vreest dat dit ten koste van een of ander gewricht moet zijn. Nu mogen voor mijn part die dames met hun gewrichten natuurlijk doen wat ze willen maar ik zou enkel willen weten waarom dat precies zó gebeuren moet. Gisteren heb ik nog een dag jaarlijks verlof genomen om in modeboeken te bladeren. Ik kan rustig zeggen dat ik wel vierhonderd vrouwen gezien heb, doch daar was geen enkele bij zoals ik die overal ontmoet. Trouwens, ik zou doodsangsten uitstaan, moest ik straks in de bus van de buurtspoorwegen zo een dame zien staan met volslagen avant-garde voeten. Ik zou niet alleen zijn, dat mens zou de hele bus tégen krijgen.
Toch moet er een reden voor zijn om de dames net zo te plaatsen. YSL. wist beslist meer van die voeten dan wij en die wetenschap zou ik met hem willen delen, maar nogmaals helaas.
Dames in modebladen houden bovendien steeds een zonnebril in de hand maar dan altijd in zulke houding dat ik niet kan begrijpen wat zij precies met die zonnebril bedoelen. Hun arm steekt schuin omhoog, hun pols maakt een halve draai rechts en hun hand hangt daar onwezenlijk aan, gelijk een gestileerde Egyptische bloem. Daarin dan de zonnebril, een bril waardoor het onmogelijk moet zijn te kijken want die heeft de vorm van een waanzinnig geworden vlinder die twee richtingen tegelijk uit wil.
Die mantelpakjes, bloesjes en kleedjes moeten morgen door de dames gedragen worden die wij wél kennen. Dames die beslist zouden omkantelen, indien ze alleen al maar met hun rechtervoet iets te ver vooruit zouden willen. Dames die hun zonnebril gewoon in het handtasje hebben zitten of die zelfs de hele zomer de ogen halfdichtgeknepen houden. Vrouwen die nooit op straat zouden durven komen met de oorringen van een mannequin, want iedereen zou omkijken en aan de Onafhankelijke republiek Kongo denken maar nooit aan elegantie.
Het gekke van het geval is dat ik die mannequins wel mooi vind, met ringen en voeten en al. Dat ik bewondering opbreng voor dat zweven van de linkerteenpunt vlak bij de grond maar dat ik voor zulk een dame bij me in de straat onmiddellijk de 101 zou bellen, hoe komt dat nu?
Kijk, daarover had ik nu een gesprek willen voeren met de frivole Yves Saint Laurent of met Donatella Versace. Ik zou een hele namiddag op een terras willen besteden om met één van hen over mode te praten en over die dames die niet willen vallen. Maar helaas, ik ben maar Kwezelke.
Ik zou namelijk het verschijnsel in de wereld van de mode willen begrijpen waarom mannequins altijd heel eigenaardig hun voeten plaatsen. Hebben jullie daar al ooit aandacht aan gegeven aan de voeten van mannequins? Moeten jullie eens stellig doen. Dat leidt tot onthutsende resultaten. Dat werpt de hele traditionele anatomie overhoop. Het breekt volledig met de eeuwenoude traditie van het voeten plaatsen. Nooit heb ik gelijk welke vrouw uit onze omgeving zo de voeten al weten plaatsen. Eén schuin vooruit, met de binnenkant naar buiten, precies zover doorgeschoven dat je denkt: ‘heerlijk, nu gaat ze te ver!’, maar dat doet ze juist niet. Ze houdt het, ze houdt het met een verrassend gevoel voor evenwicht en ze plaatst de ander voet naar achter, de hiel helemaal opgericht zodat ze enkel steunt op het essentiële van de tip van de teen. In feite kan je zo iets niet meer steunen noemen, het is hoogstens een overgang van grond raken naar zweven. Zo blijft ze staan, dat is het mooie van mode.
Wanneer je dan naar de knieën kijkt, begrijp je het helemaal niet meer. Die kruisen elkaar in zulk een onwaarschijnlijke elegantie dat je vreest dat dit ten koste van een of ander gewricht moet zijn. Nu mogen voor mijn part die dames met hun gewrichten natuurlijk doen wat ze willen maar ik zou enkel willen weten waarom dat precies zó gebeuren moet. Gisteren heb ik nog een dag jaarlijks verlof genomen om in modeboeken te bladeren. Ik kan rustig zeggen dat ik wel vierhonderd vrouwen gezien heb, doch daar was geen enkele bij zoals ik die overal ontmoet. Trouwens, ik zou doodsangsten uitstaan, moest ik straks in de bus van de buurtspoorwegen zo een dame zien staan met volslagen avant-garde voeten. Ik zou niet alleen zijn, dat mens zou de hele bus tégen krijgen.
Toch moet er een reden voor zijn om de dames net zo te plaatsen. YSL. wist beslist meer van die voeten dan wij en die wetenschap zou ik met hem willen delen, maar nogmaals helaas.
Dames in modebladen houden bovendien steeds een zonnebril in de hand maar dan altijd in zulke houding dat ik niet kan begrijpen wat zij precies met die zonnebril bedoelen. Hun arm steekt schuin omhoog, hun pols maakt een halve draai rechts en hun hand hangt daar onwezenlijk aan, gelijk een gestileerde Egyptische bloem. Daarin dan de zonnebril, een bril waardoor het onmogelijk moet zijn te kijken want die heeft de vorm van een waanzinnig geworden vlinder die twee richtingen tegelijk uit wil.
Die mantelpakjes, bloesjes en kleedjes moeten morgen door de dames gedragen worden die wij wél kennen. Dames die beslist zouden omkantelen, indien ze alleen al maar met hun rechtervoet iets te ver vooruit zouden willen. Dames die hun zonnebril gewoon in het handtasje hebben zitten of die zelfs de hele zomer de ogen halfdichtgeknepen houden. Vrouwen die nooit op straat zouden durven komen met de oorringen van een mannequin, want iedereen zou omkijken en aan de Onafhankelijke republiek Kongo denken maar nooit aan elegantie.
Het gekke van het geval is dat ik die mannequins wel mooi vind, met ringen en voeten en al. Dat ik bewondering opbreng voor dat zweven van de linkerteenpunt vlak bij de grond maar dat ik voor zulk een dame bij me in de straat onmiddellijk de 101 zou bellen, hoe komt dat nu?
Kijk, daarover had ik nu een gesprek willen voeren met de frivole Yves Saint Laurent of met Donatella Versace. Ik zou een hele namiddag op een terras willen besteden om met één van hen over mode te praten en over die dames die niet willen vallen. Maar helaas, ik ben maar Kwezelke.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Mis Ed, helemaal mis. Alvorens mannequin te worden moet je tegenwoordig balletschool gevolgd hebben. En juist in die balletscholen leert men pasjes van miss Piggy nadoen. Maar zo'n defilé op een catwalk doet me dan aan een zwijnestal denken, en dat is het ook. Je ziet, door die eigenaardige en opgedrongen wandelpasjes de heupen en konten wiebelen of dat het onderwerp van gesprek moet vormen, niet dat wat ze aan hebben. Het verwondert me steeds, als ik op Vittaya of elders een show zie, dat die dametjes nog niet overgaan tot een pirouette. Op de manier zoals die hun voeten zetten, kan het bijna niet anders of op het einde van die ballustrade moét dat gewoon. Alleen, ze hebben daar geen witgestreken plisérokjes aan die als een lampekap hun dijen en bipsen sieren. Verlichting al evenmin, want moest het daar schijnen... zou menige Y.S.Laurent zich tijdens zijn coupures wel al versneden hebben. Ik kijk nog liever naar de vissen in de etalage van de visboer; wél prijzig maar niet zo mager... 
TLL
TLL