Bosrankje's Laar

[Bosrankje]

Kindergeluk

Ik zag daarstraks
een jonge moeder
met haar kind spelen....

Met vlugge vingers,
als insektenpootjes,
voortschrijdend
op 't mollige armpje,
klom ze tot op zijn
bolle wangetje....

Zoveel beelden
uit mijn verleden
flitsten daarbij als
snelle schichten
door mijn hoofd.

Sinds generaties
zingen moeders dan;
'een beestje dat klimt....
klimt....klimt.....'
Bij ons was het
'une petite coccinelle
qui monte, qui monte.....'

Wat is aanstekelijker
dan een kinderlach.....
die spontaan geuit
't kleine lieflijke gelaatje
als een oase van dolle pret
in vreugde tovert....

Bosrankje

[hilde m]

Goeiemorgend Bosrankje,
zo mooi en lief, je gedichtje "kindergeluk"
het roept zoveel herinneringen op.
Liefs Hilde m.

[ferry]

rankje : waar is de tijd hé !!!
Ieder jaar dacht ik van onze kleine , zo zou hij moeten blijven , zoals hij nu, is ,
ieder jaar opnieuw !!Liefs Fernanda

[Bosrankje]

Lieve Hilde en Ferry,

Inderdaad, waar is de tijd ????
Maar wij mogen al blij zijn dat
wij het gekend hebben.....
Wij hebben dan nog zoveel
mooie herinneringen en foto's
om alles te herbeleven als we
het willen

'k Vond dat prentje zo mooi....
een engeltje

Bedankt voor jullie bezoek en tot
schrijfs hier of bij jullie.

Veel liefs van ons beiden

[Bosrankje]

De orchidee

Sinds ik heel jong was hou ik van alle bloemen
op één uitzondering na : de orchidee,die mij in
geen enkel opzicht aanspreekt ondanks haar schoonheid.

Ze was voor mij 't synoniem van "parasiet" want ik had
ergens ,veel te oppervlakkig,gelezen dat ze op bomen
leefde en dus,zonder verder na te denken,beschouwde ik
haar als een parasiet, een uitvreter......
Het was dus dom oordelen en zelfs veroordelen !

Ongeveer veertig jaar later,bij een Bachbloesemcursus,
hoorde ik iemand zeggen : 'wij leven dikwijls jarenlang
met vooroordelen die zo ingeworteld zijn dat men
er nooit meer dieper over nadenkt......'

Onze leraar dacht dat het een heel interessante oefening
zou kunnen zijn en vroeg ons,om voor onszelf,een lijst
te maken met de oordelen die wij hadden over mensen
en dingen.
Nadien moesten wij er ons in verdiepen,en proberen te
begrijpen of het echt gegrond was.
Ik was van plan het te doen,maar door omstandigheden
ging het niet direct door.....

Weken later,kreeg ik een orchidee voor mijn verjaardag ,
van nieuwe vrienden die het natuurlijk goed bedoelden;
zijzelf waren grote liefhebbers van orchideëen.
En,alsof dat nog niet genoeg was,kreeg ik de volgende
dag van een groep curssisten,een prachtig boek over.......
orchideëen !!!!!!

Omdat ik niet in toeval geloof en zeker ben dat alles een
reden heeft,ben ik onmiddelijk beginnen lezen over de
enige bloem die ik niet graag had.
Tot mijn grote verbazing,ontdekte ik dat de orchideëen
epiphyten zijn,en zeker geen parasieten,omdat zij nooit
leven ten koste van de boom die hen gastvrijheid verleend !

Het gaf mij een heel raar gevoel........want ik dacht aan de
lijst die ik nog niet begonnen was.... wie weet hoe dikwijls
ik verkeerd geoordeeld had....

Ik ging voor de plant zitten en begon haar langzaam te
bekijken met ogen zonder vooroordeel...... en toen
besefte ik dat het niet enkel was omdat ik ze als een parasiet
beschouwde,dat ik ze daarom ook niet mocht apprecieren.....

Mooi en elegant was ze zeker maar een beetje te perfect
om echt te zijn,opgemaakt als een artificiele kokette
vrouw met een ietwat hautaine blik...... niets aan haar
deed mij aan eenvoud en echtheid denken.....
Dit is natuurlijk wat ik voel voor de orchidee maar ik
kan perfect begrijpen dat haar schoonheid vele anderen
kan bekoren.Het is alles een kwestie van smaak en zoals
men zegt : over smaak en kleur valt niet te twisten.

Op het einde van het boek was er een heel poëtische
beschrijving van de tropicale orchideën : daar noemt
men die "de meisjes van de lucht" want ze hangen soepel
aan de boomtakken in neerbuigende gekleurde trossen
dansend op de zachte warme wind en fladderend als
glinsterende vlinders die zich weerspiegelen aan
't kabbelende rivierwater in late zonnestralen......

Zo'n sprookjesachtig tafereel verzoent mij wel een beetje
met de orchidee.
Het mooie gedichtje van Nele heeft al die overpeinzingen
en herinneringen doen heropleven........

Veel liefs van Bosrankje

[Gast]

Monique !

[ria]

Bosrankje, altijd ijverig in de weer.
Weeral een heel mooi verhaal,
echt gebeurd ook
over de orchidee.

Orchideeën hebben ook voorkeuren,
zo houden ze bijvoorbeeld
niet van sigarettenrook.

Een lieve vriendin van me,
met groene vingers,
maar destijds (nu niet meer)
een rookster,
kon maar geen orchideeën houden.
Al haar overige planten
en ook haar tuin groeiden en bloeiden
dat het een lieve lust was.

Ik ben dus op zoek gegaan
naar de mogelijke oorzaak.
Dat ze nu niet meer rookt
is niet omdat ze persé orchideeën wilt houden,
maar wel na een zware operatie.

En ze voelt zich veel beter en gezonder,
en haar orchideeën ook.

Liefs,
groetjes aan jullie beiden,
alles goed met Alter en met jou?
ria


http://blog.seniorennet.be/abc_tuinieren

[Bosrankje]

Beste Ria,

Bosrankje, altijd ijverig in de weer,
is moe en zou zoals deze groene elf
op een paddestoel willen gaan rusten.

Terug klein willen zijn,zonder hartzeer
lief en onschuldig, dat spreekt vanzelf,
zich niet door angsten laten verontrusten.

Lopen door de velden,zwemmen in 't meer,
Klaprozen plukken,slapen in een hooischelf..
In 't leven geloven en nooit in 't lot berusten.

Ria, 'k heb even gedroomd maar 'k ben al
terug wakker en vol nieuwe kracht om de
draad van mijn leven terug op te pakken !

Bedankt voor je bezoek en voor wat je mij
hebt verteld over de orchideëen.

Alter is helemaal genezen, dus 'k voel mij
ook goed. Wij zijn even gaan wandelen in
jullie virtuele tuin die bijna even mooi is als
in de realiteit !

Veel liefs voor jullie beiden
van Alter en Rankje

[Johana-Maria]

Bosrankje, altijd ijverig in de weer,
is moe en zou zoals deze groene elf
op een paddestoel willen gaan rusten.

Terug klein willen zijn,zonder hartzeer
lief en onschuldig, dat spreekt vanzelf,
zich niet door angsten laten verontrusten.

Lopen door de velden,zwemmen in 't meer,
Klaprozen plukken,slapen in een hooischelf..
In 't leven geloven en nooit in 't lot berusten.

daar kan ik zo goed inkomen, Bosrankje...
dat overkomt me meer dan eens...

En ja, toch weer altijd verder gaan , zoals je schrijft
want,
het leven vloeit verder als het rivierje naar de zee...

Ik bewonder jou, als een ijverige bij steeds bezig!
Met zoveel mooie dingen!!!

Veel liefs
johanamaria

[Bosrankje]

Lieve vrienden,

Nadat ik mijn tekstje, als antwoord
voor Ria, had geplaatst, ging ik even
rondlezen en bij Tinneke zag ik de
afbeelding van een mooie klaproos
van Robbe voor haar en ik dacht dat
het weer geen toeval was dat ik ook
vannacht aan klaprozen dacht

'k Ben natuurlijk naar mijn lieve
Google geweest en vond dit over
oorlogse klaprozen (spijtig alleen
in 't engels)

In Flanders fields the poppies blow Between the crosses, row on row. That mark our place; and in the sky The larks, still bravely singing, fly Scarce heard amid the guns below. We are the Dead. Short days ago We lived, felt dawn, saw sunset glow, Loved and were loved, and now we lie In Flanders fields. Take up our quarrel with the foe: To you from failing hands we throw The torch; be Yours to hold it high.If ye break faith with us who die We shall not sleep, though poppies grow In Flanders fields. (John McCrae overleed op 28 januari 1918.

Hij ligt begraven op het militair kerkhof Wimereux Cemetery in Noord-Frankrijk.)

En nu het hele verhaal :

Papaver-en klaprooszaadjes kunnen diep onder de grond terechtkomen. Als de omstandigheden hen niet laten ontkiemen, blijven ze er rustig zitten. Af en toe woelen mensen of dieren de grond om en de zaadjes komen dan naar boven. Vaak ontwikkelen ze zich tot een pracht van een bloem. Op het oorlogsslagveld van 14-18 werd er heel wat aarde door mens en wapen omgeploegd. En na een tijdje stond het strijdperk plots in een rode papavergloed. De link met de kleur van het gesneuvelde bloed was vlug gemaakt. Nu nog dragen ze in Engeland met Allerheiligen een rode 'poppy' in het knoopsgat
.
De Canadese kolonel Mc Crae schreef tijdens de oorlog aan de IJzer (1916) een ontroerend gedicht over de klaproos. Hij stuurde het naar het Engels maandblad 'Punch'. Enkele weken later stierf hij in een Iepers veldlazaret. De klaproos of papaver werd o.a. door dat gedicht het symbool van de gesneuvelden:

In Flanders' fields the poppies blow
Between the crosses, row on row…

Elke avond kan je onder de Ieperse Menenpoort de oorlogsslachtoffers met een beklijvende Last Postmee herdenken. Het trompetgeschal gaat door merg en been. De Ieperse Poort vormt een ideaal decor voor de dagelijkse hulde. De papieren klaproos-kransen ontbreken nooit.....

'k Vond het zo ontroerend en mooi dat ik het niet kon laten (voor diegenen die het nog niet kenden) om het aan jullie te vertellen.Veel liefs en nog een mooie dag, zelfs zonder zon en klaprozen

[denook]

beste bosrankje,

Waar blijf jij de tijd, de energie en de inspiratie halen

om hier op de vele topics de wijsheden, wetenswaardigheden,

troostende woorden, bewonderende commentaren, ...

als uit een onuitputtelijk vat rond te strooien?


Bedankt en proficiat.

groeten in vriendschap - -denook - -

[Bosrankje]

Beste Johanamaria en denook,

Ik zal even op jullie topic straks
antwoorden.
Bedankt voor jullie bezoek

Lieve groeten in vrede en vriendschap

[piepje]

toevallig heb ik nog een paar oefeninskes


piepje

[Bosrankje]

Mijn lief Piepje,

Omdat je geen topic hebt, zal ik je maar hier bedanken

voor je bezoek en voor je twee mooie plaatjes (zelfs een

geanimeerde met vlinders !!!)

Als ik klein was, hoorde ik mijn moeder dikwijls zingen

(in 't frans) een heel mooi liedje van Mouloudji :' comme un

p'tit coquelicot'..... een triestige liefdeslied. En ze zong het

zo goed en met zoveel gevoel dat wij beiden bijna aan 't

huilen waren op het einde !

Door het gedicht van Tinneke en de mijne (gisteren voor Ria)

zijn weer zoveel herinneringen terug gekomen en straks, als

ik bij mijn moeder zat voor mijn dagelijks bezoek, hebben wij

samen, zoals vroeger, samen gezongen met op het einde van

het liedje....... tranen in de ogen !

Tot ziens, lief Piepje en bedankt......

Een dikke knuffel van ons beiden.

[Bosrankje]

Beste Poëzie en proza vrienden,

Wie kan mij zeggen van wie dit gedicht is ?

Woorden....

Horizontaal,niet verbaal,
genieten van taal
't Lijvige boek,
gevonden waarnaar ik zoek

Zonder kabaal,lees ik een
monumentaal verhaal
Woorden uit een gedreven leven,
die blijven kleven

Heel verheven,
woorden tot zinnen verweven
Het laatste alineaal
consumeer ik verticaal



1. Herman de Coninck
2. Paul van Ostaijen
3. Marnix Gijsen
4. Felix Timmermans
5. Willem Elsschot
6. een nobele onbekende ?


Ik kijk vol spanning uit naar wie het raden kan

Liefs van Bosrankje