62 A HAWK LOMBARDSIJDE-ESSENTHO-KORBACH-te bewaren
-
Peetje Maurice - Lid geworden op: 05 mei 2004, 18:53
- Locatie: IN HET LAND VAN SWENTIBOLD
Ook ik heb geen noemenswaardige problemen gehad met zowel beroeps en miliciens en kroo's en kro's. Althans niet in Essentho. In Essentho was dat eigenlijk zo'n familidorp waar iedereen iedereen kende. Let wel, er waren ook soms speciale bij hoor, zeker onder de beroeps. Maar met de KRO's of de KROO's heb ik nooit mizerie gehad.
Met de beroeps kon ik het in Essentho zeer goed stellen. Dat was wel eventjes anders in Lombardsijde! Daar moet ik eerlijk zeggen dat die daar met ons kl......gespeeld hebben en wanneer ik zo nadenk zou ik er nu nog sommigen onder hen een patat in hun gezicht kunnen geven. In Lombardsijde waren we echte sukkels. De eerste drie maand van mijn legerdienst waren als het ware een hel voor mij. We werden onderworpen aan de meeste vernederingen die men zich kan voorstellen. Zo een beetje zoals in amerikaanse films met mariniers die men ook slijk liet eten.
Ik had in Lombardsijde een hekel aan 'bewapeningstechniek', wegens een slecht wapen, een fal. Het was onmogelijk om met dat wapen deftig te werken. En die chef van bewapening, ik ken zijn naam niet meer, die had er werkelijk zijn geneugten in. Telkens als mijn wapen voor de zoveelste keer niet werkte, het bleef altijd "hangen", stuurde hij me naar de wapenmaker. Op de duur was ik daar ook zo gekend dat die chef daar in het wapenatelier de taktiek door had en ik ben er 100% zeker van dat die twee chefs onder één hoedje speelden. Het kwam zelfs zover dat die wapeninstructeur, mijn wapen op het strand van Lombardsijde in het zand stak en dit was natuurlijk altijd op een vrijdagnamiddag, dé namiddag wanneer we dus naar huis mochten. Dan had ik met die vent altijd mizerie, hij wist dat het haast tijd was om ons klaar te maken om naar huis te vertrekken en op het allerlaatste ogenblik deed hij ons nog een smerige oefening doen, genoeg dus om mijn wapen weer te doen haperen. Hij vond er dan niets beters op dan mijn FAL met de loop in het zand te duwen. Heel het wapen onder zand, ik moest er voor zorgen dat mijn wapen dan "blonk" gelijk een spiegel, jullie weten wel, het kuisen met die twee verschillende oliën. Ik moest me dus altijd ontzettend haasten om toch klaar te geraken om mee met de tram naar Oostende te rijden, dit in gezelschap van mijn andere kameraden.
Hij heeft me het leven zuur gemaakt en een mens draagt dat zijn hele leven mee...toen ik dan eindelijk naar Essentho mocht was ik tevreden dat ik verlost was van die ellende. Ook de beroeps die LO gaf, was een niet te onderschatten boeferke. De maandagmorgen hadden we altijd de eerste twee uren LO, dat kon binnen zijn in de sporthal of buiten zijn op de para-piste. Soms baadde ik in angstzweet uit, toen we die luchtpiste moesten doen, ik had gewoon hoogtevrees, heb ik trouwens nog altijd.
Om die redenen was ik ontevreden over de leiding in Lombardsijde. In Essentho kenden we dat allemaal niet. Aldaar werd ik zelfs topschutter, daar waar ik in Lombardsijde door een slecht wapen altijd heb gefaald.
Ik was blij dat ik eind april 1974 naar het verre Essentho in gezelschap van nog twee andere 'vuurleiders' mocht vertrekken, ik was er tevreden, ik had er heimwee, jawel, maar dat kwam soms door de verveling. Maar de band die ik er gehad heb met beroeps, was uitstekend. Sommige KRO's in Lombardsijde deden ook wat "uit de hoogte", dit waren dan voornamelijk de universitairen, ik herinner me het geval waar ik bloed moest afgenomen worden, die KRO moest me bloed afnemen, hij vond de ader niet, hij begon met zijn naald te draaien gelijk men een schroevendraaier hanteert, het bloed spatte toen bij manier van spreken tot aan het plafond, hij probeerde dan bloed op te vangen met zijn drie buisjes, maar hij was zodanig van de kaart dat het niet ging. Ik begon meer en meer bloed te verliezen, de dokter kwam er eindelijk bij, maar toen was ik reeds in een andere wereld terecht gekomen, ik was knock-out en werd onwel en viel in zwijm...de rest van de dag, hebben ze me dan vrij van dienst gezet...
In Essentho, was van dat alles geen sprake, in Soest nam men mij ook eens bloed af, dat gebeurde zonder enig probleem.
Nogmaals de verhouding in Essentho, milicien-kro-kroo was er uitstekend, een ware familie, het waren echter de miliciens zelf die soms moeilijkheden zochten met sommige beroeps of KRO's of KROO's...
Nog een goeie avond.
PS: mochten er vrouwelijke militairen zijn die deze topic volgen, gelieve eens te reageren, tot nu had ik geen vrouwelijke reacties...
De Peet
Met de beroeps kon ik het in Essentho zeer goed stellen. Dat was wel eventjes anders in Lombardsijde! Daar moet ik eerlijk zeggen dat die daar met ons kl......gespeeld hebben en wanneer ik zo nadenk zou ik er nu nog sommigen onder hen een patat in hun gezicht kunnen geven. In Lombardsijde waren we echte sukkels. De eerste drie maand van mijn legerdienst waren als het ware een hel voor mij. We werden onderworpen aan de meeste vernederingen die men zich kan voorstellen. Zo een beetje zoals in amerikaanse films met mariniers die men ook slijk liet eten.
Ik had in Lombardsijde een hekel aan 'bewapeningstechniek', wegens een slecht wapen, een fal. Het was onmogelijk om met dat wapen deftig te werken. En die chef van bewapening, ik ken zijn naam niet meer, die had er werkelijk zijn geneugten in. Telkens als mijn wapen voor de zoveelste keer niet werkte, het bleef altijd "hangen", stuurde hij me naar de wapenmaker. Op de duur was ik daar ook zo gekend dat die chef daar in het wapenatelier de taktiek door had en ik ben er 100% zeker van dat die twee chefs onder één hoedje speelden. Het kwam zelfs zover dat die wapeninstructeur, mijn wapen op het strand van Lombardsijde in het zand stak en dit was natuurlijk altijd op een vrijdagnamiddag, dé namiddag wanneer we dus naar huis mochten. Dan had ik met die vent altijd mizerie, hij wist dat het haast tijd was om ons klaar te maken om naar huis te vertrekken en op het allerlaatste ogenblik deed hij ons nog een smerige oefening doen, genoeg dus om mijn wapen weer te doen haperen. Hij vond er dan niets beters op dan mijn FAL met de loop in het zand te duwen. Heel het wapen onder zand, ik moest er voor zorgen dat mijn wapen dan "blonk" gelijk een spiegel, jullie weten wel, het kuisen met die twee verschillende oliën. Ik moest me dus altijd ontzettend haasten om toch klaar te geraken om mee met de tram naar Oostende te rijden, dit in gezelschap van mijn andere kameraden.
Hij heeft me het leven zuur gemaakt en een mens draagt dat zijn hele leven mee...toen ik dan eindelijk naar Essentho mocht was ik tevreden dat ik verlost was van die ellende. Ook de beroeps die LO gaf, was een niet te onderschatten boeferke. De maandagmorgen hadden we altijd de eerste twee uren LO, dat kon binnen zijn in de sporthal of buiten zijn op de para-piste. Soms baadde ik in angstzweet uit, toen we die luchtpiste moesten doen, ik had gewoon hoogtevrees, heb ik trouwens nog altijd.
Om die redenen was ik ontevreden over de leiding in Lombardsijde. In Essentho kenden we dat allemaal niet. Aldaar werd ik zelfs topschutter, daar waar ik in Lombardsijde door een slecht wapen altijd heb gefaald.
Ik was blij dat ik eind april 1974 naar het verre Essentho in gezelschap van nog twee andere 'vuurleiders' mocht vertrekken, ik was er tevreden, ik had er heimwee, jawel, maar dat kwam soms door de verveling. Maar de band die ik er gehad heb met beroeps, was uitstekend. Sommige KRO's in Lombardsijde deden ook wat "uit de hoogte", dit waren dan voornamelijk de universitairen, ik herinner me het geval waar ik bloed moest afgenomen worden, die KRO moest me bloed afnemen, hij vond de ader niet, hij begon met zijn naald te draaien gelijk men een schroevendraaier hanteert, het bloed spatte toen bij manier van spreken tot aan het plafond, hij probeerde dan bloed op te vangen met zijn drie buisjes, maar hij was zodanig van de kaart dat het niet ging. Ik begon meer en meer bloed te verliezen, de dokter kwam er eindelijk bij, maar toen was ik reeds in een andere wereld terecht gekomen, ik was knock-out en werd onwel en viel in zwijm...de rest van de dag, hebben ze me dan vrij van dienst gezet...
In Essentho, was van dat alles geen sprake, in Soest nam men mij ook eens bloed af, dat gebeurde zonder enig probleem.
Nogmaals de verhouding in Essentho, milicien-kro-kroo was er uitstekend, een ware familie, het waren echter de miliciens zelf die soms moeilijkheden zochten met sommige beroeps of KRO's of KROO's...
Nog een goeie avond.
PS: mochten er vrouwelijke militairen zijn die deze topic volgen, gelieve eens te reageren, tot nu had ik geen vrouwelijke reacties...
De Peet
-
Gast
Hey Fred,Bedankt om een en ander recht te zetten, en dat zal ik op mijn beurt ook nog even doen bij mijn eigen eerdere schrijfsel. Ik kwam ook goed overeen met de officieren, en dan bedoel ik zij die ik het meeste tegenkwam als BOO, reeds in Lombardsijde vond ik dat er al een gezonde band was met de kro's, we lagen in dezelfde blok, herinner je onze nachtelijke veldslagen...razzia's en alle bedden in "geef acht". Soms ging het er nog harder aan toe...daarna kuisten we de boel gezamenlijk op.
Peetje, In Lombardsijde waren idd ook in 1975/76 een paar kroo's die als ze wachtmeester van week waren gewoon hun macht misbruikten. Als skroo, -we hadden toen nog maar dat groene lintje- moesten we al eens mee ook met zo'n blauwe lap om. Ik herinner me een kleine wachtmeester die verregaand streng was, neen eerder onredelijk. Ik denk dat ik toen bijna mijn lip van woede afbeet toen hij een milicien afsnauwde dat het waarschijnlijk een weekend in de kazerne zou worden..gewoon omdat hij een paar seconden te laat op de kamer was. Echt het waren seconden. Ik moest na de ronde met zijn verslagen naar de officier van wacht...die merkte het onweer op mijn gelaat op en vroeg wat er scheelde, ik waagde het er maar op en schoof hem dat ene papier toe, en zei dat ik dat er over vond, en dat men op deze manier geen goeie manschappen vormt. Hij knipoogde en zuchtte...tja met deze o/off heb ik nogal werk...het papier belandde in een klassement vertical...en waarschijnlijk de meeste. Toen heb ik bij mezelf gezworen om enkel op te treden als het echt nodig was. De geest van de wet is belangrijker dan de letter. Uiteindelijk is mijn boekje blanco gebleven voor de rest van mijn dienst. Ik was zeker geen seut, maar ondervond als je menselijk bleef dit ook op je mannen afstraalde. Oh ja, in Lombardsijde hadden we een kro als off opleiding, ik ben zijn naam vergeten..zijn gezicht niet...en dit was een creme van een vent.
Enne in Essentho had ik Lt Freddy
We gingen zelfs samen fietsen...remember Fred ? Nog een fijne tijd old pal !
Gr Willem
-
radiooperateurke - Lid geworden op: 09 nov 2006, 12:14
- Locatie: 9051
, Collega's, als ik jullie verhalen lees moet het in Lombardsijde echt geen zeevacantiekamp geweest zijn. Ik heb mijn opleiding van 3 maanden te Mechelen (Baron Michelkazerne) "genoten"; inderdaad, want we werden er behandeld, zoals ik nu van jullie verneem, als een bende koorknapen. De onderofficieren die de opleiding gaven hebben ons meermaals verwittigd, dat we in onze definitieve eenheid wel anders zouden piepen. We konden dit moeilijk geloven daar we ons in Mechelen reeds mishandeld voelden. Mijn eenheid was in Mechelen vermeld als 62A Hawk te Lombardsijde, maar gedurende mijn opleiding werd dit veranderd in Essentho BSD. Ik was er natuurlijk niet gerust in, want ik had mij de resterende 9 maanden als een ontspanningsvacantie voorgesteld. Nu ik jullie ervaringen verneem ben ik nogal wat blij dat ik naar Essentho gevlogen ben. Ik heb gedurende mijn 9 maanden Essentho ook geen enkele kogel meer afgeschoten, waar gingen jullie op schietoefening? De collega's die hun opleiding te Mechelen kregen als radio-operator werden inderdaad uitgestuurd naar verschillende eenheden, zoals linie, vliegwezen, genie enz. Die mannen zullen het inderdaad tijdens de opleiding beter hebben gehad dan later. Indien er nog andere mensen willen reageren op deze ervaringen worden deze graag door mij en vermoedelijk anderen gelezen, zo weten wij dan ook hoe het er 30 tot 40 jaar geleden aan toe ging.
Ps gedurende de ganse Gentse Feesten loopt er een gratis tentoonstelling in de Leopoldskazerne berteffende 100-jarig bestaan ervan, met specifiek de geschiedenis van het 2e linieregiment dat daar gekazerneerd was. Ook de bezetting gedurende de 2 Wereldoorlogen komen er aan bod; open van 10.00 tot 18.00 h. Echt de moeite waard. Vriendelijke groeten, Raf.
-
Peetje Maurice - Lid geworden op: 05 mei 2004, 18:53
- Locatie: IN HET LAND VAN SWENTIBOLD
[quote="radiooperateurke] waar gingen jullie op schietoefening? [/quote]
Ik meen me te herinneren, dat wij op schieftoefening gingen naar Mengeringhausen, pas op, ik kan verkeerd zijn. Wij moesten in ieder geval wel regelmatig op schietoefening, zowel op FAL als op VIGNERON. Zoiets deed ik graag. De kogels (scherp) uiteraard meen ik me te herinneren dat die steeds zo in een gele rotswand terecht kwamen.
Wij hadden in het jaar 1974 meestal luitenant De Buyser mee als waarnemend officier. Elke schietoefening was voor ons een echte uitstap, een soort kermis waar men ook op het schietkraam kan gaan schieten.
Luitenant De Buyser was een "crème van een vent". Ik heb me altijd goed geamuseerd op zo'n oefeningen...en ik was er meestal topschutter!
Bedant radiooperateurke voor het meedelen van die tentoonstelling in Gent, dat zal wel de moeite zijn, misschien trek ik er wel naar toe!
Nog een goede avond collega's!
Mvg
De Peet
PS: radiooperateurke, wees blij dat je daar in Mechelen geweest bent, Lombardsijde was werkelijk een hel, zoiets zou ik nooit meer willen meemaken en Essentho, ja, dat was de hemel met als enig nadeel, er werd veel te veel 'gezopen' in Essentho en dat was voor een, praktisch niet-drinker zoals ik een klein probleem...
Ik meen me te herinneren, dat wij op schieftoefening gingen naar Mengeringhausen, pas op, ik kan verkeerd zijn. Wij moesten in ieder geval wel regelmatig op schietoefening, zowel op FAL als op VIGNERON. Zoiets deed ik graag. De kogels (scherp) uiteraard meen ik me te herinneren dat die steeds zo in een gele rotswand terecht kwamen.
Wij hadden in het jaar 1974 meestal luitenant De Buyser mee als waarnemend officier. Elke schietoefening was voor ons een echte uitstap, een soort kermis waar men ook op het schietkraam kan gaan schieten.
Luitenant De Buyser was een "crème van een vent". Ik heb me altijd goed geamuseerd op zo'n oefeningen...en ik was er meestal topschutter!
Bedant radiooperateurke voor het meedelen van die tentoonstelling in Gent, dat zal wel de moeite zijn, misschien trek ik er wel naar toe!
Nog een goede avond collega's!
Mvg
De Peet
PS: radiooperateurke, wees blij dat je daar in Mechelen geweest bent, Lombardsijde was werkelijk een hel, zoiets zou ik nooit meer willen meemaken en Essentho, ja, dat was de hemel met als enig nadeel, er werd veel te veel 'gezopen' in Essentho en dat was voor een, praktisch niet-drinker zoals ik een klein probleem...
-
Peetje Maurice - Lid geworden op: 05 mei 2004, 18:53
- Locatie: IN HET LAND VAN SWENTIBOLD
Onze schietoefeningen gebeurden wel degelijk in Mengeringhausen.Mengeringhausen ist ein Stadtteil der Kleinstadt Bad Arolsen im Landkreis Waldeck-Frankenberg mit etwa 3800 Einwohner (bron Wikipedia)
Ik meen me te herinneren dat dit dorpje of stadje ook gebruikt werd door de Duitse militairen.
Het was daar dat ik op zeker ogenblik kreeg af te rekenen met enorm zware tandpijn, waarschijnlijk het gevolg van in "den trok" te zitten op de toenmalige Bedfords die ons van Essentho naar Mengeringhausen brachten. Ik herinner me dat de brave luitenant De Buyser, de toen voor mij althans historische woorden tot mij sprak: "Zal het gaan jongen, nee, het zal niet gaan hé", "blijf maar gerust kijken, je hoeft niet te schieten". Waarschijnlijk was de luitenant er niet gerust op. Een mens met zware tandpijn en een wapen dat kan gevaarlijk zijn.
De chauffeur van de Bedford is toen met mij alleen terug naar Essentho gereden, waar ik me in de infirmerie aanmelde bij de tandarts. Ik had zo gehoopt dat die tandarts de tand zou verwijderd hebben, want er zat toch geen ontsteking op. Maar nee hoor, hij had geen tijd, alhoewel het er naar uitzag dat de man werkelijk niets te doen had. Wellicht zat hij te wachten op de vrouw op de dochter of de zoon van een beroeps, die misschien een afspraak had gemaakt. Het was 11 uur in de voormiddag...De tandarts gaf me wel een doosje pilletjes mee "om te pijn wat te verzachten", en hij zei tegen mij: "kom eens terug binnen een drietal weken", zou hij dat gemeend hebben of was het voor te lachen, ik was toch maar een simpel milicientje nietwaar. In ieder geval, zijn pillen hielpen me zo goed, dat ik me na drie weken niet meer bij die man vertoond heb en jullie geloven of geloven het niet, die tand staat er nu nog altijd...
Beste vrienden, aan iedereen een prachtige zondag gewenst en ik zou zeggen laat de verhalen maar komen, ik wacht nog altijd op iemand die net zoals ik ongelooflijk veel uren heeft doorgebracht in de BCC (Battery Control Center)
Tschüssi,
Der Peet
Ik meen me te herinneren dat dit dorpje of stadje ook gebruikt werd door de Duitse militairen.
Het was daar dat ik op zeker ogenblik kreeg af te rekenen met enorm zware tandpijn, waarschijnlijk het gevolg van in "den trok" te zitten op de toenmalige Bedfords die ons van Essentho naar Mengeringhausen brachten. Ik herinner me dat de brave luitenant De Buyser, de toen voor mij althans historische woorden tot mij sprak: "Zal het gaan jongen, nee, het zal niet gaan hé", "blijf maar gerust kijken, je hoeft niet te schieten". Waarschijnlijk was de luitenant er niet gerust op. Een mens met zware tandpijn en een wapen dat kan gevaarlijk zijn.
De chauffeur van de Bedford is toen met mij alleen terug naar Essentho gereden, waar ik me in de infirmerie aanmelde bij de tandarts. Ik had zo gehoopt dat die tandarts de tand zou verwijderd hebben, want er zat toch geen ontsteking op. Maar nee hoor, hij had geen tijd, alhoewel het er naar uitzag dat de man werkelijk niets te doen had. Wellicht zat hij te wachten op de vrouw op de dochter of de zoon van een beroeps, die misschien een afspraak had gemaakt. Het was 11 uur in de voormiddag...De tandarts gaf me wel een doosje pilletjes mee "om te pijn wat te verzachten", en hij zei tegen mij: "kom eens terug binnen een drietal weken", zou hij dat gemeend hebben of was het voor te lachen, ik was toch maar een simpel milicientje nietwaar. In ieder geval, zijn pillen hielpen me zo goed, dat ik me na drie weken niet meer bij die man vertoond heb en jullie geloven of geloven het niet, die tand staat er nu nog altijd...
Beste vrienden, aan iedereen een prachtige zondag gewenst en ik zou zeggen laat de verhalen maar komen, ik wacht nog altijd op iemand die net zoals ik ongelooflijk veel uren heeft doorgebracht in de BCC (Battery Control Center)
Tschüssi,
Der Peet
-
vivke - Lid geworden op: 16 jan 2006, 19:22
papafreddy schreef:Die bataljoncross was voor ons altijd op vrijdag, het zogenaamde "laatste uur". De naam "Verplancke" zegt me iets, ik denk ook dat hij in mijn tijd de verantwoordelijke was voor de sportevenementen in de kazerne. Die bataljonscross was wel een mooie bedoening. Zo in de bossen wat rondlopen. Spijtig genoeg heb ik het nooit mogen meemaken dat er "high-powers" in Essentho waren. Ik dacht bij het woord "High-Power" weer aan wat anders natuurlijk. Citaat van peetje mauriceWil hier even iets rechtzetten. Het meisje dat highpower genoemd werd was Evelien, is samen met mij toegekomen in Peutie, Lombardsijde en Essentho. Zij werd zo genoemd omdat zij een grote bril droeg en niet omdat zij alleen een High power opzetten, want dat kon zij niet. Kon niemand trouwens. Is na 2 jaar vertrokken en in Moskou gaan werken.
De ooffr van sport was chef Verplancke, maar de offr van sport was in uwe tijd waarschijnlijk kapt G. Vanspeybroek, in 1976 was die al cmd vandaar he.
Als offr heb ik nooit voor mijn peleton gestaan, daar we de vrijdag morgen gingen trainen voor de bataljon cross en ook wij liepen crossen bij de duitsers, ook voor de koning te Brussel op de tartanbaan van het Heizelstation.
In het begin toen ik daar was, was ik altijd bijna bij de laatste van de bataljoncross, gelukkig iemand van mijn ondergeschikten was een mlc met als opleiding Licenciaat LO, die geeft me leren rendabel lopen.
Het gevolg was dat ik in het begin nie mee kon met hem, maar na een poos dat hij nie meer mee kon met mij
Het gevolg was dat bibi altijd bij de eerste 3 van de cross was, hierdoor gingen we dan gaan sporten bij den duits.
Weet je Peetje Maurice waarom die BV "High-Power" werd genoemd?
Zij was van de C bat, ze zette alleen de High Power op, wat normaal door 2 mlc werd gedaan!!
Ik heb de eerste VBV weten toekomen in het leger en wel nog in Lombardsijde, ik denk dat dit Januari 1976 was.
Met alle herrie van doen bij de para's.
Ik heb hen mogen opleiden, ook leren schieten in Leopoldsburg.
Wat jij zegt "Peetje" van Lombardsijde, vind ik nie, daar was het evengoe als in Essentho.
Het eten was er goe, en toen wij bevorderd werden tot ooffr moesten we naar de mess ooffr en daar was het eten barslecht, kakkerlaken aan het plafond, zodat er soms wel eentje in je soep viel ,we gingen terug naar de refter miliciens, wat eigenlijk nie mocht.
voorlopig was het dat.
Wij zijn met 3 vbv's in de D-batterij toegekomen? Evelien, Marie-Rose en ik als FCO.
En ik heb nooit met mijn borsten lopen pronken en noem niet Christiane ofzo, maar ik vind het schandalig dat mijn naam hier zomaar te grabbel gegooid wordt.
-
radiooperateurke - Lid geworden op: 09 nov 2006, 12:14
- Locatie: 9051
Vivke, maak je toch niet boos om enkele misverstanden en onverantwoorde commentaren. We waren toch allen 62-A-ers en waarom zouden we ons dan dikmaken; ik heb het pronken of niet pronken allemaal niet kunnen meemaken in 1968; het was daar nog elk met dezijnen in de kazerne. Ik denk dat het gemengd systeem wel een verrijking was voor 't leger en ook voor de dienstplichtigen. Ik heb later in 't burgerleven vaak in gemengd team gewerkt, maar ook jaren met enkel mannen. De kwaliteit van je medewerkers kan je niet beoordelen op basis van geslacht, maar enkel op competentie en daar vind je zowel competente mannen als vrouwen. Dus Viv, we hopen je nog vaak tegen te komen in onze onderonsjes en "borsten vooruit"........
-
vivke - Lid geworden op: 16 jan 2006, 19:22
Ik ben niet echt boos en vind het fijn om nog eens iets van mensen uit Essentho te horen. Heb mij zo dikwijls afgevraagt wat er van hen geworden is. Wat mij wel boos maakt is dat hij mijne naam hier zo maar neerzet waar iedereen alles kan lezen. En moest het dan nog positief zijn.
Ik heb heel veel goede herinneringen aan die tijd. Slechte herinnering is dat je als jong meisje daar toe kwam en al dadelijk de naam had van ... je begrijpt het wel. Het klopt dat we in Marsberg veel uit gingen, we waen trouwens nog heel jong. Ik was 20 jaar toen ik in Essentho toegekomen ben, is normaal dat je dan vrienden maakt en uitgaat.
Maar de miliciens maakte er altijd iets anders van en riepen dan scheldnamen uit de ramen. Was echt niet prettig hoor als je in die tijd jong was. Als ik hoor dat vrouwen en mannen nu samen op dezelfde gang slapeN. Enfin het is lang geleden en ik hoop nog meer mensen van toen te ontmoeten.
Jullie wilden een FCO uit de BBc, wel ik was er één van, van jan 76 tot mar 80. Ben toen gemuteerd naar Leopoldsburg, maar dat was niet zoals Essentho, is dik tegen gevallen.
Zo, laten we dan hier maar onze herinneringen neerschrijven want dat is alles wat er overblijft.
Ik heb heel veel goede herinneringen aan die tijd. Slechte herinnering is dat je als jong meisje daar toe kwam en al dadelijk de naam had van ... je begrijpt het wel. Het klopt dat we in Marsberg veel uit gingen, we waen trouwens nog heel jong. Ik was 20 jaar toen ik in Essentho toegekomen ben, is normaal dat je dan vrienden maakt en uitgaat.
Maar de miliciens maakte er altijd iets anders van en riepen dan scheldnamen uit de ramen. Was echt niet prettig hoor als je in die tijd jong was. Als ik hoor dat vrouwen en mannen nu samen op dezelfde gang slapeN. Enfin het is lang geleden en ik hoop nog meer mensen van toen te ontmoeten.
Jullie wilden een FCO uit de BBc, wel ik was er één van, van jan 76 tot mar 80. Ben toen gemuteerd naar Leopoldsburg, maar dat was niet zoals Essentho, is dik tegen gevallen.
Zo, laten we dan hier maar onze herinneringen neerschrijven want dat is alles wat er overblijft.
My dog is my live
-
Peetje Maurice - Lid geworden op: 05 mei 2004, 18:53
- Locatie: IN HET LAND VAN SWENTIBOLD
Eindelijk een vrouw die zich aangemeld heeft! Ik zou echt niet weten "vivke" dat je naam hier ooit werd misbruikt. (ofwel heb ik er overgekeken). Ik kan me de situatie wel heel goed voorstellen toen je daar in Essentho aankwam. Ik deel volledig de mening van onze goede vriend "radiooperateurke". Als milicien mochten we in onze tijd, ik heb het hier over het jaar 1974 wel in de BCC, maar dat was dan enkel voor de CWAR, voor de "laagvliegers" dus. Aan de twee grote schermen van de HPIR (doelvolgradar) zaten ofwel beroepsvrijwilligers ofwel onderofficieren. Aan het groot scherm, vlak aan de deur stond dan de officier BCO) de zogenaamde "schootsofficier", altijd dan nog bijgestaan door een andere onderofficier. Tijdens een Tac Eval was die BCC dus goed gevuld.vivke schreef:Jullie wilden een FCO uit de BBc, wel ik was er één van, van jan 76 tot mar 80.
Je bent dus gemuteerd naar Leopoldsburg, dat zal wellicht een totaal ander leven voor jou betekent hebben...
Vivke, schrijf maar je belevenissen neer! Het is niet omdat je als vrouw in het leger geweest bent, dat je daardoor anders wordt benaderd hoor! Dat is verleden tijd! En we zijn allemaal benieuwd wat je hebt meegemaakt. De bedoeling is enkel met mensen te kunnen communiceren die zowat hetzelfde gedaan hebben als wij allemaal daar in dat verre Essentho!
Met vriendelijke groeten,
De Peet
-
vivke - Lid geworden op: 16 jan 2006, 19:22
Zo probleem is opgelost, laten we nu mooie herinneringen ophalen.
iets wil ik graag nog zeggen, er werd in die tijd veel verteld wat allemaal niet waar was, maar mannen liepen graag te pronken met hun veroveringen die er eigenlijk niet waren en een afgewezen man verzon dan maar een verhaaltje. Vooral de officieren, sorry voor de officieren die dit lezen. Werd een officier afgewezen moest je er achteraf voor boeten in de dienst, ik spreek uit ervaring.
Nu ik heb in Essentho een hele mooie tijd gehad. Ben daar vertrokken omdat ik in een echtscheiding zat en mijn ex-man ook in Essentho in de C-batt zat. Ik ben dan naar Leopoldsburg gemuteerd, maar heb daar vlug spijt van gehad. In Essentho leefde iedereen samen, bijna één grote familie. Dat bestond in België niet, vooral die vriendschappen niet. Jonge waar is de tijd naartoe, ik ben daar al 27 jaar weg, kan het bijna niet geloven. In mijn herinnering is Essentho echter altijd gebleven. Ik zou dolgraag al die mensen nog eens terug zien, maar denk dat er al een deel overleden zijn zoals ik hier gelezen heb bv Roland Van hulle. Hij was één van de herstellers op de site in Rhoden. Officieren toen die ik mij daar herinner waren Van Den Abbeele, Van Cauwenberghe, Vereecke (is later onze batterijcommandant geworden en Schulpe.
Ooffr iemand die hier ook op het forum zit, Chef Matthijs (hallo), Smeyers Victor, Dhaen, Spitaels, Van Gossum en nog zoveel meer maar waarvan ik mij de namen niet meer herinner. Ah ja Franske Peeters, dat was mijne maat. Mijn vriendin daar was Ann, nu trouwens nog.
Ik herinner mij nog heel goed de radars, missiles, BCC enz. Ik was FCO, we waren inderdaad steeds met 2 FCO's dan nog een milicien of BV die aan het kleine scherm zat een BCO (Offr) en BCA (Ooffr).
Sneeuw dat ik daar gezien heb, de eerste jaren in België kon ik geen sneeuw meer voor mijn ogen zien. Maar het was een hele mooie streek rond de site en de kazerne. Als we van dienst waren op de site is het ooit gebeurd dat we 's avonds verstopperke speelden, om de tijd om te krijgen. We waren nog zo jong. In 1977 ben ik mee geweest naar Kreta, fantastische ervaring. Ik herinner mij ook nog goed dat BV's en VBV's streng gescheiden werden, maar dat mislukte gewoon. Werd er een BV bij ons op de kamers of gang betrapt volgde er zwaar arrest en omgekeerd ook. Wat is er van al die andere geworden, komen ze soms nog eens samen?
iets wil ik graag nog zeggen, er werd in die tijd veel verteld wat allemaal niet waar was, maar mannen liepen graag te pronken met hun veroveringen die er eigenlijk niet waren en een afgewezen man verzon dan maar een verhaaltje. Vooral de officieren, sorry voor de officieren die dit lezen. Werd een officier afgewezen moest je er achteraf voor boeten in de dienst, ik spreek uit ervaring.
Nu ik heb in Essentho een hele mooie tijd gehad. Ben daar vertrokken omdat ik in een echtscheiding zat en mijn ex-man ook in Essentho in de C-batt zat. Ik ben dan naar Leopoldsburg gemuteerd, maar heb daar vlug spijt van gehad. In Essentho leefde iedereen samen, bijna één grote familie. Dat bestond in België niet, vooral die vriendschappen niet. Jonge waar is de tijd naartoe, ik ben daar al 27 jaar weg, kan het bijna niet geloven. In mijn herinnering is Essentho echter altijd gebleven. Ik zou dolgraag al die mensen nog eens terug zien, maar denk dat er al een deel overleden zijn zoals ik hier gelezen heb bv Roland Van hulle. Hij was één van de herstellers op de site in Rhoden. Officieren toen die ik mij daar herinner waren Van Den Abbeele, Van Cauwenberghe, Vereecke (is later onze batterijcommandant geworden en Schulpe.
Ooffr iemand die hier ook op het forum zit, Chef Matthijs (hallo), Smeyers Victor, Dhaen, Spitaels, Van Gossum en nog zoveel meer maar waarvan ik mij de namen niet meer herinner. Ah ja Franske Peeters, dat was mijne maat. Mijn vriendin daar was Ann, nu trouwens nog.
Ik herinner mij nog heel goed de radars, missiles, BCC enz. Ik was FCO, we waren inderdaad steeds met 2 FCO's dan nog een milicien of BV die aan het kleine scherm zat een BCO (Offr) en BCA (Ooffr).
Sneeuw dat ik daar gezien heb, de eerste jaren in België kon ik geen sneeuw meer voor mijn ogen zien. Maar het was een hele mooie streek rond de site en de kazerne. Als we van dienst waren op de site is het ooit gebeurd dat we 's avonds verstopperke speelden, om de tijd om te krijgen. We waren nog zo jong. In 1977 ben ik mee geweest naar Kreta, fantastische ervaring. Ik herinner mij ook nog goed dat BV's en VBV's streng gescheiden werden, maar dat mislukte gewoon. Werd er een BV bij ons op de kamers of gang betrapt volgde er zwaar arrest en omgekeerd ook. Wat is er van al die andere geworden, komen ze soms nog eens samen?
My dog is my live
-
vivke - Lid geworden op: 16 jan 2006, 19:22
Ben nog iets vergeten. Wie herinnert zich zoef nog, een officier die op de Delta-site altijd met de fiets van de radars naar de launchers zoefde en soms zelfs niet kon stoppen omdat de remmen niet meer werkte (hoedzoudat gekomen zijn).
Iedereen had een hekel aan hem. Hij reed met een lichtblauwe mitsibitsi (weet niet of het juist geschreven is). Op een dag hebben ze met een nagel in grote letters zoef in zijn auto gekrast, dat vond ik wel smerig.
Hij heeft mij toen onder handen genomen om te weten te komen wie het gedaan had, maar ik wist het niet.
Ik heb gehoord dat hij later naar de Militaire School in Brussel gemuteerd is, meer weet ik niet meer. De mensen die toen in essentho lagen moeten hem gekend hebben, heel de kazerne kende zoef.
Iedereen had een hekel aan hem. Hij reed met een lichtblauwe mitsibitsi (weet niet of het juist geschreven is). Op een dag hebben ze met een nagel in grote letters zoef in zijn auto gekrast, dat vond ik wel smerig.
Hij heeft mij toen onder handen genomen om te weten te komen wie het gedaan had, maar ik wist het niet.
Ik heb gehoord dat hij later naar de Militaire School in Brussel gemuteerd is, meer weet ik niet meer. De mensen die toen in essentho lagen moeten hem gekend hebben, heel de kazerne kende zoef.
My dog is my live
-
radiooperateurke - Lid geworden op: 09 nov 2006, 12:14
- Locatie: 9051
Hallo Vivke, ben blij met je sportieve benadering. Ik kan me heel goed voorstellen dat het geen lachertje moet geweest zijn als jong meisje in 't leger, die toch een macho plek bij uitstek was. De emancipatie stond eigenlijk dan nog maar in haar beginschoenen. Het doet me nadenken over het mutatiebeleid dat toen gevoerd werd. Van al de door jou opgenoemde personen in de D-batt. ken ik er haast geeneen van. Chef Roland Van Hulle was wel al in de batterij in 1968; het was hij die ons eens deed turnen voor het batterijlokaal wegens ik weet niet welke reden....?? Onze officieren waren: batt. com. kapt. Dumalin, met de lts. De Smedt en Eeckhout + olt. Lefevre. BSM was chef Van Damme, chef garage was De Potter, de meeste andere ooff. ben ik vergeten. In de D-batt. was er in die periode geen enkele kroo; kro's waren er helemaal niet in het bataljon. Ik zou ook graag nog eens een reunie beleven met anciens 62-A ers, zowel beroeps als miliciens; dat zou nogal eens ambiance zijn. De RSM was Roger Garrez, waar ik 2 jaar geleden naar zijn begrafenis ben geweest. Veel groeten en tot wederhoren aan allen.
-
vivke - Lid geworden op: 16 jan 2006, 19:22
Hoi radiooperatuurke. Wij waren de eerste vrouwen bij het leger, alles moest nog wennen voor ons en voor de mannen.
Van de namen die jij noemt ken ik Levèvre Guido wel goed. In Lombardsijde was hij Kapt en wij kregen daar Les van hem. Later is hij Kolonel geworden, zat toen in Evere. Is nu al jaren op rust en naar Zweden verhuist. Met hem heb ik tot zijn rustpensioen contact gehad, daarna niet meer.
Roland Van hulle was hersteller, was een toffe mens. Van hem heb ik veel geleerd. Anderen vonden hem dan weer een bullebak.
Er waren nog verschillende Ooffr die na uwe tijd gekomen zijn.
Wie ik mij ook nog herinner is De houwer, voornaam ken ik niet meer.
Iedere dag komen er herinneringen terug, positieve en negatieve.
Toch al bij al was het een mooie tijd, heb ik in Belgie bij het leger nooit gekend. In 1980 ben ik dus naar Leopoldsburg gemuteerd en in 1985 ben ik overgegaan naar de rijkswacht. Nu ben ik op pensioen wegens medische redenen, ben ook al 52 jaar.
Van de namen die jij noemt ken ik Levèvre Guido wel goed. In Lombardsijde was hij Kapt en wij kregen daar Les van hem. Later is hij Kolonel geworden, zat toen in Evere. Is nu al jaren op rust en naar Zweden verhuist. Met hem heb ik tot zijn rustpensioen contact gehad, daarna niet meer.
Roland Van hulle was hersteller, was een toffe mens. Van hem heb ik veel geleerd. Anderen vonden hem dan weer een bullebak.
Er waren nog verschillende Ooffr die na uwe tijd gekomen zijn.
Wie ik mij ook nog herinner is De houwer, voornaam ken ik niet meer.
Iedere dag komen er herinneringen terug, positieve en negatieve.
Toch al bij al was het een mooie tijd, heb ik in Belgie bij het leger nooit gekend. In 1980 ben ik dus naar Leopoldsburg gemuteerd en in 1985 ben ik overgegaan naar de rijkswacht. Nu ben ik op pensioen wegens medische redenen, ben ook al 52 jaar.
My dog is my live
-
Peetje Maurice - Lid geworden op: 05 mei 2004, 18:53
- Locatie: IN HET LAND VAN SWENTIBOLD
Vivke, ik heb met meer dan belangstelling je verhalen gelezen! Je noemt daar namen van officieren en onderofficieren waarvan sommigen bij mij een lichtje doen branden! Ik was maar voor een korte tijd in Essentho, gewoon milicientje, die zijn plicht deed. Ik begrijp dat je als jong meisje, amper 20 jaar, het aanvankelijk daar niet gemakkelijk zult hebben gehad. Om zo als jonge meid midden in een echt mannenbastion te komen, je zult meer dan haar op je tanden moeten hebben gehad! Ik zou zeggen: "proficiat"! En die mannen konden nogal wat stoefen over de vrouwen die ze 'gehad' hadden...
Zou het kunnen dat officier Van Den Abeele ook nog ooit in Brakel bij het 43ste A heeft gediend?
Ik lees hier ook dat je het hebt mogen meemaken om naar Kreta te mogen gaan. Niemand heeft in deze topic iets over zijn belevenissen in Kreta geschreven.Wij, als miliciens konden van zoiets enkel dromen.
Hebben jullie daar destijds dan werkelijk echt met een missile gevuurd?
Met vriendelijke groeten,
De Peet
Zou het kunnen dat officier Van Den Abeele ook nog ooit in Brakel bij het 43ste A heeft gediend?
Ik lees hier ook dat je het hebt mogen meemaken om naar Kreta te mogen gaan. Niemand heeft in deze topic iets over zijn belevenissen in Kreta geschreven.Wij, als miliciens konden van zoiets enkel dromen.
Hebben jullie daar destijds dan werkelijk echt met een missile gevuurd?
Met vriendelijke groeten,
De Peet
-
vivke - Lid geworden op: 16 jan 2006, 19:22
Peetje, ik ben inderdaad mee naar Kreta geweest en wij hebben daar 1 missile afgevuurd. Echt een belevenis zoiets te mogen mee maken.
Wij waren 10 dagen daar ter plaatse waarvan wij eigenlijk maar 3 halve dagen moesten werken, de rest waren we vrij. Je kon het zien als een gratis vakantie als ik eerlijk moet zijn.
's Morgens begonnen wij wel heel vroeg te werken tot ongeveer 14.00 uur dan waren we vrij. Zo van maandag tot woensdag. 's Woensdags werd de missille afgevuurd en was het voorbij.
Wij waren daar van zaterdag tot zaterdag. De kazerne werd geleid door Engelsen als ik mij goed herinner. Ik weet nog dat het ontbijt daar typisch Engels was en we 's morgens vroeg zelfs frieten kregen als ontbijt. Niet te eten dus, zo plat als maar kan.
Wat wel een nadeel was, wij vrouwen mochten de kazerne niet alleen verlaten, was te gevaarlijk. Er moest steeds een man of mannelijke BV's of Ooffr bij ons zijn. Eén keer ben ik zelfs moeten gaan lopen. Was in de kazerne alleen naar de blok van de mannen gegaan en kwam een groep mannen tegen die ik achter mij aan kreeg. Gelopen dat ik toen heb.
Kreta was toen nog niet zoals nu, nu is alles volgebouwd heb ik gehoord.
Ik was veel samen met Smeyers en Van Gossum. Ze huurden daar een scooter waar we mee rond reden, ik achterop natuurlijk. We zijn op een dag gaan eten in een klein restaurantje, het was in dat huis waar ze de film van Zorba de Griek opgenomen hebben.
Dat is echt een toffe ervaring geweest, spijtig ben ik maar één keer mee naar Kreta geweest. Smeyers en Van Gossum waren er al zo dikwijls geweest en kenden ter plaatse alles. Op een dag waren we aan 't wandelen in het stadje. We kwamen in een straat waar voor de huizen een hele rij stoelen buiten stonden waar Grieken op zaten te wachten. Dar viel mij dadelijk op. Ik vroeg wat dat betekenden, waren het huizen waar prostituées zaten. De mannen zaten daar op die stoelen hun beurt af te wachten zoals wij hier in de wachtkamer bij de dokter zitten.
Het is lang geleden, maar ik weet het nog goed, zijn fijne herinneringen hé.
Dan je vraag over Van Den Abbeele André. Ik geloof wel dat hij naar Brakel gegaan is. Hij was nogal gezet om niet dik te zeggen, niet groot van gestalte en had een snor. Aan hem heb ik niet zo goede herinneringen.
Zo hoop jullie toch een beetje over Kreta verteld te kunnen hebben. Het afschieten van die missile was fantatisch. Heb het allemaal goed kunnen zien want ik stond buiten op veilige afstand. De mensen in de BCC konden niets zien, wij wel.
Viv
Wij waren 10 dagen daar ter plaatse waarvan wij eigenlijk maar 3 halve dagen moesten werken, de rest waren we vrij. Je kon het zien als een gratis vakantie als ik eerlijk moet zijn.
's Morgens begonnen wij wel heel vroeg te werken tot ongeveer 14.00 uur dan waren we vrij. Zo van maandag tot woensdag. 's Woensdags werd de missille afgevuurd en was het voorbij.
Wij waren daar van zaterdag tot zaterdag. De kazerne werd geleid door Engelsen als ik mij goed herinner. Ik weet nog dat het ontbijt daar typisch Engels was en we 's morgens vroeg zelfs frieten kregen als ontbijt. Niet te eten dus, zo plat als maar kan.
Wat wel een nadeel was, wij vrouwen mochten de kazerne niet alleen verlaten, was te gevaarlijk. Er moest steeds een man of mannelijke BV's of Ooffr bij ons zijn. Eén keer ben ik zelfs moeten gaan lopen. Was in de kazerne alleen naar de blok van de mannen gegaan en kwam een groep mannen tegen die ik achter mij aan kreeg. Gelopen dat ik toen heb.
Kreta was toen nog niet zoals nu, nu is alles volgebouwd heb ik gehoord.
Ik was veel samen met Smeyers en Van Gossum. Ze huurden daar een scooter waar we mee rond reden, ik achterop natuurlijk. We zijn op een dag gaan eten in een klein restaurantje, het was in dat huis waar ze de film van Zorba de Griek opgenomen hebben.
Dat is echt een toffe ervaring geweest, spijtig ben ik maar één keer mee naar Kreta geweest. Smeyers en Van Gossum waren er al zo dikwijls geweest en kenden ter plaatse alles. Op een dag waren we aan 't wandelen in het stadje. We kwamen in een straat waar voor de huizen een hele rij stoelen buiten stonden waar Grieken op zaten te wachten. Dar viel mij dadelijk op. Ik vroeg wat dat betekenden, waren het huizen waar prostituées zaten. De mannen zaten daar op die stoelen hun beurt af te wachten zoals wij hier in de wachtkamer bij de dokter zitten.
Het is lang geleden, maar ik weet het nog goed, zijn fijne herinneringen hé.
Dan je vraag over Van Den Abbeele André. Ik geloof wel dat hij naar Brakel gegaan is. Hij was nogal gezet om niet dik te zeggen, niet groot van gestalte en had een snor. Aan hem heb ik niet zo goede herinneringen.
Zo hoop jullie toch een beetje over Kreta verteld te kunnen hebben. Het afschieten van die missile was fantatisch. Heb het allemaal goed kunnen zien want ik stond buiten op veilige afstand. De mensen in de BCC konden niets zien, wij wel.
Viv
My dog is my live