Samen dichten, samen schrijven...
-
Robol - Lid geworden op: 25 dec 2004, 14:48
- Locatie: Beringen
Ik bracht vandaag bloemen naar het kerkhof.
Even verwijlen bij het graf van ouders, zussen, broer...
Plots zag ik een vlinder, rustend op de rug van een oude zerk.
Een Atalanta. Zijn vleugels waren niet meer volmaakt.
Misschien zocht hij een plaatsje om rustig te sterven
Tussen de bloemen.
Even verwijlen bij het graf van ouders, zussen, broer...
Plots zag ik een vlinder, rustend op de rug van een oude zerk.
Een Atalanta. Zijn vleugels waren niet meer volmaakt.
Misschien zocht hij een plaatsje om rustig te sterven
Tussen de bloemen.
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
And you'll never walk alone...
-
Morgenstern - Lid geworden op: 04 mei 2006, 13:15
- Locatie: Wachtebeke
Afscheid nemen,
het doet zo'n pijn,afscheid nemen
het heeft zo moete zijn.
de pijn in ons hart,
het maakt ons verward.
De mensen zeggen :"Het leven gaat door",
wij vragen ons nu af:"waar doen we het voor?"
Maar eens in ons leven komt een dag,
waarop ieder van ons de kracht van
God krijgen mag.Het verdriet te leren dragen,
maar altijd blijven er vragen.
Jij was ons mij voor een vrouw met een
hart van goud,waar ieder van ons op z'n
eigen manier van houdt.
Wij hielden van jou zoals je was,niet zoals
je hoorde te zijn.
Maar afscheid nemen voor altijd,
dat doet zo'n pijn.
Ik zal je nooit vergeten ,
en hoop dat je dat altijd hebt geweten.
het doet zo'n pijn,afscheid nemen
het heeft zo moete zijn.
de pijn in ons hart,
het maakt ons verward.
De mensen zeggen :"Het leven gaat door",
wij vragen ons nu af:"waar doen we het voor?"
Maar eens in ons leven komt een dag,
waarop ieder van ons de kracht van
God krijgen mag.Het verdriet te leren dragen,
maar altijd blijven er vragen.
Jij was ons mij voor een vrouw met een
hart van goud,waar ieder van ons op z'n
eigen manier van houdt.
Wij hielden van jou zoals je was,niet zoals
je hoorde te zijn.
Maar afscheid nemen voor altijd,
dat doet zo'n pijn.
Ik zal je nooit vergeten ,
en hoop dat je dat altijd hebt geweten.
-
ferry - Lid geworden op: 19 feb 2007, 14:59
- Locatie: brasschaat
Ik weet niet of het een troost kan zijn voor iemand
in de hoop van , mischien, plaats ik het hier Fernanda
AFSCHEID NEMEN
kom maar liefste
en ween , vecht en huil
ga je gang , doe je ding
wees niet bang
en ween , ween , ween
maak je ziel maar schoon
Het is de liefde
die zoiets met je doet
soms is ze bikkelhard
de liefde die je voelt
ze ontbloot het gemis
dat je versmacht
kom maar liefste
kruip maar tegen me aan
huil en schreeuw
de wereld mag vergaan
niets wil verborgen blijven
ween maar door
schreeuw
kijk door je tranen heen
op een dag zal je zien
daar in de verte
is een mens
die waakt en wacht
aan de einder
leeft de liefste die je kent
Claire Vanden Abbeele
in de hoop van , mischien, plaats ik het hier Fernanda
AFSCHEID NEMEN
kom maar liefste
en ween , vecht en huil
ga je gang , doe je ding
wees niet bang
en ween , ween , ween
maak je ziel maar schoon
Het is de liefde
die zoiets met je doet
soms is ze bikkelhard
de liefde die je voelt
ze ontbloot het gemis
dat je versmacht
kom maar liefste
kruip maar tegen me aan
huil en schreeuw
de wereld mag vergaan
niets wil verborgen blijven
ween maar door
schreeuw
kijk door je tranen heen
op een dag zal je zien
daar in de verte
is een mens
die waakt en wacht
aan de einder
leeft de liefste die je kent
Claire Vanden Abbeele
Laatst gewijzigd door ferry op 01 nov 2007, 01:00, 1 keer totaal gewijzigd.
Een glimlach keert steeds naar u terug
-
ferry - Lid geworden op: 19 feb 2007, 14:59
- Locatie: brasschaat
ZIJ ZIJN NIET DOOD
zij zijn niet dood
wat leven heet is’t op en neer bewegen
van ons klein scheepje als het daalt en rijst
en wat wij sterven noemen , is niets meer
dan dat wij op de verre kim verdwijnen
zij zijn niet dood
wij die vanaf het laaggelegen strand bespeuren
hoe door hun vaart de afstand wordt vergroot
wij zien niet wat gebeurt achter de einder
wij noemen daarom hun verdwijnen dood
zij zijn niet dood
wij staan te laag en zijn bijziend
als zij de sfeer van ruimte en tijd ontzeilen
zo komt het dat ons oog hun eind niet ziet
wanneer het roer hun schip
de eeuwigheid in stuurt .
Koos Geerds
zij zijn niet dood
wat leven heet is’t op en neer bewegen
van ons klein scheepje als het daalt en rijst
en wat wij sterven noemen , is niets meer
dan dat wij op de verre kim verdwijnen
zij zijn niet dood
wij die vanaf het laaggelegen strand bespeuren
hoe door hun vaart de afstand wordt vergroot
wij zien niet wat gebeurt achter de einder
wij noemen daarom hun verdwijnen dood
zij zijn niet dood
wij staan te laag en zijn bijziend
als zij de sfeer van ruimte en tijd ontzeilen
zo komt het dat ons oog hun eind niet ziet
wanneer het roer hun schip
de eeuwigheid in stuurt .
Koos Geerds
Een glimlach keert steeds naar u terug
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Beste Ria,
Ik wou juist hetzelfde schrijven :
veel mooie gedichten, teksten en veel emotie........
Het maakt mij echt heel gelukkig om het te kunnen
delen met zoveel vrienden (zelfs zijn de meesten
virtueel )
Veel liefs van ons beiden
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
ferry - Lid geworden op: 19 feb 2007, 14:59
- Locatie: brasschaat
ALLERHEILIGEN
altijd voelt het koud
zerken afvegen
chrysanten zetten
korte gebeden
en gedachten
die zweven
naar graven
te snel verdwenen
even
ingetogen
verpozen
bij onze doden
zoveel weemoed
en verlangen
met herinnering
omhangen
zon
of regen
't waait
in mijn wezen
en altijd
altijd voelt het koud
Fernanda
Een glimlach keert steeds naar u terug
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Lieve Ferry,
Heel juist verwoord, ik begrijp heel
goed wat je meent en de kou die je
voelt.
Kom, meisje, ik omarm je met heel
mijn vriendschap en geef je de warmte
die je nu nodig hebt
Een dikke knuffel van je buren en vrienden
Alter en Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
sunset - Lid geworden op: 26 mar 2007, 11:42
- Locatie: Eindhoven, Nederland
(Op weg naar 01 november) Eindpunt
Allerheiligen
kilte vecht zich door een regen
van de eerste novemberdag
vochtdoordrongen op hun weg
mensen naar de plek van eindigheid
schemerig verlicht door tongenvlammen
graflicht in de luwte van herinnering-
stenen worstelend om wat zuurstof.
**********
sunset 01-11-2007
**********
Dit was het dan.
Mij heeft het schrijven van de reeks 'op weg naar 01 november' geholpen om heel veel verdriet, en enkel daarvan dat al jaren in mij sluimerde, weg te werken.
Overigens, ik heb de 'testen' van Paul - Paul Visser levert de foto's en layout - gezien en het wordt een prachtige bundel (voorbestellen mag) van en door ons twee. Zeker weten.
En nu ben ik onderweg naar de boekenbeurs en mijn optreden vanavond in Antwerpen.
Groetjes, liefs,
sunset
_________________
Allerheiligen
kilte vecht zich door een regen
van de eerste novemberdag
vochtdoordrongen op hun weg
mensen naar de plek van eindigheid
schemerig verlicht door tongenvlammen
graflicht in de luwte van herinnering-
stenen worstelend om wat zuurstof.
**********
sunset 01-11-2007
**********
Dit was het dan.
Mij heeft het schrijven van de reeks 'op weg naar 01 november' geholpen om heel veel verdriet, en enkel daarvan dat al jaren in mij sluimerde, weg te werken.
Overigens, ik heb de 'testen' van Paul - Paul Visser levert de foto's en layout - gezien en het wordt een prachtige bundel (voorbestellen mag) van en door ons twee. Zeker weten.
En nu ben ik onderweg naar de boekenbeurs en mijn optreden vanavond in Antwerpen.
Groetjes, liefs,
sunset
_________________
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.
-
Klaartje - Lid geworden op: 27 jan 2005, 17:22
- Locatie: Brecht
Lieve Ferry !
net jouw mooie gedicht van "Allerheiligen" gelezen..... ik krijg het er koud en warm van !!!!
Bedankt om met ons te delen.... gister was ik op de begraafplaats waar mijn moeder en familie ligt begraven en voelde helemaal zoals jij het zo treffend beschrijft..... koude rillingen en enorme nostalgie....
Mag ik dit mooie gedicht van jou, mijn vriendin, effe doorsturen naar mijn familie om te helpen verwoorden wat er op zo een dag omgaat???
(ik kan hélaas niet dichten)
Héél veel liefs XXXX Klaartje
net jouw mooie gedicht van "Allerheiligen" gelezen..... ik krijg het er koud en warm van !!!!
Bedankt om met ons te delen.... gister was ik op de begraafplaats waar mijn moeder en familie ligt begraven en voelde helemaal zoals jij het zo treffend beschrijft..... koude rillingen en enorme nostalgie....
Mag ik dit mooie gedicht van jou, mijn vriendin, effe doorsturen naar mijn familie om te helpen verwoorden wat er op zo een dag omgaat???
(ik kan hélaas niet dichten)
Héél veel liefs XXXX Klaartje
"Een vriend is iemand, die als hij je een hand geeft eigenlijk je hart aanraakt."
Auteur: Gabriel Garcia Marquez
Auteur: Gabriel Garcia Marquez
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Beste poëzievrienden,
Het geluk Frido (Billy) te kennen heb ik spijtig niet gehad maar
wel de mogelijkheid om verschillende gedichten van hem te lezen en
Alter, die een chatvriend van hem was, heeft mij dikwijls over hem
verteld.
Ik had veel tijd de laatste week en heb de dertien bladzijden die
op poëzietopic "Fragmenten van Frido" staan, rustig kunnen lezen
en ook wat Ria, Robbe en nog anderen naar hem schreven.
Ik was ook heel geraakt door het verdriet van Visje die een
bijzonder emotionele band had en heeft met Frido.
Omdat ik bovenstaand gedicht van Frido echt gepast vond, heb ik een
ppt van gemaakt en plaats het hier vandaag ter ere van jullie vriend
die nu ook posthuum de mijne geworden is...........
Veel liefs van ons beiden.
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
Robol - Lid geworden op: 25 dec 2004, 14:48
- Locatie: Beringen
K E R K H O F B L O M M E N
Zoo daar ooit een blomke groeide
over ‘t graf waarin gij ligt,
of het nog zoo schoone bloeide:
zuiver als het zonnelicht,
blank gelijk een lelie blank is,
vonklende als een roozenhert,
needrig als de needre ranke is
van de winde daar m' op terdt,
riekend, vol van honing, ende
geren van de bie bezocht,
nog en waar ‘t, voor die u kende,
geen dat u gelijken mocht!
Guido Gezelle
Traagzaam trekt de witte wagen
door de stille strate toen,
en 't is weenen, en 't is klagen
dat ze bin' de wijte doen!
Stap voor stap, zoo gaan de peerden,
traagzaam, treurig, stille en stom,
en zij kijken, of 't hun deerde,
dikwijls naar hun' Meester om;
naar hun' Meester, die te morgen
zijn beminde peerdenpaar,
onder 't kammen en 't bezorgen
zei de droeve nieuwemaar.
"Baai," zoo sprak hij, "Baai en Blesse,
heden moeten ... stille! fraai!
moeten wij naar de uitvaartmesse,
met den wagen, Blesse en Baai!"
En toen, na zijn hand te doppen
in 't gewijde water klaar,
zegent hij de hooge koppen
van 't onachtzaam peerdenpaar.
En hij kust en kruist ze beiden,
en "gij," zegt hij, "Blesse en Baai,
moet een lijk naar 't kerkhof leiden,
Baai en Blesse, stille! fraai!
Schuimen zoudt ge en lastig zweeten,
zoo 'k u zonder wete liet
van de mare, en zoudt verheeten,
gave ik u den zegen niet!"
En hij zelve kruist en wijdt hem,
eer hij ze in den breidel vangt,
met het water, dat bezijd hem
aan de ruwe bedspond hangt.
Want hij slaapt bij zijn beminde
peerden en bezorgt ze trouw,
trouwer als voor eigen kinde
eigen Moeder zorgen zou.
Hij besproeit, en met gewijden
pallem speerst hij peerd en stal,
om de lijkvaart te bevrijden
van gevaar en ongeval.
Ha! wie weet hoe veel gevaren
die niet hebben uit te staan,
die met peerden, - God bewaar' hen! -
die met hunne meesters gaan?
Traagzaam rijdt en rolt de wagen,
treurig door de strate voort,
en 't is krijschen en 't is klagen,
dat men onder 't dekzeil hoort.
Stap voor stap zoo gaan de peerden,
ziende naar hun' meester om;
stap voor stap, als of 't hun deerde,
traagzaam, treurig, stille ... en stom!
G.G.
Zoo daar ooit een blomke groeide
over ‘t graf waarin gij ligt,
of het nog zoo schoone bloeide:
zuiver als het zonnelicht,
blank gelijk een lelie blank is,
vonklende als een roozenhert,
needrig als de needre ranke is
van de winde daar m' op terdt,
riekend, vol van honing, ende
geren van de bie bezocht,
nog en waar ‘t, voor die u kende,
geen dat u gelijken mocht!
Guido Gezelle
Traagzaam trekt de witte wagen
door de stille strate toen,
en 't is weenen, en 't is klagen
dat ze bin' de wijte doen!
Stap voor stap, zoo gaan de peerden,
traagzaam, treurig, stille en stom,
en zij kijken, of 't hun deerde,
dikwijls naar hun' Meester om;
naar hun' Meester, die te morgen
zijn beminde peerdenpaar,
onder 't kammen en 't bezorgen
zei de droeve nieuwemaar.
"Baai," zoo sprak hij, "Baai en Blesse,
heden moeten ... stille! fraai!
moeten wij naar de uitvaartmesse,
met den wagen, Blesse en Baai!"
En toen, na zijn hand te doppen
in 't gewijde water klaar,
zegent hij de hooge koppen
van 't onachtzaam peerdenpaar.
En hij kust en kruist ze beiden,
en "gij," zegt hij, "Blesse en Baai,
moet een lijk naar 't kerkhof leiden,
Baai en Blesse, stille! fraai!
Schuimen zoudt ge en lastig zweeten,
zoo 'k u zonder wete liet
van de mare, en zoudt verheeten,
gave ik u den zegen niet!"
En hij zelve kruist en wijdt hem,
eer hij ze in den breidel vangt,
met het water, dat bezijd hem
aan de ruwe bedspond hangt.
Want hij slaapt bij zijn beminde
peerden en bezorgt ze trouw,
trouwer als voor eigen kinde
eigen Moeder zorgen zou.
Hij besproeit, en met gewijden
pallem speerst hij peerd en stal,
om de lijkvaart te bevrijden
van gevaar en ongeval.
Ha! wie weet hoe veel gevaren
die niet hebben uit te staan,
die met peerden, - God bewaar' hen! -
die met hunne meesters gaan?
Traagzaam rijdt en rolt de wagen,
treurig door de strate voort,
en 't is krijschen en 't is klagen,
dat men onder 't dekzeil hoort.
Stap voor stap zoo gaan de peerden,
ziende naar hun' meester om;
stap voor stap, als of 't hun deerde,
traagzaam, treurig, stille ... en stom!
G.G.
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
And you'll never walk alone...
-
denook - Lid geworden op: 20 aug 2006, 13:25
- Locatie: Vlaams-Brabant
... bij Allerheiligen,
van fernanda
Heb je ook dat gevoel op een kerkhof, dat je gedachten
anders door je hoofd 'passeren'?
Als je een bekende op een kerkhof ontmoet, kijk je dan
anders tegen deze ontmoeting aan als moest je hem
buiten de muren tegenkomen?
Als het buiten koud is, is het dan binnen de kerkhofmuren
niet nog iets kouder? Ook al zit je 'binnen'.
Chrysanten in de winkel en dezelfde bloemen geplaatst
bij een graf, dwingen die niet anders te kijken?
Kunnen wij niet, bij het lezen van fernanda's gedicht, zó
de gevoelens die ze meegeeft, bij ons zelf ervaren?
Mooi beschreven, fernanda
... bij kerkhofblommen van Guido Gezelle
en zijn assistent Robbe
In het vijfde jaar van de humaniora hadden we een
leraar 'dictie' - stel je voor.
Ik moest toen o.a. gans 'kerkhofblommen' uit het
hoofd leren - stel je voor.
Nu, meer dan vijftig jaar later kan ik zó nog stukken
ervan declameren. - stel je voor.
Ja, ja, Baai en Blesse, Blesse en Baai.
groeten in vriendschap - -denook- -
van fernanda
Heb je ook dat gevoel op een kerkhof, dat je gedachten
anders door je hoofd 'passeren'?
Als je een bekende op een kerkhof ontmoet, kijk je dan
anders tegen deze ontmoeting aan als moest je hem
buiten de muren tegenkomen?
Als het buiten koud is, is het dan binnen de kerkhofmuren
niet nog iets kouder? Ook al zit je 'binnen'.
Chrysanten in de winkel en dezelfde bloemen geplaatst
bij een graf, dwingen die niet anders te kijken?
Kunnen wij niet, bij het lezen van fernanda's gedicht, zó
de gevoelens die ze meegeeft, bij ons zelf ervaren?
Mooi beschreven, fernanda
... bij kerkhofblommen van Guido Gezelle
en zijn assistent Robbe
In het vijfde jaar van de humaniora hadden we een
leraar 'dictie' - stel je voor.
Ik moest toen o.a. gans 'kerkhofblommen' uit het
hoofd leren - stel je voor.
Nu, meer dan vijftig jaar later kan ik zó nog stukken
ervan declameren. - stel je voor.
Ja, ja, Baai en Blesse, Blesse en Baai.
groeten in vriendschap - -denook- -
