Op satijnen vleugels...
-
Robol - Lid geworden op: 25 dec 2004, 14:48
- Locatie: Beringen
Ik heb je gezwind
over de wind
getild
Ik heb je gevlogen
langs de kleur
van regenbogen
naar de hemels
alle zeven
Ik heb je gevlogen
naar de
tuin van Eden
Ik heb je
mijn oogst gegeven
In ’t verleden
en nog heden
Ik heb je geliefd
Ik heb je bemind
Mijn vleugels werden
nimmer moe
Ik draag
je traag
over de wind
naar de verre
toekomst toe
Robbe

over de wind
getild
Ik heb je gevlogen
langs de kleur
van regenbogen
naar de hemels
alle zeven
Ik heb je gevlogen
naar de
tuin van Eden
Ik heb je
mijn oogst gegeven
In ’t verleden
en nog heden
Ik heb je geliefd
Ik heb je bemind
Mijn vleugels werden
nimmer moe
Ik draag
je traag
over de wind
naar de verre
toekomst toe
Robbe

walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
And you'll never walk alone...
-
Robol - Lid geworden op: 25 dec 2004, 14:48
- Locatie: Beringen
Lotte
mag ik een speciaal woordje tot je richten...
Afscheid nemen
is met dankbare handen
weemoedig meedragen
in onze herinnering
al wat waard is
om niet te vergeten.
Afscheid nemen van een vader
of een moeder
doet ontzettend pijn
daarom, nogeens
mijn medeleven
Robbe
mag ik een speciaal woordje tot je richten...
Afscheid nemen
is met dankbare handen
weemoedig meedragen
in onze herinnering
al wat waard is
om niet te vergeten.
Afscheid nemen van een vader
of een moeder
doet ontzettend pijn
daarom, nogeens
mijn medeleven
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
And you'll never walk alone...
-
Robol - Lid geworden op: 25 dec 2004, 14:48
- Locatie: Beringen
Neen, mijn kind
Neen, mijn kind,
ik heb je niet gedragen
negen maanden, zoals je mama,
onder mijn hart
Ik droeg je wel vaak
op mijn schouders
Dat was voor jou een plaats apart
Neen, mijn kind,
Ik heb je nooit de borst gegeven
dat was je mama’s edele taak
Ik had een andere opdracht
in je leven
je eerste passen en je spraak
Aan mijn hand
heb ik je leren lopen
En eens mijn kind
dat mag ik toch verhopen
dat ik op mijn oude dag
ook op jouw schouders
steunen mag
Robbe

Neen, mijn kind,
ik heb je niet gedragen
negen maanden, zoals je mama,
onder mijn hart
Ik droeg je wel vaak
op mijn schouders
Dat was voor jou een plaats apart
Neen, mijn kind,
Ik heb je nooit de borst gegeven
dat was je mama’s edele taak
Ik had een andere opdracht
in je leven
je eerste passen en je spraak
Aan mijn hand
heb ik je leren lopen
En eens mijn kind
dat mag ik toch verhopen
dat ik op mijn oude dag
ook op jouw schouders
steunen mag
Robbe

walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
And you'll never walk alone...
-
ferry - Lid geworden op: 19 feb 2007, 14:59
- Locatie: brasschaat
Robbe :
" Toen in " van samen dichten
en dit " neen mijn kind " ...ik heb geen bijvoeglijke naamwoorden meer
die ik nog niet gebruikt heb !!
Ik vind dit zoooooooo ontzettend mooi !!! Knap !! Liefs Fernanda
" Toen in " van samen dichten
en dit " neen mijn kind " ...ik heb geen bijvoeglijke naamwoorden meer
die ik nog niet gebruikt heb !!
Ik vind dit zoooooooo ontzettend mooi !!! Knap !! Liefs Fernanda
Een glimlach keert steeds naar u terug
-
Robol - Lid geworden op: 25 dec 2004, 14:48
- Locatie: Beringen
Smetteloos wit
Smetteloos wit waren
haar gordijntjes van kant
geheel haar lange leven
Alles ademde netheid
Het witgoed
was altijd perfect gesteven
Nu zit ze
uit te kijken
’t Is haar hoofdactiviteit
elke dag weer vergeefs
achter die kanten gordijntjes
Sluiers van eenzaamheid
Ze droomt vaak
van vroegere tijden
Ze droeg eens
van witte zijde
een bruiloftskleed
met kanten sleep
Het kleed wist ze
lang te bewaren
De sleep werd
een sleep van
eenzame jaren
Het gordijntje van kant
werd vaak opgelicht
Maar op een dag
in de herfst
bleef het roerloos
en dicht
Robbe

Smetteloos wit waren
haar gordijntjes van kant
geheel haar lange leven
Alles ademde netheid
Het witgoed
was altijd perfect gesteven
Nu zit ze
uit te kijken
’t Is haar hoofdactiviteit
elke dag weer vergeefs
achter die kanten gordijntjes
Sluiers van eenzaamheid
Ze droomt vaak
van vroegere tijden
Ze droeg eens
van witte zijde
een bruiloftskleed
met kanten sleep
Het kleed wist ze
lang te bewaren
De sleep werd
een sleep van
eenzame jaren
Het gordijntje van kant
werd vaak opgelicht
Maar op een dag
in de herfst
bleef het roerloos
en dicht
Robbe

walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
And you'll never walk alone...
-
Alterego1 - Lid geworden op: 20 jan 2006, 14:05
- Locatie: Antwerpen
Robbe,
Een juweeltje van een gedicht!
Zo te zien is je inspiratiebron nog lang
niet uitgeput.
Vruchtbare grond daar in Beringen!
Groetjes in vrede en vriendschap,
Bosrankje en Alterego
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht
Niemands meester,niemands knecht

