Herinneringen
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Kerstmis, vroeger bij ons thuis!
Ken je ze nog, die oude blikken dozen van talk om de kindjes te verzorgen?
Ze werden bewaard en als het Kerstmis was werden ze verpakt in zilverpapier,
verzameld uit de chocolade repen.
Mijn vader tekende kerstfiguurtjes, die werden er op gekleefd.
En een gouden koordje om op te hangen.
Ze schitterden niet zo fel als onze hedendaagse bollen, maar ze
waren stemmig in het kaarslicht, van de echte flakkerende kaarsjes.
Dennenappels, zilver gekleurd en engelenhaar.
Dat laatste vond ik het mooiste.
En de geur van het verse groen van de kerstboom,
die naar terpentijn rook, dat vond ik geweldig.
De kerststal had mijn vader zelf geschilderd en gemaakt uit stevig karton.
Het was een mengeling van Pieck en Timmermans.
Ik weet spijtig genoeg niet waar hij gebleven is.
Tussen 1946 en 1949 waren we met vier zusjes.
Broertje werd geboren in de lente van 1950.
Helaas moesten we die zomer verhuizen, uit ons warme nestje.
Maar ik vertoef nog een tijdje in gedachten en herinnering in mijn geboortehuis.
Het was een eenvoudige werkmanswoning, maar wel met twee verdiepingen.
Mijn vader die zo ontzettend veel hield van zijn jonge bruid,
had op de eerste verdieping een klein appartement voorzien voor zijn schoonouders.
Mijn moeder was de jongste uit een gezin van vijf en ze vond
het zo erg dat ze haar bejaarde ouders alleen moest achterlaten.
Dus verhuisden de grootouders mee naar de nieuwe woning.
Kerstmis was voor mij het mooiste feest van het jaar.
Zoals ik mij de zomers herinner als warm en fel,
zo herinner ik mij de winters met sneeuw en ijs.
Binnen ronkten het kacheltje.
Er was een voorkamer, waarvan de deuren openstonden als er gefeest werd.
Dan leek de woonkamer eens zo groot.
In de woonkamer stond een kachel, “ een continue “ genaamd.
Die kon men dag en nacht brandend houden.
Mijn moeder had gouden handen, uit weinig toverde ze veel,
vooral veel liefde en genegenheid.
Mijn vader was de kunstenaar, in woord en beeld,
mijn moeder was de decoratiste.
Slingers engeltjes en sterrren zweefden boven onze hoofden
en kaarsjes maakten het geheel stemmig.
De oude radio speelde in die tijd nog echte kerstmuziek.
In de kleine keuken stonden moeder en grootmoeder
samen aan het fornuis, dat nog met kolen gestookt werd,
maar een goede, grote oven bezat.
Ook het gasfornuis met 2 branders was in gebruik,
want de zussen en hun gezin kwamen meevieren.
Mijn grootmoeder, klein maar vinnig, was een echte keukenprinses.
In haar jeugd had ze “gediend”, zo noemde men dat,
bij rijke burgers.
En haar moeder was zowel vroedvrouw als kokkin geweest.
Daarom moest Marieke, mijn grootmoeder, dikwijls haar moeder vervangen thuis
en voor haar vader en broers zorgen.
Ze is maar tot haar negende naar school geweest.
Maar ze was een echte autodidact, ze leerde zichzelf lezen.
Ik herinner mij, dat zij later elke dag de krant las
van voor tot achter en zo wist te vertellen wat er overal
in de wereld gebeurde.
Toen ze 14 was werd ze als dienstmeisje uitbesteed in rijke gezinnen.
Maar dat is een verhaal apart, soms zelfs echt tragisch.
Kerstavond vond ik het mooiste deel van het Kerstgebeuren.
Dat werd in intieme kring gevierd.
We luisterden naar mooie kerstmuziek, mijn vader vertelde kerstverhalen,
mijn grootvader, die een prachtige stem had,
zong de kerstliederen vóór en wij zongen samen het refrein.
Er waren kleine geschenkjes, meestal zelfgemaakte dingen,
want er was geen geld voor dure dingen.
Mijn moeder was naaister, zelf kon ik toen al breien en haken.
Heel het jaar door spaarde mijn moeder om van Kerstmis
een echt feest te maken, ze had er een geheim spaarpotje voor.
Later, kregen wij van onze grootmoeder, grootvader was
inmiddels overleden, een zilveren muntstuk,
ook daar spaarde moemoeke lange tijd voor.
Op kerstavond gingen we allen met een tevreden gevoel
naar ons bedje, met een warmwater kruik, voor onze voetjes,
want er was geen verwarming op de hoogste verdieping.
En dikwijls stond het ijs op de ramen van enkel glas.
Maar we sliepen per twee, lepeltje in lepeltje,
lekker geborgen en warm.
Kerstdag begon met de Eucharistieviering in de parochiekerk,
waarin regelmatig kinderen en volwassenen een taak te vervullen kregen,
rond de kerststal, of zingend. Dat was in die tijd een beetje
revolutionair, vermits de H. Missen toen nog in het Latijn gebeurde.
Terug thuis werd er ontbeten en luisterden we naar de
rechtstreekse uitzending van uit Rome met de zegen Urbi et Orbi,
aan de Stad en aan de Wereld.
Daarna was het tijd om de tafels feestelijk te dekken,
met dennengroen en dennenappels.
Ook kleine rode appeltjes en linten van dezelfde kleur en
echte zelfgenaaide, kerstservetten, sierden de tafel.
Moemoeke had haar mooiste glazen bovengehaald, want één
van de schoonzonen zou voor een paar flesjes wijn zorgen.
In de keuken werd de laatste hand gelegd aan de lekkere,
maar eenvoudige gerechten, de kalfsfricassee pruttelde
op een laag vuurtje en de tomatensoep met ballekens
stond te blozen van contentement!
De drie zussen, die ieder een echtgenoot en samen tien kinderen meebrachten,
hadden ook voor kleine geschenken gezorgd. Een pakje echte “goei boter”,
een doos koekjes van Delacre, en sinaasappelen recht uit Spanje.
De voorkamer, waar een klein “duvelke” brandde, was
omgetoverd tot kinderparadijs.
De oudsten waren tien, de jongste één tot twee jaar.
Zoals we ’s zomers in onze tuin, samen “ vaderke en moederke “ speelden,
werd nu Kerstmis en de vlucht naar Egypte nagespeeld.
“Aan tafel!!!!” Dat was maar een woord, de lage tafel gedekt
voor de kleinsten, met één van de grote zussen erbij.
De grote tafel, voor de volwassenen.
Grootvader, vava, zong met zijn mooie tenorstem het gebed
voor het eten. “Amen”, klonk het als uit een mond.
De tafel, de versiering en vooral het lekker eten,
werden gekeurd en door iedereen gewaardeerd.
Als dessert was er vanillepudding met warme krieken,
in verschillende vormen gegoten.
Er werd veel verteld en gelachen en ook toen reeds,
herinneringen opgehaald, “weet je nog, toen bij ons thuis….”
Mijn vader, die een schitterende verteller was, kon zowel
de kinderen als de volwassenen boeien.
Nonkel Jozef, de grappigste van de schoonbroers,
moest alle dameshoeden passen en trok daarbij de gekste snuiten.
Nonkel Henri, de verzamelaar vertelde over zijn jongste
aanwinsten van postzegels
en nonkel Marcel genoot glimlachend van het lekkere wijntje,
dat hij zelf had meegebracht.
Als de tafel afgeruimd was, doken de drie zussen de keuken in,
want ze vonden dat moemoeke en hun jongste zus Louisa
reeds genoeg gewerkt hadden.
Maria, Annie en Margriet, zorgden er samen voor dat de keuken
weer blonk als een spiegel.
In de woonkamer werd vava gepraamd om toch nog eens te
zingen. Eigenlijk moest men dat geen twee maal vragen.
Ik wed dat menig voorbijganger, als er dan nog waren
op dat late uur, stil gestaan heeft voor het huis van nummer vijf
en meegenoten heeft, van de meerstemmige zang van Vlaamse
maar ook Franse kerstliederen.
Ik, in ieder geval, voel nog de intense sfeer die ons omringde.
Een sfeer van vrede, liefde en vriendschap voor elkaar.
Wij vormden echt een grote, mooie familie, die altijd voor elkaar,
maar ook voor anderen klaarstonden.
Volgende keer, “ grootmoeder en de zigeunerkindjes! “
Zalig Kersfeest
ria
Ken je ze nog, die oude blikken dozen van talk om de kindjes te verzorgen?
Ze werden bewaard en als het Kerstmis was werden ze verpakt in zilverpapier,
verzameld uit de chocolade repen.
Mijn vader tekende kerstfiguurtjes, die werden er op gekleefd.
En een gouden koordje om op te hangen.
Ze schitterden niet zo fel als onze hedendaagse bollen, maar ze
waren stemmig in het kaarslicht, van de echte flakkerende kaarsjes.
Dennenappels, zilver gekleurd en engelenhaar.
Dat laatste vond ik het mooiste.
En de geur van het verse groen van de kerstboom,
die naar terpentijn rook, dat vond ik geweldig.
De kerststal had mijn vader zelf geschilderd en gemaakt uit stevig karton.
Het was een mengeling van Pieck en Timmermans.
Ik weet spijtig genoeg niet waar hij gebleven is.
Tussen 1946 en 1949 waren we met vier zusjes.
Broertje werd geboren in de lente van 1950.
Helaas moesten we die zomer verhuizen, uit ons warme nestje.
Maar ik vertoef nog een tijdje in gedachten en herinnering in mijn geboortehuis.
Het was een eenvoudige werkmanswoning, maar wel met twee verdiepingen.
Mijn vader die zo ontzettend veel hield van zijn jonge bruid,
had op de eerste verdieping een klein appartement voorzien voor zijn schoonouders.
Mijn moeder was de jongste uit een gezin van vijf en ze vond
het zo erg dat ze haar bejaarde ouders alleen moest achterlaten.
Dus verhuisden de grootouders mee naar de nieuwe woning.
Kerstmis was voor mij het mooiste feest van het jaar.
Zoals ik mij de zomers herinner als warm en fel,
zo herinner ik mij de winters met sneeuw en ijs.
Binnen ronkten het kacheltje.
Er was een voorkamer, waarvan de deuren openstonden als er gefeest werd.
Dan leek de woonkamer eens zo groot.
In de woonkamer stond een kachel, “ een continue “ genaamd.
Die kon men dag en nacht brandend houden.
Mijn moeder had gouden handen, uit weinig toverde ze veel,
vooral veel liefde en genegenheid.
Mijn vader was de kunstenaar, in woord en beeld,
mijn moeder was de decoratiste.
Slingers engeltjes en sterrren zweefden boven onze hoofden
en kaarsjes maakten het geheel stemmig.
De oude radio speelde in die tijd nog echte kerstmuziek.
In de kleine keuken stonden moeder en grootmoeder
samen aan het fornuis, dat nog met kolen gestookt werd,
maar een goede, grote oven bezat.
Ook het gasfornuis met 2 branders was in gebruik,
want de zussen en hun gezin kwamen meevieren.
Mijn grootmoeder, klein maar vinnig, was een echte keukenprinses.
In haar jeugd had ze “gediend”, zo noemde men dat,
bij rijke burgers.
En haar moeder was zowel vroedvrouw als kokkin geweest.
Daarom moest Marieke, mijn grootmoeder, dikwijls haar moeder vervangen thuis
en voor haar vader en broers zorgen.
Ze is maar tot haar negende naar school geweest.
Maar ze was een echte autodidact, ze leerde zichzelf lezen.
Ik herinner mij, dat zij later elke dag de krant las
van voor tot achter en zo wist te vertellen wat er overal
in de wereld gebeurde.
Toen ze 14 was werd ze als dienstmeisje uitbesteed in rijke gezinnen.
Maar dat is een verhaal apart, soms zelfs echt tragisch.
Kerstavond vond ik het mooiste deel van het Kerstgebeuren.
Dat werd in intieme kring gevierd.
We luisterden naar mooie kerstmuziek, mijn vader vertelde kerstverhalen,
mijn grootvader, die een prachtige stem had,
zong de kerstliederen vóór en wij zongen samen het refrein.
Er waren kleine geschenkjes, meestal zelfgemaakte dingen,
want er was geen geld voor dure dingen.
Mijn moeder was naaister, zelf kon ik toen al breien en haken.
Heel het jaar door spaarde mijn moeder om van Kerstmis
een echt feest te maken, ze had er een geheim spaarpotje voor.
Later, kregen wij van onze grootmoeder, grootvader was
inmiddels overleden, een zilveren muntstuk,
ook daar spaarde moemoeke lange tijd voor.
Op kerstavond gingen we allen met een tevreden gevoel
naar ons bedje, met een warmwater kruik, voor onze voetjes,
want er was geen verwarming op de hoogste verdieping.
En dikwijls stond het ijs op de ramen van enkel glas.
Maar we sliepen per twee, lepeltje in lepeltje,
lekker geborgen en warm.
Kerstdag begon met de Eucharistieviering in de parochiekerk,
waarin regelmatig kinderen en volwassenen een taak te vervullen kregen,
rond de kerststal, of zingend. Dat was in die tijd een beetje
revolutionair, vermits de H. Missen toen nog in het Latijn gebeurde.
Terug thuis werd er ontbeten en luisterden we naar de
rechtstreekse uitzending van uit Rome met de zegen Urbi et Orbi,
aan de Stad en aan de Wereld.
Daarna was het tijd om de tafels feestelijk te dekken,
met dennengroen en dennenappels.
Ook kleine rode appeltjes en linten van dezelfde kleur en
echte zelfgenaaide, kerstservetten, sierden de tafel.
Moemoeke had haar mooiste glazen bovengehaald, want één
van de schoonzonen zou voor een paar flesjes wijn zorgen.
In de keuken werd de laatste hand gelegd aan de lekkere,
maar eenvoudige gerechten, de kalfsfricassee pruttelde
op een laag vuurtje en de tomatensoep met ballekens
stond te blozen van contentement!
De drie zussen, die ieder een echtgenoot en samen tien kinderen meebrachten,
hadden ook voor kleine geschenken gezorgd. Een pakje echte “goei boter”,
een doos koekjes van Delacre, en sinaasappelen recht uit Spanje.
De voorkamer, waar een klein “duvelke” brandde, was
omgetoverd tot kinderparadijs.
De oudsten waren tien, de jongste één tot twee jaar.
Zoals we ’s zomers in onze tuin, samen “ vaderke en moederke “ speelden,
werd nu Kerstmis en de vlucht naar Egypte nagespeeld.
“Aan tafel!!!!” Dat was maar een woord, de lage tafel gedekt
voor de kleinsten, met één van de grote zussen erbij.
De grote tafel, voor de volwassenen.
Grootvader, vava, zong met zijn mooie tenorstem het gebed
voor het eten. “Amen”, klonk het als uit een mond.
De tafel, de versiering en vooral het lekker eten,
werden gekeurd en door iedereen gewaardeerd.
Als dessert was er vanillepudding met warme krieken,
in verschillende vormen gegoten.
Er werd veel verteld en gelachen en ook toen reeds,
herinneringen opgehaald, “weet je nog, toen bij ons thuis….”
Mijn vader, die een schitterende verteller was, kon zowel
de kinderen als de volwassenen boeien.
Nonkel Jozef, de grappigste van de schoonbroers,
moest alle dameshoeden passen en trok daarbij de gekste snuiten.
Nonkel Henri, de verzamelaar vertelde over zijn jongste
aanwinsten van postzegels
en nonkel Marcel genoot glimlachend van het lekkere wijntje,
dat hij zelf had meegebracht.
Als de tafel afgeruimd was, doken de drie zussen de keuken in,
want ze vonden dat moemoeke en hun jongste zus Louisa
reeds genoeg gewerkt hadden.
Maria, Annie en Margriet, zorgden er samen voor dat de keuken
weer blonk als een spiegel.
In de woonkamer werd vava gepraamd om toch nog eens te
zingen. Eigenlijk moest men dat geen twee maal vragen.
Ik wed dat menig voorbijganger, als er dan nog waren
op dat late uur, stil gestaan heeft voor het huis van nummer vijf
en meegenoten heeft, van de meerstemmige zang van Vlaamse
maar ook Franse kerstliederen.
Ik, in ieder geval, voel nog de intense sfeer die ons omringde.
Een sfeer van vrede, liefde en vriendschap voor elkaar.
Wij vormden echt een grote, mooie familie, die altijd voor elkaar,
maar ook voor anderen klaarstonden.
Volgende keer, “ grootmoeder en de zigeunerkindjes! “
Zalig Kersfeest
ria
Laatst gewijzigd door ria op 22 dec 2007, 12:12, 1 keer totaal gewijzigd.
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
VREDE - PEACE - PAIX - FRIEDEN - PAZ - PACE
Klik hieronder aub - even geduld bij het openen!
ria
http://home.scarlet.be/leoriademeyer/fo ... tukjes.pps
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Ria,
net je puzzelstukjes gezien, hoe je dat voor elkaar krijgt is voor mij een raadsel, prachtig is dat en zoals je zegt, groei en harmonie hebben we zelf in handen, ik wens jullie ook een gezegend kerstfeest en alle goeds voor de familie nabij en veraf voor het komende jaar!
gustilpe
net je puzzelstukjes gezien, hoe je dat voor elkaar krijgt is voor mij een raadsel, prachtig is dat en zoals je zegt, groei en harmonie hebben we zelf in handen, ik wens jullie ook een gezegend kerstfeest en alle goeds voor de familie nabij en veraf voor het komende jaar!
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
sunset - Lid geworden op: 26 mar 2007, 11:42
- Locatie: Eindhoven, Nederland
Ria,
Een heel fijne warme vierde Adventzondag voor jou en de jouwen.
vierde Advent
één kaars voor ware vrede
die wij al eeuwen hunkeren
omdat de oorlog nog niet rust
een tweede voor de dagen droevigheden
als kaars voor alle moed
één kaars voor hoop
en tegen angst
voor hartenood wanneer ’t geloven
ons steeds maar zwaarder valt
zonder wat hulp van boven
blijft nog één kaars
die van de liefde
en dat zij schijnen mag voor allen
in steden, op het veld
omdat voor heel de mensheid
toch slechts de liefde telt.
**********
sunset 23-12-2007
**********
Liefs, sunset
Een heel fijne warme vierde Adventzondag voor jou en de jouwen.
vierde Advent
één kaars voor ware vrede
die wij al eeuwen hunkeren
omdat de oorlog nog niet rust
een tweede voor de dagen droevigheden
als kaars voor alle moed
één kaars voor hoop
en tegen angst
voor hartenood wanneer ’t geloven
ons steeds maar zwaarder valt
zonder wat hulp van boven
blijft nog één kaars
die van de liefde
en dat zij schijnen mag voor allen
in steden, op het veld
omdat voor heel de mensheid
toch slechts de liefde telt.
**********
sunset 23-12-2007
**********
Liefs, sunset
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.
-
herman1944 - Lid geworden op: 15 mar 2006, 22:47
- Locatie: wachtebeke
Wees aardig voor een ander...is een ander aardig voor jou
-
sunset - Lid geworden op: 26 mar 2007, 11:42
- Locatie: Eindhoven, Nederland
Ik wens iedereen gezegende Kerstdagen.
stille nacht
en het was stil
nadat een laatste zucht
zich op zijn weg bevond
en zwevend vanuit eeuwigheid
verzonk in wintervelden
hoe stil was het
toen zacht de nacht
een zijden mantel over ons gelegd
het leven hemelwaarts zich dwong
en engelen zongen ‘t gaat de mensheid goed
en het is stil
waar zandkorrels zich wrijven
tranen als voedsel geven
zich het genezen toont
in eeuwig leven.
**********
sunset 25-12-2007
**********
Liefs, groetjes,
sunset
stille nacht
en het was stil
nadat een laatste zucht
zich op zijn weg bevond
en zwevend vanuit eeuwigheid
verzonk in wintervelden
hoe stil was het
toen zacht de nacht
een zijden mantel over ons gelegd
het leven hemelwaarts zich dwong
en engelen zongen ‘t gaat de mensheid goed
en het is stil
waar zandkorrels zich wrijven
tranen als voedsel geven
zich het genezen toont
in eeuwig leven.
**********
sunset 25-12-2007
**********
Liefs, groetjes,
sunset
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Hartelijk dank lieve vrienden voor uw bezoeken, het vredevolle gedicht,
de mooie plaatsjes en de vriendelijke wensen.
Het is de avond van Kerstdag!
- Gisteren en vandaag heerlijk genoten van:
- Rustig en intiem samenzijn met mijn man en reeds
één van onze zonen, die al het kanaal overzwom!!!
- Deze morgen een heel mooie viering in de parochiekerk,
met een bomvolle kerk, jong en oud en tussenin.
- Deze namiddag een webcamgesprek met onze kinderen
en kleinkinderen in Afrika, heerlijk was dat.
- Dan nog bezoek ontvangen en kerstpost gelezen.
Maar wat me vooral gelukkig gemaakt heeft, dat was gisteren,
toen ik terugkeerde van nog enkele boodschappen in het dorp.
Ik wilde juist mijn laatste aankopen in mijn fietstas stoppen,
toen een oude man met een lege tas kwam aangesloft.
Hij was niet armoedig gekleed, maar had het toch koud,
want hij hield met één hand zijn anorak goed dicht.
Hij slofte mij voorbij in de richting van een bushalte.
Hij zag er niet gelukkig uit.
Hij had zich een beetje uit de wind gezet, want er was geen bushokje.
Hij stond daar zo eenzaam en hij zag er zo breekbaar uit.
Ik verliet het fietspad en reed langzaam op hem toe.
Hij keek verwonderd dat er iemand naar hem toe kwam.
Maar hij keek me recht aan toen ik hem vroeg, " Mijnheer,
kan ik soms iets voor U doen? "
En plots...het was op de zon doorbrak op dat oude gelaat.
Er verscheen een brede glimlach, die hem zo jong maakte en zo mooi.
Hij zei: "neen, dank U, ik wacht hier op de bus."
En omdat hij zo slecht te been was vroeg ik hem
" en zal dat gaan, dat opstappen? Zijn glimlach werd nog inniger
en hij antwoordde. "Ja, dat gaat nog wel."
De bus, waar hij op wachtte reed in de richting van het
ziekenhuis, misschien ging hij zijn vrouw bezoeken.
Ik zag dat hij een trouwring droeg.
Ik was zo gelukkig, na die warme glimlach die deze bejaarde man mij schonk.
Ik stapte terug op mijn fiets en wenste hem nog een zalig kerstfeest,
een groet die hij gul beantwoordde.
Hij had als een oude herder kunnen fungeren in de stal.
De wereld was zo mooi op dat ogenblik, het was echt kerstmis - voor mij!
Aan wie zich deze avond misschien ook eenzaam voelt,
vraag ik oprecht "kan ik misschien iets voor U doen?"
ria
de mooie plaatsjes en de vriendelijke wensen.
Het is de avond van Kerstdag!
- Gisteren en vandaag heerlijk genoten van:
- Rustig en intiem samenzijn met mijn man en reeds
één van onze zonen, die al het kanaal overzwom!!!
- Deze morgen een heel mooie viering in de parochiekerk,
met een bomvolle kerk, jong en oud en tussenin.
- Deze namiddag een webcamgesprek met onze kinderen
en kleinkinderen in Afrika, heerlijk was dat.
- Dan nog bezoek ontvangen en kerstpost gelezen.
Maar wat me vooral gelukkig gemaakt heeft, dat was gisteren,
toen ik terugkeerde van nog enkele boodschappen in het dorp.
Ik wilde juist mijn laatste aankopen in mijn fietstas stoppen,
toen een oude man met een lege tas kwam aangesloft.
Hij was niet armoedig gekleed, maar had het toch koud,
want hij hield met één hand zijn anorak goed dicht.
Hij slofte mij voorbij in de richting van een bushalte.
Hij zag er niet gelukkig uit.
Hij had zich een beetje uit de wind gezet, want er was geen bushokje.
Hij stond daar zo eenzaam en hij zag er zo breekbaar uit.
Ik verliet het fietspad en reed langzaam op hem toe.
Hij keek verwonderd dat er iemand naar hem toe kwam.
Maar hij keek me recht aan toen ik hem vroeg, " Mijnheer,
kan ik soms iets voor U doen? "
En plots...het was op de zon doorbrak op dat oude gelaat.
Er verscheen een brede glimlach, die hem zo jong maakte en zo mooi.
Hij zei: "neen, dank U, ik wacht hier op de bus."
En omdat hij zo slecht te been was vroeg ik hem
" en zal dat gaan, dat opstappen? Zijn glimlach werd nog inniger
en hij antwoordde. "Ja, dat gaat nog wel."
De bus, waar hij op wachtte reed in de richting van het
ziekenhuis, misschien ging hij zijn vrouw bezoeken.
Ik zag dat hij een trouwring droeg.
Ik was zo gelukkig, na die warme glimlach die deze bejaarde man mij schonk.
Ik stapte terug op mijn fiets en wenste hem nog een zalig kerstfeest,
een groet die hij gul beantwoordde.
Hij had als een oude herder kunnen fungeren in de stal.
De wereld was zo mooi op dat ogenblik, het was echt kerstmis - voor mij!
Aan wie zich deze avond misschien ook eenzaam voelt,
vraag ik oprecht "kan ik misschien iets voor U doen?"
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.