Hilarische feestdagen

[telloorlekker]

Je zal er maar inzitten, rond het spitsuur op de periferique van Parijs of Lyon. Daarbij vergeleken de Antwerpse ring een trechterpijp.
Zo slalomden wij enkele tientallen jaren geleden rond die tijd om Parijs. Met een auto is dat een hele toer, zeker als je er niet bekend bent, maar met een caravan achter je klodders is het wel even anders. Je kan niet zomaar van rijstrook veranderen, en hoe je ook je pinklichten laat werken, niet één die zich daaraan stoort. Wij dus vanuit Lille daarop gesukkeld, maar nog verre van eraf. We moesten richting Chartres, en ik had net met wegencharter niet bij... Ik dacht, laat ons richting Centre nemen, misschien ontlopen we dan wel die drukte; mocht het te laat worden konden we misschien toch nog overnachten in het Bois de Boulogne. Nu heb ik me laten wijsmaken dat op die camping in het Bois de Boulogne het 's avonds echter niet pluis is. Er zijn er -schijnt het- al meerderen die 's anderendaags enkel nog met de wagen vooruit konden omdat én caravan én medereizigers elders ondergebracht waren. Maar beter dat dan door deze drukte verder te sukkelen. Fileleed noemen ze dat... bumper aan bumper doorschuiven op een voor jouw verkeerd gekozen baanvak. Maar wat doe je als je zoveel keuze hebt ? De Antwerpse ring heeft er hoogstens zes, en die moet je dan nog gaan zoeken... maar Parijs heeft bijna het dubbele en dan is het wel uitkijken; eenmaal verkeerd ben je gezien en kun je god-weet-waar uitkomen. Na vier uur aanmodderen op die ring bleek ik uiteindelijk steeds op dezelfde locaties uit te komen, maar telkens op een ander baanvak. 't Was al de derde keer dat ik die "Tour de Paris" gedaan had tot ik uiteindelijk op de uiterste rijstrook was terecht gekomen. En die avondspits bleef maar duren, het was al over tienen... Maar 't Bois de Boulogne hebben we niet meer gezien, de afrit naar Chartres leidde ons uiteindelijk naar een Hypermarkt van Mammout een rusteloze nacht tegemoet... Als het van ma niet meer moet, nooit rij ik nog langs die periferique...
TLL

[telloorlekker]

Kwam vanmiddag mijn ega vanuit de tuin binnengehold " Onze kersboom..." en ikke "Wat is er met onze Kerstboom ?" "Onze kersboom ziet er maar miezerig uit, zullen wij hem plaatsen ?" Ik had al wel een idee, ik zie die naaldboom liever niet in de living. Niet om het groen, want daar kun je tegenwoordig ook al mee gesteld geraken in kunststof. Nee, maar door de cv vallen die naalden op ons pas hernieuwde tapijt. En ga die achteraf maar eens zoeken tussen die wolkrolletjes. Geen gedacht die uit onze tuin aldus te potten en hem alweer daar neer te poten waar je amper je draai kan krijgen, er is nu al zo weinig plaats in die leefkamer.
Mijn vrouw heeft het altijd maar over een "kersboom". Eigenlijk heeft ze daarin niet helemaal ongelijk. Staat ie er met de kerst dan hangt ie vol hersatzbollen, uit de kluiten gewassen kriekens of kersen. Maar dit jaar heeft ie teveel afgezien, de zure regen en de luchtbezoedeling hebben hem dit jaar geen goed gedaan. Zoals ieder jaar verplanten wij die kersboom na de feestdagen terug; je moet tegenwoordig spaarzaam zijn op meerdere vlakken. Maar ik vermoed dat dit z'n laatste jaar zal zijn, i.p.v. hem weer te verpotten, ga ik er de voetzolen van de kerstman mee verwarmen, hup de openhaard in. En liefst vanal nog met bal en al. Er wordt ieder jaar toch weer een nieuwe aanschaf geplant van al die neptoestanden... ze wil toch zo graag bijblijven in de tradities, mijn vrouw. Weeral nieuwe lampionnetjes, en deze keer met trafo en computerchip. De lampjes moet aan en uit op de deuntjes van menig Kerstgekweel. Hopelijk is dat toestelletje ook ontworpen om random te dansen, want steeds dat herhaaldelijk zelfde geflikker wordt op den duur ook eentonig.
Als het wit moet zijn, heeft ze er nog spray bijgehaald... Beneveld is ze al wel, is het niet van rooie bessen dan toch van de gedachte aan die jenever... Volgend jaar plant ik een kriekenboom, kan ikzelf mijn kersenjenever stoken... boomke in de fik.
TLL

[Gast]

Veel mensen zullen zich afvragen, waarom zijn er zoveel mensen ziek? Waarom gaan er vaak nog zo vele jonge mensen dood? Waarom is er zoveel oorlog?
Sommige groepen in de maatschappij opteren voor een politiek waarin vormen van fanatisme, haat en onverdraagzaamheid terug kunnen ontkiemen. Waarom hebben we vaak zoveel moeite om de ander in zijn of haar ‘anderszijn’ te aanvaarden? Waarom gunnen we de ander zo moeilijk een plaatsje onder de zon? Wie kan ons redden uit haat en vijandschap?
Onverdraagzaamheid eindigt altijd in haat en geweld waarbij de ander wordt verdreven of zelfs vernietigd. Vredevol samenleven begint daarentegen waar we de andere ontvangen in zijn of haar anderszijn. In het woordje 'de ander' zit altijd iets van 'de vreemde', diegene die niet samenvalt met mijn wensen en verlangens. Vroeger waren de mensen van een andere stad of streek reeds zo vreemd en anders dat er regelmatig ruzie van kwam. Moeten we dan een smeekgebed tot iemand richten ? We zien dat het smeekgebed veel vragen oproept. We moeten toegeven dat het vaak verkeerd begrepen wordt. We kunnen glimlachen om een oma die bidt dat haar kleinzoon mag slagen voor zijn examen terwijl het kind het hele jaar niets heeft gedaan. We kunnen ongerust worden over mensen die bidden dat ze de loterij mogen winnen of nog gekkere dingen. Wie zo bidt, leeft in een magische wereld die niets meer te maken heeft met het andere.
Men zegt vaak: God is geen automatische winkel. Hij is niet degene die mijn tekorten of mijn eigen luiheid gaat aanvullen. Hij komt mij niet te hulp om mijn nukken of hartstochten weg te nemen. Dat zou de heidense omkering van het Onze Vader zijn: ‘dat mijn wil geschieden, dat ‘mijn’ rijk komen, dat mijn eigen ‘ik’ God zou zijn’.
Onze verlangens zijn echter wel tweeslachtig. Moeten wij daarom maar niets vragen en onze gedachten onderdrukken? Helemaal niet!
Ik bijvoorbeeld dank God dat Hij mijn leven zo heeft laten leiden, dat ik steeds met de goede mensen op het goede moment in contact ben gekomen. Ik dank al diegenen om mij heen die me nog dagelijks beschermen en die toevallig op mijn levenspad gekomen zijn.
In deze dagen wil ik echter aan ‘U’ vragen de mensen sterkte te geven die het erg moeilijk hebben, hetzij lichamelijk of psychisch. Geef hen de kracht Heer, door hun tranen heen de toekomst te zien die U met hen voor ogen hebt.

[telloorlekker]

Het devote van vorig artikel steek schril af tegen dat wat ik in het vooruitzicht zie. Menigeen zal wel herinneren dat ik negatief ben ingesteld, dus mij kan het niet slechter. Elke oplichting is er een van beterschap en dus...
Als ik er God bij zou moeten halen, men hebbe zijn ziel, dan zou het er voor ons -in de toekomst- wellicht niet al te rooskleurig uit zien. De laatste jaren, en mede door de inwijking van vreemde religies, is er tussen die oppersten een tweestrijd aan de gang. De ene wil zich de wil aan de andere opleggen. Hij die zich geen jihad kan veroorloven moet trachten de andere te overtuigen zonder de wapens ter hand te nemen. Maar geen ernstiger kwetsuren dan met woorden ! Van een kogel of een pijltje voelt men maar even een prik en nadien niets meer, maar van misplaatste woorden draagt men lange tijd een wonde, die enkel heelt als men genoegdoening heeft bekomen voor dat onrecht. Het verheugt me echter wel dat er meer door kogels vallen dan door woorden. Die door lood- en kruiddampen vertellen je nadien hun wedervaren niet, wél zij die getroffen zijn door woorden. Daarom mijn bede, moord mekaar maar uit maar let op datgene wat je je naaste zegt. Vloek zoveel je kan, het lucht op... en diegene die je zijn naam ijdel gebruikt is al lang door de kogel getroffen... die komt niet reklameren. Maar hoop op lieve woordjes, toespelingen van een naaste aan z'n/h'r geliefde. Oei, ik word te profetisch. En ik ben noch door de ene noch door de andere verkozen om aan politiek te doen.
Het spiegelbeeld van ouwejaar zal zich wel herhalen, de loze beloften die men doet heb ik al eens meer gehoord. Nu het de tijd is van dvd's is het misschien wél moeilijker het jaarlijks deuntje te blijven herhalen. De bandopnemer met de "loop" heeft afgedaan. Nu maar hopen dat de lazer niet hapert want anders is het toekomende jaar weer van 't zelfde...
TLL

[Gast]

Zoals alle sprookjes beginnen, begint dit ook met een: ‘Er was eens’….
Ooit leefde er eens een klein meisje, een gewoon alledaags klein meisje, dat zich gelukkig mocht prijzen omdat ze zoveel broers en zussen had. Vroeger deelde in menig huishouden meneer pastoor de lakens uit, zo ook bij dit gezin. Werden er een jaartje geen kinderen of te weinig naar de zin van de geestelijke overheid, geboren, dan klopte hij ’s zondags op de kansel met een harde vuist en met een strenge stem overhaalde hij de meeste mensen om hun plichten te vervullen als christenmens. Op vele plaatsen en in vele gezinnen kwam de ooievaar dan ook aangevlogen en soms bracht hij er ook eens per ongeluk twee baby’tjes op dezelfde plaats. Omdat hij geen groot boek had waar alles in opgeschreven stond, dropte hij zijn bundeltjes daar waar hij dacht dat ze het goed hadden. Maar helaas, soms dropte hij zijn spruitjes op het verkeerde adres, daar waar ze al teveel van het goeden hadden maar te weinig op het gebied van het financiële.
Zo ook op een dag, het werd weer kerstmis, ieder jaar werd het opnieuw kerstmis en ieder jaar weer kon men er geen kerstboom zetten. Ofwel hadden ze teveel kinderen die het hoogstnodige dringender konden gebruiken, ofwel wisten ze niet wat ze aanmoesten met die sfeer rond kerstmis. Ze hadden immers nooit geleerd dat de kerstsfeer een bijzondere periode in het jaar was. Overal kwam er kalkoen of ander sappig gebraad op tafel, het ene nagerecht was al overheerlijker dan het andere. Ieder jaar moesten de schoentjes vervangen worden van de kleintjes, die zo wie zo al alles opdroegen van de groteren. Als in de school vertelt werd over cadeautjes door de leerlingen, dan krompen de kinderen van dat kleine huisje ineen, want er waren geen middelen om hun van menig cadeautje te voorzien. Dan beloofde de moeder telkens opnieuw: volgend jaar, volgend jaar kinderen, komt beslist hier ook de kerstman langs.
Het werd kouder en kouder, de vrieskou en de herfststormen kwamen over het land en ook over hun huisje. Op een gegeven moment was het dak niet meer bestand tegen de vele rukwinden die dakpan voor dakpan afknabbelde van het warme nestje. Met een enorme slag blies de storm opeens alle pannen van het dak en de sneeuw liet haar zacht tapijt vallen op de zolder. De slaapkamers van de kinderen lagen juist onder het afgeblazen dak en menig bedje werd door de poedersneeuw die tussen de spleten kroop bedekt.
Uiteindelijk werd besloten vier kinderen uit dat gezin ergens anders onder te brengen. Ze mochten een tijdje logeren bij goede vrienden thuis of bij een verre tante. De vier heemskinderen werden echter ondergebracht in een preventorium. Het instituut diende voor astmapatiënten te begeleiden en was midden in een groot bos gelegen. Hier werden ze gescheiden van elkander, de meisjes kwamen in een groep van meisjes terecht en de jongens bij de jongensafdeling. Het was zo iets als ingedeeld worden bij het leger, jij daar en jij daar.
Het heimwee dat maakte al vlug plaats voor vriendschap, stillekesaan raakten ze vertrouwd in hun nieuwe omgeving en af en toe kwam hun vader of moeder op bezoek. Heel eventjes maar want hun moeder verwachtte een nieuwe zus en moest dus ontzien worden.
De meisjes kregen kleren en waren allemaal hetzelfde gekleed, er werd geen onderscheid gemaakt tussen de kledij, wel tussen de stand. Wie behoorde tot een rijke klasse, die krijg een mooier bed met een leuke bedsprei, ze lagen met vieren op een kamer of privé. Ze hadden luxe omdat ze zich dat konden permitteren hun ouders. De anderen die lagen op zalen, wel zestien kinderen in één grote zaal. Hun bedjes bestond uit een ijzer monteur en allemaal met een rode en witte ruitjes bedsprei op. Wol en matjes met mooie motiefjes op, hadden ze op dit verdiep niet, het leek meer op een gevangenis maar ze lagen droog.
Het werd weeral kerstmis en iedereen vertelde en droomde van een witte kerst met warme dampende choco en nog warmere pantoffels voor hun voetjes. Dat ze hier het goed hadden en dat ze thuis wellicht weeral een kerstsfeer hadden zonder kerstboom en kalkoen. De avond voor kerstmis moesten de kinderen eerst na de middernacht gaan. Geen kerst zonder liederen te zingen:’ Hosanna in den Hoge’, was al goed ingeoefend elke dag en nog meerdere liedjes die je deden wegdromen van warmte en gezelligheid. Vanuit hun verdiep met de korte rokjes aan, allemaal in het donker rood, daarop hun dunne hemdsbloesje dat bestond uit een kleine grijs ruitje met gele achtergrond en onder hun rokjes mochten ze alleen hun schamele grijze short aandoen. Met de grijze gebreide jasjes, allemaal dichtgeknoopt en de mouwen goed over hun handjes getrokken zodat ze niet bevrozen, trokken ze dus langs de koude lange gangen naar de kapel. Hun nachtliederen klonken gezongen door hun frêle stemmetjes, alsof ze een echt engelenkoor waren, men zou er de tranen van in de ogen krijgen als men ze nu nog eens kon horen.
Na de middernachtmis ging het richting grote eetzaal. De kinderen konden hun ogen niet geloven, wat zagen ze daar allemaal staan? Honderduit praatten ze waar ze wilden gaan zitten aan die lange overheerlijkgedekte tafel. Het rook er naar gebraad waar je moest van watertanden en die mooie heldere glazen, nog nooit had een van hun zoiets moois en schitterend gezien, behalve dan die wat het heel goed had thuis.
Toen de kleintjes wilden plaatsnemen op een versierde stoel, werden ze promp verwezen naar achteren. Hun plaats was op de koude houten kisten, die dienden om het karige speelgoed in op te bergen. Neen, dacht menig kind, dit moet een vergissing zijn, dit kan niet, die mooie versierde tafel, daar zouden we aan plaatsnemen, de muziek die zachtjes stond, die was toch voor ons bedoeld. Al gauw kwamen ze er achter, dat de heerlijke spijzen voor het personeel bedoeld was, de rokende kalkoen en de geurende gebraden, die dienden om de prominenten te voorzien in hun behoeften. De kinderen kropen dicht tegen elkaar in hun dunne kleertjes om zich zo warm te houden en vielen één voor één in slaap tegen elkaars schouders. Het lachen ging verder tot stukken in de nacht en de meisjes kregen een halve pistolet met wat kannibal op. De meesten kennen dat als preparré, in alle geval het smaakte vies en ze hadden dorst. Zouden ze warme choco krijgen, of zouden ze toch nog iets lekkers krijgen en was dit alleen maar een voorgerechtje? Niks van dat alles, ze kregen een koude cola in hun handjes geduwd die door en door koud waren omdat ze bijna niks aanhadden dan die dunnen kleertjes. De flesjes gleden langzaam uit de handjes en de kinderen gleden op de vloer om verder te slapen. Het feestgedruis voor het heerschap ging verder en de geplaatste kinderen die dachten dat ze nu een kerst zouden krijgen met lekkernijen die ze thuis nooit kregen en nooit zouden krijgen, ze droomden verder van een mooie witte kerst en heel veel kalkoen op hun bordje. Ze weenden stilletjes en dachten aan thuis, aan hun broertjes en zussen, aan hun ouders, aan hun warme bedje dat nu waarschijnlijk nog onder de sneeuw lag en hun ogen werden zwaarder en zwaarder, ze wilden alleen nog maar slapen om nooit meer wakker te worden.

Vrolijke Kerstdagen aan ieder kolderaar en vrede in jullie harten, waar jullie ook mogen zijn.

[telloorlekker]

Het internaat... net wat ik dacht. Veel te lang heb ik daarop "gezeten"... voor niets of niemendal. Maar zo ging dat vroeger; vader was al eens op die kostschool geweest, hij moest wel want was ook de oudste van een groot gezin. Voor mij niet anders, ik moest ook pastoor worden; dat werd zo'n geplogenheid bij eerstgeborenen. De pastoor was, na de grootouders, de baas in 't kot. Ook hij had mijn ouders kunnen overhalen ons naar dat pastoorsfabriekske te sturen. Maar zij en hij vooral, hadden daarbij buiten de waard gerekend. Wat kon ik nu gaan doen met latijn, grieks, algebra of paternosters ? Voor geen van dat alles had ik aanleg en aan bidden had ik zowieso al een broertje dood. Dat geprevel was toch maar nutteloos tijdverdrijf. Buiten Soubry en Knorr heeft niemand ooit die van hierboven gezien, tenzij in staat van dronkenschap; waarom moest dan zonodig gebeden worden 's morgens aan de rand van je bed, voor een dampende koffiepot met heerlijke broden, warme soep en lekkere kroketten of voor elke daad die 'des Heren' destijds ook pleegde ? Van bidden stond toch niets in het boekske, zélfs niet bij de deugden. Het enige wat mij toen bijbleef "de hongerigen spijzen, de dorstigen laven, de havelozen kleden..." maar van bidden ? Was dat een deugd ? Nee, het was een pijniging, een zelfkastijding ! En daarvoor moest ik naar die pijdragende instelling ? Maar de voorbede, voor onze intreding, waar wij nog het meest bevreesd voor waren was gelukkig na dat eerste jaar afgeschaft. Wij moesten "binnen blijven" zoals dat heet. Eenmaal met Pasen, eenmaal met Kerst en als laatste maal voor de grote vacantie mochten wij pas naar huis. En weer was het "bidden", maar die keer gezamelijk; voor een goede afreis en een behouden terugkeer. Want ja, ze zagen ons graag terugkomen. Ik heb geloof, hoop en liefde afgezworen om niet terug te hoeven, maar 't was pas na drie interne jaren dat ze thuis berouw kregen en me uiteindelijk in een ander college onderbrachten.
Thuis was destijds ook geen vreugde te halen, zéker niet met de winterperiode voor de deur. 's Nachts in je bedje tegen de met stropoppen aangevulde dakpannen aanloeren en luisteren naar de gure oostwinden die door de schoorsteen huilden. En die fonkelende oogjes die achter het glas van de dakraam fonkelden terwijl de katten over de balatumvloer tippelden. Muisjes die krasten en piepten achter de plaaster van de wand maakte mijn Kerstnachten thuis spookachtig en luguber. Iets dat ik in het internaat niet mocht beleven. Daar lagen we netjes in die houten alkoven met misschien wel honderd op één slaapzaal. Het enige wat we daar hoorden 's nachts, het teppen van de surveillance door de gang... de nachtwacht en af en toe... het gesnotter van een in heimwee gehulde dromer die het thuis waarschijnlijk beter had...

Wat de kerstwensen betreft... om niet steeds hetzelfde te moeten herhalen ... " Insgelijks... !" Nu, e.k. woensdag zal ik mijn stem nog eens verheffen op ons Kerstconcert... en hopelijk liggen dan de (b)engelkes niet bij (m)nachte... .... nadien...
TLL

[telloorlekker]

Wat ik me afvraag; ik heb het al meermaals gedaan, maar nadien kreeg ik steeds het deksel op m'n pot. Onze Limburgse dirigent is ne rare, komt dat omdat hij van Neer- of Overpelt afkomstig is, 't is in alle geval ne gepelde. Die stokjeszwierder vroeg me soms of ik mijn audioinstrumentarium niet eens meebracht om onze gehoor vast te leggen. Bereidwilligheid heb ik dan beoefend, deels omdat ik het graag deed en deels om de anderen achteraf mee te laten genieten. Maar het moest toen wel binnenskamers blijven. Toen echter bleek dat er toch enkelen waren die de ronde schijfjes, die ik voorheen perste, doorspeelden aan belangstellende familileden was het hek van de dam. Er zou en moest een CD van geperst worden. Een of andere lepert heeft dit dan geflikt, zonder mijn medeweten want in de kortste keren was heel ons entourage ervan vergeven. Gelukkig is die eerste uitgave nu uitverkocht; maar is ons repertorium meer dan verdubbeld. Steeds weer wordt mij gevraagd of ik er nog iets van over heb, of het niet de moeite zou zijn dit nog eens over te doen. Ik wil wel, maar... nu leeft onze dirigent blijkbaar niet van nostalgie alleen. Hij ziet het professioneler, maar enig studiowerk daar heeft ons gezelschap de middelen niet voor. En een vrijwillige donor vinden wij ook maar niks; tenzij om onze consumpties te bekostigen.
Hem waag ik het niet meer, hij wimpelt die idee toch maar af; die eerste opname was goed geprobeerd maar daar moest het dan bij blijven. Nu ons huidig repertorium het artistieke van die eerste proef verlaten heeft ziet hij het niet meer zitten. "De mensen moeten maar naar ons optreden komen..." replikeert hij de andere leden van de groep. Ondertussen bedenk ik me wel dat al die mooie deuntjes niet eeuwig blijven duren. Wij worden ouder en vroeg of laat haakt de ene na de andere af en valt ons koortje in de vergeetput. Dan hebben we niets meer van ons oh zo geliefd materiaal om van te genieten.
Zo zie je maar; ik zit op dat vlak met een dilemna. Zou ik het, ondanks zijn bedenkingen, toch nog wagen in het geniep een opname te verschalken ? Ik kan dat, maar dan moet ik me iets aanschaffen waarvan ik niet weet of dit in de normale handel verkrijgbaar is. Twee knoopsgatenmicrofoons die ik ongemerkt op mijn revers zou kunnen aannaaien. En 't resultaat zou nog in "stereo" genietbaar moeten zijn ook.
De opnemer, da's geen probleem, die kan ik in mijne zjippenbuil verstoppen... maar zou dit doenbaar zijn ? Waar zitten de kenners tussen ons, ouwe zakken...
TLL

[telloorlekker]

Over gestorvenen niets dan goed. Jaja, maar wat met die diensten die daar steeds aan vooraf moeten gaan. Gisteren hebben zo'n aardig wat ontgeesten voor enige beroering gezorgd. Vier op één dag is wel een beetje veel. En de ceremoniemeester maar in de omgeving zoeken om nog een zaaltje vrij te krijgen.
Wij dachten voor een paar maanden, de tijd rond Kersmis gaan er wel eens meer de pijp uit, deze keer geen zaal te huren om ons optreden te verzorgen. Je kan nooit weten dat die ruimtes opgevuld worden door koffiekoek- en vlaaitjesminnende rouwelingen. Maar gisteren, tja... die vier hebben ons wel een loer gedraaid. Een afspraak maken, en dat zéker goed op tijd, met de pastoor loopt bij zo'n massatoeloop wel eens in 't honderd. Vier wake's op één dag, dat kon ie wel schudden. En uitgerekend op de dag van afspraak worden onze plannen doorkruist. Maanden vooraf liepen wij deuren en publiciteitszuilen plat om ons Kerstconcert aan te kondigen. Deze manifestatie zou doorgaan in onze hoofdkerk, 's avonds na zevenen. Wij verwachtten ook hier een toeloop van koorminnend Vlaanderen (en omstreken). Maar onze pastoor, een nieuw jong Norbertijnenpaterke dat gepromoveerd werd lijdt in deze dagen schijnbaar ook aan iets anders dan dementie. Op het uur dat wij ons concert ten gehore zouden brengen, plant hij toch wel een rouwdienst zeker... Heeft hij onze affiches niet gelezen met de bijkomende vermelding 'In samenwerking met de kerkfabriek en speciale dank aan de pastoor'. Hij zal toch eens een nieuw brilletje moeten kopen...
Waar moeten wij onze gasten nu onderbrengen onderwijl die dienst lopende is ? Daar heeft hij waarschijnlijk niet op gerekend. En niet iedereen wil herinnerd worden tijdens de herdenking van de geboorte aan de dood. Kerstliederen zijn meestal vreugdig, devoot of opgewekt. En wij hebben ons repertorium daaraan geschikt. Hoe moeten wij dit nu ten gehore brengen met een lijkkist aan het altaar ? Zou die hierboven ermee opgezet zijn, moesten wij een zijner onderdanen -in die gekende omkleding welliswaar- deponeren in zijn "bakske vol met stro" ?
TLL

[zandmannetje]

Nu begint het aftellen naar Kerstmis echt. Vandaag begint de meteorologische winter, de kortste dag van het jaar. En toevallig ook de totnutoe koudste. De mand met de geschenkjes is al goed gevuld, en de geldbeugel zo goed als leeg.
De wensen zullen zoals alle jaren hetzelfde zijn op het familiefeestje,
"een vrolijk kerstfeest gewenst". Een beetje potsierlijk is eigenlijk wel het tijdstip van deze wensen, stipt om 12u. zodat dan het eigenlijke samenzijn zo goed als afgelopen is...
Daarom ga ik het eens over een andere boeg gooien dit jaar, en die wens eens uitspreken bij het begin van de avond. Dan gaan verwonderde blikken en commentaar mijn deel worden, maar zeg nu zelf, is zoiets niet veel meer toepasselijk dan een prettig feest toewensen als het reeds zo goed als afgelopen is?

[Gast]

Wordt het een witte Kerst of een groene Kerst?
‘I’m dreaming of a white christmas’... Droom maar lekker verder, want in België komt een witte kerst niet zo vaak voor. En dat gebeurde voor het laatst in 1981 of was het 1983? Maar misschien kunnen we zelf wel een witte kerst maken?
Waar denk je aan bij Kerstmis? Sneeuw! Kun jij je herinneren dat het ooit sneeuwde met Kerst? Neen! Als je kerstkaarten ziet, films van vroeger en de verhalen van je ouders moet geloven, hadden we altijd een witte Kerst. Dat is natuurlijk niet waar, maar het kwam wél veel vaker voor dan nu. Het is op aarde de afgelopen jaren een beetje warmer geworden en dus ook in België. Dat is jammer, want sneeuw lijkt tot het verleden te horen! Wat is er nu gezelliger en leuker met Kerst dan sneeuw? Daarom onderzoeken we of we zelf voor een witte kerst kunnen zorgen. Kun je zelf sneeuw maken? Dan heb je tenminste iets te doen tijdens die twee lange, druilerige binnen-zit-dagen.
In de natuur ontstaat sneeuw als de lucht zo koud is dat de waterdamp, een wolk dus, bevriest en in bevroren vlokken naar beneden komt. Om zelf sneeuw te maken hebben we dus water, kou en lucht nodig. Dus we kunnen zelf sneeuw maken? Het kan: wij zouden bijvoorbeeld sneeuw kunnen maken met behulp van een sneeuwkanon. Dit is een speciaal apparaat dat echte sneeuw maakt voor bijvoorbeeld indoor- skibanen. Om sneeuw te maken zoals het er in de natuur uitziet, gebruikt het apparaat drie dingen: water, lucht en vloeibare stikstof.
De vloeibare stikstof is heel koud, je kent dit misschien wel van de dokter, die het gebruikt om wratten mee te laten verdwijnen. Stikstof is een natuurlijke stof die gewoon om ons heen in de lucht hangt. Het gekke aan stikstof is dat je het pas kan zien als het vloeibaar is, en dát gebeurt pas bij een temperatuur van –196 graden! Vloeibare stikstof is dus ontzettend koud.
De drie stoffen, water, lucht en zuurstof gaan door drie aparte slangen die samen komen in een apparaat waar het –20 graden is. Het water vormt dan samen met de stikstof en zuurstof kleine ijsbolletjes die het apparaat uitspuugt als sneeuwvlokken.
We kunnen dus zelf sneeuw maken, maar helaas géén witte Kerst. De sneeuw zal namelijk heel snel smelten, omdat het op de grond niet koud genoeg is om bevroren te blijven. Helaas! Maar in het seniorennet houden we tóch een sneeuwballengevecht. Zolang als TLL maar niet zegt dat ik het koekkiemonster ben omdat ik verleden jaar op Kerstdag mijn pols gebroken had tijdens het schaatsen. Ik had dus wel een witte Kerstdag, tussen de lakens van het ziekenhuisbed en een blanco gips rond mijn pols. Laat nu het sneeuwgevecht maar beginnen.

[Tillie]

[telloorlekker]

Nee, ik droom niet van een witte Kerst... dromen zijn bedrog; dat weet ondertussen wel iedereen. Als het persee wit moet zien, is er niets leukers dan het wit zelf op te kloppen. De eieren zijn toch te koud en uit die dooier komt ook al geen kip meer. Eiwit leent zich uitstekend tot het creëeren van namaaksneeuw. Als de dooi is ingetreden blijft er ook een kleverig slijm achter, net zoiets als bij platgetreden paden in een sneeuwtapijt. Aan een zgn. sneeuwkanon zal ik me niet wagen. 't Is trouwens een misvatting dat die kanonnen sneeuw maken; Kwezel kan het nog zo scheikundig aanpakken als zij wil, sneeuw maakt zo'n kanon niet ! Hoogstens "firn"...
Laatst nog een reportage gezien op Wdr over hoe het in zijn werk gaat met die zgn. "sneeuwmakers". Daarin werd geexperimenteerd met allerlei toestanden om échte sneeuw na te bootsen. In een overdekte skihall werden tegen het plafond buizen gehangen waardoor na beneveling iets als een wolk kon waargenomen worden. Daaronder joeg men met gerichte ventilatoren deels warme en deels koude lucht. Het resultaat was bedroevend... op de piste dwarrelde géén sneeuw maar uiterst fijne ijskristalletjes, net zoals bij dat kanon. Echte sneeuw maken, zo van die vlokjes die dwarrelen, da's een utopie. Die sneeuwkanonnen konden dixit de presentator, beter dienen om een Martini on the rocks te serveren of om een sorbet te verkouden; de sneeuw moest je bij de bakker maar om de hoek aankopen... meringues. Dus voor Kwezel, nuttig nu eens geen koekjes, maar droom maar van die witte zoetigheid i.p.v. sneeuwvlokken...
TLL

[Gast]

Mijn gedachten dwalen eventjes door. Is kerstmis echt zo belangrijk. Kan je ook besluiten om 25 en 26 januari de hele familie uit te nodigen en met zijn allen te gaan gourmetten? Of sterker: kan je met zijn allen besluiten om Kerstmis niet op een ‘ander’ tijdstip te vieren? Is het specialer dan zomaar een dag?
Als we de kans op een witte kerst nu eens verhogen door Kerstmis te plannen in een periode die de meeste kans op sneeuw geeft. Meer witte Kersten geven ook meer fleur aan het feest. Ook kunnen we Kerst wat verder van de nieuwjaarswissel plannen. Heb je niet twee grote feestdagen in een week. En als we Kerstmis in plaats van op een bepaalde datum, nu eens op een bepaalde dag plannen. Woensdag bijvoorbeeld. Kan iedereen fijn in het weekend bijkomen en uitzieken van de stress, maandag en dinsdag nog flink shoppen en woensdag fijn Kerst vieren. Scheelt weer een hoop kerststress…en op vele plaatsen krijg je op een maandag nog korting op je boeketje bloemen.
Nee, dit gaat niet werken, denk je plots. Kerst in januari of februari. Op zich een schitterend plan, zij het niet dat het alweer heel dicht in de buurt van carnaval komt. En moest er geen 40 dagen tussen Kerst en carnaval zitten? Of was dat nu Pinksteren? Hemelvaart misschien?
Het was inderdaad pas in 354 dat paus Gregorius de oude, heidense gebruiken rond de winterzonnewende, zoals de Saturnalia en het Scandinavisch Joelfeest combineerde met het geboortefeest van Jezus. En het zou duren tot in 1752, bij de invoering van de Gregoriaanse kalender, dat Kerstmis definitief viel op 25 december. Tot die tijd was dat op 6 januari, de datum waarop vandaag de dag in de orthodoxe kerken nog altijd Kerstmis valt.
Al die eeuwen was Kerstmis niet alleen een dag van religie, maar ook van feesten geweest, vaak gecombineerd met schrans- en drankpartijen.
In de loop der eeuwen waren er allerlei symbolen aan toegevoegd: de kribbe, de kerstboom en de kerstliederen ('carols' in het Engels). Precies die kerstliederen zouden in de 16de, 17de en 18de eeuw een beeld schetsen van een koude, besneeuwde Kerst. Zowel de kerstliederen uit Bohemen en Oost-Europa, waar de winter koud was, als in het zachtere Franse en Britse klimaat, bleek het 'kindje' altijd 'in de koude' te liggen.
In feite hebben Kerstmis en sneeuw helemaal niets met elkaar te maken. Kerstmis is het feest van de geboorte van Jezus. In het Nederlands komt 'Kersten' van Christus, iets wat je in het Engelse 'Christmas' nog beter hoort. Jezus is geboren in Bethlehem, in een berggebied waar vorst en sneeuw geen onbekenden zijn. Christus kan dus tijdens zijn leven wel kennis gemaakt hebben met het fenomeen sneeuw, maar er is geen enkel bewijs dat er bij zijn geboorte ook sneeuw is gevallen. Te meer omdat Christus hoogstwaarschijnlijk niet is geboren op 25 december, de dag waarop we nu Kerstmis vieren." Allé het heeft vandaag toch een kleine poging gewaagd tot sneeuwen, glad en nog eens glad op de wegen. Wat is blijven liggen, dat is gewoon een smurrie dat het wegdek nog meer spekglad maakt.

[telloorlekker]

Matusalem zou nooit zo oud geworden zijn, ware het niet dat men zich toenertijd in de tijdrekening vergist had. Het is bijna datzelfde, als wat borelingen van 29 februari ervaren na jaren feesten; eenmaal op hun tiende, blijken ze al veertig jaar oud te zijn...
Niet alleen vergissen is menselijk, gissen ook... Men graait maar wat in de grabbelton en tovert zowaar een Kerst uit de mouw op 25 december. Zou men ook hier zich niet vergist hebben ? Ik geloof stellig, dat met die tijdsherrekening er ook een hiaat ontstaan is. Als men maar even enkele eeuwen door elkaar gooit, kan men toch moeilijk die exacte datum nog terugvinden, ergens verloren gegaan tussen die cijfertjes. Wie weet wat er was tussen 204 en 507 na Chr. van onze tijdrekening ? Naar ik deze week vernomen heb, zou het best wel eens kunnen zijn dat die geboorte van voor 33 na Chr. niet ééns heeft plaatsgevonden in die koude winternacht. De énigste die dat zou kunnen geweten hebben was die duivenmelker van destijds. Zélfs die schrijnwerker kwam er niet aan te pas, tenzij voor het onderhoud van dat hok. Mijn vraag aldus "Wanneer worden duiven bals ?" Want het moet daarna toch gebeurt zijn... Of komt een duivenei enkel maar uit in het najaar ?

[zandmannetje]

Hopelijk mag het nu wel?



Alle senioren (en de anderen ook) het beste gewenst!