Hilarische feestdagen
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Carmen, er zijn contreien op deze wereld waar je het niet moet wagen NIET te boeren na een smakelijke maaltijd. Dat wordt daar niet als onfatsoenlijk beschouwd; ten behoeve van de kok ben je dat eigenlijk zelfs moreel verplicht. Het zou voor hem daar een belediging kunnen zijn het niet te doen. Een bord uitlikken is bij ons ook niet onbeleefd; het is zelfs zo dat hij of zij die dat durft te plegen, kennis geeft van de smakelijkheid van het opgediende.
Persoonlijk, vind ik het ongepast dat wat je bv. in een restaurant bestelt, niet volledig op te eten. Restjes laten in je bord getuigt én van weinig smaak én van grotere ogen dan z'n buik. Vandaar waarschijnlijk dat onze Noorderburen bij ons, bij een bestelling, altijd iets te maren hebben. Zij willen bv wel een uitsmijter, maar dan zonder ei...
TLL
Persoonlijk, vind ik het ongepast dat wat je bv. in een restaurant bestelt, niet volledig op te eten. Restjes laten in je bord getuigt én van weinig smaak én van grotere ogen dan z'n buik. Vandaar waarschijnlijk dat onze Noorderburen bij ons, bij een bestelling, altijd iets te maren hebben. Zij willen bv wel een uitsmijter, maar dan zonder ei...
TLL
-
Jempie - Lid geworden op: 16 nov 2002, 08:08
- Locatie: AALST
Wel teloorlikker,
Zal je een anecdote vertellen die ik eens tegen kwam.
In 1965 of 66 toen ik in brussel op de kokschool zat , we waren maar met 5 in onze klas.
Hadden we de gewoonte om toch één maal per jaar een week-end bij één van onze medestudenten door te brengen.
( in onze klas, zat er iemand van Aalst ( ik dus), Diest ( Felix Alen te zien op Vitaya) , Knokke ( ???) Wuppertal ( Duitsland (FRANK) en Bochelt ( naam ???? dicht tegen de kerk)
Wel in bochelt daar was het normaal bij moeder de vrouw dat de kommen op tafel kwamen.
Diep bord op tafel met een lepel en de mama schept op en sneed met een schaar het vlees er boven op.
Zo zie je maar er zijn veel eetwijzen
Jempie
Zal je een anecdote vertellen die ik eens tegen kwam.
In 1965 of 66 toen ik in brussel op de kokschool zat , we waren maar met 5 in onze klas.
Hadden we de gewoonte om toch één maal per jaar een week-end bij één van onze medestudenten door te brengen.
( in onze klas, zat er iemand van Aalst ( ik dus), Diest ( Felix Alen te zien op Vitaya) , Knokke ( ???) Wuppertal ( Duitsland (FRANK) en Bochelt ( naam ???? dicht tegen de kerk)
Wel in bochelt daar was het normaal bij moeder de vrouw dat de kommen op tafel kwamen.
Diep bord op tafel met een lepel en de mama schept op en sneed met een schaar het vlees er boven op.
Zo zie je maar er zijn veel eetwijzen
Jempie
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Dat heet dan nu "Wok nieuwe stijl" Jempi... Vroeger kon ook alles af met één recipient, nu moet voor alles en nog wat vuil gemaakt worden teneinde de vaatwasser te doen renderen...
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
De uitschuiftafel. Een leuke uitvinding vond ik dat toch. In grootmoeders tijd werd die nogal eens gebruikt, niet om het teveel aan gasten op de dis te nodigen, maar om de kleine gasten in bedwang te houden. Dat weg- en weergeloop als eenieder aan de tafel zit bevordert geenszins de eetlust, dat waren storende elementen. En storende elementen moet men dan zo vlug en efficient mogelijk elimineren. Dat deden nonkels en tantes toen; de potten en borden werden terzijde geschoven, de pootjes gelicht en met enig trek- en duwwerk verscheen in het midden tussen het geraamte een groot gapend vierkant gat. Daartussen werden een aantal stoelen gewurmd met de rugleuningen tegen mekaar en daar mochten wij, dreumesen, aan plaats nemen. Zaten we ineens in het midden van de belangstelling. Maar we konden geen kant meer op. Want eenmaal gezeten werden de twee helften tot aan onze buikriem bijeen geschoven, we konden hooguit nog toekijken en -happen. Da's heel wat anders dan onze huidige buurvrouw. Die heeft ook zo'n (vermoeden wij) uitschuifbare voorgevel. Komt er veel volk bij haar over de vloer, hebben wij de indruk dat die tafel is uitgeschoven. Zéker als ze haar armen tracht te kruisen voor wat de buik moet voorstellen. Ter hoogte van... is dat gebaar vrij moeilijk. In de week, als we eens zien winkelen of de stoepen schoonveegt blijkt die uitschuiftafel ineens gekrompen, is dat afdak ineens verdwenen. Waartoe dat uitschuifmodel dient zal allicht niet datzelfde zijn als wat wij in onze jonge jaren bij grootmoeder ondervonden op een feestje. Zou het hare soms ook voor een feestje gediend hebben ?...
TLL
TLL
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
't Is me wat tegenwoordig. Ik kon er nog inkomen dat sommige zaken gerestiled moeten worden om modern over te komen, maar er zijn dingen die je beter laat dan ze een andere vorm te geven.
Als men op restaurant gaat verwacht men daar een stiltje zoals in de kerk. Geen gekletter en gerinkel van bestek, gerammel van borden of het grollen van lege magen...
We zaten nog maar net aan tafel of men kwam al aandraven met een onderschotel; een ronde platte schijf met een deuk erin, een soort spiegel, het kijkbord. Deftig opgeblonken, en als je erin keek bleek je precies aan een of andere ziekte te lijden. 't Was geen gezicht. Zou die moeten dienen als frisbee ? Nee, er werden nog andere borden bovenop gestapeld, drie wel, en daarna een diep bord. Diep ? Het verkneukelde vierkante geval met geemalleerde ezelsoren deed me niet niet bepaald aan een diep bord denken en vierkant dan nog wel. Was dat om het zwalpen van de soep tegen te gaan dat ze er zo'n vorm aan gegeven hebben ? En als je dan nog dacht dat de bodem daarvan vlak was, mocht je het ding niet eens aanraken. Een kleine verschuiving of toets en heel de gelagzaal bekeek je argwanend alsof je iets misdaan had. Tegen de achtergrond van muzikale kwaliteiten als die van Brombeer kun je het geluid dat die borden veroorzaken de hele plaat of cd naar de verdoemenis helpen. Vroeger trachtte Maria Callas een glas te doen breken met haar scherpe sopraanstem, maar deze borden lieten een veelvoud van dat snerpend geluid achter. De rillingen sneden je door merg en been. Veiligheidshalve heb ik dan maar die slabber, die naast dat kijkbord lag onder die soeptelloor geschoven. Ik wou niet nog eens in affronten vallen. Door al die vreemde toestanden op de tafel kreeg ik de nijging de ober iets normaals te vragen in plaats van deze nieuwlichterij. Mijn degustatiegevoel begon te stijgeren. Mijn disgenoten bezagen me ook al als een van die nieuwgevormde snuisterijen, ik voelde me een vreemde eend in de bijt. En net dat laatste had ik niet besteld om na het tussengerecht te nuttigen. Stel je voor dat ik zoiets moest uitbenen op die andere ovale platte verfomfaaide plaat die men mij net terzijde schoof ?
Over het bestek zélf en de glazen ga ik maar zwijgen, mijn maag keert ervan... bweikes...
TLL
Als men op restaurant gaat verwacht men daar een stiltje zoals in de kerk. Geen gekletter en gerinkel van bestek, gerammel van borden of het grollen van lege magen...
We zaten nog maar net aan tafel of men kwam al aandraven met een onderschotel; een ronde platte schijf met een deuk erin, een soort spiegel, het kijkbord. Deftig opgeblonken, en als je erin keek bleek je precies aan een of andere ziekte te lijden. 't Was geen gezicht. Zou die moeten dienen als frisbee ? Nee, er werden nog andere borden bovenop gestapeld, drie wel, en daarna een diep bord. Diep ? Het verkneukelde vierkante geval met geemalleerde ezelsoren deed me niet niet bepaald aan een diep bord denken en vierkant dan nog wel. Was dat om het zwalpen van de soep tegen te gaan dat ze er zo'n vorm aan gegeven hebben ? En als je dan nog dacht dat de bodem daarvan vlak was, mocht je het ding niet eens aanraken. Een kleine verschuiving of toets en heel de gelagzaal bekeek je argwanend alsof je iets misdaan had. Tegen de achtergrond van muzikale kwaliteiten als die van Brombeer kun je het geluid dat die borden veroorzaken de hele plaat of cd naar de verdoemenis helpen. Vroeger trachtte Maria Callas een glas te doen breken met haar scherpe sopraanstem, maar deze borden lieten een veelvoud van dat snerpend geluid achter. De rillingen sneden je door merg en been. Veiligheidshalve heb ik dan maar die slabber, die naast dat kijkbord lag onder die soeptelloor geschoven. Ik wou niet nog eens in affronten vallen. Door al die vreemde toestanden op de tafel kreeg ik de nijging de ober iets normaals te vragen in plaats van deze nieuwlichterij. Mijn degustatiegevoel begon te stijgeren. Mijn disgenoten bezagen me ook al als een van die nieuwgevormde snuisterijen, ik voelde me een vreemde eend in de bijt. En net dat laatste had ik niet besteld om na het tussengerecht te nuttigen. Stel je voor dat ik zoiets moest uitbenen op die andere ovale platte verfomfaaide plaat die men mij net terzijde schoof ?
Over het bestek zélf en de glazen ga ik maar zwijgen, mijn maag keert ervan... bweikes...
TLL
-
Gast
Deze week, is de ‘laatste’ week tussen Kerst en Nieuwjaar. Nu wordt het toch wel eens tijd om het bijna afgelopen jaar te overdenken. Heeft het ons gebracht wat we ervan hebben verwacht? Hebben wij er in positieve zin iets aan toe kunnen voegen?
Zo gek kun je het niet bedenken, of soms vergeten we de dag van vandaag. Eens even stil te staan bij vandaag, wat gisteren nog morgen was, het nu, dat altijd met ons meereist. Doen we, doe ik er zelf nog iets aan, om het ‘nu‘aangenaam te maken?
Nog even en dan is het voorbij. Het boek gaat dicht, maar niet nadat we nog even terug hebben gebladerd.
Onze buren wensten ons voor het jaar 2004 veel lichtpuntjes toe. Die zijn er ook geweest. Er was vreugde, er zijn vele leuke dingen gebeurd. Hartverwarmende dingen ook. Voor ons was het ook een vol jaar. We begonnen het jaar vol goede voornemens, zoals natuurlijk altijd. Alhoewel onze jonge buurvrouw een hersentumor heeft, houdt ze de moed er nog in om dagelijks haar praatje met ons te maken. Hopelijk wordt ze vlug beter!!!!
De rondreis door Andalusië, ligt nog vers in mijn geheugen en mijn dagelijkse of tenminste als het weer het toeliet, mijn overheerlijke fietstochten. Ik kan me erop verheugen, dat ik slecht één keer lek heb gereden maar daartegenover staat dan weer, dat ik ook eens een keertje in de gracht heb gelegen. Gewoon paf gevallen, door mijn kunnen gezakt, te hoog gegrepen die dag! Alhoewel het toen geen druilige dag was maar een aangename zomerzon die we dit jaar zelden gezien hebben, ben ik overmoedig geweest en dat heeft zijn consequenties afgeworpen.
Veel cybervrienden zijn er bij gekomen en sommige mocht ik zelfs ontmoeten, in goede en kwade dagen.
Er zijn ook droeve dingen gebeurd onder ons. Enkele dierbare vrienden hebben het tijdelijke met het eeuwige verwisseld maar ja, Godswil is wet en niet die van ons kleine mensen. Op het ogenblik ligt er nog iemand van mijn familie in het ziekenhuis, hopelijk heeft ze deze week na het krijgen van haar pace-maker een nieuw leven in het verschiet. Maar nogmaals, Gods wegen zijn ondoorgrondelijk en wij zijn maar een korrel op dat grote witte strand.
Het leven is duurder geworden zeggen ze, na de ingebruikname van de euro. Dat is ook wel zo, maar toch waren er ook voordeeltjes. We hebben weer ons hoofdrekenen boven water gehaald. Hoofdrekenen was nooit mijn sterkste vak, ik deed liever biologie en nog veel leukere dingen maar nu doe ik het bijna dagelijks. Als ik boodschappen doe, als ik advertenties in de krant lees. Omrekenen naar die goede oude franken. Niet goed te praten natuurlijk, maar ik doe het toch! En ik denk dat velen dat met mij nog steeds doen.
De voornemens die we hebben gedaan, sommigen willen afslanken, de rest wil een sjieke villa wellicht bezitten, die goede voornemens die ieder voor zijn of haar eigen heeft gedaan, proberen we waar te maken. Met de steun van allen lukt dat wel en vooral blijven proberen en de moed niet opgeven voor diegenen die het een tijdje niet zien zitten.
Verder wens ik ieder een goede gezondheid toe en nog vele jaartjes erbij, liefst zonder teveel heibel rondom ons.
Zo gek kun je het niet bedenken, of soms vergeten we de dag van vandaag. Eens even stil te staan bij vandaag, wat gisteren nog morgen was, het nu, dat altijd met ons meereist. Doen we, doe ik er zelf nog iets aan, om het ‘nu‘aangenaam te maken?
Nog even en dan is het voorbij. Het boek gaat dicht, maar niet nadat we nog even terug hebben gebladerd.
Onze buren wensten ons voor het jaar 2004 veel lichtpuntjes toe. Die zijn er ook geweest. Er was vreugde, er zijn vele leuke dingen gebeurd. Hartverwarmende dingen ook. Voor ons was het ook een vol jaar. We begonnen het jaar vol goede voornemens, zoals natuurlijk altijd. Alhoewel onze jonge buurvrouw een hersentumor heeft, houdt ze de moed er nog in om dagelijks haar praatje met ons te maken. Hopelijk wordt ze vlug beter!!!!
De rondreis door Andalusië, ligt nog vers in mijn geheugen en mijn dagelijkse of tenminste als het weer het toeliet, mijn overheerlijke fietstochten. Ik kan me erop verheugen, dat ik slecht één keer lek heb gereden maar daartegenover staat dan weer, dat ik ook eens een keertje in de gracht heb gelegen. Gewoon paf gevallen, door mijn kunnen gezakt, te hoog gegrepen die dag! Alhoewel het toen geen druilige dag was maar een aangename zomerzon die we dit jaar zelden gezien hebben, ben ik overmoedig geweest en dat heeft zijn consequenties afgeworpen.
Veel cybervrienden zijn er bij gekomen en sommige mocht ik zelfs ontmoeten, in goede en kwade dagen.
Er zijn ook droeve dingen gebeurd onder ons. Enkele dierbare vrienden hebben het tijdelijke met het eeuwige verwisseld maar ja, Godswil is wet en niet die van ons kleine mensen. Op het ogenblik ligt er nog iemand van mijn familie in het ziekenhuis, hopelijk heeft ze deze week na het krijgen van haar pace-maker een nieuw leven in het verschiet. Maar nogmaals, Gods wegen zijn ondoorgrondelijk en wij zijn maar een korrel op dat grote witte strand.
Het leven is duurder geworden zeggen ze, na de ingebruikname van de euro. Dat is ook wel zo, maar toch waren er ook voordeeltjes. We hebben weer ons hoofdrekenen boven water gehaald. Hoofdrekenen was nooit mijn sterkste vak, ik deed liever biologie en nog veel leukere dingen maar nu doe ik het bijna dagelijks. Als ik boodschappen doe, als ik advertenties in de krant lees. Omrekenen naar die goede oude franken. Niet goed te praten natuurlijk, maar ik doe het toch! En ik denk dat velen dat met mij nog steeds doen.
De voornemens die we hebben gedaan, sommigen willen afslanken, de rest wil een sjieke villa wellicht bezitten, die goede voornemens die ieder voor zijn of haar eigen heeft gedaan, proberen we waar te maken. Met de steun van allen lukt dat wel en vooral blijven proberen en de moed niet opgeven voor diegenen die het een tijdje niet zien zitten.
Verder wens ik ieder een goede gezondheid toe en nog vele jaartjes erbij, liefst zonder teveel heibel rondom ons.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Als ik alsmaar toe die kazak van dat noorsbeestenbeulende in rood verpakte kwistenbiebel onderaan Kwezel's tekstje zie, ontgaat mij het genoegen nog iets nieuws te wensen aan alle die onze tekstjes lezen. Kerstmis is nu voorbij, en die Finse lap zit nog steeds met een zak vol "weet ik wat". Die imitatie heeft z'n doel ook gemist. Het allerliefste Maaslandse meisje van de waterkant heeft niet kunnen beletten dat hij het stropke van die zak niet heeft losgekregen. By the way, stropke... Wat is er van "ons" Stropke geworden, hij die ons in zijn doedelzak ofte varkensblaas over de Alpenregionen heeft geholpen. Van hem geen woord, laat staan tekst, meer. Is in het Gentse ineens een geest verschenen ? Of is die geest in de fles verdwenen ? Ed, Brombeer, en Luciano Paravotti zie ik soms nog wel opduiken maar die andere minneknapen alsmaar minder. Soms verlang ik er nog naar, dat samenzijn van toen. Zo'n aanvullend en laveloos reisverslag; het deed me deugd dat eenieder, als deelgenoot, zijn bijdrage leverde om uiteindelijk toch in de oceaan van vergetelheid te duikelen. Spijtig, maar ik wens nu -al is dit dan een kortstondige opwelling- zoiets dergelijks nog eens mee te maken. Misschien, als de paashaas niet in de pot verhakkeld gestoofd wordt, dat er menigeen ook goesting voor krijgt. Dat waren nog eens "kolderaars van 't laatste uur" onder mekaar. Ik wens dan ook eenieder minstens twee rondjes tussen de 2 en de 5 voor volgende week... Schol !
TLL
TLL
-
hermano - Lid geworden op: 17 mei 2004, 21:11
- Locatie: Aangespoelde
Zo moet dat zijn, Telloorlekker gebruikt onmiddellijk het mooiste woord uit onze taal nl. "als de paashaas niet in de pot verhakkeld gestoofd wordt, dat er menigeen ook goesting voor krijgt" en zo hoort het, zeker omdat het woord geen Nederlands is maar slechts "Vlaams". Ik wil mij eigenlijk alleen maar aansluiten bij zijn bedenkingen en bij die van Kwezel over de kolderaars, omdat ik het een vreemde ervaring heb gevonden om zomaar ineens fictieve forumvrienden te vinden en samen aan een verhaal te bouwen, zonder mekaar echt te kennen. Het was echt tof en als er volgend jaar nog zo iets wordt gebrouwen dan wil ik zeker meedoen als het verhaal mij ligt.
Het eerste feest is voorbij, kerstavond in beperkte kring en gisteren met de familie, zware dag omdat wij zelf eten hebben gemaakt en dan ook met twee voor alles opdraaien, maar het is het waard. Vandaag was het dus "overschottendag", opwarmen en klaar wat dan ook weer zijn charmes heeft. Tijd om terug te blikken neem ik zelden, niet omdat wij hier zo gejaagd leven, eerder omdat wij nogal toekomstgericht zijn, gisteren is voorbij, vandaag moeten we de plannen van morgen maken en al beginnen uit te voeren. Misschien heeft dat te maken met de drie kinderen die allemaal nog studeren, met het feit dat ik ook nog werk en er dus enkel nog "vooruit" overblijft. Toch is het hier rustiger geworden omdat mijn vrouw het voor bekeken heeft gehouden en het werk heeft gelaten voor wat het is, dat was een goede beslissing waar we in 2005 en later nog veel plezier zullen van hebben.
Op korte termijn blijft nog oudejaarsavond, en omdat we dan altijd maar met twee zijn hebben we voor de eerste keer eens besloten om dat mee te maken in een restaurant, afwachten wat dat gaat geven.
Het eerste feest is voorbij, kerstavond in beperkte kring en gisteren met de familie, zware dag omdat wij zelf eten hebben gemaakt en dan ook met twee voor alles opdraaien, maar het is het waard. Vandaag was het dus "overschottendag", opwarmen en klaar wat dan ook weer zijn charmes heeft. Tijd om terug te blikken neem ik zelden, niet omdat wij hier zo gejaagd leven, eerder omdat wij nogal toekomstgericht zijn, gisteren is voorbij, vandaag moeten we de plannen van morgen maken en al beginnen uit te voeren. Misschien heeft dat te maken met de drie kinderen die allemaal nog studeren, met het feit dat ik ook nog werk en er dus enkel nog "vooruit" overblijft. Toch is het hier rustiger geworden omdat mijn vrouw het voor bekeken heeft gehouden en het werk heeft gelaten voor wat het is, dat was een goede beslissing waar we in 2005 en later nog veel plezier zullen van hebben.
Op korte termijn blijft nog oudejaarsavond, en omdat we dan altijd maar met twee zijn hebben we voor de eerste keer eens besloten om dat mee te maken in een restaurant, afwachten wat dat gaat geven.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Na de koffie groette ik de man achter de bar met "... en zie dat je je morgen goed opdirkt, beter dan nu ... " Hij keek me een beetje verdwaasd aan, niet wetende wat ik bedoelde. Toen ik hem zei "... tot morgen dan maar weer... " vroeg hij me wat het morgen zou zijn. Op " ... je feestdag" tolde hij nog meer met z'n ogen. Hij keek daarna vragend naar dat tafeltje achter mij, er zaten een aantal dames keuvelend aan een bakske koffie. "Jawel " zei een dezer, "28 december, onnozele kinderen !".... De jonge man tot mij " da't was een instinker hé..."
Hier thuis zit ik me nu af te vragen wat een instinker dan wel mag zijn ? Ik heb niets verorbert waar knoflook, ajuin of pekel mee gemoeid was; ik had nu geen last van winderigheid. Waar kon die instinker dan vandaan komen ? Karoenisten zouder er een tekeningetje bij maken, een drol of droedel. Ik moet dit niet verwoorden, wij -ouderlingen- weten wél waarvoor het staat, euh... sorry.... ligt.
Ik kon er toch smakelijk om glimlachen... zo'n worm ben ik nu ook weer niet. Ik ben echter wel benieuwd of ze morgen mijn feestdag ook nog zullen herinneren...
TLL
Hier thuis zit ik me nu af te vragen wat een instinker dan wel mag zijn ? Ik heb niets verorbert waar knoflook, ajuin of pekel mee gemoeid was; ik had nu geen last van winderigheid. Waar kon die instinker dan vandaan komen ? Karoenisten zouder er een tekeningetje bij maken, een drol of droedel. Ik moet dit niet verwoorden, wij -ouderlingen- weten wél waarvoor het staat, euh... sorry.... ligt.
Ik kon er toch smakelijk om glimlachen... zo'n worm ben ik nu ook weer niet. Ik ben echter wel benieuwd of ze morgen mijn feestdag ook nog zullen herinneren...
TLL
-
ED. - Lid geworden op: 16 okt 2003, 19:20
Bij ons wordt kerstavond nog altijd gevierd in familiekring. Dit jaar was dit kringentje wel iets kleiner dan de andere jaren. Telkenmale worden dan de herinneringen opgehaald aan onze kindertijd. Toch opvallend, hoeveel men vergeet over vroeger en, als men het zich dan half en half herinnerd, dan komen de discussies los. De ene weet het zich anders te herinneren dan de andere. Op die manier vult men zijn avond en het is sneller laat, dan men denkt.
Oudejaarsavonden waren, vroeger, voor ons altijd een feest dat kon tellen. Wij hadden geen orkest nodig, wij hadden er zelf eentje. De meesten onder ons konden wel een muziekinstrument bespelen.De ene al wat beter dan de andere, natuurlijk. Toen moest men nog niet in het zakje blazen. Wij deden dit liever in de tuit van een sax of trompet en de weinigen die het niet konden, die deden maar alsof. Prachtige herinneringen die ik koester.
Nu is oudejaarsavond iets tussen mijn squaw en mijzelf. Thuis, lekker genieten van een goed etentje en een goed wijntje. En ja, wij zijn dan ook piekfijn gekleed al zaten wij in het casino van Oostende. Uit eten gaan met oudejaarsavond doen wij al jaren niet meer. Met zijn tweetjes ergens aan een restauranttafeltje zitten doen wij wel regelmatig tijdens het jaar.
Maar, oudejaarsavond vieren wij thuis en vergis je niet, bij een mooi muziekje dansen wij ook wel eens. En, als het ergens jeukt, dan krabben wij en,..... niemand die het kan zien! 
Oudejaarsavonden waren, vroeger, voor ons altijd een feest dat kon tellen. Wij hadden geen orkest nodig, wij hadden er zelf eentje. De meesten onder ons konden wel een muziekinstrument bespelen.De ene al wat beter dan de andere, natuurlijk. Toen moest men nog niet in het zakje blazen. Wij deden dit liever in de tuit van een sax of trompet en de weinigen die het niet konden, die deden maar alsof. Prachtige herinneringen die ik koester.
Nu is oudejaarsavond iets tussen mijn squaw en mijzelf. Thuis, lekker genieten van een goed etentje en een goed wijntje. En ja, wij zijn dan ook piekfijn gekleed al zaten wij in het casino van Oostende. Uit eten gaan met oudejaarsavond doen wij al jaren niet meer. Met zijn tweetjes ergens aan een restauranttafeltje zitten doen wij wel regelmatig tijdens het jaar.
Maar, oudejaarsavond vieren wij thuis en vergis je niet, bij een mooi muziekje dansen wij ook wel eens. En, als het ergens jeukt, dan krabben wij en,..... niemand die het kan zien!
-
zandmannetje - Lid geworden op: 02 feb 2003, 23:15
- Locatie: Het land met meer ministers dan inwoners
Kalkoen is even onverbrekelijk verbonden met Kerstmis als vijgen met Pasen, als eieren met Pasen, als snoep met Pasen, als...
Ik kan geen kalkoen meer zien! Volgend jaar zo geen vogel meer voor deze kat(er)!
Schoondochter had het netjes uitgerekend, zoveel mensen, zoveel wordt gemiddeld gegeten, dus een kalkoen van 3,5Kg. nog de vulling erbij, ruimschoots genoeg voor alleman. Kalkoen besteld, kan je hem ook uitbenen mijnheer de poelier?
"Wat is dat?" vraagt mijn eega als wij het beestje gaan ophalen, "moeten wij daar met 7 mensen plus 2 kinderen van eten?"
Zoonlief, wiens ogen ook groter zijn dan zijn buik, kan dit slechts ten volle beamen. Ze besluiten nog een kalkoen er bij te nemen, een kleintje dan maar, 2Kg. is genoeg.
En je raad het...de grote kalkoen is ongeveer voor 3/4 opgegeten.
De rest hebben we de volgende dag nog van gegeten, en de dag daarna de vulling nog als broodbeleg. 's Avonds bij onze dochter nog de laatste restjes onder de paella gemixt...
Ik zie trouwens toch veel liever een struisvogel dan een kalkoen!
Ik kan geen kalkoen meer zien! Volgend jaar zo geen vogel meer voor deze kat(er)!
Schoondochter had het netjes uitgerekend, zoveel mensen, zoveel wordt gemiddeld gegeten, dus een kalkoen van 3,5Kg. nog de vulling erbij, ruimschoots genoeg voor alleman. Kalkoen besteld, kan je hem ook uitbenen mijnheer de poelier?
"Wat is dat?" vraagt mijn eega als wij het beestje gaan ophalen, "moeten wij daar met 7 mensen plus 2 kinderen van eten?"
Zoonlief, wiens ogen ook groter zijn dan zijn buik, kan dit slechts ten volle beamen. Ze besluiten nog een kalkoen er bij te nemen, een kleintje dan maar, 2Kg. is genoeg.
En je raad het...de grote kalkoen is ongeveer voor 3/4 opgegeten.
De rest hebben we de volgende dag nog van gegeten, en de dag daarna de vulling nog als broodbeleg. 's Avonds bij onze dochter nog de laatste restjes onder de paella gemixt...
Ik zie trouwens toch veel liever een struisvogel dan een kalkoen!
Zo, dat was het dan.
Heb nog een goed leven en we zien mekaar misschien weer in de hel.
Tot zolang dan zal zandmannetje jou wel in slaap lullen !
Heb nog een goed leven en we zien mekaar misschien weer in de hel.
Tot zolang dan zal zandmannetje jou wel in slaap lullen !
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
D'r is dezer dagen al heel wat te doen geweest met die Amerikaanse kip. Waarom dat kalkhoen genoemd wordt ? Zoveel kalk zit er niet in, tenzij de poelier het erin gelaten heeft. Eerstens zag ik nog een S.O.S. Piet voorbijschuiven en even later was ie in beeld, die Huysentruyt. Hoe je kalkoen moest bereiden wist mijn ega al wel, die heeft al meer van die kippetjes gewassen; maar toch telkens is er eens iets nieuws bij. Daarom kijkt ze ook zo graag naar die van sterren-ontnomen keukenpiet.
Verwonderlijk wel dat hij nog niet getoond heeft hoe men Ardèchepauw moet klaarmaken. Da's toch het beest met de meeste pluimen. Nu, hij heeft wat dat betreft zelf al van die veren verloren. Daartegenover zou ik dat Australische reuzebeest van Zandmannetje enkel maar in de billen knijpen. Die struisvogelveren zijn echter alleen nog te bewonderen in de Pigalle of de Moulin Rouge. Die pennen hebben trouwens elders ook al afgedaan, het is nu tegenwoordig al keyboard waarmee gepend wordt. En liefst nog met 102 of meer toetsen. Maar in dat andere programma, waar die kasteelkeuken aan bod komt, ook daar werd laatst een bruin korstje gebakken om iets dat rijkelijk gevuld werd met wat boerenkost. Die hutsepot wordt bij ons niet omzwachteld met een door kippevel ingevroren vliegbeest. Wij verpeuzelen ons niet aan beentjes met Kerst. De vergelijking met dat wichtje uit die kribbe, en de blote gebruinde billetjes met rijkelijk overgoten madeirasaus gaat trouwens niet op. Het was toen gewikkeld in doeken, zoals Mozes in z'n mandje. De braad-en-freetbeesten krijgen enkel touwtjes tussen de bipsen en een feestelijk toqje rond de pootjes. Daarin kan ik mij nog wel verkikkeren... die touwtjes lijken warempel meer op freile strings tussen des vrouw's attributen. Behoorlijk smakelijker voor ouwe snoepers, vind je zelf niet ?
Nee, wij hielden het bij loze vinken. Ook gevuld met allerlei gehakt... en het touwtje ontbrak niet. De mijne zijn alleszins niet gaan vliegen...
TLL
Verwonderlijk wel dat hij nog niet getoond heeft hoe men Ardèchepauw moet klaarmaken. Da's toch het beest met de meeste pluimen. Nu, hij heeft wat dat betreft zelf al van die veren verloren. Daartegenover zou ik dat Australische reuzebeest van Zandmannetje enkel maar in de billen knijpen. Die struisvogelveren zijn echter alleen nog te bewonderen in de Pigalle of de Moulin Rouge. Die pennen hebben trouwens elders ook al afgedaan, het is nu tegenwoordig al keyboard waarmee gepend wordt. En liefst nog met 102 of meer toetsen. Maar in dat andere programma, waar die kasteelkeuken aan bod komt, ook daar werd laatst een bruin korstje gebakken om iets dat rijkelijk gevuld werd met wat boerenkost. Die hutsepot wordt bij ons niet omzwachteld met een door kippevel ingevroren vliegbeest. Wij verpeuzelen ons niet aan beentjes met Kerst. De vergelijking met dat wichtje uit die kribbe, en de blote gebruinde billetjes met rijkelijk overgoten madeirasaus gaat trouwens niet op. Het was toen gewikkeld in doeken, zoals Mozes in z'n mandje. De braad-en-freetbeesten krijgen enkel touwtjes tussen de bipsen en een feestelijk toqje rond de pootjes. Daarin kan ik mij nog wel verkikkeren... die touwtjes lijken warempel meer op freile strings tussen des vrouw's attributen. Behoorlijk smakelijker voor ouwe snoepers, vind je zelf niet ?
Nee, wij hielden het bij loze vinken. Ook gevuld met allerlei gehakt... en het touwtje ontbrak niet. De mijne zijn alleszins niet gaan vliegen...
TLL
-
Gast
Plots moet ik denken aan oude gebruiken tijdens de overgang van oud naar nieuw. Terwijl wij bij de overgang van oud naar nieuw, familie en vrienden kussen en heel veel geluk wensen, eten de Spanjaarden en Portugezen twaalf druiven. Zo zijn ze gedurende het komende jaar verzekerd van twaalf gelukkige maanden. Griekse kinderen gaan op Kerst- en Oudejaarsavond van huis tot huis om de bewoners geluk te wensen en zingen de ‘kalanda’, Kerst- en Nieuwjaarsliedjes. In ruil hiervoor krijgen ze snoep en geld, je kan het dus een beetje vergelijken met Driekoningen. Sloveense jongeren proberen een appel in één keer te schillen, ze werpen de schil over hun schouder naar achter en de letter die dan gevormd wordt, is de eerste letter van de naam van hun toekomstige geliefde. In Polen legt men stro op de vloer en op de tafel als herinnering aan de stal van Bethlehem. Er wordt ‘optalek’, plat brood waarin kerstfiguren gedrukt zijn, gegeten. Dit brood gaat rond en iedereen moet een stukje afbreken. Wie niet thuis is, krijgt een stukje opgestuurd. Vindt maar eens een stukje oudbakken brood in een omslag met de beste wensen op! Tegenwoordig kan je niet veel opsturen met de post of het wordt gescand. Trouwens grote postpakketten moeten keurig verpakt worden in een kartonnen doos en liefst met DHL opgestuurd worden. Indien er nog een priorzegel erboven op geplakt is, kan het zijn dat je wenspakket de volgende dag door je bus geduwd wordt. Natuurlijk als je niet aanwezig bent, kan je netjes je cadeau ophalen in het postkantoor. Terwijl iedereen over je schouders staat mee te gapen in de hoop om een glimp op te vangen wat er zoal in je pakje zit, bibber je bij het openen, het moest maar eens Antrax zijn of een bombrief. Ben je zo weer thuis!
Terug naar het onderwerp nu. Aan de Maaskant is het de gewoonte om op Nieuwjaarsdag, na de Hoogmis van 10.00 uur vlug de straat op te vliegen om langs de huizen te gaan aanbellen. Een grote groep van kinderen, raast tegen een hoog tempo door de straten om aan ieder huis hun liedje te zingen. Menig persoon die open doet, hebben hun doosje gevuld met kleingeld of snoepgoed. De frankjes die zijn uit den bozen, eurokes moeten ze nu gooien. Vroeger was men al blij als er al een vijffrank stukje tussen zat, de rest bestond uit halve en ganse frankjes. Als er zo een blinkend stuk midden in de groep terecht kwam, tot groot jolijt van de kinderen, sprongen ze er als wolven bovenop. Natuurlijk hadden de grootste jongens dadelijk hun spaarpot hier aangevuld, de kleinsten zoals ik, die konden tevreden zijn met de achtergebleven karamellen. De mensen die niet opendeden of niks gooiden omdat ze te gierig waren in onze ogen, kregen een rijmpje voorgezongen van ons. Giere, giere, prattele schijt. Die bedachten zich wel drie keren vooraleer ze nog hun beurs toeknepen, bijgevolg het jaar daarna waren zij de eersten van de partij om ‘kleingeld’ te gooien.
Zouden de mensen nu nog iets op de straat gooien buiten hun afval? Als men nu dat oude gebruik in ‘ere’ wil houden, zullen ze toch met eurokes over de brug moeten komen en karamellen, dat is te zoet, die laten ze liggen, het moet al een pralineke zijn met standing maar een Mon Cherieke, dat zou ik ook appreciëren vandaag.
Terug naar het onderwerp nu. Aan de Maaskant is het de gewoonte om op Nieuwjaarsdag, na de Hoogmis van 10.00 uur vlug de straat op te vliegen om langs de huizen te gaan aanbellen. Een grote groep van kinderen, raast tegen een hoog tempo door de straten om aan ieder huis hun liedje te zingen. Menig persoon die open doet, hebben hun doosje gevuld met kleingeld of snoepgoed. De frankjes die zijn uit den bozen, eurokes moeten ze nu gooien. Vroeger was men al blij als er al een vijffrank stukje tussen zat, de rest bestond uit halve en ganse frankjes. Als er zo een blinkend stuk midden in de groep terecht kwam, tot groot jolijt van de kinderen, sprongen ze er als wolven bovenop. Natuurlijk hadden de grootste jongens dadelijk hun spaarpot hier aangevuld, de kleinsten zoals ik, die konden tevreden zijn met de achtergebleven karamellen. De mensen die niet opendeden of niks gooiden omdat ze te gierig waren in onze ogen, kregen een rijmpje voorgezongen van ons. Giere, giere, prattele schijt. Die bedachten zich wel drie keren vooraleer ze nog hun beurs toeknepen, bijgevolg het jaar daarna waren zij de eersten van de partij om ‘kleingeld’ te gooien.
Zouden de mensen nu nog iets op de straat gooien buiten hun afval? Als men nu dat oude gebruik in ‘ere’ wil houden, zullen ze toch met eurokes over de brug moeten komen en karamellen, dat is te zoet, die laten ze liggen, het moet al een pralineke zijn met standing maar een Mon Cherieke, dat zou ik ook appreciëren vandaag.
-
Tillie - Lid geworden op: 28 jul 2004, 23:20
- Locatie: Kempen
Nieuwjaarkezoete zingen Dat deden wij vroeger op "den buiten". Waren wij toen met weinig tevreden? Of is ons geld nog zo weinig waard?
Ik herinner mij een winter. De ijspegels waren meer dan vingerdik en hingen aan de daken van de varkensschuren. Natuurlijk moest daar één van afgebroken worden. Opletten voor je tong! Als je niet oppaste vroor die er aan vast. Bij de boeren kreeg je het meest. Natuurlijk moest je zeggen wie je was. Ha ja, die van de Joâne, die kenden ze wel, hier, allemaal een frankske en nog wat pepernoten toe. Eén hele frank ineens krijgen! Dan blonken onze oogskes.
Na de middag kwamen we met rode kaakskes thuis. Wat eten en de buit inspecteren. Gaan we na de middag nog naar het dorp? Dat waren dan alleen de winkels die werden aangedaan. Nou ja, winkels. De bakker, de vaste beenhouwer nog het snoepwinkeltje en dat was het al bijna. Of nog die electriciteitswinkel waar je wist dat moeder wel eens kocht. Van dat geld werd al eens stiekem een pakje sigaretten gekocht. Dat was toen nog iets van 3,75 frank. Die 25 centiemen met dat gat in, die bestonden toen nog.
S Avonds gingen de groteren met de rommelpot rond. Een varkensblaas die was bijgehouden bij de slacht. Dat mocht toen nog thuis, dat slachten. Die gedroogde blaas werd over een kom getrokken. Dat was niet eender wat je daar voor gebruikte. Die moest een goed geluid geven. In het midden een rieten stokje. Daar moest je dan over wrijven. Het beste geluid kreeg je als je vooraf eens goed in je hand speekte. En daarbij zong de rest.
Bleef het huis al eens donker en kreeg je niets, dan ging het van:
Hoog huis, laag huis,
er zit een gierige pin in huis.
Ja, ach, die volksgebruiken.
Ik herinner mij een winter. De ijspegels waren meer dan vingerdik en hingen aan de daken van de varkensschuren. Natuurlijk moest daar één van afgebroken worden. Opletten voor je tong! Als je niet oppaste vroor die er aan vast. Bij de boeren kreeg je het meest. Natuurlijk moest je zeggen wie je was. Ha ja, die van de Joâne, die kenden ze wel, hier, allemaal een frankske en nog wat pepernoten toe. Eén hele frank ineens krijgen! Dan blonken onze oogskes.
Na de middag kwamen we met rode kaakskes thuis. Wat eten en de buit inspecteren. Gaan we na de middag nog naar het dorp? Dat waren dan alleen de winkels die werden aangedaan. Nou ja, winkels. De bakker, de vaste beenhouwer nog het snoepwinkeltje en dat was het al bijna. Of nog die electriciteitswinkel waar je wist dat moeder wel eens kocht. Van dat geld werd al eens stiekem een pakje sigaretten gekocht. Dat was toen nog iets van 3,75 frank. Die 25 centiemen met dat gat in, die bestonden toen nog.
S Avonds gingen de groteren met de rommelpot rond. Een varkensblaas die was bijgehouden bij de slacht. Dat mocht toen nog thuis, dat slachten. Die gedroogde blaas werd over een kom getrokken. Dat was niet eender wat je daar voor gebruikte. Die moest een goed geluid geven. In het midden een rieten stokje. Daar moest je dan over wrijven. Het beste geluid kreeg je als je vooraf eens goed in je hand speekte. En daarbij zong de rest.
Bleef het huis al eens donker en kreeg je niets, dan ging het van:
Hoog huis, laag huis,
er zit een gierige pin in huis.
Ja, ach, die volksgebruiken.
Zonder vrouwen gaat het niet, dat heeft zelfs God moeten toegeven.
Duse
Duse
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Waar ze vandaan komt, die Tillie, Joost mag het weten. Zo'n Kempische vlaskop of rooie rakker met haar gatenkwartjes komt, wetende dat wij dat gebruik niet kenden, niet uit onze buurt... de rommelpot. Van varkensblazen en ossestaarten kenden wij wel een en ander, maar die overtrokken kalebas werd bij ons niet benut. Nochthans ben ik ook een échte, en dan nog wel van het enigste eiland in de Kempen. Het taaleiland... daar waar nu nog pjè'jes mi stjè'jes rondlopen; je kent dat willicht... die stoere brabanders met hun knot boven hun spleet; het beetje overschot staart in een dot gedraaid met strohalmen ertussen, de voorloper van de huidige pamper. Met de wind vanachter werd die dot af en toe wel eens besproeid door een winderige merrie. Dat soort Kempen, waar de turf en derrie nog naast de leuvense stoof lag te drogen. Dat soort Kempen welk nu zo druk bezocht wordt door naar nostalgie zoekende Hollanders. Onze Nederlandse noorderburen kénnen ons al, maar die Hollanders van over de Moerdijk, die lopen hier de frietkoten af, de autentieke klets- en kinderkoppen zijn dan wel deels vervangen door asfalt en beton, maar zij breken hier nog liever een as dan thuis te verzinken in hunne veel te platte asfalt. Spijtig dat onze boeren niet meer op straat komen met hun houten mest- of kipkar; zo van die grote houten wielen met ijzeren banden... want dan konden zij wellicht hun hartje ophalen. Hier en daar in een stalling vind je die nog, maar de rechthoekige strontkar zal al wel in de open haard verdwenen zijn. Nergens ben ik dat eigenbaksel nog tegengekomen. Maar toen kon het nog... "er is een gat in m'n emmer... , hoe moet ik die repareren ?" Natuurlijk, ook met dat kwartje van Tillie, en nog een kwartje en een stuk fietsband. Vindingrijk die Kempenaars... Maar die tijd is vervlogen en ons rest nu alleen nog de nostalgische gedachte... 
TLL
TLL