Verhalen waar gebeurd of gefantaseerd.
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Lieve Bomi,
Met je "Lentedag" te lezen, heb ik begrepen wat zo bijzonder is
in je manier van schrijven : je mengt met harmonie en brio,
werkelijkheid en dromen om een verhaaltje te creëren dat de
lezer meevoert als een veertje in de wind......
Lieve groetjes in vrede en vriendschap en een prettig weekend
van Alter en Rankje xxx
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
.
.
Gustilpe en Bosrankje,
welgemeende lieve hartelijke woorden doen altijd plezier, verwarmen het hart. Je kent het gezegde 'elk vogeltje zingt . . . ' 't zal dat wel zijn zeker?
..... .....
Appeltjes van oranje.
Zondagse groeten en wensen voor een fijne dag.
Bomi
.
Gustilpe en Bosrankje,
welgemeende lieve hartelijke woorden doen altijd plezier, verwarmen het hart. Je kent het gezegde 'elk vogeltje zingt . . . ' 't zal dat wel zijn zeker?
..... .....
Appeltjes van oranje.
Zondagse groeten en wensen voor een fijne dag.
Bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
groet bo-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
.
.
Wie herinnert zich niet meer ‘ de Waarzegster ‘ op de kermis? De buitenkant van de wagen alleen al was fascinerend, zonder dat je nog maar iets gezien had van wat er binnen gebeurde. Een kleine woonwagen, een beetje gammel, stond een beetje zielig tussen zijn grotere broers. Het zien op zich maakte je nieuwsgierig. Drie trapjes op aan de voorkant brachten je door een dubbele deur naar een andere wereld.
Geheimzinnig, vol mysterie. Aan de beide zijkanten waren twee kleine raampjes, met zwaar donkerrood fluweel afgesloten. Ernaast en er tussen drie lampjes die altijd brandden dag en nacht! Onder de raampjes in felgekleurde letters de naam van de helderziende dame, dat kon van alles zijn.
Kinderen van onze generatie durfden er zelfs niet aan te denken om maar één voet op dat trapje te zetten. Het maakte het fantaseren zoveel spannender! Je zag het zo gebeuren, één van de twee halve deuren zwaaiden open, groot ging je naar binnen. Een piepklein voorkamertje was alles wat je zag, één tafel met erop een grote glazen bol, aan de zijkant stond een staander waarop een vogel zat. Het was een papegaai die rond de nek een kunstig riempje droeg met koperen belletjes, die bij elke beweging vrolijk tinkelden. Het beest keek een beetje verveeld op telkens er beweging was in de kleine ruimte. Het enige geluid dat het produceerde was een hees gekras, praten was er niet bij. Een paar stoelen vormden de rest van het meubilair . Van hetzelfde soort fluweel als de gordijnen was er een afsluiting naar het achtergedeelte, vol met opgestikte gouden sterren. Twee gedraaide gouden koorden met onderaan twee kwasten gaven het midden aan. Bovenaan hing een petroleumlamp die een warme gloed verspreidde en al het nepgoud en de kitsch een beetje glans gaf.
Stil stond je alles te bekijken een beetje in de war tot er tussen de gordijnen een zwaar gesluierde dame, in een lang blauw gewaad, als uit het niets te voorschijn kwam. Haar sluier, ietsje lichter getint dan haar jurk, was eveneens met sterren bezaaid. Rond haar voorhoofd droeg ze een blauwe band met in ’t midden één grote gele blinkende steen met gouden rand. Indrukwekkend! Met open mond stond je het wezen aan te staren, zwaar geringde vingers wezen je naar een stoel waar je verbluft in neerplofte. Ze nam een stapel, met tekeningen bedrukte kaarten, in de hand en vroeg je naar je naar je geboorte datum. Gefascineerd gaf je die, nauwelijks verstaanbaar, met een hese beklemde stem. Zonder je een blik waardig te gunnen begon de dame aan haar ritueel, gesloten ogen en handen die vlot de kaarten legden en verschoven, telkens in zichzelf allerlei zinnen mompelend waar je niets van begreep! Daarna was de glazen bol aan de beurt ze streelde met beide handen de bol en diep voorover gebogen zat ze er al prevelend naar te staren. Naar de vogel gekeerd riep ze allerlei wartaal net of ze verwachtte van hem een bevestiging te krijgen. Ze snakte naar adem klemde de handen over de borst en keek je doordringend aan. Rillingen liepen je over de rug. Je verwachtte het ergste!
Iemand geeft je een por tegen je schouder wat je doet ontwaken uit je dagdromen. Je beseft nu pas dat je tussen de kijklustige menigte staat, die je zachtjes vooruit drumt. Een diepe zucht is het enige wat je kunt uitbrengen!
Vroeger ging dat zo, de waarzegster was er nog in levende lijve.
Tegenwoordig is het een aangeklede pop in een glazen kast. Je steekt er een munt in en krijgt netjes uit een gleuf een voorgedrukt briefje, waar alles op staat wat je weten moet.
Het ene pure nostalgie, het laatste aangepast aan de tijd, beide pure volksverlakkerij!
Bomi,
17-03-04
. . . . . . . . . .
.
Wie herinnert zich niet meer ‘ de Waarzegster ‘ op de kermis? De buitenkant van de wagen alleen al was fascinerend, zonder dat je nog maar iets gezien had van wat er binnen gebeurde. Een kleine woonwagen, een beetje gammel, stond een beetje zielig tussen zijn grotere broers. Het zien op zich maakte je nieuwsgierig. Drie trapjes op aan de voorkant brachten je door een dubbele deur naar een andere wereld.
Geheimzinnig, vol mysterie. Aan de beide zijkanten waren twee kleine raampjes, met zwaar donkerrood fluweel afgesloten. Ernaast en er tussen drie lampjes die altijd brandden dag en nacht! Onder de raampjes in felgekleurde letters de naam van de helderziende dame, dat kon van alles zijn.
Kinderen van onze generatie durfden er zelfs niet aan te denken om maar één voet op dat trapje te zetten. Het maakte het fantaseren zoveel spannender! Je zag het zo gebeuren, één van de twee halve deuren zwaaiden open, groot ging je naar binnen. Een piepklein voorkamertje was alles wat je zag, één tafel met erop een grote glazen bol, aan de zijkant stond een staander waarop een vogel zat. Het was een papegaai die rond de nek een kunstig riempje droeg met koperen belletjes, die bij elke beweging vrolijk tinkelden. Het beest keek een beetje verveeld op telkens er beweging was in de kleine ruimte. Het enige geluid dat het produceerde was een hees gekras, praten was er niet bij. Een paar stoelen vormden de rest van het meubilair . Van hetzelfde soort fluweel als de gordijnen was er een afsluiting naar het achtergedeelte, vol met opgestikte gouden sterren. Twee gedraaide gouden koorden met onderaan twee kwasten gaven het midden aan. Bovenaan hing een petroleumlamp die een warme gloed verspreidde en al het nepgoud en de kitsch een beetje glans gaf.
Stil stond je alles te bekijken een beetje in de war tot er tussen de gordijnen een zwaar gesluierde dame, in een lang blauw gewaad, als uit het niets te voorschijn kwam. Haar sluier, ietsje lichter getint dan haar jurk, was eveneens met sterren bezaaid. Rond haar voorhoofd droeg ze een blauwe band met in ’t midden één grote gele blinkende steen met gouden rand. Indrukwekkend! Met open mond stond je het wezen aan te staren, zwaar geringde vingers wezen je naar een stoel waar je verbluft in neerplofte. Ze nam een stapel, met tekeningen bedrukte kaarten, in de hand en vroeg je naar je naar je geboorte datum. Gefascineerd gaf je die, nauwelijks verstaanbaar, met een hese beklemde stem. Zonder je een blik waardig te gunnen begon de dame aan haar ritueel, gesloten ogen en handen die vlot de kaarten legden en verschoven, telkens in zichzelf allerlei zinnen mompelend waar je niets van begreep! Daarna was de glazen bol aan de beurt ze streelde met beide handen de bol en diep voorover gebogen zat ze er al prevelend naar te staren. Naar de vogel gekeerd riep ze allerlei wartaal net of ze verwachtte van hem een bevestiging te krijgen. Ze snakte naar adem klemde de handen over de borst en keek je doordringend aan. Rillingen liepen je over de rug. Je verwachtte het ergste!
Iemand geeft je een por tegen je schouder wat je doet ontwaken uit je dagdromen. Je beseft nu pas dat je tussen de kijklustige menigte staat, die je zachtjes vooruit drumt. Een diepe zucht is het enige wat je kunt uitbrengen!
Vroeger ging dat zo, de waarzegster was er nog in levende lijve.
Tegenwoordig is het een aangeklede pop in een glazen kast. Je steekt er een munt in en krijgt netjes uit een gleuf een voorgedrukt briefje, waar alles op staat wat je weten moet.
Het ene pure nostalgie, het laatste aangepast aan de tijd, beide pure volksverlakkerij!
Bomi,
17-03-04
. . . . . . . . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Robol - Lid geworden op: 25 dec 2004, 14:48
- Locatie: Beringen
En ze vertelde de waarheid...niets dan de waarheid.
Ikzelf heb ze nooit gezien, madam Blanche of hoe ze ook mag heten.
De pop in het lunapark ken ik wel.
Bij ons stonden niet zoveel attracties als het kermis was.
Leuk verhaaltje in ieder geval.
mvg
Robbe
Ikzelf heb ze nooit gezien, madam Blanche of hoe ze ook mag heten.
De pop in het lunapark ken ik wel.
Bij ons stonden niet zoveel attracties als het kermis was.
Leuk verhaaltje in ieder geval.
mvg
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
And you'll never walk alone...
-
_Nele_ - Lid geworden op: 06 feb 2007, 19:20
Lieve Bomi,
voor je vader
VADERDAG
DE MAN DIE ALLES KAN
Dat is mijn vader
hang eens een kader
aan de muur,het slot
van het hek is stuk
je vangt niet bot
met zo'n pa heb je geluk
hij maakt alles in een oogwenk
en als ik iets schenk
kijkt hij verwonderd
ik word bedonderd
waaraan heb ik dat verdiend?,
Hij is mijn beste vriend!
Nele
voor je vader
VADERDAG
DE MAN DIE ALLES KAN
Dat is mijn vader
hang eens een kader
aan de muur,het slot
van het hek is stuk
je vangt niet bot
met zo'n pa heb je geluk
hij maakt alles in een oogwenk
en als ik iets schenk
kijkt hij verwonderd
ik word bedonderd
waaraan heb ik dat verdiend?,
Hij is mijn beste vriend!
Nele
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
.
Het fotoalbum.
In gedachten kilometers ver weg, haar handen los op het open geslagen foto boek. Haar blik doelloos, niets ziend, dwalend in een wereld van lang geleden. Het was dié foto waardoor ze zo ontdaan was. Op haar ernstige gelaat stond nog altijd de afkeer te lezen. Met één hand trachtte ze een verloren haarlok weer naar achter te strijken. Nog altijd kon ze niet begrijpen wat er toen die dag was gebeurd.
De foto toonde een sterke man met bril lichtjes kalend, hij had een glimlach om de mond, precies of hij lachte naar haar. Wat had ze van hem gehouden. In gedachten, over de grens van leven en dood heen, nog altijd. Haar vader een grote fiere man, de rug kaarsrecht, ook nog op héél hoge leeftijd. Goed bij de tijd, goed gehumeurd, kortom hij genoot van het leven. Hij woonde zijn twee laatste jaren in een rusthuis waar het hem uitstekend beviel. Rugklachten waren de reden dat hij naar het ziekenhuis moest voor ’n routine onderzoek.
Na tal van testen kwam de dokter vertellen dat een kleine ingreep nodig was. ” Mijnheer leed aan de prostaat.” Dat éne korte zinnetje zou het begin worden van ‘ het einde ‘. Beiden waren ze van slag, ze probeerden elkaar te steunen, te vertellen dat onrust nergens voor nodig was. Toch hing er een zekere spanning in de lucht!
De ingreep zou plaats vinden de volgende dag tegen de middag, ze wou haar vader toch nog even zien voor de ingreep, misschien wat moed inspreken. Al bij het binnenkomen op de kamer zag ze dat er iets fout was, twee dokters met ’n paar verpleegsters waren bezig de man in bed te behandelen. Hij keek met een verwilderde blik om zich heen, kende niemand, werd dan weggevoerd. Wezenloos stond ze voor zich uit te staren als verlamd, de angst kneep haar de keel dicht.
Later op de dag kreeg ze nieuws, herseninfarct. ’n Verdict, dat hard aankwam. Haar vader, kerngezond behalve zijn rugklachten, lag nu daar, een schaduw van die vroegere fiere man. Drie weken heeft hij zo gelegen, kende niemand meer, de achteruitgang was spectaculair.
Aan de details van het hele gebeuren wil ze niet terug denken, te afgrijselijk! Ze streelt zachtjes met haar hand over de foto en zucht. Vandaag 25 Augustus zou hij verjaard zijn. Hij zou dan 98 jaar geworden zijn, het had gekund er zijn zovéél honderdjarigen in ons land.
Uit de keuken komt de geur van koffie, haar man weet dat ze het vandaag een beetje moeilijk heeft, heeft daarom koffie gezet. Het album wordt dichtgeklapt, ze legt het weer op de plank, probeert zich weer onder controle te krijgen. Ze stapt de keuken in, bekijkt haar man, hun ogen vinden elkaar. Zonder woorden weten ze beiden wat de ander denkt, ze schenkt de koffie uit, zet er nog een schaaltje met koekjes bij, ze weet dat ze veilig is nu.
Samen met haar grote lief en steun koffie drinken, maakt de dag weer tot een gewone, doordeweekse dag.
Bomi
( 2003 )
. . . . . . . . . .
Het fotoalbum.
In gedachten kilometers ver weg, haar handen los op het open geslagen foto boek. Haar blik doelloos, niets ziend, dwalend in een wereld van lang geleden. Het was dié foto waardoor ze zo ontdaan was. Op haar ernstige gelaat stond nog altijd de afkeer te lezen. Met één hand trachtte ze een verloren haarlok weer naar achter te strijken. Nog altijd kon ze niet begrijpen wat er toen die dag was gebeurd.
De foto toonde een sterke man met bril lichtjes kalend, hij had een glimlach om de mond, precies of hij lachte naar haar. Wat had ze van hem gehouden. In gedachten, over de grens van leven en dood heen, nog altijd. Haar vader een grote fiere man, de rug kaarsrecht, ook nog op héél hoge leeftijd. Goed bij de tijd, goed gehumeurd, kortom hij genoot van het leven. Hij woonde zijn twee laatste jaren in een rusthuis waar het hem uitstekend beviel. Rugklachten waren de reden dat hij naar het ziekenhuis moest voor ’n routine onderzoek.
Na tal van testen kwam de dokter vertellen dat een kleine ingreep nodig was. ” Mijnheer leed aan de prostaat.” Dat éne korte zinnetje zou het begin worden van ‘ het einde ‘. Beiden waren ze van slag, ze probeerden elkaar te steunen, te vertellen dat onrust nergens voor nodig was. Toch hing er een zekere spanning in de lucht!
De ingreep zou plaats vinden de volgende dag tegen de middag, ze wou haar vader toch nog even zien voor de ingreep, misschien wat moed inspreken. Al bij het binnenkomen op de kamer zag ze dat er iets fout was, twee dokters met ’n paar verpleegsters waren bezig de man in bed te behandelen. Hij keek met een verwilderde blik om zich heen, kende niemand, werd dan weggevoerd. Wezenloos stond ze voor zich uit te staren als verlamd, de angst kneep haar de keel dicht.
Later op de dag kreeg ze nieuws, herseninfarct. ’n Verdict, dat hard aankwam. Haar vader, kerngezond behalve zijn rugklachten, lag nu daar, een schaduw van die vroegere fiere man. Drie weken heeft hij zo gelegen, kende niemand meer, de achteruitgang was spectaculair.
Aan de details van het hele gebeuren wil ze niet terug denken, te afgrijselijk! Ze streelt zachtjes met haar hand over de foto en zucht. Vandaag 25 Augustus zou hij verjaard zijn. Hij zou dan 98 jaar geworden zijn, het had gekund er zijn zovéél honderdjarigen in ons land.
Uit de keuken komt de geur van koffie, haar man weet dat ze het vandaag een beetje moeilijk heeft, heeft daarom koffie gezet. Het album wordt dichtgeklapt, ze legt het weer op de plank, probeert zich weer onder controle te krijgen. Ze stapt de keuken in, bekijkt haar man, hun ogen vinden elkaar. Zonder woorden weten ze beiden wat de ander denkt, ze schenkt de koffie uit, zet er nog een schaaltje met koekjes bij, ze weet dat ze veilig is nu.
Samen met haar grote lief en steun koffie drinken, maakt de dag weer tot een gewone, doordeweekse dag.
Bomi
( 2003 )
. . . . . . . . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Lieve Bomi,
Met heel veel emotie heb ik "Het fotoalbum" gelezen.
Jouw tekst maakte zoveel wakker in mij. En zeker
nu, na Vaderdag !
Bedankt en lieve groetjes van Alterego en Bosrankje
Met heel veel emotie heb ik "Het fotoalbum" gelezen.
Jouw tekst maakte zoveel wakker in mij. En zeker
nu, na Vaderdag !
Bedankt en lieve groetjes van Alterego en Bosrankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
.
.
Een kleine samenvatting van een gemoedelijk gesprek deze middag aan tafel, samen met mijn drietal. Eerst ging het gesprek over punten die ze dachten behaald te hebben op de, aan de gang zijnde examens. De oudste van 23 zei opschepperig dat hij zeker een 16 had op het voorbije examen van gisteren, waarop zijn broer 20 en nichtje 19 beide een luidruchtig protest lieten horen. Het nichtje, mijn kleindochter, hield haar reactie toch nog altijd vrij beschaafd. Haar neef ‘ broer van ‘ en 20 jarige begon zijn broer uit te lachen en te schelden voor dikke nek, blaas, ellendeling, en dikke l …l zelf in te vullen.
Van het ene kwam het andere tot ze aan ’t onderwerp homo’s kwamen. In HBvL van vandaag stond een foto met twee vrouwen en één man alle drie ‘omgebouwd ‘ van het ene geslacht naar ’t andere. Waarop ik de opmerking maakte dat die ene man/vrouw nog kinderen had ook. Onze 20 jarige reageerde daarop ‘ moest mijn vader zo iets doen dan kon hij zijn tanden inslikken ‘ als je begrijpt wat hij bedoelde. Consternatie bij hen, bij mij een stukje macaroni dat in ’t verkeerde keelgat schoot.
Toen de kalmte ietwat was teruggekeerd vroeg ik aan de oudste die al 4 jaar studeren achter de rug heeft ( rechten ) Wat gebeurt er nu met de persoonlijkheid van zo iemand, gerechtelijk gezien dan, wordt dan in het register van de burgerlijke stand ook de identiteit veranderd ?
Waarop de 20 jarige ( ook rechten 2de jr. ) oh bomi dat weet ik je volgende week te vertellen want maandag heb ik daar examen over.
Na hun vertrek ben ik gaan rusten lag zalig te dommelen toen er een smsje kwam met de volgende tekst. “ Het is inderdaad zo dat de akte van de burgerlijke stand kan gewijzigd worden voor transseksuelen. Mits verklaring van chirurg en psychiater en enkele bijkomende voorwaarden. “ Voilà dat zijn de gesprekken met de jeugd van nu.
Beleefd heb ik een smsje terug gestuurd met de boodschap dat ik me nu gerust voelde, zeg nooit ‘ nooit ‘ he! Morgen krijg ik dat tijdens de ‘ opendeurdag ‘ zeker en vast op mijn boterham.
Mvg.
Bomi
. . . . . . .
.
Een kleine samenvatting van een gemoedelijk gesprek deze middag aan tafel, samen met mijn drietal. Eerst ging het gesprek over punten die ze dachten behaald te hebben op de, aan de gang zijnde examens. De oudste van 23 zei opschepperig dat hij zeker een 16 had op het voorbije examen van gisteren, waarop zijn broer 20 en nichtje 19 beide een luidruchtig protest lieten horen. Het nichtje, mijn kleindochter, hield haar reactie toch nog altijd vrij beschaafd. Haar neef ‘ broer van ‘ en 20 jarige begon zijn broer uit te lachen en te schelden voor dikke nek, blaas, ellendeling, en dikke l …l zelf in te vullen.
Van het ene kwam het andere tot ze aan ’t onderwerp homo’s kwamen. In HBvL van vandaag stond een foto met twee vrouwen en één man alle drie ‘omgebouwd ‘ van het ene geslacht naar ’t andere. Waarop ik de opmerking maakte dat die ene man/vrouw nog kinderen had ook. Onze 20 jarige reageerde daarop ‘ moest mijn vader zo iets doen dan kon hij zijn tanden inslikken ‘ als je begrijpt wat hij bedoelde. Consternatie bij hen, bij mij een stukje macaroni dat in ’t verkeerde keelgat schoot.
Toen de kalmte ietwat was teruggekeerd vroeg ik aan de oudste die al 4 jaar studeren achter de rug heeft ( rechten ) Wat gebeurt er nu met de persoonlijkheid van zo iemand, gerechtelijk gezien dan, wordt dan in het register van de burgerlijke stand ook de identiteit veranderd ?
Waarop de 20 jarige ( ook rechten 2de jr. ) oh bomi dat weet ik je volgende week te vertellen want maandag heb ik daar examen over.
Na hun vertrek ben ik gaan rusten lag zalig te dommelen toen er een smsje kwam met de volgende tekst. “ Het is inderdaad zo dat de akte van de burgerlijke stand kan gewijzigd worden voor transseksuelen. Mits verklaring van chirurg en psychiater en enkele bijkomende voorwaarden. “ Voilà dat zijn de gesprekken met de jeugd van nu.
Beleefd heb ik een smsje terug gestuurd met de boodschap dat ik me nu gerust voelde, zeg nooit ‘ nooit ‘ he! Morgen krijg ik dat tijdens de ‘ opendeurdag ‘ zeker en vast op mijn boterham.
Mvg.
Bomi
. . . . . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
....
De wet van de sterkste!
Een tijdje geleden hield het Provincie bestuur een actie. Er werden voederhokjes verkocht ten voordele van “ Een Hart voor Limburg “ Je kon ze bestellen via storting, wat doet een goede Limburger dan? Juist ééntje bestellen. Vanaf 19 december konden ze afgehaald worden bij Het Belang van Limburg. Er stond trouwens een grote foto in de krant waar Mevrouw Baert de directrice van de krant, nu barones Baert, breed glimlachend met zo een vogelhuisje in de hand stond.
Reden te meer voor ons om ook zo een ding te kopen, geef toe het staat toch chic te kunnen zeggen tegen je kennissen, zo langs je neus weg, ja mevrouw de barones heeft er ook zo eentje.
Het duurde dan nog een week eer mijn man een juiste paal gevonden had waar hij het huisje zou opplaatsen. Een halve dag om de paal te schilderen en dan nog het ergst van alles “ Waar gaan we dat ding zetten? “ Manlief vond dat ik dat moest beslissen en vrouwen dat weet iedereen veranderen nogal eens van gedacht. Na veel getrek en gekibbel stond het ding op zijn uitverkoren plekje te pronken.
Volgende morgen aan de ontbijttafel, wij met z’n twee, wachten op de vogeltjes. Niks, nul, helemaal niets.” Maar ja “ wij elkaar aan ’t troosten “ ze moeten het ook nog vinden, gewoon worden Op de plaats waar we altijd eten strooiden bleef het overbevolkt aan de voederpaal noppes.
De volgende dag heeft mijn man onder het huisje een mezenbol gehangen en ja na een paar uren hadden we prijs. Eerst een roodborstje dat wel aan die bol wou geraken maar naar het huisje niet omzag. Een paar uur later een koppeltje mezen voorzichtig een paar rondjes maken
Op hoogte even blijven fladderen en ze hadden de smaak te pakken. Het roodborstje kwam weer terug en vond het stokje waar ze kunnen op zitten, maar ging dan aan de achterzijde zitten, voor ons pech want dat kan je van aan je keukentafel niet zien.
Vanmorgen was het oorlog aan het voederhuis, op de grond zaten een paar grote eksters die de zaadjes oppikten die de kleintjes lieten vallen, een stel merels durfde ook niet te dicht komen en een klad mussen vlogen overal heen en weer, van de omheining naar het dak van de garage en in de bomen. De eksters verdwenen voor hen was er niets meer te rapen, de merels hielden zich veilig op de grond en het kleine grut, de mezen roodborstjes en mussen konden weer fatsoenlijk aan hun voederhuis.
Wie zei ook weer “ De wet van de sterkste? “
Nergens merk je dat beter dan in de natuur!
Bomi
2006
. . .
De wet van de sterkste!
Een tijdje geleden hield het Provincie bestuur een actie. Er werden voederhokjes verkocht ten voordele van “ Een Hart voor Limburg “ Je kon ze bestellen via storting, wat doet een goede Limburger dan? Juist ééntje bestellen. Vanaf 19 december konden ze afgehaald worden bij Het Belang van Limburg. Er stond trouwens een grote foto in de krant waar Mevrouw Baert de directrice van de krant, nu barones Baert, breed glimlachend met zo een vogelhuisje in de hand stond.
Reden te meer voor ons om ook zo een ding te kopen, geef toe het staat toch chic te kunnen zeggen tegen je kennissen, zo langs je neus weg, ja mevrouw de barones heeft er ook zo eentje.
Het duurde dan nog een week eer mijn man een juiste paal gevonden had waar hij het huisje zou opplaatsen. Een halve dag om de paal te schilderen en dan nog het ergst van alles “ Waar gaan we dat ding zetten? “ Manlief vond dat ik dat moest beslissen en vrouwen dat weet iedereen veranderen nogal eens van gedacht. Na veel getrek en gekibbel stond het ding op zijn uitverkoren plekje te pronken.
Volgende morgen aan de ontbijttafel, wij met z’n twee, wachten op de vogeltjes. Niks, nul, helemaal niets.” Maar ja “ wij elkaar aan ’t troosten “ ze moeten het ook nog vinden, gewoon worden Op de plaats waar we altijd eten strooiden bleef het overbevolkt aan de voederpaal noppes.
De volgende dag heeft mijn man onder het huisje een mezenbol gehangen en ja na een paar uren hadden we prijs. Eerst een roodborstje dat wel aan die bol wou geraken maar naar het huisje niet omzag. Een paar uur later een koppeltje mezen voorzichtig een paar rondjes maken
Op hoogte even blijven fladderen en ze hadden de smaak te pakken. Het roodborstje kwam weer terug en vond het stokje waar ze kunnen op zitten, maar ging dan aan de achterzijde zitten, voor ons pech want dat kan je van aan je keukentafel niet zien.
Vanmorgen was het oorlog aan het voederhuis, op de grond zaten een paar grote eksters die de zaadjes oppikten die de kleintjes lieten vallen, een stel merels durfde ook niet te dicht komen en een klad mussen vlogen overal heen en weer, van de omheining naar het dak van de garage en in de bomen. De eksters verdwenen voor hen was er niets meer te rapen, de merels hielden zich veilig op de grond en het kleine grut, de mezen roodborstjes en mussen konden weer fatsoenlijk aan hun voederhuis.
Wie zei ook weer “ De wet van de sterkste? “
Nergens merk je dat beter dan in de natuur!
Bomi
2006
. . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!