Verhalen waar gebeurd of gefantaseerd.
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
----------
Beloeil.
Onlangs las ik het verhaal van Silver Wolf over het kleine jongetje op vakantie aan zee. Dat bracht bij mij de herinnering boven over een bijna exact dezelfde vakantie. Met dit verschil dat het niet via de mutualiteit gebeurde maar via het werk van mijn vader. Verder was zijn rol het kleine jongetje, de mijne het kleine meisje.
Het was oorlog, de zaak waar mijn vader werkte was vrij sociaal aangelegd, de kinderen van hun personeel, tussen een bepaalde leeftijd, mochten naar de Ardennen. Ook ik was één van de kleinsten, ook mijn 4 jaar oudere broer was mee. Om van Hasselt tot Brussel te geraken met de trein was toen al een avontuur. We spreken over het begin van de Grote Oorlog. Overal chaos niets liep of gebeurde nog normaal. Op de perrons liepen naast het stationspersoneel overal de Duitsers, gewapend, grijs en schreeuwend. ‘ Snel, snel ‘ was hun motto maar dan in het Duits. De personeelchef en nog een paar dames die de groep kinderen begeleidden ( een 40-tal ) moesten de papieren tonen, die werden nauwkeurig nagekeken en gestempeld. De angst was duidelijk leesbaar in de ogen van zowel de kinderen als de volwassenen. In Brussel met die ganse troep overstappen richting Ardennen, bagage inbegrepen, was al een huzarenstuk.
De exact gevolgde weg weet ik niet meer, we kwamen op de plaats van bestemming en verschiet niet, het kasteel van Beloeil zou voor een maand onze thuis worden. De ‘ Prince de Ligne ‘ stond een vleugel van zijn kasteel af ‘ pour les pauvres petites Flamands ‘. Als de prins op de binnenplaats voorbij kwam met witgrijzend haar stonden we aan de grond genageld. Maatpak, uitgestreken gezicht, de welwillendheid droop eraf, allure tot en met. Het was ook bij ons, jongens en meisjes apart wat menige traan heeft gekost aan de kleine meisjes. Al het personeel was Franstalig en daar zit je dan als klein ongelukkig provinciaaltje.
Wat we allemaal gedaan hebben is voor het grootste gedeelte aan mij voorbijgegaan, af en toe tijdens een wandeling zag ik mijn broer en rolden de tranen weer vlotjes. Wat ons beide alleen maar een berisping opleverde. We begonnen de laatste week en telden de dagen af om huiswaarts te keren. Toen sloeg voor mij het noodlot toe.
Op een morgen werd ik gloeiend van de koorts wakker, door een verzorgster werd ik naar ‘ infirmerie ‘ gebracht, gewikkeld in een deken. Toen een tijdje later de dokter kwam was de diagnose ‘ rode hond ‘ met als gevolg dat ik in quarantaine moest. Langs een grote wenteltrap werd ik in het torenkamertje gelegd, waarvan later bleek, dat daar ook de verpleegster sliep. Dagelijks een solferbad daarna gewikkeld in een wit met blauwe streepjes lang kleed terug in bed gestopt. Waar mijn eigen spulletjes waren weet ik niet, dat kleed was zo hard gesteven, kraakte bij elke beweging, de stof was ruw en hard.
De vertrekdatum was eindelijk daar, het trieste gevolg was dat ik niet naar huis mocht en mijn broer door het raam van dat kleine kamertje zag vertrekken. Als kind weet je niet wat je overkomt, moederziel alleen in een voor mij vreemd land met een onverstaanbare taal.
Twee weken heeft dat nog geduurd tot er op een dag een auto op de binnenplaats stopte waar mijn vader en dezelfde personeelchef uitstapten.
Daarna verliep de reis voor ons per auto, waren we heel wat sneller thuis dan met de trein.
Als ik mijn ogen sluit zie ik nog het beeld van mijn moeder die ik zes weken gemist had, de tranen in haar ogen van blijdschap ditmaal. Ze droeg een bloemetjesjurk, blauw met lichtere kleur bloementjes. Zoiets vergeet je als kind niet! Beelden voor het leven.
Later toen ikzelf kleinkinderen had heb ik dat hele gebeuren eens verteld, onze kinderen vonden het een ideale gelegenheid om met z’n allen een bezoekje te brengen aan Beloeil. Aan de zijkant van het kasteel heb ik hen het kleine torenraampje getoond waar ik heel die tijd verplicht gelogeerd had. Met grote verbazing heb ik gezien hoe alles er veranderd was, er was een cafetaria toegankelijk voor het publiek, er stond een kraampje waar je supergrote zakken met verharde pistolets kon kopen om de karpers te voeren vanaf de kleine brug over de slotgracht. Zo hadden onze kleinkinderen toch ook hun plezier beleefd aan Beloeil.
Bomi
( 2008 )
- - - -
- - - - - - Het pijltje wijst mijn ' gevangenis ' aan.
Beloeil.
Onlangs las ik het verhaal van Silver Wolf over het kleine jongetje op vakantie aan zee. Dat bracht bij mij de herinnering boven over een bijna exact dezelfde vakantie. Met dit verschil dat het niet via de mutualiteit gebeurde maar via het werk van mijn vader. Verder was zijn rol het kleine jongetje, de mijne het kleine meisje.
Het was oorlog, de zaak waar mijn vader werkte was vrij sociaal aangelegd, de kinderen van hun personeel, tussen een bepaalde leeftijd, mochten naar de Ardennen. Ook ik was één van de kleinsten, ook mijn 4 jaar oudere broer was mee. Om van Hasselt tot Brussel te geraken met de trein was toen al een avontuur. We spreken over het begin van de Grote Oorlog. Overal chaos niets liep of gebeurde nog normaal. Op de perrons liepen naast het stationspersoneel overal de Duitsers, gewapend, grijs en schreeuwend. ‘ Snel, snel ‘ was hun motto maar dan in het Duits. De personeelchef en nog een paar dames die de groep kinderen begeleidden ( een 40-tal ) moesten de papieren tonen, die werden nauwkeurig nagekeken en gestempeld. De angst was duidelijk leesbaar in de ogen van zowel de kinderen als de volwassenen. In Brussel met die ganse troep overstappen richting Ardennen, bagage inbegrepen, was al een huzarenstuk.
De exact gevolgde weg weet ik niet meer, we kwamen op de plaats van bestemming en verschiet niet, het kasteel van Beloeil zou voor een maand onze thuis worden. De ‘ Prince de Ligne ‘ stond een vleugel van zijn kasteel af ‘ pour les pauvres petites Flamands ‘. Als de prins op de binnenplaats voorbij kwam met witgrijzend haar stonden we aan de grond genageld. Maatpak, uitgestreken gezicht, de welwillendheid droop eraf, allure tot en met. Het was ook bij ons, jongens en meisjes apart wat menige traan heeft gekost aan de kleine meisjes. Al het personeel was Franstalig en daar zit je dan als klein ongelukkig provinciaaltje.
Wat we allemaal gedaan hebben is voor het grootste gedeelte aan mij voorbijgegaan, af en toe tijdens een wandeling zag ik mijn broer en rolden de tranen weer vlotjes. Wat ons beide alleen maar een berisping opleverde. We begonnen de laatste week en telden de dagen af om huiswaarts te keren. Toen sloeg voor mij het noodlot toe.
Op een morgen werd ik gloeiend van de koorts wakker, door een verzorgster werd ik naar ‘ infirmerie ‘ gebracht, gewikkeld in een deken. Toen een tijdje later de dokter kwam was de diagnose ‘ rode hond ‘ met als gevolg dat ik in quarantaine moest. Langs een grote wenteltrap werd ik in het torenkamertje gelegd, waarvan later bleek, dat daar ook de verpleegster sliep. Dagelijks een solferbad daarna gewikkeld in een wit met blauwe streepjes lang kleed terug in bed gestopt. Waar mijn eigen spulletjes waren weet ik niet, dat kleed was zo hard gesteven, kraakte bij elke beweging, de stof was ruw en hard.
De vertrekdatum was eindelijk daar, het trieste gevolg was dat ik niet naar huis mocht en mijn broer door het raam van dat kleine kamertje zag vertrekken. Als kind weet je niet wat je overkomt, moederziel alleen in een voor mij vreemd land met een onverstaanbare taal.
Twee weken heeft dat nog geduurd tot er op een dag een auto op de binnenplaats stopte waar mijn vader en dezelfde personeelchef uitstapten.
Daarna verliep de reis voor ons per auto, waren we heel wat sneller thuis dan met de trein.
Als ik mijn ogen sluit zie ik nog het beeld van mijn moeder die ik zes weken gemist had, de tranen in haar ogen van blijdschap ditmaal. Ze droeg een bloemetjesjurk, blauw met lichtere kleur bloementjes. Zoiets vergeet je als kind niet! Beelden voor het leven.
Later toen ikzelf kleinkinderen had heb ik dat hele gebeuren eens verteld, onze kinderen vonden het een ideale gelegenheid om met z’n allen een bezoekje te brengen aan Beloeil. Aan de zijkant van het kasteel heb ik hen het kleine torenraampje getoond waar ik heel die tijd verplicht gelogeerd had. Met grote verbazing heb ik gezien hoe alles er veranderd was, er was een cafetaria toegankelijk voor het publiek, er stond een kraampje waar je supergrote zakken met verharde pistolets kon kopen om de karpers te voeren vanaf de kleine brug over de slotgracht. Zo hadden onze kleinkinderen toch ook hun plezier beleefd aan Beloeil.
Bomi
( 2008 )
- - - -
- - - - - - Het pijltje wijst mijn ' gevangenis ' aan.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-----
Robbe, ' man van de vallei ' bedankt voor je vriendelijke woorden. Ik neem aan dat het plaatje ook uit jouw vallei komt.
Hopelijk heeft je troostbezoek het effect gehad wat je bedoeling was. Het is nooit plezant maar altijd gewaardeerd neem ik aan.
Groetjes,
Bomi
- - -
Robbe, ' man van de vallei ' bedankt voor je vriendelijke woorden. Ik neem aan dat het plaatje ook uit jouw vallei komt.
Hopelijk heeft je troostbezoek het effect gehad wat je bedoeling was. Het is nooit plezant maar altijd gewaardeerd neem ik aan.
Groetjes,
Bomi
- - -
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
lieve Bomi,
het zal wel heel nare ervaring geweest zijn voor een klein meisje in het kasteel van Beloeil. Vooral dan als je je broer zag vertrekken en alleen moest achterblijven.
Zoiets blijft in de geest geprent, hoelang geleden ook.!
groetjes,
gustilpe
het zal wel heel nare ervaring geweest zijn voor een klein meisje in het kasteel van Beloeil. Vooral dan als je je broer zag vertrekken en alleen moest achterblijven.
Zoiets blijft in de geest geprent, hoelang geleden ook.!
groetjes,
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
------
Morgenstond.
De morgenstond heeft goud in de mond! Een, o zo oud gezegde! Omdat er in die oude spreuken altijd een grote grond van waarheid schuilt, wil je wel eens weten waarover ze het hier hebben. Waar zit de dubbele bodem?
Dat er ochtendmensen en nachtbrakers zijn weten we allemaal. Je hebt nu eenmaal mensen die wanneer ze één oog open trekken tezelfdertijd al met één voet buiten hun bed staan. Mensen die in hun binnenste ergens een springveer ingebouwd hebben, die dan denkelijk nog ergens verbonden is met hun ogen. Kwestie van synchronisatie.
De ochtendmensen zijn dat diegenen die de zon achter de wolken zien vandaan komen met een brede glimlach op hun gezicht? Er dan nog kunnen van genieten ook? Al fluitend naar de bakker gaan voor warme broodjes, vers gebakken, lekker ruikend? Zouden ze dat bedoelen met ‘goud in de mond ‘? Denkelijk bedoelen ze mensen die s’ morgens monter en fris aan de gang schieten vol goede moed en overlopend van energie. Ze voelen zich heel eenvoudig ‘ wakker ‘ in de juiste betekenis van het woord. Alert, klaar om bergen te verzetten! Een stemming van “ we vliegen erin, we gaan er eens snel kom af van maken, niemand houdt ons tegen! “
Het nachtvolkje echter kan het morgenlicht niet écht waarderen, ze hebben tijd en moed nodig om aan gang te geraken. De mooie wolkenlucht kan hen gestolen worden, dauwdruppels zijn geen parels van kristal, ze zijn alleen maar nat. Ze maken alleen dat ze het vestje nog een beetje vaster om zich heen slaan. Het hanengekraai in de verte maakt hen dol, om van de telefoon of de deurbel nog maar te zwijgen. Liters koffie zijn een uitstekend hulpmiddel, een reddingsboei, om de voormiddag op een fatsoenlijke manier door te komen. Diesels zijn het, die langzaam op toeren komen, ze moeten warmlopen.
Eén groot verschil tussen de twee groepen is het einde van hun dag. Groep één is in de namiddag al vér over zijn krachten heen, daar waar onze diesels nu pas op volle toeren draaien. De bergen worden nu door hén verzet! Waar de ene groep uitgeblust in de zetel valt is groep twee nu pas in goeden doen. Ze flirten met de avond en een stuk van de nacht!
De morgenmensen slepen zich naar hun bed, de anderen genieten met volle teugen van die laatste uren. Elke reden is goed genoeg om nog niet naar bed te hoeven.
Toch leven we allemaal, in één dag 24 uur lang, samen in dezelfde wereld. Harmonieus of af en toe eens botsend is van minder belang, dat is gewoon menselijk! Alleen weten we nu nog altijd niet waar de angel zit in dat oude gezegde. Waarom heeft de morgenstond goud in de mond? Misschien kent er iemand een antwoord, ik geraak er niet uit!
Bomi,
01-05-04
- - - - -
Morgenstond.
De morgenstond heeft goud in de mond! Een, o zo oud gezegde! Omdat er in die oude spreuken altijd een grote grond van waarheid schuilt, wil je wel eens weten waarover ze het hier hebben. Waar zit de dubbele bodem?
Dat er ochtendmensen en nachtbrakers zijn weten we allemaal. Je hebt nu eenmaal mensen die wanneer ze één oog open trekken tezelfdertijd al met één voet buiten hun bed staan. Mensen die in hun binnenste ergens een springveer ingebouwd hebben, die dan denkelijk nog ergens verbonden is met hun ogen. Kwestie van synchronisatie.
De ochtendmensen zijn dat diegenen die de zon achter de wolken zien vandaan komen met een brede glimlach op hun gezicht? Er dan nog kunnen van genieten ook? Al fluitend naar de bakker gaan voor warme broodjes, vers gebakken, lekker ruikend? Zouden ze dat bedoelen met ‘goud in de mond ‘? Denkelijk bedoelen ze mensen die s’ morgens monter en fris aan de gang schieten vol goede moed en overlopend van energie. Ze voelen zich heel eenvoudig ‘ wakker ‘ in de juiste betekenis van het woord. Alert, klaar om bergen te verzetten! Een stemming van “ we vliegen erin, we gaan er eens snel kom af van maken, niemand houdt ons tegen! “
Het nachtvolkje echter kan het morgenlicht niet écht waarderen, ze hebben tijd en moed nodig om aan gang te geraken. De mooie wolkenlucht kan hen gestolen worden, dauwdruppels zijn geen parels van kristal, ze zijn alleen maar nat. Ze maken alleen dat ze het vestje nog een beetje vaster om zich heen slaan. Het hanengekraai in de verte maakt hen dol, om van de telefoon of de deurbel nog maar te zwijgen. Liters koffie zijn een uitstekend hulpmiddel, een reddingsboei, om de voormiddag op een fatsoenlijke manier door te komen. Diesels zijn het, die langzaam op toeren komen, ze moeten warmlopen.
Eén groot verschil tussen de twee groepen is het einde van hun dag. Groep één is in de namiddag al vér over zijn krachten heen, daar waar onze diesels nu pas op volle toeren draaien. De bergen worden nu door hén verzet! Waar de ene groep uitgeblust in de zetel valt is groep twee nu pas in goeden doen. Ze flirten met de avond en een stuk van de nacht!
De morgenmensen slepen zich naar hun bed, de anderen genieten met volle teugen van die laatste uren. Elke reden is goed genoeg om nog niet naar bed te hoeven.
Toch leven we allemaal, in één dag 24 uur lang, samen in dezelfde wereld. Harmonieus of af en toe eens botsend is van minder belang, dat is gewoon menselijk! Alleen weten we nu nog altijd niet waar de angel zit in dat oude gezegde. Waarom heeft de morgenstond goud in de mond? Misschien kent er iemand een antwoord, ik geraak er niet uit!
Bomi,
01-05-04
- - - - -
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
lieve Bomi,
'de Morgenstond heeft goud in de mond', ik kan er ook geen pasklare uitleg aan geven.
Zijn er niet nog een derde soort mensen? Ikzelf voel mij geen ochtendmens en ook geen avondmens, maar een beetje tussenin, misschien zoals de meesten?
Maar je hebt het wel mooi beschreven Bomi.
groetjes,
gustilpe
'de Morgenstond heeft goud in de mond', ik kan er ook geen pasklare uitleg aan geven.
Zijn er niet nog een derde soort mensen? Ikzelf voel mij geen ochtendmens en ook geen avondmens, maar een beetje tussenin, misschien zoals de meesten?
Maar je hebt het wel mooi beschreven Bomi.
groetjes,
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
bo'ke - Lid geworden op: 28 apr 2007, 19:47
lieve Bomi,
Door vroeg te beginnen kan men meer werk verrichten.
Maar misschien spreekt het nachtvolkje dat door hun eigen ervaring tegen.
een blije groet
bo
Door vroeg te beginnen kan men meer werk verrichten.
Maar misschien spreekt het nachtvolkje dat door hun eigen ervaring tegen.
een blije groet
bo
'zalig druk' heb ik het en ik geniet ervan
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
-
rapke - Lid geworden op: 10 apr 2005, 09:46
- Locatie: W-Vl
He Bomi,
Volgens mij heeft dit gezegde reeds veel van zijn bedoeling verloren.
"de morgenstond heeft goud in de mond" zal vroeger wel gediend hebben om de arbeiders te motiveren om op tijd op hun werk te zijn. De enige die daarbij goud zag was de werkgever natuurlijk!
Er zit wel nog steeds veel waarheid in hoor, want er zijn studies genoeg die bewijzen dat de hersenen - en bijgevolg ook het lichaam -het best functioneren in de vroege uren.
Maar nu begint men pas uit te gaan na middernacht, het goud is dus al lang uitgegeven voor men het in de mond heeft
mvg,
rapke
Volgens mij heeft dit gezegde reeds veel van zijn bedoeling verloren.
"de morgenstond heeft goud in de mond" zal vroeger wel gediend hebben om de arbeiders te motiveren om op tijd op hun werk te zijn. De enige die daarbij goud zag was de werkgever natuurlijk!
Er zit wel nog steeds veel waarheid in hoor, want er zijn studies genoeg die bewijzen dat de hersenen - en bijgevolg ook het lichaam -het best functioneren in de vroege uren.
Maar nu begint men pas uit te gaan na middernacht, het goud is dus al lang uitgegeven voor men het in de mond heeft
mvg,
rapke
De Japanners zeggen : Als er liefde is, zijn littekens van pokken even mooi als kuiltjes in de wang
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
------
Gustilpe, Boke en Rapke,
Heel fel bedankt voor jullie reactie, het zal wel een mysterie blijven tenzij we de wetenschappelijke weg volgen van rapke en 's morgens productiever zijn dan 's avonds.
In ieder geval een mooi oud gezegde!
Groetjes,
bomi.
- - - - - -
Gustilpe, Boke en Rapke,
Heel fel bedankt voor jullie reactie, het zal wel een mysterie blijven tenzij we de wetenschappelijke weg volgen van rapke en 's morgens productiever zijn dan 's avonds.
In ieder geval een mooi oud gezegde!
Groetjes,
bomi.
- - - - - -
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Nele, blij met je mooie prent en het passende gedichtje erbij.
We zouden allemaal graag eens een vlinder of een vliegend
iets zijn, licht, luchtig en vrij he!
Lieve groetjes,
Bomi.
-
Nele, blij met je mooie prent en het passende gedichtje erbij.
We zouden allemaal graag eens een vlinder of een vliegend
iets zijn, licht, luchtig en vrij he!
Lieve groetjes,
Bomi.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
-
( fantasie )
Scheppingsverhaal.
Ons aller Schepper nam een welverdiende rustdag. Ook al ben je God almachtig, zes dagen werken achter elkaar, zonder stoppen, is niet niks. Niet meer van de jongste, had Hij een pauze wel verdiend.
Op een comfortabel wolkje zat Hij te genieten van alles wat zijn hemelhuis hem te bieden had. ’n Jong duifje, lekkere kippenhapjes, of een satétje, noem maar op. Rijstpap met ‘n hoopje bruine suiker en gouden lepeltjes, oranjeappels, druiven wit of blauw, de keuze was zo groot. Werkelijk de ‘Hoorn des overvloed ‘ Het zonnetje scheen, óók daarboven, het gaf Hem een wonderlijk gevoel.
Mijmerend besloot Hij, deze dag noem ik nu ‘ Zondag. ‘
Een engeltje ruiste net voorbij. In de handen een mandje met kersen, vers geplukt, donkerrode met een blauwe schijn. Beslagen nog door hemelse dauw. Het gaf een handvol kersen aan de Meester die tevreden happen wou. Hij zag een paartje, tweeling - kersen, dacht bij zichzelf ‘ wel, wel, wel, ‘verwonderd over zijn eigen schepping. Begon er zo maar mee te spelen, hing ze als versiering aan zijn oor. Wat fijn, Hij had het nooit eerder zo bekeken, bij elke hoofdbeweging slingerde het paartje heen en weer. Hoe langer hoe heftiger hij schudde, hoe fijner Hij het vond. Ook in de hemel loopt er soms al eens iets fout. Hij schuddebolde net iets te hevig, de tweeling donderde op aarde neer.
De aardstralen zorgden voor ’n ware metamorfose, twee kersjes werden zo, twee kersverse mensenkinderen. Wel vervelend, moet je nagaan, verbonden door twee steeltjes, boven aan elkaar. Het ene mensje was duidelijk een jongen, het andere een meisje, fijner mooier gemodelleerd. De jongen noemde zichzelf Adam, het meisje koos voor Eva.
Het probleem was nu de steeltjes. Zo blijven lopen verbonden met elkaar, dat ging toch niet. Adam, slimme jongen, had er snel iets op gevonden. Stenen overal genoeg. Na wat zoekwerk vond hij de juiste, vlijmscherp, net wat hij zocht. Het werk kon nu beginnen. Eerst bij Eva, na wat snijwerk kon hij, haar bevrijden van de last. Het zat precies waar nu je navel zit. Keurig gedaan, vond hij van zichzelf.
Voor hem was het toen kinderspel. Twee gelukkige, bevrijde mensen, begonnen zo hun leven in ’t aardse paradijs. Hoe het verder ging is meermaals al beschreven, heeft met dit verhaaltje ook niets van doen.
Heb je nooit een kers bekeken, haast je, je moet het snel eens doen. Verwijder dan het steeltje en zie wat er in je handpalm ligt. ’n Rood rond bolletje, met een putje in ‘t midden, ’n naveltje.
Echt, echt waar.
Bomi
( 2005 )
- - - - - - - - - -
-
-
( fantasie )
Scheppingsverhaal.
Ons aller Schepper nam een welverdiende rustdag. Ook al ben je God almachtig, zes dagen werken achter elkaar, zonder stoppen, is niet niks. Niet meer van de jongste, had Hij een pauze wel verdiend.
Op een comfortabel wolkje zat Hij te genieten van alles wat zijn hemelhuis hem te bieden had. ’n Jong duifje, lekkere kippenhapjes, of een satétje, noem maar op. Rijstpap met ‘n hoopje bruine suiker en gouden lepeltjes, oranjeappels, druiven wit of blauw, de keuze was zo groot. Werkelijk de ‘Hoorn des overvloed ‘ Het zonnetje scheen, óók daarboven, het gaf Hem een wonderlijk gevoel.
Mijmerend besloot Hij, deze dag noem ik nu ‘ Zondag. ‘
Een engeltje ruiste net voorbij. In de handen een mandje met kersen, vers geplukt, donkerrode met een blauwe schijn. Beslagen nog door hemelse dauw. Het gaf een handvol kersen aan de Meester die tevreden happen wou. Hij zag een paartje, tweeling - kersen, dacht bij zichzelf ‘ wel, wel, wel, ‘verwonderd over zijn eigen schepping. Begon er zo maar mee te spelen, hing ze als versiering aan zijn oor. Wat fijn, Hij had het nooit eerder zo bekeken, bij elke hoofdbeweging slingerde het paartje heen en weer. Hoe langer hoe heftiger hij schudde, hoe fijner Hij het vond. Ook in de hemel loopt er soms al eens iets fout. Hij schuddebolde net iets te hevig, de tweeling donderde op aarde neer.
De aardstralen zorgden voor ’n ware metamorfose, twee kersjes werden zo, twee kersverse mensenkinderen. Wel vervelend, moet je nagaan, verbonden door twee steeltjes, boven aan elkaar. Het ene mensje was duidelijk een jongen, het andere een meisje, fijner mooier gemodelleerd. De jongen noemde zichzelf Adam, het meisje koos voor Eva.
Het probleem was nu de steeltjes. Zo blijven lopen verbonden met elkaar, dat ging toch niet. Adam, slimme jongen, had er snel iets op gevonden. Stenen overal genoeg. Na wat zoekwerk vond hij de juiste, vlijmscherp, net wat hij zocht. Het werk kon nu beginnen. Eerst bij Eva, na wat snijwerk kon hij, haar bevrijden van de last. Het zat precies waar nu je navel zit. Keurig gedaan, vond hij van zichzelf.
Voor hem was het toen kinderspel. Twee gelukkige, bevrijde mensen, begonnen zo hun leven in ’t aardse paradijs. Hoe het verder ging is meermaals al beschreven, heeft met dit verhaaltje ook niets van doen.
Heb je nooit een kers bekeken, haast je, je moet het snel eens doen. Verwijder dan het steeltje en zie wat er in je handpalm ligt. ’n Rood rond bolletje, met een putje in ‘t midden, ’n naveltje.
Echt, echt waar.
Bomi
( 2005 )
- - - - - - - - - -
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
