Tinneke, anders
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
Tinneke,
Even komen lezen, ik hoop dat je leven iets vrolijker verloopt
dan je gedicht laat uitschijnen. Ik weet het, omdat iemand schrijft over
doodgaan, sterf je niet!
Fijne zondag.
bomi
- - - - - - -
Even komen lezen, ik hoop dat je leven iets vrolijker verloopt
dan je gedicht laat uitschijnen. Ik weet het, omdat iemand schrijft over
doodgaan, sterf je niet!
Fijne zondag.
bomi
- - - - - - -
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
tinneke 58 - Lid geworden op: 01 mar 2006, 08:34
- Locatie: antwerpen, ekeren
hartelijk dank lezers 
gisteren dacht ik aan iets dat ooit in mijn jeugd voorgevallen is
(echt gebeurd dus) en ik heb er een klein verhaaltje van gemaakt
ik hoop dat het jullie bevalt !
Kleur kiezen
Ik was ongeveer een jaar of zes.
Onschuldig, onbezonnen,
geen zorgen, geen stress.
Buiten spelen was mijn lang leven
maar niet die dag.
Ik was de dag daarvoor op een leugentje betrapt
dus mocht het niet,
zelfs niet voor even.
Tijdens de grote vakantie was het altijd leuk.
De vrouwen uit onze straat
stonden dan altijd te kletsen tot s’avonds laat.
Dan kenden we geen uur
en als het groepje kleiner werd
kwam er wel een andere buur.
Ze hadden het dan over wassen en plassen
of soms waren ze die chique madam van nr 9 een kleedje aan het passen.
Die avond viel er op de straat voor mij dus niets te halen
en stond ik achter het vensterraam te balen.
Plots,
een hels lawaai…
In de verte verscheen een grote wagen
met bovenop het dak een luidspreker.
Die had iets te vertellen, daarvan was ik zeker!
Maar wat kwam hij doen?
Overal op de wagen stonde grote prenten met een hand en een bloem.
Ik dacht een roos want die stonden ook op onze koekendoos.
Verder kleefde overal het nr 10,
dat had ik nu nog nooit gezien!
Zou moeder weten waarvoor dat was ?
Ik rende naar de woonkamer en vroeg ernaar.
Ik vertelde wat ik zojuist had gezien
en of ik dan toch niet héél even mocht gaan kijken misschien?
Maar ik ving bot.
Ze zei dat die wagen was om mensen voor hen te doen kiezen
en ik had vandaag op straat niets te verliezen of te halen.
Ik kreeg verder nog mee dat liegebeesten voor een leugen
een prijs moesten betalen.
Geen flauw benul van wat kiezen was
vroeg ik ernaar en moeder zei dat ik dat wel zou zien
want er stonden dan vast en zeker hokjes in onze klas.
En zij, zij zou gaan kiezen voor een nieuwe jurk of jas.
Nu was ik weer tevreden met de wetenschap wat “kiezen”was.
Een aantal dagen later ging ik dan op stap aan moeders hand.
Zondagse kleedjes aan want vader zei,
“het is voor het vaderland”
Er stonden inderdaad hokjes in onze klas
en moeder verdween achter het gordijntje.
Ik mocht niet mee achter het gordijntje van moeder
en wist zodanig niet of ze nu een jurk of jas gekozen had.
Vader moest gaan kiezen in een andere klas
en enige tijd later kwam hij ons tegemoet op de gang.
Dat is snel gekozen van jou, zo merkte hij op tegen moeder.
Het duurde bij jou helemaal niet lang.
En, goed gekozen vroeg hij direct daarna.
Waarop moeder reageerde dat ze iets op de brief geschreven had
omdat ze niet graag ging kiezen, zo zei ze nog.
Vader vroeg ernaar en ik hoorde moeder zeggen dat ze schreef,
“Zot laat me aan mijne kookpot”
Ik kon mijn oortjes niet geloven,
ze had helemaal geen jurk of jas gekozen!
En dan nog,
mijn vader was de kok in huize Tinneke !!!!
Ik dacht dat grote mensen nooit logen.
De zaterdag daaropvolgend gingen we winkelen in de stad.
Moeder had medegedeeld dat ze een jas nodig had.
Na vele uren keuren, trekken en sleuren had ze eindelijk gekozen
en na een drankje en even verpozen gingen we huiswaarts.
Moeder liep zowat kregelig want van de prijs van haar jas was ze gaan blozen.
Maar ze heeft hem toch gekocht.
Thuisgekomen was vader zoals gewoonlijk in de keuken (aan zijn kookpot).
Moeder haalde haar jas uit de grote zak, paste hem aan om hem vervolgens
aan vader te laten zien.
Mooi vond vader hem, héél mooi!!!
Tot... tot hij het prijskaartje in de gaten kreeg…
Ik weet nog dat er harde woorden vielen
en dat het de hele avond stil in huis bleef.
En toen dacht ik,
tja, dat is de prijs die liegebeesten betalen door te liegen.
Moeder had maar een jas in onze klas moeten kiezen!
Tinneke
gisteren dacht ik aan iets dat ooit in mijn jeugd voorgevallen is
(echt gebeurd dus) en ik heb er een klein verhaaltje van gemaakt
ik hoop dat het jullie bevalt !
Kleur kiezen
Ik was ongeveer een jaar of zes.
Onschuldig, onbezonnen,
geen zorgen, geen stress.
Buiten spelen was mijn lang leven
maar niet die dag.
Ik was de dag daarvoor op een leugentje betrapt
dus mocht het niet,
zelfs niet voor even.
Tijdens de grote vakantie was het altijd leuk.
De vrouwen uit onze straat
stonden dan altijd te kletsen tot s’avonds laat.
Dan kenden we geen uur
en als het groepje kleiner werd
kwam er wel een andere buur.
Ze hadden het dan over wassen en plassen
of soms waren ze die chique madam van nr 9 een kleedje aan het passen.
Die avond viel er op de straat voor mij dus niets te halen
en stond ik achter het vensterraam te balen.
Plots,
een hels lawaai…
In de verte verscheen een grote wagen
met bovenop het dak een luidspreker.
Die had iets te vertellen, daarvan was ik zeker!
Maar wat kwam hij doen?
Overal op de wagen stonde grote prenten met een hand en een bloem.
Ik dacht een roos want die stonden ook op onze koekendoos.
Verder kleefde overal het nr 10,
dat had ik nu nog nooit gezien!
Zou moeder weten waarvoor dat was ?
Ik rende naar de woonkamer en vroeg ernaar.
Ik vertelde wat ik zojuist had gezien
en of ik dan toch niet héél even mocht gaan kijken misschien?
Maar ik ving bot.
Ze zei dat die wagen was om mensen voor hen te doen kiezen
en ik had vandaag op straat niets te verliezen of te halen.
Ik kreeg verder nog mee dat liegebeesten voor een leugen
een prijs moesten betalen.
Geen flauw benul van wat kiezen was
vroeg ik ernaar en moeder zei dat ik dat wel zou zien
want er stonden dan vast en zeker hokjes in onze klas.
En zij, zij zou gaan kiezen voor een nieuwe jurk of jas.
Nu was ik weer tevreden met de wetenschap wat “kiezen”was.
Een aantal dagen later ging ik dan op stap aan moeders hand.
Zondagse kleedjes aan want vader zei,
“het is voor het vaderland”
Er stonden inderdaad hokjes in onze klas
en moeder verdween achter het gordijntje.
Ik mocht niet mee achter het gordijntje van moeder
en wist zodanig niet of ze nu een jurk of jas gekozen had.
Vader moest gaan kiezen in een andere klas
en enige tijd later kwam hij ons tegemoet op de gang.
Dat is snel gekozen van jou, zo merkte hij op tegen moeder.
Het duurde bij jou helemaal niet lang.
En, goed gekozen vroeg hij direct daarna.
Waarop moeder reageerde dat ze iets op de brief geschreven had
omdat ze niet graag ging kiezen, zo zei ze nog.
Vader vroeg ernaar en ik hoorde moeder zeggen dat ze schreef,
“Zot laat me aan mijne kookpot”
Ik kon mijn oortjes niet geloven,
ze had helemaal geen jurk of jas gekozen!
En dan nog,
mijn vader was de kok in huize Tinneke !!!!
Ik dacht dat grote mensen nooit logen.
De zaterdag daaropvolgend gingen we winkelen in de stad.
Moeder had medegedeeld dat ze een jas nodig had.
Na vele uren keuren, trekken en sleuren had ze eindelijk gekozen
en na een drankje en even verpozen gingen we huiswaarts.
Moeder liep zowat kregelig want van de prijs van haar jas was ze gaan blozen.
Maar ze heeft hem toch gekocht.
Thuisgekomen was vader zoals gewoonlijk in de keuken (aan zijn kookpot).
Moeder haalde haar jas uit de grote zak, paste hem aan om hem vervolgens
aan vader te laten zien.
Mooi vond vader hem, héél mooi!!!
Tot... tot hij het prijskaartje in de gaten kreeg…
Ik weet nog dat er harde woorden vielen
en dat het de hele avond stil in huis bleef.
En toen dacht ik,
tja, dat is de prijs die liegebeesten betalen door te liegen.
Moeder had maar een jas in onze klas moeten kiezen!
Tinneke
Een dag niet geschreven is een dag zonder passie...
-
tinneke 58 - Lid geworden op: 01 mar 2006, 08:34
- Locatie: antwerpen, ekeren
dank je robbe
tinneke x
tinneke x
Een dag niet geschreven is een dag zonder passie...
bo