Verhalen waar gebeurd of gefantaseerd.
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
-
Gustilpe, Assa en Neske,
Het is al laat maar een mens moet zijn fans in ere houden he! ha ha
Heel fijn dat ik jullie hier weer lezen kan, 't doet deugd aan mijn oude hartje!!! Tja een mens moet een beetje kind kunnen blijven, wat dromen en fantaseren dan lukt de rest vanzelf ( in gedachten )
Neske had ik eerder dat plaatje gehad, had ik me de moeite van het schrijven kunnen besparen!
Eén nogal drukke dag gehad, kapper, tandarts en op ziekenbezoek bij de kleindochter in 't ziekenhuis ( dagopname ). Operatief 4 tanden verwijderd, ze is 19 en toonde fier een buisje met haar verwijderde tanden. Haar gebit was gaaf maar de verwijderde tanden zaten nog in haar kaaksbeen, haar mondje is te klein.
Maar ja, ook beter te klein dan een spreekwoordelijk grote mond he!
Groetjes en tot later.
Bomi
-
-
Gustilpe, Assa en Neske,
Het is al laat maar een mens moet zijn fans in ere houden he! ha ha
Heel fijn dat ik jullie hier weer lezen kan, 't doet deugd aan mijn oude hartje!!! Tja een mens moet een beetje kind kunnen blijven, wat dromen en fantaseren dan lukt de rest vanzelf ( in gedachten )
Neske had ik eerder dat plaatje gehad, had ik me de moeite van het schrijven kunnen besparen!
Eén nogal drukke dag gehad, kapper, tandarts en op ziekenbezoek bij de kleindochter in 't ziekenhuis ( dagopname ). Operatief 4 tanden verwijderd, ze is 19 en toonde fier een buisje met haar verwijderde tanden. Haar gebit was gaaf maar de verwijderde tanden zaten nog in haar kaaksbeen, haar mondje is te klein.
Maar ja, ook beter te klein dan een spreekwoordelijk grote mond he!
Groetjes en tot later.
Bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
_Nele_ - Lid geworden op: 06 feb 2007, 19:20
08 08 08
OLYMPISCHE SPELEN CHINA
Deel 1
De openingsceremonie was een kleurrijk spektakel!
de Chinzen zij de uitvinders van het papier
In het zwart geklede dansers,tekenen
oude schrifttekens op papier
Ook de drukkunst is uitgevonden door de Chinezen
Mooie danseressen,laten zijde wapperen,
maken pirouettes,midden klank en kleur,
want de zijderups was een poort naar de wereld voor China
door het kompas,vierde uitvinding,konden ze langs de zee,
nog meer werelden ontdekken
2008 figuranten beelden wervelend uit,
hoe ze met boten de zeeën beheersten
Op oude snaarinstrumenten,klinkenmelodieuze klanken
de bekende zanger en pianist:Lang Lang
begeleidt alles,vergezeld van een klein meisje
Wat een kleurrijk,prachtig spektakel
met als kers op de taart,vuurwerk!
Nele
OLYMPISCHE SPELEN CHINA
Deel 1
De openingsceremonie was een kleurrijk spektakel!
de Chinzen zij de uitvinders van het papier
In het zwart geklede dansers,tekenen
oude schrifttekens op papier
Ook de drukkunst is uitgevonden door de Chinezen
Mooie danseressen,laten zijde wapperen,
maken pirouettes,midden klank en kleur,
want de zijderups was een poort naar de wereld voor China
door het kompas,vierde uitvinding,konden ze langs de zee,
nog meer werelden ontdekken
2008 figuranten beelden wervelend uit,
hoe ze met boten de zeeën beheersten
Op oude snaarinstrumenten,klinkenmelodieuze klanken
de bekende zanger en pianist:Lang Lang
begeleidt alles,vergezeld van een klein meisje
Wat een kleurrijk,prachtig spektakel
met als kers op de taart,vuurwerk!
Nele
-
bo'ke - Lid geworden op: 28 apr 2007, 19:47
lieve bomi,
't was aangenaam om hier te lezen,
gedachten creëren fantasie
't lijkt wel magie
men zegt in de psychologie :
't werkt beter dan gelijk welke therapie
een blije groet
bo
't was aangenaam om hier te lezen,
gedachten creëren fantasie
't lijkt wel magie
men zegt in de psychologie :
't werkt beter dan gelijk welke therapie
een blije groet
bo'zalig druk' heb ik het en ik geniet ervan
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
-
Schatten op zolder.
( Deel 1 )
Knarsend en schurend ging de zolderdeur langzaam open, de indringer er op attent makend dat hij op een plaats kwam die zelden of nooit gebruikt werd. Je kon het stof ruiken, het plakte dadelijk in je neus. De vrouw die binnen ging knipperde met de ogen om ze te laten wennen aan het duister. Het enige daglicht dat er was kwam door een klein dakraampje hooguit een halve meter. Tussen het gebinte had de tijd lange stofdraden geweven.
Het enige wat ze bij zich had was een zakdoek, ze flapperde er een paar maal mee op en neer, om aan het hendel van ’t raampje te kunnen. Toen het haar eindelijk was gelukt kon ze met alle kracht waar over ze beschikte, het raampje op klap zetten. Je kon dadelijk voelen dat er frisse lucht binnen kwam. Ze keek onderzoekend rond, zag aan de andere muur een lichtschakelaar die ze meteen aan knipte. Een hele verbetering, geen groot licht maar toch beter dan het was. Aan de bovenste balk hing een armzalig peertje aan een lange draad en dat was het! Daar moest ze het mee doen. Dom, dacht ze, had ik maar een zaklamp meegebracht!
Mira kon haar zoektocht beginnen, een zoektocht naar wat? Ze wist het niet. Pure nieuwsgierigheid! Al verschillende maanden zorgde ze nu voor oma die stilaan aan de sukkel geraakte. Zonder hulp kon ze eigenlijk nog weinig. Mira had een part time job, woonde voordien ook al in dezelfde stad maar vond het raadzamer om bij oma in te trekken. Haar ouders waren al vrij jong overleden, oma was het enige wat haar nog aan familie restte. Financieel was het voor beide partijen een voordeel. Oma had de nodige hulp, zijzelf had haar appartementje van de hand gedaan, ze had kost en inwoon gratis, oma wou het zo. Oma was gelukkig en zijzelf ook!
Eigenlijk stond er niet zoveel op de zolder. Een hoge hallkast met aan de onderkant twee diepe laden stond tegen een stuk van de wand. In een grote kartonnen doos lag een kristallen luster, zijn glorietijd voorbij. Er ontbraken verschillende kralen, anderen waren gebarsten, duidelijk waarom hij hier lag. Als kind had ze hem nog weten hangen in de eetkamer, bij feestmaaltijden weerkaatsten de geslepen vlakjes fonkelend het licht van de kaarsen.
In een hoek lag een oud kamerscherm, van versleten verkleurd fluweel, rondom afgeboord met koperen klinknagels. Dicht geplooid lag het op de armleuningen van een houten stoel die bekleed was van hetzelfde fluweel. De bekleding was zo dun dat je op sommige plaatsen de vulling zag. Misschien had dit tweetal wel ooit gediend op de slaapkamer van oma , haar boudoir. Ze probeerde het zich voor de geest te halen, oma in zijden nachtjapon daarover een bijbehorend lange ochtendjas, afgeboord met guipurekant rond de slanke hals en aan de mouwen. Blonde haren glanzend door de dagelijkse borstelbeurt maakten het plaatje af. Ze vroeg zich af, hoeveel tijd zou er tussen toen en nu verstreken zijn?
Ze schudde zich los uit haar dagdroom ging verder met observeren. In een grote kist met deksel lag een stapel dekens in donker papier gewikkeld, ’n zelfde pak wit katoenen lakens er boven op. De geur van mottenbollen hing nu overal. Donsdekens en ander materiaal hadden hun plaats ingenomen. Oma ’s slagzin was, te goed om weg te doen, ze was het type van, je weet maar nooit! Eén ding was zeker nooit zouden ze in dit huis nog gebruikt worden, haar moeder had altijd gezegd, wat naar de zolder is verhuisd komt er pas af na een sterfgeval, het scheen dat ze gelijk zou krijgen. Ze werd er even stil van, alleen al de gedachte!
Morgen tweede deel.
Groetjes,
Bomi
-
-
Schatten op zolder.
( Deel 1 )
Knarsend en schurend ging de zolderdeur langzaam open, de indringer er op attent makend dat hij op een plaats kwam die zelden of nooit gebruikt werd. Je kon het stof ruiken, het plakte dadelijk in je neus. De vrouw die binnen ging knipperde met de ogen om ze te laten wennen aan het duister. Het enige daglicht dat er was kwam door een klein dakraampje hooguit een halve meter. Tussen het gebinte had de tijd lange stofdraden geweven.
Het enige wat ze bij zich had was een zakdoek, ze flapperde er een paar maal mee op en neer, om aan het hendel van ’t raampje te kunnen. Toen het haar eindelijk was gelukt kon ze met alle kracht waar over ze beschikte, het raampje op klap zetten. Je kon dadelijk voelen dat er frisse lucht binnen kwam. Ze keek onderzoekend rond, zag aan de andere muur een lichtschakelaar die ze meteen aan knipte. Een hele verbetering, geen groot licht maar toch beter dan het was. Aan de bovenste balk hing een armzalig peertje aan een lange draad en dat was het! Daar moest ze het mee doen. Dom, dacht ze, had ik maar een zaklamp meegebracht!
Mira kon haar zoektocht beginnen, een zoektocht naar wat? Ze wist het niet. Pure nieuwsgierigheid! Al verschillende maanden zorgde ze nu voor oma die stilaan aan de sukkel geraakte. Zonder hulp kon ze eigenlijk nog weinig. Mira had een part time job, woonde voordien ook al in dezelfde stad maar vond het raadzamer om bij oma in te trekken. Haar ouders waren al vrij jong overleden, oma was het enige wat haar nog aan familie restte. Financieel was het voor beide partijen een voordeel. Oma had de nodige hulp, zijzelf had haar appartementje van de hand gedaan, ze had kost en inwoon gratis, oma wou het zo. Oma was gelukkig en zijzelf ook!
Eigenlijk stond er niet zoveel op de zolder. Een hoge hallkast met aan de onderkant twee diepe laden stond tegen een stuk van de wand. In een grote kartonnen doos lag een kristallen luster, zijn glorietijd voorbij. Er ontbraken verschillende kralen, anderen waren gebarsten, duidelijk waarom hij hier lag. Als kind had ze hem nog weten hangen in de eetkamer, bij feestmaaltijden weerkaatsten de geslepen vlakjes fonkelend het licht van de kaarsen.
In een hoek lag een oud kamerscherm, van versleten verkleurd fluweel, rondom afgeboord met koperen klinknagels. Dicht geplooid lag het op de armleuningen van een houten stoel die bekleed was van hetzelfde fluweel. De bekleding was zo dun dat je op sommige plaatsen de vulling zag. Misschien had dit tweetal wel ooit gediend op de slaapkamer van oma , haar boudoir. Ze probeerde het zich voor de geest te halen, oma in zijden nachtjapon daarover een bijbehorend lange ochtendjas, afgeboord met guipurekant rond de slanke hals en aan de mouwen. Blonde haren glanzend door de dagelijkse borstelbeurt maakten het plaatje af. Ze vroeg zich af, hoeveel tijd zou er tussen toen en nu verstreken zijn?
Ze schudde zich los uit haar dagdroom ging verder met observeren. In een grote kist met deksel lag een stapel dekens in donker papier gewikkeld, ’n zelfde pak wit katoenen lakens er boven op. De geur van mottenbollen hing nu overal. Donsdekens en ander materiaal hadden hun plaats ingenomen. Oma ’s slagzin was, te goed om weg te doen, ze was het type van, je weet maar nooit! Eén ding was zeker nooit zouden ze in dit huis nog gebruikt worden, haar moeder had altijd gezegd, wat naar de zolder is verhuisd komt er pas af na een sterfgeval, het scheen dat ze gelijk zou krijgen. Ze werd er even stil van, alleen al de gedachte!
Morgen tweede deel.
Groetjes,
Bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
-
Schatten op … Deel 2
De deuren van de hallkast openden zich even stroef als de zolderdeur. Een paar oude kleerhangers hingen doelloos aan de metalen baar, op de bodem stond in een hoekje een oude wandelstok. Hij was van donkerhout met metalen knop. De knop op zich was iets speciaal, een panter met uitgestrekt lichaam zijn achterste iets omhoog, de kop ingetrokken rustend op de voorpoten! Door zijn speciale houding was de uitgestrekte rug een ideale steun voor de hand.
Verder waren er nog een paar koperen vazen met uitgewerkte bloemetjesrand, een gipsen buste van een H. Hart beeld en een reeks verschillende kandelaars. Ze sloot voorzichtig de beide deuren de inhoud latend voor wat het was.
De twee onderste laden waren nu aan beurt. In de bovenste schuif lag een pak, ingepakt in donker papier, voorzichtig peuterde ze één zijkant los. Wat ze zag was zwart krulhaar. Het voelde vrij zacht aan, ze dacht dat het wel eens een pruik kon zijn. Eindelijk kwam het ding uit de verpakking te voorschijn, ze hield het in de hoogte draaide het een paar maal rond, kon toen pas zien wat ze eigenlijk in handen hield. Hardop schoot ze in de lach, het was een bontkraag in zwart astrakan, nu ze het in zijn geheel zag kon ze zien dat het een sjaalkraag was. Mira wist ook, van op een oude foto, dat oma vroeger een mantel gedragen had waar die bontkraag op te zien was. Een mantel met dubbele knoopsluiting waardoor de twee voorpanden over elkaar sloegen. ’s Winters moest het een heerlijk warm gevoel geweest zijn met de kraag achter rechtop staand. Zorgvuldig pakte ze alles weer in, nog één lade dan moest ze weer naar beneden.
Op het eerste zicht lagen er alleen boeken en tijdschriften. Ze nam er enkele uit zag onderaan een paar schoolrapporten, schriftjes met dubbele lijntjes en een stapel poëzie albums. De schriftjes waren van haar moeder, vluchtig bekeken waren ze allemaal nogal bevredigend. Claire doet haar best!, en ‘Flink!’, waren sterk aanwezig. Heel weinig rood!
De albums waren van oma, tekeningen met versjes uit die tijd volgden elkaar op. ‘Tip tap top, de datum staat op zijn kop!’ en nog ‘Bloemen verwelken, Scheepjes vergaan, maar onze vriendschap, blijft altijd bestaan.’ waren schering en inslag.
Een klein doosje met fluwelen bekleding trok haar aandacht met aan één zijde ’n metalen klikslotje. In het doosje lag een medaillon, ovaal, precies één grote traan. In het midden een donkerrode steen, rondom afgeboord met een opengewerkte rand. Mira dacht dat het zilver was grauw verkleurd door de tijd. Ze kon het medaillon openen en zag tot haar verbazing de foto van een voor haar onbekende man, knap, zwart haar met haarcrème plat tegen het hoofd in vorm gelegd. Een klein stijlvol snorretje typeerde de mode van die tijd. In ’t dekseltje zat een rood kartonnen knipsel met als tekst ‘Voor altijd ….. Karel’
Met verstomming stond ze het kleinood te bekijken. In gedachten liet ze nog eens alle namen van mannen die ze ooit had horen vernoemen de revue passeren. Nutteloos! Er was haar niemand bekend die Karel heette.
Nu had ze zichzelf een probleem bezorgd, wie was de eigenaresse van dit juweel ? Haar moeder ? Haar grootmoeder ? Noch haar vader of grootvader heetten Karel.
Vol twijfels legde ze alles weer op zijn plaats, je kon beter het verleden laten rusten dacht ze, iedereen heeft in zijn leven zo wel iets waarvan hij de herinnering voor zichzelf bewaart. Een korte verliefdheid? Een romance? Ze zou het nooit weten!
Met één klap sloot ze het raam, knipte het licht uit, deed de deur dicht en ging naar beneden.
Bomi
( 2003 )
-
-
Schatten op … Deel 2
De deuren van de hallkast openden zich even stroef als de zolderdeur. Een paar oude kleerhangers hingen doelloos aan de metalen baar, op de bodem stond in een hoekje een oude wandelstok. Hij was van donkerhout met metalen knop. De knop op zich was iets speciaal, een panter met uitgestrekt lichaam zijn achterste iets omhoog, de kop ingetrokken rustend op de voorpoten! Door zijn speciale houding was de uitgestrekte rug een ideale steun voor de hand.
Verder waren er nog een paar koperen vazen met uitgewerkte bloemetjesrand, een gipsen buste van een H. Hart beeld en een reeks verschillende kandelaars. Ze sloot voorzichtig de beide deuren de inhoud latend voor wat het was.
De twee onderste laden waren nu aan beurt. In de bovenste schuif lag een pak, ingepakt in donker papier, voorzichtig peuterde ze één zijkant los. Wat ze zag was zwart krulhaar. Het voelde vrij zacht aan, ze dacht dat het wel eens een pruik kon zijn. Eindelijk kwam het ding uit de verpakking te voorschijn, ze hield het in de hoogte draaide het een paar maal rond, kon toen pas zien wat ze eigenlijk in handen hield. Hardop schoot ze in de lach, het was een bontkraag in zwart astrakan, nu ze het in zijn geheel zag kon ze zien dat het een sjaalkraag was. Mira wist ook, van op een oude foto, dat oma vroeger een mantel gedragen had waar die bontkraag op te zien was. Een mantel met dubbele knoopsluiting waardoor de twee voorpanden over elkaar sloegen. ’s Winters moest het een heerlijk warm gevoel geweest zijn met de kraag achter rechtop staand. Zorgvuldig pakte ze alles weer in, nog één lade dan moest ze weer naar beneden.
Op het eerste zicht lagen er alleen boeken en tijdschriften. Ze nam er enkele uit zag onderaan een paar schoolrapporten, schriftjes met dubbele lijntjes en een stapel poëzie albums. De schriftjes waren van haar moeder, vluchtig bekeken waren ze allemaal nogal bevredigend. Claire doet haar best!, en ‘Flink!’, waren sterk aanwezig. Heel weinig rood!
De albums waren van oma, tekeningen met versjes uit die tijd volgden elkaar op. ‘Tip tap top, de datum staat op zijn kop!’ en nog ‘Bloemen verwelken, Scheepjes vergaan, maar onze vriendschap, blijft altijd bestaan.’ waren schering en inslag.
Een klein doosje met fluwelen bekleding trok haar aandacht met aan één zijde ’n metalen klikslotje. In het doosje lag een medaillon, ovaal, precies één grote traan. In het midden een donkerrode steen, rondom afgeboord met een opengewerkte rand. Mira dacht dat het zilver was grauw verkleurd door de tijd. Ze kon het medaillon openen en zag tot haar verbazing de foto van een voor haar onbekende man, knap, zwart haar met haarcrème plat tegen het hoofd in vorm gelegd. Een klein stijlvol snorretje typeerde de mode van die tijd. In ’t dekseltje zat een rood kartonnen knipsel met als tekst ‘Voor altijd ….. Karel’
Met verstomming stond ze het kleinood te bekijken. In gedachten liet ze nog eens alle namen van mannen die ze ooit had horen vernoemen de revue passeren. Nutteloos! Er was haar niemand bekend die Karel heette.
Nu had ze zichzelf een probleem bezorgd, wie was de eigenaresse van dit juweel ? Haar moeder ? Haar grootmoeder ? Noch haar vader of grootvader heetten Karel.
Vol twijfels legde ze alles weer op zijn plaats, je kon beter het verleden laten rusten dacht ze, iedereen heeft in zijn leven zo wel iets waarvan hij de herinnering voor zichzelf bewaart. Een korte verliefdheid? Een romance? Ze zou het nooit weten!
Met één klap sloot ze het raam, knipte het licht uit, deed de deur dicht en ging naar beneden.
Bomi
( 2003 )
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
-
Aan iedereen die hier een woordje, achterliet mijn hartelijke dank!
Moesten er 'alleen lezers' geweest zijn ook aan hen bedankt'
Het is niet omdat je schrijft dat je een ' schrijfster ' bent, als je
begrijpt wat ik bedoel.
Lieve groeten,
Bomi.
- - - - -
-
-
Aan iedereen die hier een woordje, achterliet mijn hartelijke dank!
Moesten er 'alleen lezers' geweest zijn ook aan hen bedankt'
Het is niet omdat je schrijft dat je een ' schrijfster ' bent, als je
begrijpt wat ik bedoel.
Lieve groeten,
Bomi.
- - - - -
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
