nieuw rapke
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Wie moet ik hier nu het meest feliciteren,
mijne neef, met zijn groot schrijverstalent
of ons "neske-peske" met haar opnieuw verworven "slanke lijn".
GEFELICITEERD!
Rapke, ik vind het heel mooi dat je vrijwilligerswerk gaat doen,
maar daarom moet je hier niet wegblijven hoor.
Ik doe ook vrijwilligerswerk en ons Gustilpe en ons Bomi (als ze
dat heerschap Rapmans eens op vakantie laat komen,)
en zovele andere dames hier.
Dus lieve neef, af en toe hier verschijnen en leute brengen is
ook vrijwilligerswerk.
Bomi, maak je niet ongerust. Ik typ niet, het is mijne spraakcomputer
uit Bachten de Kupe, die zich nu moe maakt.
......aaaaaaaaaaaaaiiiiiii, mijn schouder!!!!!!
Dag lieve dames allemaal, medespelers in dit (non)-fictie toneel.
Een goede start voor iedereen van een nieuwe week,
tante,
rapke zijn die toevallig van jou? Daarstraks gevonden langs de autostrade.
Heb ze maar meegenomen, zien er gezond uit.
mijne neef, met zijn groot schrijverstalent
of ons "neske-peske" met haar opnieuw verworven "slanke lijn".
GEFELICITEERD!
Rapke, ik vind het heel mooi dat je vrijwilligerswerk gaat doen,
maar daarom moet je hier niet wegblijven hoor.
Ik doe ook vrijwilligerswerk en ons Gustilpe en ons Bomi (als ze
dat heerschap Rapmans eens op vakantie laat komen,)
en zovele andere dames hier.
Dus lieve neef, af en toe hier verschijnen en leute brengen is
ook vrijwilligerswerk.
Bomi, maak je niet ongerust. Ik typ niet, het is mijne spraakcomputer
uit Bachten de Kupe, die zich nu moe maakt.
......aaaaaaaaaaaaaiiiiiii, mijn schouder!!!!!!
Dag lieve dames allemaal, medespelers in dit (non)-fictie toneel.
Een goede start voor iedereen van een nieuwe week,
tante,
rapke zijn die toevallig van jou? Daarstraks gevonden langs de autostrade.
Heb ze maar meegenomen, zien er gezond uit.
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
rapke - Lid geworden op: 10 apr 2005, 09:46
- Locatie: W-Vl
HET ONTSPOORDE TREIN - STEL (deel 4)
We gaan verder in het café
Zeg Rap, hoe hebde gij eigenlijk jouw vrouwke leren kennen ? (Hij zal het nooit weten want hij vervolgde zonder pauze) Ewel, Peske, die zat op de rups de eerste keer dat ik ze zag. Ja, hier op de kermis op de markt van Mechelen. Rapke joeng, een schoon wijveke, man man man, en 't was in de zomer he, dus had ze niet veel aan. Allez, ik wil zeggen, haar schouders bloot he. En die kappe van de rupse ging naar beneden en toen weer omhoog. Vint, blozen dat ze deed! Van de wind voorzekers, want ze zat allene in die coupé. Ik heb direct ook een kaartje gekocht en der mij bij gaan zetten, en 't was geklonken he. Die kappe kost niet zére genoeg were naar beneden gaan. Man man, dat waren tijden hé.
Robertjes' GSM begon te fluiten, precies een trein die het station binnen rijdt.
"Allo ? Ah schatje"
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
"Jamaar schat ..."
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
"Neen zunne schatje, maar ..."
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
"Ja schat."
Eindelijk kon ik hem vragen wat hij in dat hotel deed. Bleek dat hij daar in de week-ends in 't zwart een beetje bijverdiende om zijn hobby te kunnen betalen.
Het liep al tegen twee uur en we gingen uit elkaar. Niet echter zonder afgesproken te hebben om de volgende dag bij hem thuis te middagmalen. 'Brunchen' zoals hij dat noemde, vanaf tien uur 's morgens dus.
Ah ja, een mens zegt zoveel als ge niet na denkt. Tussen pot en pint lijkt alles veel eenvoudiger dan het in werkelijkheid is. Afspreken met Robertje om 's anderendaags bij hem thuis te gaan eten, da's één ding. Iemand die hem vroeger nog gekend heeft overtuigen van mee te gaan, da's een ander paar mouwen.
Zo komt het dat ik die zondagochtend om tien uur stipt op Robertje zijn oprit stopte. Mijn echtgenote had dan toch maar besloten om mij te vergezellen in een ijdele poging de schade te beperken. Omwille van de privacy zal ik hier niet verraden waar Robertje en Peske wonen. Wel kan ik vertellen dat het in de omgeving van Mechelen is, een halfopen bebouwing in een doodlopende straat die op het eerste gezicht heel leefbaar en rustig leek.
Wat onmiddellijk opviel was de deurbel. Geen drukknop, geen trekbel, neen, een trein. Ik bedoel de afbeelding van een open wagon uit de beginperiode van onze spoorwegen. Om aan te bellen volstond het even op het opstapje van het wagonnetje te duwen, met als duidelijk hoorbaar gevolg een stoomstoot die door het hele huis weerklonk. Ik had zelfs de indruk van een beetje damp te ontwaren, maar dat zal wel inbeelding geweest zijn.
Vertraging bij de spoorwegen is een welbekend euvel, en in deze woning werd blijkbaar hetzelfde schema gehandhaafd. Het duurde meer dan vijf minuten voor we in het inwendige van huize Robertje enige beweging waarnamen. Ondertussen had mijn echtgenote al enkele malen gepoogd om mij er van te overtuigen dat er niemand thuis was. Maar er waren wel degelijk bewoners aanwezig. Na enig gerommel van wegschuivende grendels en losgemaakte kettingen werd eindelijk de voordeur op een kier geopend.
Schichtige blik, als van een koolmeesje dat in de wintertuin aan een vetbol hangt. Zo kan ik het kopke beschrijven van het vrouwke dat behoedzaam de deur opende. Ik stelde ons voor als mevrouw en meneer Rapke, waarop ons toegang werd verleend tot een lange gang die rook naar boenwas en, als ik me niet vergis, de geur van gekookte vette darm, maar daar was ik niet zeker van.
Peske, want dat was ze ongetwijfeld, nam maar weinig ruimte in beslag. Althans wat de hoogte betrof. Van kop tot teen hoop en al één meter dertig. Ze droeg sloffen in de vorm van locomotieftjes compleet met schouw, en tussen sloffen en schichtige blik was ze bedekt door oranjekleurige sokken en een bloemetjeskleed met lange mouwen.
Beleefd stak ik mijn hand uit ter begroeting wat ze blijkbaar niet opmerkte, want in één beweging die ze in balletmiddens waarschijnlijk een mislukte pirouette noemen, draaide ze zich om en begaf zich sporend op haar treintjes richting einde van de gang.
Ik moet eerlijk zijn, Peske was eigenlijk wel schattig, ja een beetje bedeesd dat wel, maar ik gaf er me rekenschap van dat jarenlang samenwonen met iemand als Robertje wel enkele invloed kan hebben op het karakter van de persoon in kwestie. In elk geval moet ik ook toegeven dat Robertje nog zo een kwaaie niet is. Bij de bouw van het huis had hij duidelijk rekening gehouden met de lichaamsbouw van zijn wettelijke wederhelft. De deuren waren laag maar des te breed, zodat Peske zonder problemen van de ene naar de andere plaats in huis kon sporen. Wij daarentegen moesten ons bukken om in de living te geraken
Wordt vervolgd
We gaan verder in het café
Zeg Rap, hoe hebde gij eigenlijk jouw vrouwke leren kennen ? (Hij zal het nooit weten want hij vervolgde zonder pauze) Ewel, Peske, die zat op de rups de eerste keer dat ik ze zag. Ja, hier op de kermis op de markt van Mechelen. Rapke joeng, een schoon wijveke, man man man, en 't was in de zomer he, dus had ze niet veel aan. Allez, ik wil zeggen, haar schouders bloot he. En die kappe van de rupse ging naar beneden en toen weer omhoog. Vint, blozen dat ze deed! Van de wind voorzekers, want ze zat allene in die coupé. Ik heb direct ook een kaartje gekocht en der mij bij gaan zetten, en 't was geklonken he. Die kappe kost niet zére genoeg were naar beneden gaan. Man man, dat waren tijden hé.
Robertjes' GSM begon te fluiten, precies een trein die het station binnen rijdt.
"Allo ? Ah schatje"
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
"Jamaar schat ..."
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
"Neen zunne schatje, maar ..."
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
"Ja schat."
Eindelijk kon ik hem vragen wat hij in dat hotel deed. Bleek dat hij daar in de week-ends in 't zwart een beetje bijverdiende om zijn hobby te kunnen betalen.
Het liep al tegen twee uur en we gingen uit elkaar. Niet echter zonder afgesproken te hebben om de volgende dag bij hem thuis te middagmalen. 'Brunchen' zoals hij dat noemde, vanaf tien uur 's morgens dus.
Ah ja, een mens zegt zoveel als ge niet na denkt. Tussen pot en pint lijkt alles veel eenvoudiger dan het in werkelijkheid is. Afspreken met Robertje om 's anderendaags bij hem thuis te gaan eten, da's één ding. Iemand die hem vroeger nog gekend heeft overtuigen van mee te gaan, da's een ander paar mouwen.
Zo komt het dat ik die zondagochtend om tien uur stipt op Robertje zijn oprit stopte. Mijn echtgenote had dan toch maar besloten om mij te vergezellen in een ijdele poging de schade te beperken. Omwille van de privacy zal ik hier niet verraden waar Robertje en Peske wonen. Wel kan ik vertellen dat het in de omgeving van Mechelen is, een halfopen bebouwing in een doodlopende straat die op het eerste gezicht heel leefbaar en rustig leek.
Wat onmiddellijk opviel was de deurbel. Geen drukknop, geen trekbel, neen, een trein. Ik bedoel de afbeelding van een open wagon uit de beginperiode van onze spoorwegen. Om aan te bellen volstond het even op het opstapje van het wagonnetje te duwen, met als duidelijk hoorbaar gevolg een stoomstoot die door het hele huis weerklonk. Ik had zelfs de indruk van een beetje damp te ontwaren, maar dat zal wel inbeelding geweest zijn.
Vertraging bij de spoorwegen is een welbekend euvel, en in deze woning werd blijkbaar hetzelfde schema gehandhaafd. Het duurde meer dan vijf minuten voor we in het inwendige van huize Robertje enige beweging waarnamen. Ondertussen had mijn echtgenote al enkele malen gepoogd om mij er van te overtuigen dat er niemand thuis was. Maar er waren wel degelijk bewoners aanwezig. Na enig gerommel van wegschuivende grendels en losgemaakte kettingen werd eindelijk de voordeur op een kier geopend.
Schichtige blik, als van een koolmeesje dat in de wintertuin aan een vetbol hangt. Zo kan ik het kopke beschrijven van het vrouwke dat behoedzaam de deur opende. Ik stelde ons voor als mevrouw en meneer Rapke, waarop ons toegang werd verleend tot een lange gang die rook naar boenwas en, als ik me niet vergis, de geur van gekookte vette darm, maar daar was ik niet zeker van.
Peske, want dat was ze ongetwijfeld, nam maar weinig ruimte in beslag. Althans wat de hoogte betrof. Van kop tot teen hoop en al één meter dertig. Ze droeg sloffen in de vorm van locomotieftjes compleet met schouw, en tussen sloffen en schichtige blik was ze bedekt door oranjekleurige sokken en een bloemetjeskleed met lange mouwen.
Beleefd stak ik mijn hand uit ter begroeting wat ze blijkbaar niet opmerkte, want in één beweging die ze in balletmiddens waarschijnlijk een mislukte pirouette noemen, draaide ze zich om en begaf zich sporend op haar treintjes richting einde van de gang.
Ik moet eerlijk zijn, Peske was eigenlijk wel schattig, ja een beetje bedeesd dat wel, maar ik gaf er me rekenschap van dat jarenlang samenwonen met iemand als Robertje wel enkele invloed kan hebben op het karakter van de persoon in kwestie. In elk geval moet ik ook toegeven dat Robertje nog zo een kwaaie niet is. Bij de bouw van het huis had hij duidelijk rekening gehouden met de lichaamsbouw van zijn wettelijke wederhelft. De deuren waren laag maar des te breed, zodat Peske zonder problemen van de ene naar de andere plaats in huis kon sporen. Wij daarentegen moesten ons bukken om in de living te geraken
Wordt vervolgd
-
rapke - Lid geworden op: 10 apr 2005, 09:46
- Locatie: W-Vl
HET ONTSPOORDE TREIN -STEL(deel 5)
Gebukt komen we de living binnen
En daar was Robertje, druk bezig de laatste hand te leggen aan de beloofde brunch. Een grote bokaal boordevol aanlokkelijke punch sierde het midden van de tafel. Uitnodigend stonden glazen tasjes er rond geëtaleerd, en het fruit dat voor de 'finishing touch' moest zorgen lag al minstens sinds gisterenavond in de godendrank te gisten. Robertje was er met een grote glazen pollepel heftig in aan het roeren toen we zijn heiligdom betraden.
Ik zeg heiligdom, want voor Robertje was het dat ongetwijfeld. Wie voor het eerst die ruimte betrad moest onwillekeurig wel het gevoel hebben een ritje te gaan maken met een trein uit begin van de vorige eeuw. Hij kwam met stevige pas op ons toegestapt, en het zou mij ten zeerste verbaasd hebben moest hij niet naar onze plaatsbewijzen gevraagd hebben. Maar hij verbaasde mij. Met een galante buiging wendde hij zich tot mijn vrouw, en mij volkomen negerend, kustte hij haar de hand alsof dat de normaalste zaak ter wereld was.
Nu ken ik mijn eega door en door, en het verwonderde mij dus niet dat ze, alhoewel ze die kaartjesknipper van vroeger kende, heel gescharmeerd was door zijn ouderwets gebaar. Het ijs was gebroken en dat deed me plezier. Ik had halvelings verwacht dat dit bezoek op een fiasco zou uitlopen, maar daar had ik me dus schromelijk in vergist.
Ooit had ik in een stripverhaal van Nero gelezen dat madam Pijp een parfum bezigde met de ondubbelzinnige naam "Fleur de Matras". De naar mijn mening zelfde geur kwam het vertrek overweldigen toen Peske opnieuw op het toneel verscheen. Blijkbaar was ze zich in de tussentijd wat gaan opfrissen want toen ze ons gezelschap vervoegde werd ik onmiddellijk op de golven van haar parfum teruggedragen naar de boeken van Nero en Co. Peske was wel wat losser geworden en ze nodigde ons uit om te proeven van de ongetwijfeld overheerlijke punch.
'Proeven' is bij Robertje een understatement. De glazen koppen werden tot aan de rand gevuld en ik kan u verzekeren dat hij bij het opstellen van de huwelijkslijst aangedrongen heeft om de glazen tassen zo groot mogelijk te voorzien. Een beenhouwerszoon, zelfs al is hij dan treinbediende geworden, blijft hoe dan ook in een sfeer van voedzame overdaad leven. Het buffet dat we kregen aangeboden ten huize Peske en Robertje was er een om U tegen te zeggen. In die mate zelfs dat mijn echtgenote voorstelde om opnieuw een kamer te boeken in het hotel. Robertje wilde daar echter niets van horen : "Jullie overnachten hier, punt uit !"
Met twee vingers vissend naar een eenzame framboos die in het bodempje punch was achtergebleven nodigde hij ons uit om het dessert en de koffie te nuttigen in 'de wachtzaal' zoals hij de veranda noemde.
Door een dubbele schuifdeur bukten we ons in een aangenaam warme door glas omgeven kamer uitkijkend op de tuin waar, wat had u verwacht, een levensechte locomotief op enkele meters rail stond te pronken. De Irish Coffee die we daar kregen aangereikt had een echt Iers karakter, vooral wat de dosis whisky betrof.
Het werd een gezellige avond, sappige verhalen over tante Ria waren niet uit de lucht, en ik vernam ook nog terloops dat Robertje in den tijd geen gelegenheid had laten voorbijgaan om mijn eega het hof te maken. Peske ontpopte zich tot een aangename gastvrouw en vertelde honderduit over haar lieve kleindochtertje. De sfeer verkilde wat toen ter sprake kwam dat de kleine schavuit ooit eens een treinaccident had nagespeeld waarbij één van Robertjes locomotiefjes via het toilet en de riolering was teloor gegaan.
De stationsklok aan de tussenmuur wees al drie uur 's nachts aan toen we ons eindelijk te ruste begaven.
Wordt vervolgd
Gebukt komen we de living binnen
En daar was Robertje, druk bezig de laatste hand te leggen aan de beloofde brunch. Een grote bokaal boordevol aanlokkelijke punch sierde het midden van de tafel. Uitnodigend stonden glazen tasjes er rond geëtaleerd, en het fruit dat voor de 'finishing touch' moest zorgen lag al minstens sinds gisterenavond in de godendrank te gisten. Robertje was er met een grote glazen pollepel heftig in aan het roeren toen we zijn heiligdom betraden.
Ik zeg heiligdom, want voor Robertje was het dat ongetwijfeld. Wie voor het eerst die ruimte betrad moest onwillekeurig wel het gevoel hebben een ritje te gaan maken met een trein uit begin van de vorige eeuw. Hij kwam met stevige pas op ons toegestapt, en het zou mij ten zeerste verbaasd hebben moest hij niet naar onze plaatsbewijzen gevraagd hebben. Maar hij verbaasde mij. Met een galante buiging wendde hij zich tot mijn vrouw, en mij volkomen negerend, kustte hij haar de hand alsof dat de normaalste zaak ter wereld was.
Nu ken ik mijn eega door en door, en het verwonderde mij dus niet dat ze, alhoewel ze die kaartjesknipper van vroeger kende, heel gescharmeerd was door zijn ouderwets gebaar. Het ijs was gebroken en dat deed me plezier. Ik had halvelings verwacht dat dit bezoek op een fiasco zou uitlopen, maar daar had ik me dus schromelijk in vergist.
Ooit had ik in een stripverhaal van Nero gelezen dat madam Pijp een parfum bezigde met de ondubbelzinnige naam "Fleur de Matras". De naar mijn mening zelfde geur kwam het vertrek overweldigen toen Peske opnieuw op het toneel verscheen. Blijkbaar was ze zich in de tussentijd wat gaan opfrissen want toen ze ons gezelschap vervoegde werd ik onmiddellijk op de golven van haar parfum teruggedragen naar de boeken van Nero en Co. Peske was wel wat losser geworden en ze nodigde ons uit om te proeven van de ongetwijfeld overheerlijke punch.
'Proeven' is bij Robertje een understatement. De glazen koppen werden tot aan de rand gevuld en ik kan u verzekeren dat hij bij het opstellen van de huwelijkslijst aangedrongen heeft om de glazen tassen zo groot mogelijk te voorzien. Een beenhouwerszoon, zelfs al is hij dan treinbediende geworden, blijft hoe dan ook in een sfeer van voedzame overdaad leven. Het buffet dat we kregen aangeboden ten huize Peske en Robertje was er een om U tegen te zeggen. In die mate zelfs dat mijn echtgenote voorstelde om opnieuw een kamer te boeken in het hotel. Robertje wilde daar echter niets van horen : "Jullie overnachten hier, punt uit !"
Met twee vingers vissend naar een eenzame framboos die in het bodempje punch was achtergebleven nodigde hij ons uit om het dessert en de koffie te nuttigen in 'de wachtzaal' zoals hij de veranda noemde.
Door een dubbele schuifdeur bukten we ons in een aangenaam warme door glas omgeven kamer uitkijkend op de tuin waar, wat had u verwacht, een levensechte locomotief op enkele meters rail stond te pronken. De Irish Coffee die we daar kregen aangereikt had een echt Iers karakter, vooral wat de dosis whisky betrof.
Het werd een gezellige avond, sappige verhalen over tante Ria waren niet uit de lucht, en ik vernam ook nog terloops dat Robertje in den tijd geen gelegenheid had laten voorbijgaan om mijn eega het hof te maken. Peske ontpopte zich tot een aangename gastvrouw en vertelde honderduit over haar lieve kleindochtertje. De sfeer verkilde wat toen ter sprake kwam dat de kleine schavuit ooit eens een treinaccident had nagespeeld waarbij één van Robertjes locomotiefjes via het toilet en de riolering was teloor gegaan.
De stationsklok aan de tussenmuur wees al drie uur 's nachts aan toen we ons eindelijk te ruste begaven.
Wordt vervolgd
-
rapke - Lid geworden op: 10 apr 2005, 09:46
- Locatie: W-Vl
HET ONTSPOORDE TREIN -STEL (6de en laatste deel)
We hadden ons dus te ruste begeven waarbij men die uitdrukking beter niet te letterlijk neemt, vooral als men in een bed ligt in een kamer aanpalend aan de slaapkamer van Peske en Robertje. Het moet voor alle duidelijkheid gezegd worden dat niet enkel de deuren maar ook de bedden aan de maten van Peske waren aangepast. Breed maar kort en dus lag ik de hele nacht met opgetrokken knieën te slapen.
Tot vijf uur 's morgens in elk geval want dan werden we gewekt door het snerpende geluid van een treinwachtersfluitje. Robertje riep uit volle borst : "De trein van vijf na vijf is in aantocht ! Iedereen klaar om in te stappeeeen !!"
Ik was niet echt mee, en mijn echtgenote die ook juist wakker werd wist ook niet wat er gebeurde.
"De slagboom staat in positie !!" hoorde ik in de aangrenzende kamer roepen. Mijn vrouw porde mij in mijn ribben en knipte het nachtlampje aan. "De sporen zijn vrij en open !!!!!" Schreeuwde Neske opeens uit alle macht. Opnieuw klonk het snerpende geluid van het fluitje. Dan was het even stil, tot opeens de stem van mijn vriend weerklonk : "Tsjoek,tsjoek,tsjoek, de vijf na vijf komt er aan !!!"
Peske : "Iedereen opzij, laat de trein binnen rijden ...!!"
"Tsjoek,tsjoek,tsjoek" het was me even niet duidelijk wie nu het woord had. "De stoom komt uit mijn oren !!! " ditmaal was het duidelijk Robertjes' stem. "Sluit de deuren, de vijf na vijf zal vertrekken !!" Dan Peske : "Vul de oven we zijn vertrokken !!!" "Tsjoek,tsjoek,tsjoek ...", toen werd het weer stil in huis.
Rond zeven uur zaten we aan het ontbijt. Het was overduidelijk dat Peske een trein had zien passeren, want haar oogskes blonken in de vermoeide kassen.
We namen hartelijk afscheid van dit sporende koppel. Onze auto die op de oprit geparkeerd stond had te lijden van de winterse koude, zodat ik genoodzaakt was om de ruiten schoon te krabben.
De buurman, over de omheining leunend, sprak mij aan : "Bij Roberke en Peske gelogeerd ?" vroeg hij met veelbetekenende blik. Ik beaamde zijn veronderstelling en toen lachte hij : "De trein van vijf na vijf was op tijd vandaag !!"
We reden weg, gelukkig in ons hart, in de wetenschap dat sommige treinen toch nog op tijd rijden.
Einde
We hadden ons dus te ruste begeven waarbij men die uitdrukking beter niet te letterlijk neemt, vooral als men in een bed ligt in een kamer aanpalend aan de slaapkamer van Peske en Robertje. Het moet voor alle duidelijkheid gezegd worden dat niet enkel de deuren maar ook de bedden aan de maten van Peske waren aangepast. Breed maar kort en dus lag ik de hele nacht met opgetrokken knieën te slapen.
Tot vijf uur 's morgens in elk geval want dan werden we gewekt door het snerpende geluid van een treinwachtersfluitje. Robertje riep uit volle borst : "De trein van vijf na vijf is in aantocht ! Iedereen klaar om in te stappeeeen !!"
Ik was niet echt mee, en mijn echtgenote die ook juist wakker werd wist ook niet wat er gebeurde.
"De slagboom staat in positie !!" hoorde ik in de aangrenzende kamer roepen. Mijn vrouw porde mij in mijn ribben en knipte het nachtlampje aan. "De sporen zijn vrij en open !!!!!" Schreeuwde Neske opeens uit alle macht. Opnieuw klonk het snerpende geluid van het fluitje. Dan was het even stil, tot opeens de stem van mijn vriend weerklonk : "Tsjoek,tsjoek,tsjoek, de vijf na vijf komt er aan !!!"
Peske : "Iedereen opzij, laat de trein binnen rijden ...!!"
"Tsjoek,tsjoek,tsjoek" het was me even niet duidelijk wie nu het woord had. "De stoom komt uit mijn oren !!! " ditmaal was het duidelijk Robertjes' stem. "Sluit de deuren, de vijf na vijf zal vertrekken !!" Dan Peske : "Vul de oven we zijn vertrokken !!!" "Tsjoek,tsjoek,tsjoek ...", toen werd het weer stil in huis.
Rond zeven uur zaten we aan het ontbijt. Het was overduidelijk dat Peske een trein had zien passeren, want haar oogskes blonken in de vermoeide kassen.
We namen hartelijk afscheid van dit sporende koppel. Onze auto die op de oprit geparkeerd stond had te lijden van de winterse koude, zodat ik genoodzaakt was om de ruiten schoon te krabben.
De buurman, over de omheining leunend, sprak mij aan : "Bij Roberke en Peske gelogeerd ?" vroeg hij met veelbetekenende blik. Ik beaamde zijn veronderstelling en toen lachte hij : "De trein van vijf na vijf was op tijd vandaag !!"
We reden weg, gelukkig in ons hart, in de wetenschap dat sommige treinen toch nog op tijd rijden.
Einde
-
schrijfster - Lid geworden op: 26 sep 2008, 16:16
- Locatie: nijmegen
Een heel goede morgen rapke tjonge heb je hele verhaal van A tot Z gelezen vannacht tot in de kleine uurtjes,nog de laatste delen ik waande me net als vroeger in mijn jeugd bij het lezen,toen mij de tranen over mijn wangen liepen van het lachen [lekker ouderwets gelachen]
Rapke hoe kom je der op,van mij mag je nog veel verhalen schrijven.
Groetjes schrijfster
r
Rapke hoe kom je der op,van mij mag je nog veel verhalen schrijven.
Groetjes schrijfster
r
Laatst gewijzigd door schrijfster op 01 dec 2008, 10:09, 2 keer totaal gewijzigd.
Tonen wat je hebt,is niet laten zien wie je bent.
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Rapke,
proficiat met jouw verhaal, je zal daar wel veel werk mee gehad hebben en veel fantasie heb je rapke.
Peske, sorry neske zal wel content zijn, zo'n mooi verhaaltje.
Blijf maar schrijven hoor rapke, we genieten ervan, misschien iets mnder als je vrijwilligerswerk gaat doen, waarvoor proficiat, maar af en toe eens iets op jou topic plaatsen kan nog wel, hoop ik.
groetjes,
gustilpe
proficiat met jouw verhaal, je zal daar wel veel werk mee gehad hebben en veel fantasie heb je rapke.
Peske, sorry neske zal wel content zijn, zo'n mooi verhaaltje.
Blijf maar schrijven hoor rapke, we genieten ervan, misschien iets mnder als je vrijwilligerswerk gaat doen, waarvoor proficiat, maar af en toe eens iets op jou topic plaatsen kan nog wel, hoop ik.
groetjes,
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
neske - Lid geworden op: 01 aug 2007, 19:48
- Locatie: Vlaams Brabant
Zeg, ik heb nog maar een stukje gelezen maar dat is telepathie hoor.Ik had nog een sinterklaasverhaaltje en een vervolg van het intervieuw op de kermis...met de Rap "op de kermis in de rups met mijn zus" (anders kon ik dat niet allemaal weten hè
Hoe is het mogelijk
Zoek de zonnekant in het leven de schaduw volgt vanzelf
-
Assa - Lid geworden op: 30 okt 2007, 15:29
- Locatie: Vlaams brabant
Hallo Bomi 
Met dat verhaal van rapke dat zo tof was vergeet ik iets te vragen,
is alles goed verlopen gisteren met het etentje,want voor tien koken is niet alles,niet te moe??
het zal wel aangenaam geweest zijn,ik weet uit ondervinding dat de kinderen en kleinkinderen graag eens bij de Mama en Oma komen eten.
En Neske,proficiat met u slanke lijn
Grt,aan iedereen
Met dat verhaal van rapke dat zo tof was vergeet ik iets te vragen,
is alles goed verlopen gisteren met het etentje,want voor tien koken is niet alles,niet te moe??
het zal wel aangenaam geweest zijn,ik weet uit ondervinding dat de kinderen en kleinkinderen graag eens bij de Mama en Oma komen eten.
En Neske,proficiat met u slanke lijn
Grt,aan iedereen
Groetjes van assa
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Dag weledeleheer rapke,
Nogal nen titel he!, nadat ik je roman dezen daarstraks heb gelezen kan ik niet anders dan eerbiedig het hoofd buigen en erkennen dat er een nieuw schrijftalent is opgestaan.
Gefeliciteerd wel edel . . . rapke die titel is niet voor elken dag he! Blijf maar in je schoenen lopen derlangs daar krijgt ge koude voeten van.
Het is overal groot nieuws, ik kreeg al een paar pb's met de vraag wie dat manneke eigenlijk was, er was zelfs een uitgever bij. Ook de advocaat van peske nam contact, hij wou weten hoe en waarom enz. Heb de man gerustgesteld dat er niets aan de hand is gewoon een troepje vrienden(innen) onder elkaar. Zeker geen kwaad opzet. Niemand kan er iets aan doen dat peske nu toevallig met de oude boezemvriend van rapke is getrouwd.
Het toont alleen maar aan hoe klein de wereld is, hoe mooi dat de vriendschap van jaren is bijven bestaan tussen twee mannen, nu al een beetje belegen. ( de mannen niet de vriendschap )
Alleen stel ik mij de vraag of peske nu ook het recht heeft haar kant van het gebeuren te vertellen, volgens mij wel. Het verhaal kan nog zo mooi zijn er zijn altijd twee kanten aan, die van de schrijver en die van het lijdend voorwerp.
Peske niet verlegen zijn, uwen trein vertrekt vandaag wat later!
Groetjes,
Bomike.
Alleen nog stofzuigen dan zijn de sporen van mijn bezoekers weer gewist tot een volgende vergadering.
-
Dag weledeleheer rapke,
Nogal nen titel he!, nadat ik je roman dezen daarstraks heb gelezen kan ik niet anders dan eerbiedig het hoofd buigen en erkennen dat er een nieuw schrijftalent is opgestaan.
Gefeliciteerd wel edel . . . rapke die titel is niet voor elken dag he! Blijf maar in je schoenen lopen derlangs daar krijgt ge koude voeten van.
Het is overal groot nieuws, ik kreeg al een paar pb's met de vraag wie dat manneke eigenlijk was, er was zelfs een uitgever bij. Ook de advocaat van peske nam contact, hij wou weten hoe en waarom enz. Heb de man gerustgesteld dat er niets aan de hand is gewoon een troepje vrienden(innen) onder elkaar. Zeker geen kwaad opzet. Niemand kan er iets aan doen dat peske nu toevallig met de oude boezemvriend van rapke is getrouwd.
Het toont alleen maar aan hoe klein de wereld is, hoe mooi dat de vriendschap van jaren is bijven bestaan tussen twee mannen, nu al een beetje belegen. ( de mannen niet de vriendschap )
Alleen stel ik mij de vraag of peske nu ook het recht heeft haar kant van het gebeuren te vertellen, volgens mij wel. Het verhaal kan nog zo mooi zijn er zijn altijd twee kanten aan, die van de schrijver en die van het lijdend voorwerp.
Peske niet verlegen zijn, uwen trein vertrekt vandaag wat later!
Groetjes,
Bomike.
Alleen nog stofzuigen dan zijn de sporen van mijn bezoekers weer gewist tot een volgende vergadering.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
neske - Lid geworden op: 01 aug 2007, 19:48
- Locatie: Vlaams Brabant
't Water loopt uit mijn ogen van te lachen.
Heel goed verteld Rapke en zo "romantisch"
Straks zal ik jouw boekje nog eens open doen, zoals ons Bomi hier vroeg.
Maar dat kan tegen jouw verhaal niet op hoor, maar allé, wie kan er tegen jou op?
Peske en Robertje zullen het vanavond samen... lezen
Heel erg bedankt, dat verhaal komt in mijn.....juist!
Zoek de zonnekant in het leven de schaduw volgt vanzelf
-
rapke - Lid geworden op: 10 apr 2005, 09:46
- Locatie: W-Vl
Ik zou liegen moest ik zeggen dat al die lof die mij overvalt mij geen plezier doet. Integendeel zelfs, en ik moet zelfs stellen dat het samenzijn met Peske en Robertje ook mij persoonlijk veel plezier gedaan heeft.
Nu zal ik wat rust nemen, maar ik kom natuurlijk wel nu en dan eens loeren, want eerlijk gezegd, ik kijk ook uit naar het ongetwijfeld sappige verhaal dat Neske hier zal neerpennen, als ze durft
Allez, tot de volgende keer. Van zodra ik tijd heb begin ik aan het boek over Bomi, vele keren erger dan de wedervaren van Robertje en Co
Gegroet, weest braaf
Rapke
Integendeel zelfs, en ik moet zelfs stellen dat het samenzijn met Peske en Robertje ook mij persoonlijk veel plezier gedaan heeft.Nu zal ik wat rust nemen, maar ik kom natuurlijk wel nu en dan eens loeren, want eerlijk gezegd, ik kijk ook uit naar het ongetwijfeld sappige verhaal dat Neske hier zal neerpennen, als ze durft
Allez, tot de volgende keer. Van zodra ik tijd heb begin ik aan het boek over Bomi, vele keren erger dan de wedervaren van Robertje en Co
Gegroet, weest braaf
Rapke
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Rapke mijn vriendje,
Ook ik kwam hier even loeren, het is een plaatske geworden te vergelijken met een stamcafé, iedereen loopt er binnen en buiten jammer dat hier geen koffieautomaat is en een tapkraan.
Er valt altijd wel iets nieuws te rapen, mensen vertellen hun dagdagelijkse beslommeringen of geven antwoord aan een ander.
Je schrijft dat je ooit eens later gaat beginnen aan ' een boek over bomi ' wat valt daar nu over te vertellen dat alleman al niet lang weet. Mijn manier van schrijven is nogal open wat mijnen privé betreft, zolang ze me niet naar mijn bankrekening vragen is het goed.
Neske ik wacht op het beloofde verhaal! Niet nu uw gat door de haag uitsteken he!
Allez tot straks,
Bomi
-
Rapke mijn vriendje,
Ook ik kwam hier even loeren, het is een plaatske geworden te vergelijken met een stamcafé, iedereen loopt er binnen en buiten jammer dat hier geen koffieautomaat is en een tapkraan.
Er valt altijd wel iets nieuws te rapen, mensen vertellen hun dagdagelijkse beslommeringen of geven antwoord aan een ander.
Je schrijft dat je ooit eens later gaat beginnen aan ' een boek over bomi ' wat valt daar nu over te vertellen dat alleman al niet lang weet. Mijn manier van schrijven is nogal open wat mijnen privé betreft, zolang ze me niet naar mijn bankrekening vragen is het goed.
Neske ik wacht op het beloofde verhaal! Niet nu uw gat door de haag uitsteken he!
Allez tot straks,
Bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
rapke - Lid geworden op: 10 apr 2005, 09:46
- Locatie: W-Vl
Allerbestebovenstebeste Bomi, ge komt wat laat om nu nog beperkingen op te leggen aangaande het boek dat ik reeds over u beginnen schrijven ben. Het gaat eigenlijk exclusief over uw bankrekening, maar wees gerust, uit privacyredenen heb ik een pseudoniem voor u uitgekozen waardoor niemand u zal herkennen.
Met waarderende groeten
Rapke
Met waarderende groeten
Rapke
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Rapke toch, dan ziet iedereen hoe ver ik onder nul sta, maar ja van den anderen kant kan ik dan misschien eens rondgaan met mijn hoed een inzameling voor de kindjes van China en van bomi ! Allez het ziet er al een stuk beter uit! Optimist tot in de kist!
-
Rapke toch, dan ziet iedereen hoe ver ik onder nul sta, maar ja van den anderen kant kan ik dan misschien eens rondgaan met mijn hoed een inzameling voor de kindjes van China en van bomi ! Allez het ziet er al een stuk beter uit! Optimist tot in de kist!
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!