nieuw rapke
-
neske - Lid geworden op: 01 aug 2007, 19:48
- Locatie: Vlaams Brabant
Assaatje, ge moogt een schrijver of zoals IK schrijfster 
niet onder druk zetten, mijn euh...pardon ons ramen moeten dringend goed gepoetst worden er was de laatste dagen teveel stoom in huis en dat slaat op de ruiten. 
Mijn strijkgoed van zoveel dagen moet nog gedaan worden, mijn arme echtgenoot moet ook eten hebben, ik niet want ik ben vet genoeg
En ten laatste, dat vind ik pas beschamend... ik durf mijn hoofd niet meer buiten te steken als onze buurman buiten is.
En als ik dat sappig verhaal hier durf te zetten
Ik zal er nog eens over nadenken.
Slaapwel iedereen
neske
niet onder druk zetten, mijn euh...pardon ons ramen moeten dringend goed gepoetst worden er was de laatste dagen teveel stoom in huis en dat slaat op de ruiten. Mijn strijkgoed van zoveel dagen moet nog gedaan worden, mijn arme echtgenoot moet ook eten hebben, ik niet want ik ben vet genoeg
En ten laatste, dat vind ik pas beschamend... ik durf mijn hoofd niet meer buiten te steken als onze buurman buiten is.
En als ik dat sappig verhaal hier durf te zetten
Ik zal er nog eens over nadenken.
Slaapwel iedereen
neske
Zoek de zonnekant in het leven de schaduw volgt vanzelf
-
rapke - Lid geworden op: 10 apr 2005, 09:46
- Locatie: W-Vl
Oké, Neske durft niet omwille van haar buurman, en naar ik vermoed omwille van heel Mechelen. 
Dus zal ik het nu even hebben over iemand uit Hasselt. Ik wil wel benadrukken dat eventuele overeenkomsten met bestaande personen louter toevallig zijn.
DE SCHENKING (deel 1)
Het herenhuis Nr 24 in de Accasialaan was één van de mooiste bouwwerken van Hasselt. Het straalde robustheid uit maar tevens had het ook dat frêle van de Renaissance. De voordeur en de luiken waren in prima staat en uitzonderlijk goed onderhouden. Het moest een fortuin kosten om deze pracht in zijn huidige toestand te bewaren. En te zien aan de blinkende verf op de dakgoot drie-hoog werd er op geen euro gekeken.
Dit kon ook gezegd worden van de rijzige al wat oudere dame die op het punt stond om aan te bellen. De dame in kwestie was zoniet van adel, dan toch afkomstig uit de hogere middenklasse. De struisvogelveren die kunstig op haar breedgerande hoed waren bevestigd deinden zachtjes in het voorjaarsbriesje. Een slanke hand gehuld in een zijden met Brugse kant afgeboorde handschoen trok behoedzaam aan de beugel waardoor een zware gong in het herenhuis weergalmde. Alsof iemand op haar teken had staan wachten werd de deur opengezwaaid, waarop de dame, na een laatste blik op een Bentley met chauffeur die even verder geparkeerd stond, binnenschreed. We maken van de gelegenheid gebruik om mee binnen te glippen.
Indrukwekkende marmeren zuilen ondersteunden een booggewelf dat door de eeuwenoude brandramen voldoende zonnestralen doorliet om de ouderwetse eikenhouten meubelen te kunnen bewonderen.
Blijkbaar had de edele dame een afspraak, want ze werd onverwijld verder begeleid naar een hoge deur die half open stond.
Het lokaal dat ze nu betrad stond in schril contrast tot het gedeelte van het gebouw dat we reeds aanschouwd hadden. Hier was duidelijk een administratie gevestigd, een administratie die werkzaam was voor Notaris B. Drog, één van de meest vooraanstaande notabelen van Hasselt, of bij uitbreiding van heel Limburg.
Dit bureel, want dat was het, modern noemen was niet in overeenstemming met de waarheid. Het was niet modern, het was supermodern. Alles in deze ruimte was berekend op efficiëntie en orde. De vijf bediendes hadden elk hun werkplek die gedomineerd werd door een groot flatscreen en een speciaal ergonomisch ontworpen toetsenbord. Geen computers noch printers te zien. Waarschijnlijk waren die centraal ondergebracht in het aangrenzend lokaal van waaruit een nauwelijks hoorbaar gezoem weerklonk. Geen enkel blad papier ontsierde de tafels, geen schrijfbenodigheden, niets van dit alles.
De notaris was, van zodra de streng uitziende dame binnengeschreden kwam, van zijn zetel opgestaan en kwam met rasse schreden op haar toe. Een handdruk was beneden alle waardigheid dus beperkte de heer Drog zich tot een lichte buiging die beantwoord werd door een korte, bijna niet waarneembare hoofdknik. De pluimen op het hoofddeksel van de dame raakten voorzichtig de kalende schedel van de notaris.
"Mevrouw Brommi, wat een eer u te mogen ontvangen" slijmde de man, met één hand een denkbeeldige vlieg verjagend.
De stem die hem tegemoet zweefde kende hij al van de telefonische afspraak, maar nu, gemengd met dat vleugje Chanel, overweldigde het zoete geluid hem compleet.
"Ik dank u zeer dat u zich op zo korte tijd kon vrijmaken, waarde notaris"
Notaris B. Drog was een verstokte vrijgezel. Reeds te veel verbintenissen had hij in zijn carrière in rook zien opgaan en derhalve was hij nooit geneigd geweest een aliantie met een vrouwelijk wezen aan te gaan.
Maar nu, tussen de computerschermen door werd hij getroffen door de bliksem die men soms ook 'liefde op het eerste gezicht' noemt.
Wordt vervolgd
Dus zal ik het nu even hebben over iemand uit Hasselt.
Ik wil wel benadrukken dat eventuele overeenkomsten met bestaande personen louter toevallig zijn.DE SCHENKING (deel 1)
Het herenhuis Nr 24 in de Accasialaan was één van de mooiste bouwwerken van Hasselt. Het straalde robustheid uit maar tevens had het ook dat frêle van de Renaissance. De voordeur en de luiken waren in prima staat en uitzonderlijk goed onderhouden. Het moest een fortuin kosten om deze pracht in zijn huidige toestand te bewaren. En te zien aan de blinkende verf op de dakgoot drie-hoog werd er op geen euro gekeken.
Dit kon ook gezegd worden van de rijzige al wat oudere dame die op het punt stond om aan te bellen. De dame in kwestie was zoniet van adel, dan toch afkomstig uit de hogere middenklasse. De struisvogelveren die kunstig op haar breedgerande hoed waren bevestigd deinden zachtjes in het voorjaarsbriesje. Een slanke hand gehuld in een zijden met Brugse kant afgeboorde handschoen trok behoedzaam aan de beugel waardoor een zware gong in het herenhuis weergalmde. Alsof iemand op haar teken had staan wachten werd de deur opengezwaaid, waarop de dame, na een laatste blik op een Bentley met chauffeur die even verder geparkeerd stond, binnenschreed. We maken van de gelegenheid gebruik om mee binnen te glippen.
Indrukwekkende marmeren zuilen ondersteunden een booggewelf dat door de eeuwenoude brandramen voldoende zonnestralen doorliet om de ouderwetse eikenhouten meubelen te kunnen bewonderen.
Blijkbaar had de edele dame een afspraak, want ze werd onverwijld verder begeleid naar een hoge deur die half open stond.
Het lokaal dat ze nu betrad stond in schril contrast tot het gedeelte van het gebouw dat we reeds aanschouwd hadden. Hier was duidelijk een administratie gevestigd, een administratie die werkzaam was voor Notaris B. Drog, één van de meest vooraanstaande notabelen van Hasselt, of bij uitbreiding van heel Limburg.
Dit bureel, want dat was het, modern noemen was niet in overeenstemming met de waarheid. Het was niet modern, het was supermodern. Alles in deze ruimte was berekend op efficiëntie en orde. De vijf bediendes hadden elk hun werkplek die gedomineerd werd door een groot flatscreen en een speciaal ergonomisch ontworpen toetsenbord. Geen computers noch printers te zien. Waarschijnlijk waren die centraal ondergebracht in het aangrenzend lokaal van waaruit een nauwelijks hoorbaar gezoem weerklonk. Geen enkel blad papier ontsierde de tafels, geen schrijfbenodigheden, niets van dit alles.
De notaris was, van zodra de streng uitziende dame binnengeschreden kwam, van zijn zetel opgestaan en kwam met rasse schreden op haar toe. Een handdruk was beneden alle waardigheid dus beperkte de heer Drog zich tot een lichte buiging die beantwoord werd door een korte, bijna niet waarneembare hoofdknik. De pluimen op het hoofddeksel van de dame raakten voorzichtig de kalende schedel van de notaris.
"Mevrouw Brommi, wat een eer u te mogen ontvangen" slijmde de man, met één hand een denkbeeldige vlieg verjagend.
De stem die hem tegemoet zweefde kende hij al van de telefonische afspraak, maar nu, gemengd met dat vleugje Chanel, overweldigde het zoete geluid hem compleet.
"Ik dank u zeer dat u zich op zo korte tijd kon vrijmaken, waarde notaris"
Notaris B. Drog was een verstokte vrijgezel. Reeds te veel verbintenissen had hij in zijn carrière in rook zien opgaan en derhalve was hij nooit geneigd geweest een aliantie met een vrouwelijk wezen aan te gaan.
Maar nu, tussen de computerschermen door werd hij getroffen door de bliksem die men soms ook 'liefde op het eerste gezicht' noemt.
Wordt vervolgd
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Baaaang . . . baaaaaang . . .
ben juist flauwgevallen . . . aiaiaia . . .oeioeioei . . . dikke bult
eigen schuld, had beter thuis gebleven. ai zucht . kreun hhhmmmo
100 bellen . . .
-
Baaaang . . . baaaaaang . . .
ben juist flauwgevallen . . . aiaiaia . . .oeioeioei . . . dikke bult
eigen schuld, had beter thuis gebleven. ai zucht . kreun hhhmmmo
100 bellen . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Omaha - Lid geworden op: 12 dec 2005, 20:53
- Locatie: Vlaams-Brabant
dag rapke,
vraagske : moet pagina 100 hier niet gevierd worden soms ?
proficiat ! doe er nog een 0-lleke bij !
voilà, 't moet ni altijd om te drinken zijn :
liefs
Omaha.
vraagske : moet pagina 100 hier niet gevierd worden soms ?
proficiat ! doe er nog een 0-lleke bij !
voilà, 't moet ni altijd om te drinken zijn :
liefs
Omaha.
Vriendschap gaat niet over wie je het langst kent... maar over diegene die kwam en nooit meer van je zijde week.
-
neske - Lid geworden op: 01 aug 2007, 19:48
- Locatie: Vlaams Brabant
Hewel schone meneer, ik zit hier de hele avond te typen en zou morgen toch doorgaan, maar ik zal nog even wachten, maar komen doet het. zeker weten!
Bomike hij is over jou begonnen hoor!!!
Tof voor jou en voor ons zeker
pff..nu kan ik goed begrijpen dat je daar zo moe van wordt, typen typen ...
zm zm zoem
sloppel
Bomike hij is over jou begonnen hoor!!!
Tof voor jou en voor ons zeker
pff..nu kan ik goed begrijpen dat je daar zo moe van wordt, typen typen ...
zm zm zoem
sloppel
Zoek de zonnekant in het leven de schaduw volgt vanzelf
-
Assa - Lid geworden op: 30 okt 2007, 15:29
- Locatie: Vlaams brabant
Hey rapke,
Omaha
mercikes ,ik ga een appeltje nemen als dat mag smakelijk
Liefde op het eerste gezicht,dat zal nog spannend worden
Brommi je zal nog afzien laat den 100 maar voor de deur staan 
Neske durft niet meer buiten komen,wat wil je de Buurman heeft de trein van vijf na vijf horen binnen rijden
en ze moet haar ruiten wassen,strijken en eten maken voor Robertje
Groetjes aan iedereen assa
Omaha
mercikes ,ik ga een appeltje nemen als dat mag smakelijk Liefde op het eerste gezicht,dat zal nog spannend worden
Brommi je zal nog afzien
laat den 100 maar voor de deur staan Neske durft niet meer buiten komen,wat wil je de Buurman heeft de trein van vijf na vijf horen binnen rijden
en ze moet haar ruiten wassen,strijken en eten maken voor Robertje
Groetjes aan iedereen assa
Laatst gewijzigd door Assa op 02 dec 2008, 10:24, 1 keer totaal gewijzigd.
Groetjes van assa
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Neske laat die ruiten toch vuil, een goede raad van een oud vrouwtje. ttz. wel een met allure als je rapke moet geloven.
Eigenlijk begin ik me thuis te voelen in die wereld, rapke zeg eens tegen die notaris dat hij me zo een paar handschoenen van Brugse kant mag offreren. Doe er nog een slaapkleedje bij, iets licht, hm hm als ik straks in den 100 moet liggen wil ik schitteren he!
Afscheid nemen in stijl.
Omaha, ook ik bedank je, ik ga voor de druifjes ( niet allemaal ) anders moet ik te vaak naar het toilet.
Allez ga beginnen inpakken.
Slukes
-
Neske laat die ruiten toch vuil, een goede raad van een oud vrouwtje. ttz. wel een met allure als je rapke moet geloven.
Eigenlijk begin ik me thuis te voelen in die wereld, rapke zeg eens tegen die notaris dat hij me zo een paar handschoenen van Brugse kant mag offreren. Doe er nog een slaapkleedje bij, iets licht, hm hm als ik straks in den 100 moet liggen wil ik schitteren he!
Afscheid nemen in stijl.
Omaha, ook ik bedank je, ik ga voor de druifjes ( niet allemaal ) anders moet ik te vaak naar het toilet.
Allez ga beginnen inpakken.
Slukes
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
rapke - Lid geworden op: 10 apr 2005, 09:46
- Locatie: W-Vl
Nu zit ik met die viering van de 100ste blz in mijn kop en kan niet meer slapen. Bedankt zunne Omaha ! Maar allez, ik moet toegeven, gisteren te vroeg gaan maffen, en aan onze leeftijd heeft een mens genoeg aan een paar uurkes he, Bomi
Eerst een stukske fruit eten, veel keuze is er niet meer, ik zal de pruimkes maar nemen zekers ? Aan pagina 200 toch liever iets te drinken zunne
Neske, ge moet u niet inhouden zunne, flapt er uw verhaal maar tussen, de mensen lezen toch maar wat ze goesting hebben om te lezen
Bomi, ge moet u dat allemaal niet aantrekken. Iedereen komt aan de beurt, en 't zal dan wel gedaan zijn met jou uit te lachen. Bel maar dat ze nog wat wachten met die ambulance, het wordt erger ...
Rapke
Eerst een stukske fruit eten, veel keuze is er niet meer, ik zal de pruimkes maar nemen zekers ? Aan pagina 200 toch liever iets te drinken zunne
Neske, ge moet u niet inhouden zunne, flapt er uw verhaal maar tussen, de mensen lezen toch maar wat ze goesting hebben om te lezen
Bomi, ge moet u dat allemaal niet aantrekken. Iedereen komt aan de beurt, en 't zal dan wel gedaan zijn met jou uit te lachen. Bel maar dat ze nog wat wachten met die ambulance, het wordt erger ...
Rapke-
rapke - Lid geworden op: 10 apr 2005, 09:46
- Locatie: W-Vl
DE SCHENKING (DEEL 2)
Notaris B. Drog was verliefd, en nog geen klein beetje ook ! Al was de betrokken dame anderhalf hoofd groter dan hij, al zag ze er streng en afstandelijk uit in haar extravagant mantelpakje, toch was hij verloren.
Die stem !
Bernard, want zo heette de notaris bij voornaam, was in zijn vrije tijd wel bekend als fanatiek motorenliefhebber. Niet dat hij er zich mee verplaatste, oh neen, veel te gevaarlijk, maar hij verzamelde ze wel. Uren kon hij zitten luisteren naar het geronk van de motoren van zijn Harleys.
Die stem ! Als een goed afgestelde Harley Davidson klonk ze : diep, zwaar maar toch met een lichte naklank. Op zo'n stem had hij 75 jaar gewacht. Nu was ze daar, opeens, zomaar uit het niets in zijn leven opgedoken.
Verliefde notarissen worden extra galant. Met een brede armzwaai nodigde hij mevrouw Brommi uit om plaats te nemen. Eén blik was voldoende om een secretaresse te doen rechtveren ten einde een kopje koffie aan de dame aan te bieden.
Verliefde notarissen beginnen ook niet direct te praten over zakelijke aangelegenheden met hun uitverkorenen. Eerder zullen ze proberen indruk te maken met verhalen over hun peperdure hobby's. Hij wou juist een verklarende uitleg geven over het juist afstellen van de kleppen van een Harley toen mevrouw Brommi haar hand omhoog stak en hem tot zwijgen bracht.
"Mijnheer de notaris, mijn tijd is kostbaar !"
"Uw stem eveneens" slikte B.Drog nog net op tijd in. Niet te hard van stapel lopen dacht hij en boog toegevend het hoofd.
"Ik ben naar hier gekomen om een heel delicate zaak te regelen". Haar blik richtte zich op de gespitste oren van het personeel. "Maar wel in alle discretie als het even kan."
De notaris werd terug notaris en kwam met enige moeite uit zijn zetel recht. "Maar natuurlijk mevrouw, wilt u mij dan even volgen naar mijn privé bureel ?"
Waardig stond mevrouw Brommi recht en volgde de notaris naar een afzonderlijk bureel dat in luxe niet moest onderdoen voor de rest van het huis. Gezeten in een lederen fauteuil stak de dame van wal.
"Het zit zo, mijnheer de notaris, ik ben rijk, onnoemelijk rijk zelfs." Deze mededeling verstevigde de wil van de notaris om deze vrouw tot de zijne te maken. "Maar ik word er ook niet jonger op" vervolgde ze.
"Oh maar mevrouw, die indruk heb ik helemaal niet hoor, integendeel zelfs !" Mevrouw Brommi negeerde deze opmerking. "Daarom heb ik besloten om een aanzienlijk gedeelte van mijn nalatenschap te doneren aan een goed doel."
De notaris had al direct een goed doel voor ogen, namelijk zichzelf.
"En" sprak de dame verder "ik heb al eens een beetje rondgekeken en mijn oog is gevallen op iemand die zich bezig houdt met het opvangen van verwaarloosde hondjes."
Notaris B.Drog zag zijn profijt wegsmelten, maar deed nog een poging :"Mevrouw, met alle respect, maar verwaarloosde hondjes ..."
"Juist mijnheer de notaris, zeer juist. Verwaarloosde hondjes liggen mij heel erg nauw aan het hart, evenzeer als de persoon die zich om die diertjes bekommert." Maar de notaris dacht nog en uitweg te bemerken. "Maar bent u er zeker van dat deze persoon te vertrouwen is mevrouwtje ?" Het neerbuigende 'mevrouwtje' was niet van die aard om mevrouw Brommi gunstig te stemmen. Ze verhief haar stem, wat notaris Drog als muziek in de oren klonk. Niet te lang echter want ze sprak kortaf : "Ik kan ook bij een andere notaris te rade gaan..."
Dit moest ten alle prijze vermeden worden dus was het antwoord van de notaris heel overtuigend :"Maar neen mevrouw, ik ben er zeker van dat we alles tot uw tevredenheid kunnen regelen."
"Goed dan, dan geef ik u nu de gegevens van de begunstigde".
De notaris nam zijn gemzenleren agenda ter hand en noteerde :
VZW De Langharige Losloper
Seniorennetsteeg 5
Stavele
Voorzitter : Mr Rapzwans R
Hij keek op van zijn schrift en merkte op dat Stavele toch wel een heel eind uit de weg lag, vanuit Hasselt gezien toch.
"Dat is juist, maar het gaat hier vooral om een eigendom dat ik ter plaatse bezit, het Eversambos. En natuurlijk de nodige gelden om alles te onderhouden."
Uit ervaring wist de notaris wel dat 'nodige gelden' een aanzienlijke som zou bevatten. Zo'n bos onderhouden kost massa's geld. Vooral indien men er ook nog eens een kennel wil in onderbrengen.
Mevrouw Brommi stond recht. "Het spijt me, maar ik heb nog een afspraak met mijn coiffeur." Notaris Drog bekeek de hoed met pluimen en dacht dat het onder zo'n deksel geen enkele rol speelt hoe uw haar er uit ziet. Maar hij hield die gedachte wijselijk voor zichzelf.
"Ik wens dat u de heer Rapzwans uitnodigt voor een persoonlijk tête à tête. Regelt u maar ergens een lunch op mijn kosten !"
De notaris zag een gratis etentje wel zitten en sprak : "Onlangs is hier in Hasselt een nieuw sterrenrestaurant ge... "
"Bespaart u mij de details mijnheer, au revoir !"
Hij boog ter afscheid en begeleide de dame tot aan de voordeur. Nadenkend zag hij de Bentley wegfluisteren.
"Rapzwans he,... dat zal rap geregeld zijn !"
Handenwrijvend verdween hij in het kolossale huis.
Wordt vervolgd
Notaris B. Drog was verliefd, en nog geen klein beetje ook ! Al was de betrokken dame anderhalf hoofd groter dan hij, al zag ze er streng en afstandelijk uit in haar extravagant mantelpakje, toch was hij verloren.
Die stem !
Bernard, want zo heette de notaris bij voornaam, was in zijn vrije tijd wel bekend als fanatiek motorenliefhebber. Niet dat hij er zich mee verplaatste, oh neen, veel te gevaarlijk, maar hij verzamelde ze wel. Uren kon hij zitten luisteren naar het geronk van de motoren van zijn Harleys.
Die stem ! Als een goed afgestelde Harley Davidson klonk ze : diep, zwaar maar toch met een lichte naklank. Op zo'n stem had hij 75 jaar gewacht. Nu was ze daar, opeens, zomaar uit het niets in zijn leven opgedoken.
Verliefde notarissen worden extra galant. Met een brede armzwaai nodigde hij mevrouw Brommi uit om plaats te nemen. Eén blik was voldoende om een secretaresse te doen rechtveren ten einde een kopje koffie aan de dame aan te bieden.
Verliefde notarissen beginnen ook niet direct te praten over zakelijke aangelegenheden met hun uitverkorenen. Eerder zullen ze proberen indruk te maken met verhalen over hun peperdure hobby's. Hij wou juist een verklarende uitleg geven over het juist afstellen van de kleppen van een Harley toen mevrouw Brommi haar hand omhoog stak en hem tot zwijgen bracht.
"Mijnheer de notaris, mijn tijd is kostbaar !"
"Uw stem eveneens" slikte B.Drog nog net op tijd in. Niet te hard van stapel lopen dacht hij en boog toegevend het hoofd.
"Ik ben naar hier gekomen om een heel delicate zaak te regelen". Haar blik richtte zich op de gespitste oren van het personeel. "Maar wel in alle discretie als het even kan."
De notaris werd terug notaris en kwam met enige moeite uit zijn zetel recht. "Maar natuurlijk mevrouw, wilt u mij dan even volgen naar mijn privé bureel ?"
Waardig stond mevrouw Brommi recht en volgde de notaris naar een afzonderlijk bureel dat in luxe niet moest onderdoen voor de rest van het huis. Gezeten in een lederen fauteuil stak de dame van wal.
"Het zit zo, mijnheer de notaris, ik ben rijk, onnoemelijk rijk zelfs." Deze mededeling verstevigde de wil van de notaris om deze vrouw tot de zijne te maken. "Maar ik word er ook niet jonger op" vervolgde ze.
"Oh maar mevrouw, die indruk heb ik helemaal niet hoor, integendeel zelfs !" Mevrouw Brommi negeerde deze opmerking. "Daarom heb ik besloten om een aanzienlijk gedeelte van mijn nalatenschap te doneren aan een goed doel."
De notaris had al direct een goed doel voor ogen, namelijk zichzelf.
"En" sprak de dame verder "ik heb al eens een beetje rondgekeken en mijn oog is gevallen op iemand die zich bezig houdt met het opvangen van verwaarloosde hondjes."
Notaris B.Drog zag zijn profijt wegsmelten, maar deed nog een poging :"Mevrouw, met alle respect, maar verwaarloosde hondjes ..."
"Juist mijnheer de notaris, zeer juist. Verwaarloosde hondjes liggen mij heel erg nauw aan het hart, evenzeer als de persoon die zich om die diertjes bekommert." Maar de notaris dacht nog en uitweg te bemerken. "Maar bent u er zeker van dat deze persoon te vertrouwen is mevrouwtje ?" Het neerbuigende 'mevrouwtje' was niet van die aard om mevrouw Brommi gunstig te stemmen. Ze verhief haar stem, wat notaris Drog als muziek in de oren klonk. Niet te lang echter want ze sprak kortaf : "Ik kan ook bij een andere notaris te rade gaan..."
Dit moest ten alle prijze vermeden worden dus was het antwoord van de notaris heel overtuigend :"Maar neen mevrouw, ik ben er zeker van dat we alles tot uw tevredenheid kunnen regelen."
"Goed dan, dan geef ik u nu de gegevens van de begunstigde".
De notaris nam zijn gemzenleren agenda ter hand en noteerde :
VZW De Langharige Losloper
Seniorennetsteeg 5
Stavele
Voorzitter : Mr Rapzwans R
Hij keek op van zijn schrift en merkte op dat Stavele toch wel een heel eind uit de weg lag, vanuit Hasselt gezien toch.
"Dat is juist, maar het gaat hier vooral om een eigendom dat ik ter plaatse bezit, het Eversambos. En natuurlijk de nodige gelden om alles te onderhouden."
Uit ervaring wist de notaris wel dat 'nodige gelden' een aanzienlijke som zou bevatten. Zo'n bos onderhouden kost massa's geld. Vooral indien men er ook nog eens een kennel wil in onderbrengen.
Mevrouw Brommi stond recht. "Het spijt me, maar ik heb nog een afspraak met mijn coiffeur." Notaris Drog bekeek de hoed met pluimen en dacht dat het onder zo'n deksel geen enkele rol speelt hoe uw haar er uit ziet. Maar hij hield die gedachte wijselijk voor zichzelf.
"Ik wens dat u de heer Rapzwans uitnodigt voor een persoonlijk tête à tête. Regelt u maar ergens een lunch op mijn kosten !"
De notaris zag een gratis etentje wel zitten en sprak : "Onlangs is hier in Hasselt een nieuw sterrenrestaurant ge... "
"Bespaart u mij de details mijnheer, au revoir !"
Hij boog ter afscheid en begeleide de dame tot aan de voordeur. Nadenkend zag hij de Bentley wegfluisteren.
"Rapzwans he,... dat zal rap geregeld zijn !"
Handenwrijvend verdween hij in het kolossale huis.
Wordt vervolgd
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
amai rapke,
'de schenking' zo goed geschreven, ik wrijf hier wel siroop aan jouw baard maar het mag gezegd hoor!
en ons bomi of bromi, een statige dame, ze zal het wel graag lezen.
ik wacht met spanning op het vervolg maar misschien zit je nu met kleine oogjes, als ik zie wanneer je dat allemaal geschreven hebt.
doe zo voort!
groetjes,
gustilpe
'de schenking' zo goed geschreven, ik wrijf hier wel siroop aan jouw baard maar het mag gezegd hoor!
en ons bomi of bromi, een statige dame, ze zal het wel graag lezen.
ik wacht met spanning op het vervolg maar misschien zit je nu met kleine oogjes, als ik zie wanneer je dat allemaal geschreven hebt.
doe zo voort!
groetjes,
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
schrijfster - Lid geworden op: 26 sep 2008, 16:16
- Locatie: nijmegen
goede morgen rapke heb je al een beetje bijgeslapen,zag vannacht al dat je aan een nieuwe serie was begonnen, bij mij was de zandman ook nergens te vinden.
rapke vergeet jij door al het schrijven niet dat bij jullie deze week,de week van de patatekes is .gisteren was urbanus met zijn
patatkot op de tv maakte reclame voor zijn frietekes en als extraatje speciale urbanis frietprikkers [opbrengst voor de cliniclowns] weet je jullie frietekes zijn en blijven de lekkerste efkes een pauze word door mijn hulp van de stoel gesmeten ze wilt stofzuigen,dus rapke als je friet gaat kopen
breng voor mij ook een zakje mee?
vriendelijke groetjes schrijfster ps. wacht op vervolg van het verhaal
rapke vergeet jij door al het schrijven niet dat bij jullie deze week,de week van de patatekes
is .gisteren was urbanus met zijnpatatkot op de tv maakte reclame voor zijn frietekes en als extraatje speciale urbanis frietprikkers [opbrengst voor de cliniclowns] weet je jullie frietekes zijn en blijven de lekkerste efkes een pauze word door mijn hulp van de stoel gesmeten ze wilt stofzuigen,dus rapke als je friet gaat kopen
breng voor mij ook een zakje mee?
vriendelijke groetjes schrijfster ps. wacht op vervolg van het verhaal
Tonen wat je hebt,is niet laten zien wie je bent.
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Goede morgen iedereen,
Ik begin mij hoe langer hoe beter te voelen in mijn nieuwe status als kapitaalkrachtige vrouw, ben daarnet eens buiten gaan zien maar van de bentley geen spoor.
Misschien is die op weg om een restaurant ( iets passend ) te vinden.
Gustilpe en Schrijfster ik ben even benieuwd als jullie, een mens weet graag hoe zijn leven er gaat uitzien. Wat me nog méér intrigeert is de ontmoeting met de heer Rapmans R.
Zal natuurlijk verslag uitbrengen als het ooit zover komt.
De Rapmansen die ik ken zijn niet om in een exclusief restaurant te gaan tafelen.
Neske waar blijft je verhaal? Je ziet de ware aard komt al boven! ( de mijne )
Bomi
-
Goede morgen iedereen,
Ik begin mij hoe langer hoe beter te voelen in mijn nieuwe status als kapitaalkrachtige vrouw, ben daarnet eens buiten gaan zien maar van de bentley geen spoor.
Misschien is die op weg om een restaurant ( iets passend ) te vinden.
Gustilpe en Schrijfster ik ben even benieuwd als jullie, een mens weet graag hoe zijn leven er gaat uitzien. Wat me nog méér intrigeert is de ontmoeting met de heer Rapmans R.
Zal natuurlijk verslag uitbrengen als het ooit zover komt.
De Rapmansen die ik ken zijn niet om in een exclusief restaurant te gaan tafelen.
Neske waar blijft je verhaal? Je ziet de ware aard komt al boven! ( de mijne )
Bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!