mijmeringen
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Assa en bo'ke, bedankt, altijd blij om jullie hier te zien! 
Navergadering van het Taizé-gebeuren in onze federatie.
Ik plaats hier graag de brief van Broede Alois, van Taizé
Aan de christelijke gemeenschappen, de families en allen die jongeren verwelkomd hebben in Brussel en omgeving.
Nu, na de Europese ontmoeting, is mijn hart vervuld met een grote dankbaarheid voor het onthaal dat we kregen. Duizenden families hebben zowat alle deelnemers gelogeerd. Dat mensen hun deur openen voor jongeren die ze niet kennen, in een tijd waarin men vaak angst heeft voor vreemden, dat benadrukt de gemeenschap van de Kerk en verdiept de verstandhouding tussen volken. Gastvrijheid is een daad waardoor allen, zeer eenvoudig, dragers kunnen worden van vrede in de samenleving.
Ook zij die van ver gekomen zijn, hebben elkaar niet enkel ontmoet, maar hebben ook ervaren wat de lokale kerk is, en dat bemoedigt hen om zich ook, terug thuis, in de eigen kerk, in te zetten: ze zullen ontdekken dat het mogelijk is om, zelfs met twee of drie, samen te bidden, te zoeken naar het vertrouwen in God.
De gemeenschappelijke gebeden tijdens de ontmoeting konden de innerlijke vraag ondersteunen die aan elk van ons gesteld wordt: hoe kunnen we de bron van hoop en vreugde in ieder van ons laten opwellen? Is het niet vooral door de aanwezigheid van een God van liefde in ons lieven te proberen ontdekken?
Hoewel de horizon voor velen donker wordt, was het belangrijk dat deze duizenden jongeren samenkwamen om de hoop opnieuw uit te spreken die hen bezielt in hun persoonlijk leven, de samenleving, de wereld. Die hoop voedt zich met de overtuiging dat er een nieuwe broederschap onder mensen kan ontstaan. Een nieuwe solidariteit kan het leven in onze gemeenschappen vernieuwen.
In de Heizel was een plaats ingericht voor hen die stilte zochten. Daar konden ze ook het sacrament van de verzoening ontvangen, of eenvoudigweg beluisterd worden. Velen vertrouwden er een vraag toe, hun pijn of vreugde. Toen ik zag hoe belangrijk dat was, stelde ik de vraag: hoe kunnen we in onze kerken de taak van het luisteren beter gestalte geven? Mannen en vrouwen zijn ertoe bereid en kunnen dit doen. Persoonlijk verwelkomd worden, zich toevertrouwen aan iemand is essentieel voor het hervinden van het vertrouwen in God.
Aan het einde van de ontmoeting blijft een vraag welke engagementen kunnen we dragen ten aanzien van complexe problemen zoals armoede, onrecht, dreiging van conflicten? Is het niet simpelweg de ander tegemoet gaan? Naar de kwetsbaren toegaan. Hen bezoeken die uitgesloten of verlaten zijn? Proberen tekens te stellen van een open en solidair Europa, hierbij denkend aan de immigranten, zo dicht bij ons en vaak toch zo veraf.
Sommigen vroegen ons waarom we, samen met mijn broeder, zoveel energie steken in het organiseren van zulke ontmoetingen. We doen dit, omdat voor vele jongeren, die een vertrouwen in God zoeken, enkel onderricht en woorden niet meer volstaan. Een ervaring van de gemeenschap van de Kerk is onmisbaar om het Evangelie beter te begrijpen.
We blijven met jullie, beste vrienden van België, verbonden in dankbaarheid en diepe broederlijke gemeenschap.
Getekend: frère Alois.
De bijeenkomst begon met een gebedsviering in de geest van de ontmoeting, met veel brandende kaarsjes en Taizé-liederen, daarna werden foto’s geprojecteerd en enkele getuigenissen van gastgezinnen.
Wij zijn bevoorrecht deze dagen meegemaakt te kunnen hebben. Het besluit is, het gaat nog niet zo slecht met deze wereld, dat is het vertrouwen dat de jongeren nagelaten hebben, ze getuigden van een doorleefd en vanzelfsprekend geloof. Het zijn geen wereldvreemde jongeren maar hedendaagse zoals de onze met interesse voor muziek en sport maar de gedachte van Taizé is voor hen belangrijk.
Jongeren uit verschillende godsdiensten die samen bidden het kan, wat een verrijking!!!!
De jongeren laten een positieve ingesteldheid na, hartverwarmend!
Natuurlijk waren er ook een paar minder goede ervaringen. Zo was er een gastgezin die zwaar ontgoocheld achterblijft, ze kregen hun Poolse jongeren niet uit bed om naar de gebedsdiensten te gaan. Ze bleven tot 12:00 in hun bed liggen. Met veel moeite waren ze op tijd om de trein te nemen naar Brussel, namen ze deel aan de bijeenkomsten in Brussel? Er werden kasticketjes gevonden van de Quick en Mac Donalds op hun kamer.
Waarschijnlijk zagen deze mensen deze bijeenkomsten als een goedkope reis.
Jammer is dat, vooral voor het gastgezin dat de beste bedoeling had, de man zat trouwens in het bestuur van de organisatie. Dat laat een wrang gevoel achter! Gelukkig was dit een uitzondering!
Na de projectie was er tijd voor uitwisseling van ervaringen met een hapje en een drankje!
Dankbaar en gelukkig kijk ik terug naar deze ontmoetingsdagen!
Een ervaring om nooit te vergeten!
gustilpe
Navergadering van het Taizé-gebeuren in onze federatie.
Ik plaats hier graag de brief van Broede Alois, van Taizé
Aan de christelijke gemeenschappen, de families en allen die jongeren verwelkomd hebben in Brussel en omgeving.
Nu, na de Europese ontmoeting, is mijn hart vervuld met een grote dankbaarheid voor het onthaal dat we kregen. Duizenden families hebben zowat alle deelnemers gelogeerd. Dat mensen hun deur openen voor jongeren die ze niet kennen, in een tijd waarin men vaak angst heeft voor vreemden, dat benadrukt de gemeenschap van de Kerk en verdiept de verstandhouding tussen volken. Gastvrijheid is een daad waardoor allen, zeer eenvoudig, dragers kunnen worden van vrede in de samenleving.
Ook zij die van ver gekomen zijn, hebben elkaar niet enkel ontmoet, maar hebben ook ervaren wat de lokale kerk is, en dat bemoedigt hen om zich ook, terug thuis, in de eigen kerk, in te zetten: ze zullen ontdekken dat het mogelijk is om, zelfs met twee of drie, samen te bidden, te zoeken naar het vertrouwen in God.
De gemeenschappelijke gebeden tijdens de ontmoeting konden de innerlijke vraag ondersteunen die aan elk van ons gesteld wordt: hoe kunnen we de bron van hoop en vreugde in ieder van ons laten opwellen? Is het niet vooral door de aanwezigheid van een God van liefde in ons lieven te proberen ontdekken?
Hoewel de horizon voor velen donker wordt, was het belangrijk dat deze duizenden jongeren samenkwamen om de hoop opnieuw uit te spreken die hen bezielt in hun persoonlijk leven, de samenleving, de wereld. Die hoop voedt zich met de overtuiging dat er een nieuwe broederschap onder mensen kan ontstaan. Een nieuwe solidariteit kan het leven in onze gemeenschappen vernieuwen.
In de Heizel was een plaats ingericht voor hen die stilte zochten. Daar konden ze ook het sacrament van de verzoening ontvangen, of eenvoudigweg beluisterd worden. Velen vertrouwden er een vraag toe, hun pijn of vreugde. Toen ik zag hoe belangrijk dat was, stelde ik de vraag: hoe kunnen we in onze kerken de taak van het luisteren beter gestalte geven? Mannen en vrouwen zijn ertoe bereid en kunnen dit doen. Persoonlijk verwelkomd worden, zich toevertrouwen aan iemand is essentieel voor het hervinden van het vertrouwen in God.
Aan het einde van de ontmoeting blijft een vraag welke engagementen kunnen we dragen ten aanzien van complexe problemen zoals armoede, onrecht, dreiging van conflicten? Is het niet simpelweg de ander tegemoet gaan? Naar de kwetsbaren toegaan. Hen bezoeken die uitgesloten of verlaten zijn? Proberen tekens te stellen van een open en solidair Europa, hierbij denkend aan de immigranten, zo dicht bij ons en vaak toch zo veraf.
Sommigen vroegen ons waarom we, samen met mijn broeder, zoveel energie steken in het organiseren van zulke ontmoetingen. We doen dit, omdat voor vele jongeren, die een vertrouwen in God zoeken, enkel onderricht en woorden niet meer volstaan. Een ervaring van de gemeenschap van de Kerk is onmisbaar om het Evangelie beter te begrijpen.
We blijven met jullie, beste vrienden van België, verbonden in dankbaarheid en diepe broederlijke gemeenschap.
Getekend: frère Alois.
De bijeenkomst begon met een gebedsviering in de geest van de ontmoeting, met veel brandende kaarsjes en Taizé-liederen, daarna werden foto’s geprojecteerd en enkele getuigenissen van gastgezinnen.
Wij zijn bevoorrecht deze dagen meegemaakt te kunnen hebben. Het besluit is, het gaat nog niet zo slecht met deze wereld, dat is het vertrouwen dat de jongeren nagelaten hebben, ze getuigden van een doorleefd en vanzelfsprekend geloof. Het zijn geen wereldvreemde jongeren maar hedendaagse zoals de onze met interesse voor muziek en sport maar de gedachte van Taizé is voor hen belangrijk.
Jongeren uit verschillende godsdiensten die samen bidden het kan, wat een verrijking!!!!
De jongeren laten een positieve ingesteldheid na, hartverwarmend!
Natuurlijk waren er ook een paar minder goede ervaringen. Zo was er een gastgezin die zwaar ontgoocheld achterblijft, ze kregen hun Poolse jongeren niet uit bed om naar de gebedsdiensten te gaan. Ze bleven tot 12:00 in hun bed liggen. Met veel moeite waren ze op tijd om de trein te nemen naar Brussel, namen ze deel aan de bijeenkomsten in Brussel? Er werden kasticketjes gevonden van de Quick en Mac Donalds op hun kamer.
Waarschijnlijk zagen deze mensen deze bijeenkomsten als een goedkope reis.
Jammer is dat, vooral voor het gastgezin dat de beste bedoeling had, de man zat trouwens in het bestuur van de organisatie. Dat laat een wrang gevoel achter! Gelukkig was dit een uitzondering!
Na de projectie was er tijd voor uitwisseling van ervaringen met een hapje en een drankje!
Dankbaar en gelukkig kijk ik terug naar deze ontmoetingsdagen!
Een ervaring om nooit te vergeten!
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Gustilpe,
Prachtige foto's, voor jou omdat er een dierbaar stukje
familie opstaat, voor ons het ijspezier van een ander bekijken.
Eén ding durf ik nu ook zeggen, blij dat we voorlopig van de koude
verlost zijn!
Mijn redenering is;
stel dat we nog zo 'n periode krijgen,
daarna zullen we toch al wel bijna aan de lente zitten.
Hoop doet leven !
Groetjes
bomi.
- - - - - -
-
Gustilpe,
Prachtige foto's, voor jou omdat er een dierbaar stukje
familie opstaat, voor ons het ijspezier van een ander bekijken.
Eén ding durf ik nu ook zeggen, blij dat we voorlopig van de koude
verlost zijn!
Mijn redenering is;
stel dat we nog zo 'n periode krijgen,
daarna zullen we toch al wel bijna aan de lente zitten.
Hoop doet leven !
Groetjes
bomi.
- - - - - -
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
elisa en bomi,
zeer wel bedankt voor jullie bezoekje, schrijven zonder lezers is ook maar niets.
Ook ik verlang naar de lente, deze blombol kreeg ik als dank voor het opvangen van gasten tijdens de jongerenontmoeting, zo is er al een beetje lente in huis. Ik plaatste wel de bloembol buiten voor de foto.
gustilpe
zeer wel bedankt voor jullie bezoekje, schrijven zonder lezers is ook maar niets.
Ook ik verlang naar de lente, deze blombol kreeg ik als dank voor het opvangen van gasten tijdens de jongerenontmoeting, zo is er al een beetje lente in huis. Ik plaatste wel de bloembol buiten voor de foto.
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Mijmeringen bij een ochtendwandeling
Als eenzame wandelaar slenterend
zichzelf zijnde, mij laten meevoerend
in de stroom van mijn gedachten
zo begon ik mijn ochtend.
Tot ik plots voor mijn ogen een
een kadaver van een vogel ontwaar.
Door mijn knieën buigend bekijk
de resten van wat eens was.
Ik til enkele veren op, bekijk ze aandachtig
zwart en wit, van paars over blauw naar groen,
sommige veren zeker 20 cm lang
vraag ik mij af welk roofdier hier schuilt.
Ik vraag mij af, is de natuur wreed?
Of doet ze gewoon wat ze moet?
Overdenkend stel ik vast natuur is pijnlijk
hard en zonder medelijden.
Of misschien had de aanvaller honger?
Een dier doodt uit zelfbehoud,
mensen doden uit wraak of jaloezie,
of in een onbegrijpelijke waanzinnige oorlog!
gustilpe
Als eenzame wandelaar slenterend
zichzelf zijnde, mij laten meevoerend
in de stroom van mijn gedachten
zo begon ik mijn ochtend.
Tot ik plots voor mijn ogen een
een kadaver van een vogel ontwaar.
Door mijn knieën buigend bekijk
de resten van wat eens was.
Ik til enkele veren op, bekijk ze aandachtig
zwart en wit, van paars over blauw naar groen,
sommige veren zeker 20 cm lang
vraag ik mij af welk roofdier hier schuilt.
Ik vraag mij af, is de natuur wreed?
Of doet ze gewoon wat ze moet?
Overdenkend stel ik vast natuur is pijnlijk
hard en zonder medelijden.
Of misschien had de aanvaller honger?
Een dier doodt uit zelfbehoud,
mensen doden uit wraak of jaloezie,
of in een onbegrijpelijke waanzinnige oorlog!
gustilpe
Laatst gewijzigd door gustilpe op 14 jan 2009, 17:36, 1 keer totaal gewijzigd.
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Mooie en familiale foto's, gustilpe. Dat was echt genieten, zo te zien.ijshockey op het meer met kleinzoon Stijn in Kalmthout!
Toen Engeland Canada veroverde van Frankrijk ontwikkelden sodaten een sport om de lange koude winters van Canada door te komen.
Hier een zeldaam fenomeen, we moesten er 12 jaar op wachten!
Is het nu weer 12 jaar wachten? De kinderen hopen van niet!
Maar ik ben eigenlijk blij dat de dooi zal intreden!
gustilpe
Lieve groet
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Ik zou een vogel willen zijn
en neerkomen in het verre Zuid-Afrika.
Ik zie de onmetelijke troosteloosheid
Van honderden kartonnen en zinken afvalkrotten.
Daar worden kinderen geboren,
Daar heerst mateloos geweld.
Moeders zitten aan het sterfbed van hun kind.
Daar heerst de sluipende ziekte met de naam “aids”
Ik zou een vogel willen zijn
en neerkomen in mijn geliefde land Peru.
Ik zie de eindeloze onderkomens zonder dak
neergezet in de woestijn, vier palen, vier rieten matten,
zonder water, zonder elektriciteit.
Ik zie jonge kinderen schoenen poetsen op de Plaza de Armas.
Ik zie veel te jonge kinderen zwoegen in de steenbakkerijen.
Hier heerst de keiharde wereld voor de Indiaan.
Ik zou een vogel willen zijn.
In mijn verbeelding vlieg ik naar Roemenië.
Ik zie de communistische trieste grijze blokken
in elke stad van dit land voor mij opdoemen.
De gevolgen van het economisch wanbeleid uit het verleden
zijn hier tastbaar aanwezig.
Op het platteland zijn de moestuin, het kippenhok en het varkenskot
ook vandaag nog van levensbelang!
Ik zou een vogel willen zijn,
mijn nest bouwen in vreemde, arme landen.
Ik zou fluiten om mensen moed in te spreken.
Maar ik ben een mens en leef hier,
Ik stamel klanken, gesmoorde tranen
om de machteloosheid van het onrecht.
Mijn geweten is als een spiegel
voor het zelfvoldane gezicht van mijn wereld.
gustilpe
en neerkomen in het verre Zuid-Afrika.
Ik zie de onmetelijke troosteloosheid
Van honderden kartonnen en zinken afvalkrotten.
Daar worden kinderen geboren,
Daar heerst mateloos geweld.
Moeders zitten aan het sterfbed van hun kind.
Daar heerst de sluipende ziekte met de naam “aids”
Ik zou een vogel willen zijn
en neerkomen in mijn geliefde land Peru.
Ik zie de eindeloze onderkomens zonder dak
neergezet in de woestijn, vier palen, vier rieten matten,
zonder water, zonder elektriciteit.
Ik zie jonge kinderen schoenen poetsen op de Plaza de Armas.
Ik zie veel te jonge kinderen zwoegen in de steenbakkerijen.
Hier heerst de keiharde wereld voor de Indiaan.
Ik zou een vogel willen zijn.
In mijn verbeelding vlieg ik naar Roemenië.
Ik zie de communistische trieste grijze blokken
in elke stad van dit land voor mij opdoemen.
De gevolgen van het economisch wanbeleid uit het verleden
zijn hier tastbaar aanwezig.
Op het platteland zijn de moestuin, het kippenhok en het varkenskot
ook vandaag nog van levensbelang!
Ik zou een vogel willen zijn,
mijn nest bouwen in vreemde, arme landen.
Ik zou fluiten om mensen moed in te spreken.
Maar ik ben een mens en leef hier,
Ik stamel klanken, gesmoorde tranen
om de machteloosheid van het onrecht.
Mijn geweten is als een spiegel
voor het zelfvoldane gezicht van mijn wereld.
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Zaterdag 17 januari richt ons Sint-Jozefskoor haar jaarlijkse kaas- en wijnavond in.
Kaas- en wijn, de naam is jaren bekend voor het evenement maar eigenlijk zijn er ook heerlijke vleesschotels met groenten verkrijgbaar en naast wijn ook lekkere bieren.
Alle leden van het koor werken er aan mee meestal nog aangevuld met echtgenoten en/of andere familieleden. We zijn iedereen uiterst dankbaar!
De opbrengst gaat in de eerste plaats naar het koor zelf, onkosten dienen betaald te worden alsook een tussenkomst per lid voor het jaarlijks Sint-Ceciliafeest.
Daarnaast ondersteund het koor drie projecten:
Het schoolproject door Manthoc in Cajamarca, Peru voor de arbeidende kinderen
(waar ik het al meermaals over had, maar voor de nieuwelingen nog wat uitleg)
Het traditionele onderwijs in Peru heeft met vele problemen te kampen. Een van de problemen is de kloof tussen school en beroepsleven.
Bovendien is het onderwijssysteem niet afgestemd op de realiteit van dit land, maar op die van andere culturen. Ook worden de armen en zij die zich in extreme armoede bevinden gemarginaliseerd. Deze leerlingen voelen zich niet aangetrokken tot de school, de school staat veel te ver van hun leefwereld.
Elk jaar studeren een groot aantal leerlingen af in het lager of het middelbaar onderwijs zonder geleerd te hebben hoe ze moeten handelen in het milieu waarin ze zich bevinden.
De meerderheid komt terecht in het leger van werklozen. Dit brengt andere sociale problemen met zich mee: jeugdbendes, drugsverslaving enz.
De werkende kinderen en jongeren worden gemarginaliseerd in het traditionele onderwijs omwille van verschillende factoren, o.a. de dominante houding van de leerkracht, de strakke uurregeling, uniform en schoolbenodigdheden. Dit werkt schoolverzuim en het uiteindelijk volledig afhaken in de hand.
Daarbij komt nog de tegenwoordig heersende opvatting dat arbeid minderwaardig is, terwijl nochtans zowel in de stad als op het platteland arbeid deel uitmaakt van hun leefwereld. In onze samenleving ziet men een werkend kind als gevaarlijk en bedreigend.
Kinderarbeid in Cajamarca is eigenlijk een must en een duidelijke uitdrukking van een stad in crisis, want deze kinderen hebben noden op het meest elementaire vlak: onderwijs, gezondheid…
In de Jesus Trabajador-school van Manthoc worden de leerlingen niet ondergebracht in klasgroepen volgens leerjaar en leeftijd, maar in groepen volgens het bereikte niveau. Er zijn drie groepen volgens de vorderingen die ze maken. De eerste groep wordt nog eens opgesplitst in twee: men houdt de leerlingen die pas leren lezen apart.
Het opvoedingsproject dat daar wordt toegepast wordt uitgewerkt op basis van de ervaring van werkende kinderen en jongeren. Hierin worden opvoeding en arbeid met elkaar verbonden.
Uitgangspunt van het onderwijs zijn de productieve ateliers, waarin de kinderen brood en gabak leren bereiden. Deze producten worden later verkocht, en de winst achteraf onder de kinderen verdeeld. Zo wordt de school voor hen aantrekkelijker, want ze sluit aan bij hun realiteit van werkende kinderen, en ze verdienen iets, zodat ze minder spijbelen om iets bij te verdienen op straat.
Bovendien leren ze in groep werken, verantwoordelijkheid dragen, elementaire regels van hygiëne naleven, enz. De andere lessen zoals rekenen (maten, gewichten, breuken enz.) en taal worden zoveel mogelijk aan hun ervaringen in het atelier gekoppeld.
Veel leerlingen hebben niet ontbeten als ze naar school komen. Daarom wordt er tijdens de speeltijd elke dag een grote kop havermoutpap aan elk kind gegeven. Dit is gratis. Ook voor het middagmaal blijven de kinderen op school: ze krijgen dan een eenvoudige maar voedzame maaltijd. Hiervoor wordt een symbolische bijdrage gevraagd.
Er is een enthousiaste groep jonge leerkrachten, onder leiding van directrice Lucille. Daarnaast probeert men beroep te doen op stagiairs die enkele maanden in een leergroep komen meedraaien, want deze kinderen vragen veel aandacht, kunnen zich moeilijk concentreren, hebben leerachterstand enz.
Voor dit schooljaar is het schooltje verhuisd, ze hadden eigenlijk geen klaslokalen, maar zaten in een soort van schuur en hadden geen speelplaats. Er zijn nu drie klasjes in gebruik, men hoopt om tegen het volgende schooljaar het vierde klasje te kunnen afwerken.
Het schooltje is gevestigd waar veel families gevestigd zijn die van het platteland komen in de hoop werk te vinden in de stad. De huizen zijn gebouwd uit adobe, in de zon gedroogde modderblokken. De straten zijn er niet verhard. Er zijn vier klaslokalen in gebruik, voor in totaal 90 leerlingen.
De speelplaats is nog een bouwwerf en tijdens de speeltijd klimmen leerlingen op de stellingen en spelen in de sleuven die uitgegraven zijn voor de funderingen van nog op te trekken bijgebouwtjes. Er is een ruime eetzaal, een lokaal voor de directie en toiletten.
Verder ziet Manthoc hun onderwijsproject als model dat in het staatsonderwijs in het algemeen zou kunnen toegepast worden daar waar men te maken heeft met kinderen uit de arme bevolkingsgroepen van het platteland of de arme wijken in de steden.
Ook de participatie van de ouders is belangrijk. Daarom is er vanuit de school een constante begeleiding van de ouders, vooral in die families waar er problemen zijn. Er is een maandelijkse bijeenkomst met de ouders gepland, en de deelname daaraan is vrij regelmatig. Men is er in geslaagd een 80% van de ouders op te volgen, en hun interesse in hun familie en de aandacht voor het onderwijs van hun kinderen is duidelijk groter geworden.
Toch heeft het schooltje nog met heel wat moeilijkheden te kampen:
- de ondervoeding is mede oorzaak van het lage schoolrendement van de kinderen. In Peru is 25% van de kinderen onder de vijf jaar ondervoed, en dat heeft zeer nadelige gevolgen voor hun latere ontwikkeling en schoolse prestaties.
- De voeding is ook veel te eenzijdig, vb aardappelen en rijst/weinig vlees/ nauwelijks groenten en fruit.
- De kinderen komen in het lager onderwijs zonder voorbereiding. Ze hebben geen kleuterschool gevolgd, hun motoriek en sociale vaardigheden werden niet gestimuleerd. Er gingen kostbare jaren verloren in hun ontwikkeling.
- een aantal ouders toont geen interesse voor de opvoeding van hun kinderen, zien het nut niet in van onderwijs.
- Een aantal kinderen vertoont gedragsstoornissen.
- Het Ministerie van Onderwijs had een overeenkomst gesloten met Manthoc voor het overnemen van de loonlast van de leerkrachten etc., maar is tot op heden die overeenkomst niet nagekomen.
- Onregelmatige aanwezigheid van een aantal leerlingen.
- Onvoldoende meubilair voor de uitbouw van de educatieve activiteiten.
- Schoolgerief kunnen de leerlingen niet bekostigen, ook daar moet de school zelf voor instaan zonder tussenkomst van de staat.
Ook deze werkende kinderen en jongeren hebben recht op onderwijs!
Mohau-Kanana Zuid-Afrika
(Mohau betekent medelijden)
- Dit project loopt in de Kanana township in Orkney, een mijnstad ten noordwesten van Johannesburg. In de township wonen 200.000 mensen.
- Geleid door pater Frans Samyn, een Belgische pater die al meer dan 50 jaar in Zuid Afrika woont.
- Het project omvat verschillende activiteiten, waaronder het uitdelen van voedselpakketten aan ongeveer 200 child headed households in Kanana, financiële hulp aan HIV besmette kinderen wiens ouders gestorven zijn, financiële en geestelijke hulp aan families die iemand moeten begraven.
- Sinds 5 jaar hebben ze ook een dagcentrum voor HIV besmette kinderen waarvan de ouders reeds gestorven zijn, waar ze onderwijs en voedsel krijgen. Hun leeftijd schommelt tussen enkele maanden en 18 jaar. Er komen momenteel dagelijks een 300 tal kinderen.
- In het dagcentrum kunnen jongeren ook verschillende vaardigheden aanleren zoals houtbewerking, naaien en breien enz. De maandelijkse kosten bedragen ong.13000 rand (1500 euro), voor de aankoop van voedsel, het personeel van het dagcentrum, het onderhoud en materiaal etc.
Men schat dat er de komende jaren nog 3.000.000 mensen gaan sterven aan aids en dat er 1.000.000 weeskinderen zullen zijn, getallen om van te duizelen.
40% van de bevolking is besmet, elke dag sterven er 800 tot 1.000 personen, dat zijn officiële cijfers, in werkelijk ligt dit aantal nog hoger. Elke dat worden er 1500 nieuwe personen besmet.
Enkel in het Baragwanath hospitaal Johannesburg alleen al, sterven elke week tussen 600 en 700 jonge mensen. Zaterdag is begrafenisdag, met graafmachines komt men ganse rijen putten uitgraven de één naast de ander.
Jonge mensen maken geen toekomstplannen, denken niet aan morgen, ze leven van dag tot dag, ze zijn fatalistisch. Dat is het leven, zo zegt men.
Het ouderenproject in Roemenië
In juli 2007 bezochten we voor de tweede maal Roemenië. We maakten kennis met Nicolae Husarciuc, een orthodex priester. Hij is werkzaam tussen de woonblokken in Sibiu.
In de woonblokken leven veel oudere mensen, zeer arm. Een woonblok bestaat uit verscheidene verdiepingen. De flatjes hebben een woon- slaapkamer van vier op vier meter, een piepklein keukentje en sommigen een eveneens piepklein badkamertje. Niet overal vindt men echter deze luxe. Er zijn woonblokken waar er per verdieping (tien tot twaalf flatjes) slechts één keukentje en één badkamer te vinden is. We maakten kennis met een oud vrouwtje, ze krijgt 110 euro per maand als pensioen, is ziek, kan geen dokterskosten betalen, heeft nood aan alles. Dat is slechts één geval. Er worden door de hulp van de priester regelmatig voedselpakketten gebracht voor deze mensen, doch het geld ontbreekt er regelmatig voor. Daarom besloten wij een klein project voor voedselpakketten op te starten.
gustilpe
Kaas- en wijn, de naam is jaren bekend voor het evenement maar eigenlijk zijn er ook heerlijke vleesschotels met groenten verkrijgbaar en naast wijn ook lekkere bieren.
Alle leden van het koor werken er aan mee meestal nog aangevuld met echtgenoten en/of andere familieleden. We zijn iedereen uiterst dankbaar!
De opbrengst gaat in de eerste plaats naar het koor zelf, onkosten dienen betaald te worden alsook een tussenkomst per lid voor het jaarlijks Sint-Ceciliafeest.
Daarnaast ondersteund het koor drie projecten:
Het schoolproject door Manthoc in Cajamarca, Peru voor de arbeidende kinderen
(waar ik het al meermaals over had, maar voor de nieuwelingen nog wat uitleg)
Het traditionele onderwijs in Peru heeft met vele problemen te kampen. Een van de problemen is de kloof tussen school en beroepsleven.
Bovendien is het onderwijssysteem niet afgestemd op de realiteit van dit land, maar op die van andere culturen. Ook worden de armen en zij die zich in extreme armoede bevinden gemarginaliseerd. Deze leerlingen voelen zich niet aangetrokken tot de school, de school staat veel te ver van hun leefwereld.
Elk jaar studeren een groot aantal leerlingen af in het lager of het middelbaar onderwijs zonder geleerd te hebben hoe ze moeten handelen in het milieu waarin ze zich bevinden.
De meerderheid komt terecht in het leger van werklozen. Dit brengt andere sociale problemen met zich mee: jeugdbendes, drugsverslaving enz.
De werkende kinderen en jongeren worden gemarginaliseerd in het traditionele onderwijs omwille van verschillende factoren, o.a. de dominante houding van de leerkracht, de strakke uurregeling, uniform en schoolbenodigdheden. Dit werkt schoolverzuim en het uiteindelijk volledig afhaken in de hand.
Daarbij komt nog de tegenwoordig heersende opvatting dat arbeid minderwaardig is, terwijl nochtans zowel in de stad als op het platteland arbeid deel uitmaakt van hun leefwereld. In onze samenleving ziet men een werkend kind als gevaarlijk en bedreigend.
Kinderarbeid in Cajamarca is eigenlijk een must en een duidelijke uitdrukking van een stad in crisis, want deze kinderen hebben noden op het meest elementaire vlak: onderwijs, gezondheid…
In de Jesus Trabajador-school van Manthoc worden de leerlingen niet ondergebracht in klasgroepen volgens leerjaar en leeftijd, maar in groepen volgens het bereikte niveau. Er zijn drie groepen volgens de vorderingen die ze maken. De eerste groep wordt nog eens opgesplitst in twee: men houdt de leerlingen die pas leren lezen apart.
Het opvoedingsproject dat daar wordt toegepast wordt uitgewerkt op basis van de ervaring van werkende kinderen en jongeren. Hierin worden opvoeding en arbeid met elkaar verbonden.
Uitgangspunt van het onderwijs zijn de productieve ateliers, waarin de kinderen brood en gabak leren bereiden. Deze producten worden later verkocht, en de winst achteraf onder de kinderen verdeeld. Zo wordt de school voor hen aantrekkelijker, want ze sluit aan bij hun realiteit van werkende kinderen, en ze verdienen iets, zodat ze minder spijbelen om iets bij te verdienen op straat.
Bovendien leren ze in groep werken, verantwoordelijkheid dragen, elementaire regels van hygiëne naleven, enz. De andere lessen zoals rekenen (maten, gewichten, breuken enz.) en taal worden zoveel mogelijk aan hun ervaringen in het atelier gekoppeld.
Veel leerlingen hebben niet ontbeten als ze naar school komen. Daarom wordt er tijdens de speeltijd elke dag een grote kop havermoutpap aan elk kind gegeven. Dit is gratis. Ook voor het middagmaal blijven de kinderen op school: ze krijgen dan een eenvoudige maar voedzame maaltijd. Hiervoor wordt een symbolische bijdrage gevraagd.
Er is een enthousiaste groep jonge leerkrachten, onder leiding van directrice Lucille. Daarnaast probeert men beroep te doen op stagiairs die enkele maanden in een leergroep komen meedraaien, want deze kinderen vragen veel aandacht, kunnen zich moeilijk concentreren, hebben leerachterstand enz.
Voor dit schooljaar is het schooltje verhuisd, ze hadden eigenlijk geen klaslokalen, maar zaten in een soort van schuur en hadden geen speelplaats. Er zijn nu drie klasjes in gebruik, men hoopt om tegen het volgende schooljaar het vierde klasje te kunnen afwerken.
Het schooltje is gevestigd waar veel families gevestigd zijn die van het platteland komen in de hoop werk te vinden in de stad. De huizen zijn gebouwd uit adobe, in de zon gedroogde modderblokken. De straten zijn er niet verhard. Er zijn vier klaslokalen in gebruik, voor in totaal 90 leerlingen.
De speelplaats is nog een bouwwerf en tijdens de speeltijd klimmen leerlingen op de stellingen en spelen in de sleuven die uitgegraven zijn voor de funderingen van nog op te trekken bijgebouwtjes. Er is een ruime eetzaal, een lokaal voor de directie en toiletten.
Verder ziet Manthoc hun onderwijsproject als model dat in het staatsonderwijs in het algemeen zou kunnen toegepast worden daar waar men te maken heeft met kinderen uit de arme bevolkingsgroepen van het platteland of de arme wijken in de steden.
Ook de participatie van de ouders is belangrijk. Daarom is er vanuit de school een constante begeleiding van de ouders, vooral in die families waar er problemen zijn. Er is een maandelijkse bijeenkomst met de ouders gepland, en de deelname daaraan is vrij regelmatig. Men is er in geslaagd een 80% van de ouders op te volgen, en hun interesse in hun familie en de aandacht voor het onderwijs van hun kinderen is duidelijk groter geworden.
Toch heeft het schooltje nog met heel wat moeilijkheden te kampen:
- de ondervoeding is mede oorzaak van het lage schoolrendement van de kinderen. In Peru is 25% van de kinderen onder de vijf jaar ondervoed, en dat heeft zeer nadelige gevolgen voor hun latere ontwikkeling en schoolse prestaties.
- De voeding is ook veel te eenzijdig, vb aardappelen en rijst/weinig vlees/ nauwelijks groenten en fruit.
- De kinderen komen in het lager onderwijs zonder voorbereiding. Ze hebben geen kleuterschool gevolgd, hun motoriek en sociale vaardigheden werden niet gestimuleerd. Er gingen kostbare jaren verloren in hun ontwikkeling.
- een aantal ouders toont geen interesse voor de opvoeding van hun kinderen, zien het nut niet in van onderwijs.
- Een aantal kinderen vertoont gedragsstoornissen.
- Het Ministerie van Onderwijs had een overeenkomst gesloten met Manthoc voor het overnemen van de loonlast van de leerkrachten etc., maar is tot op heden die overeenkomst niet nagekomen.
- Onregelmatige aanwezigheid van een aantal leerlingen.
- Onvoldoende meubilair voor de uitbouw van de educatieve activiteiten.
- Schoolgerief kunnen de leerlingen niet bekostigen, ook daar moet de school zelf voor instaan zonder tussenkomst van de staat.
Ook deze werkende kinderen en jongeren hebben recht op onderwijs!
Mohau-Kanana Zuid-Afrika
(Mohau betekent medelijden)
- Dit project loopt in de Kanana township in Orkney, een mijnstad ten noordwesten van Johannesburg. In de township wonen 200.000 mensen.
- Geleid door pater Frans Samyn, een Belgische pater die al meer dan 50 jaar in Zuid Afrika woont.
- Het project omvat verschillende activiteiten, waaronder het uitdelen van voedselpakketten aan ongeveer 200 child headed households in Kanana, financiële hulp aan HIV besmette kinderen wiens ouders gestorven zijn, financiële en geestelijke hulp aan families die iemand moeten begraven.
- Sinds 5 jaar hebben ze ook een dagcentrum voor HIV besmette kinderen waarvan de ouders reeds gestorven zijn, waar ze onderwijs en voedsel krijgen. Hun leeftijd schommelt tussen enkele maanden en 18 jaar. Er komen momenteel dagelijks een 300 tal kinderen.
- In het dagcentrum kunnen jongeren ook verschillende vaardigheden aanleren zoals houtbewerking, naaien en breien enz. De maandelijkse kosten bedragen ong.13000 rand (1500 euro), voor de aankoop van voedsel, het personeel van het dagcentrum, het onderhoud en materiaal etc.
Men schat dat er de komende jaren nog 3.000.000 mensen gaan sterven aan aids en dat er 1.000.000 weeskinderen zullen zijn, getallen om van te duizelen.
40% van de bevolking is besmet, elke dag sterven er 800 tot 1.000 personen, dat zijn officiële cijfers, in werkelijk ligt dit aantal nog hoger. Elke dat worden er 1500 nieuwe personen besmet.
Enkel in het Baragwanath hospitaal Johannesburg alleen al, sterven elke week tussen 600 en 700 jonge mensen. Zaterdag is begrafenisdag, met graafmachines komt men ganse rijen putten uitgraven de één naast de ander.
Jonge mensen maken geen toekomstplannen, denken niet aan morgen, ze leven van dag tot dag, ze zijn fatalistisch. Dat is het leven, zo zegt men.
Het ouderenproject in Roemenië
In juli 2007 bezochten we voor de tweede maal Roemenië. We maakten kennis met Nicolae Husarciuc, een orthodex priester. Hij is werkzaam tussen de woonblokken in Sibiu.
In de woonblokken leven veel oudere mensen, zeer arm. Een woonblok bestaat uit verscheidene verdiepingen. De flatjes hebben een woon- slaapkamer van vier op vier meter, een piepklein keukentje en sommigen een eveneens piepklein badkamertje. Niet overal vindt men echter deze luxe. Er zijn woonblokken waar er per verdieping (tien tot twaalf flatjes) slechts één keukentje en één badkamer te vinden is. We maakten kennis met een oud vrouwtje, ze krijgt 110 euro per maand als pensioen, is ziek, kan geen dokterskosten betalen, heeft nood aan alles. Dat is slechts één geval. Er worden door de hulp van de priester regelmatig voedselpakketten gebracht voor deze mensen, doch het geld ontbreekt er regelmatig voor. Daarom besloten wij een klein project voor voedselpakketten op te starten.
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Ongeloofelijk jullie bereidheid om wereldwijd te helpen en steunen.
Succes met de kaas- en wijnavond. Spijtig genoeg zijn wij al bezet,
anders zouden we zeker eens komen proeven.
Wij gaan naar een optreden van een politiek vluchteling, die we willen steunen.
Fijne avond nog gustilpe en tot later,
ria
Succes met de kaas- en wijnavond. Spijtig genoeg zijn wij al bezet,
anders zouden we zeker eens komen proeven.
Wij gaan naar een optreden van een politiek vluchteling, die we willen steunen.
Fijne avond nog gustilpe en tot later,
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
Gast
Gegroet Gustilpe,
Op zondag 18 januari om 16u gaat een gebedsviering door in de Sint-Michiels en Sint-Goedelkathedraal te Brussel. In deze viering worden bijzonder de gastgezinnen verwacht.