Zelfdoding echtgenoot - Noodkreet

dolfijntjevr54 · 17 apr 2009, 18:35

Lieve Lia.

Ik kom je een rustige avond toewensen.

Ben zo erg blij dat je de babbeltjes gevonden hebt.

Hopelijk kunnen wij er een beetje toe dragen, je pijn wat te verlichten.

Liefs van Laurette.

ouchke · 17 apr 2009, 18:55

Lia je gaat op seniorennet dan klik je op forum en dan op seniorencafe en dan op de babbeltjes,dan ben je bij ons nog een rustige avond tot later !

RIEKSKE · 17 apr 2009, 20:57

FIJN LIA ,DAT JE OP BABBELTJES BENT
HOPELIJK KUNNEN WIJ JE EEN BEETJE STEUNEN
EN TROOSTEN
LIEFS RIEKSKE

ritke4 · 17 apr 2009, 22:10

goede avond liapia,

mijn innige deelneming liapia
wens je veel sterkte ook voor de familie

kan je mss helpen met dit adres

leven zonder jou
verlies van partner

groenenborglaan 149 blok d
2020antwerpen =merksem

tel 03/287.35.77

hopelijk kunnen deze mensen je rust geven,heb het adres in de kliniek gekregen
mij hebben ze gezegt dat die Lode heel goed is

of Lode Delanghe
tel 03/568.83.98

wens u veel sterkte
lieve groetjes
ritke

falcon1 · 17 apr 2009, 22:29

Best Lia,
uw verhaal heeft me enorm getroffen!!!
Ik kan, denk ik, me een beetje inleven in je situatie...
Ongeveer 2 jaar geleden is mijn vrouw overleden (49j). Ik had geen kinderen en ik viel in één grote leegte... Opeens stond ik er alleen voor, wassen, poetsen, aankopen, koken, een héél grote tuin en groot huis onderhouden... iets wat ik nog nooit gedaan had, en niemand die nog naar me omkeek!!! Ze wisten niet hoe ze met me moesten omgaan zegden ze dan... ik moest bovendien ook nog gaan werken...
Door erfenis perikelen (ik had geen kinderen) moest ik ook nog al mijn geld afgeven... Nu dit terzijde...
Ik ben vanaf het begin, toen mijn vrouw ernstig ziek was op het Hoekje van Troost gekomen en daar werd ik er echt doorgesleurd... ik zag het gewoon niet meer zitten... dit was het einde... ik kon niet meer verder... Je zal het zelf wel merken, rouwen kost enorm veel ENERGIE... Ook het feit dat je je lieve man dingen verwijt is heel normaal in dit proces... het hoeft daarom niet eens om zelfdoding te gaan... Je voelt je gewoonweg in de steek gelaten!!!! Ook je omgeving zal je niet echt kunnen helpen...
En toch heb je een enorme nood om er over te praten..; dat lucht op... ook de minder fijne dingen moet je van je af kunnen praten!!!!
Ik heb dan enorm geluk gehad... ik heb hier op Sennet, Veertje leren kennen... haar man was een half jaar voor mijn vrouw overleden... (ik heb niet gekeken naar de afstand… ik ben van Limburg en zij van het zeetje…)
Door administratieve problemen ben ik bij haar terecht gekomen, maar ondertussen vonden we enorm veel steun aan elkaar... We konden over onze gevoelens praten! Eindelijk kreeg ik terug zin in het leven..;
Ze wist me steeds haarfijn te vertellen wat ik zou meemaken en hoe ik het verlies zou verwerken... zij stond een half jaar verder!!
Dikwijls was ik zo kapot dat ik haar niet kon geloven... maar toch was het zo... Zo vertelde ze mij dat het zeker één jaar zou duren alvorens je echt alles hebt verwerkt... je gaat in dat jaar alles voor de eerste keer alleen doormaken... vooral de speciale momenten... maar dan zal de pijn iets verzachten…
Er over praten is zeer belangrijk… Hoekje van Troost en nu Babbelhoekje hebben me enorm veel geholpen om mijn verdriet te helpen verwerken!!! Echt fantastische mensen allemaal… je staat er zeker niet alleen voor…
Ook goed dat je contact opneemt met het CAW… zij kunnen je steeds doorverwijzen… ik ken die dienst vrij goed omdat ik zelf in de gezondheidssector werk…
Iets wat ik ook zeer belangrijk vond, en wat ik heel mijn leven nooit gedaan heb, (het kan gek klinken) maar dat was iemand een knuff geven… dat gaf een enorme ontlading!!!
Ondertussen zijn ik en Veertje al bijna een jaar gehuwd en ze is nog elke dag mijn steun en toeverlaat!!

Ik wil je ook nog zeggen dat ik enorm veel steun gevonden heb in het boekje “Vingerafdruk van verdriet” van Manu Keirsman… het geeft een exacte beschrijving van je gevoelens en ook van wat je allemaal te wachten staat en hoe je dat moet zien en begrijpen… Want ook ik werd door vrienden, kennissen en familie in de steek gelaten, iets wat hij beschreef als normaal, ook de woede t.o.v. van de overledenen dat in schril contrast staat met het verdriet van het verlies!!!

Ik ga het hierbij laten lieve Lia… maar ik wil ook steeds klaar staan, net als Veertje en al de andere mensen hier om je door verdriet heen te helpen….

Ik wens je enorm veel sterkte toe…

Afbeelding

reline · 17 apr 2009, 22:55

Falcon1,

Wat fijn van jou dat je dit met ons wil delen..
En inderdaad, dit boekje "Vingerafdruk van verdriet" van Manu Keirsman is erg waardevol.

Reline

liapia · 17 apr 2009, 23:38

Lieve Ritke en Falcon1,

Bedankt voor jullie steun. Ik heb inderdaad ook al wel gehoord van die Manu Keirsman of Keirse (dacht ik). Mijn dochter heeft er ook een boek van gekocht "Kinderen helpen bij verlies" om de kleinkindjes (9 en 5 jaar) ook een beetje te begeleiden, want die missen hun opa natuurlijk ook heel erg, want dat was hun beste vriend.

Veel kan ik verder niet meer schrijven, want ik heb het op het ogenblik verschrikkelijk moeilijk, 't is net of ik ga uiteenspatten, ik ben zo bang voor de toekomst ....

Ik ga me seffens maar een Temesta nemen, want zo kan ik de nacht niet in, ik hou het anders niet meer uit !

Liefs voor jullie allemaal,

Lia

falcon1 · 17 apr 2009, 23:44

Lieve Lia,

ik vind dit zo erg!!! Ik weet niet hoe ik je kan helpen... zeggen dat het normaal is wat je meemaakt? Een schrale troost... maar toch wil ik je één ding vragen... blijf praten hoe je je voelt!!!!! Al is het midden in de nacht... niets is ons te veel!!! Ik heb het gevoel dat je momenteel echt in de put zit... en toch moet je blijven vechten...Cor zal er zich ook niet gelukkig bij voelen als hij je zo ziet!!! En wij al evenmin...
Als het echt niet lukt, laat dan a.u.b. iets weten...

liapia · 17 apr 2009, 23:50

Lieve vriend,

Echt bedankt voor je medeleven, maar ik weet dat ik het alleen moet doen, maar 't is zo verdomde moeilijk. Ik heb nu juist mijn Temesta gaan innemen en ik hoop dat ik seffens een beetje rustig wordt. Als het niet meer gaat, kan ik mijn dochter of zoon wel altijd bellen, maar voor hen is het natuurlijk ook erg zwaar. Ik kan gewoon niet beschrijven hoe ik me voel, ik heb er de juiste woorden niet voor.
Ik kan haast niet geloven dat dat op een zekere dag wel zal beteren, maar ik weet niet of ik zo lang kan wachten !

Het enige wat ik wil is mijn lieve Cor terug, wat heeft hij toch gedaan ???????
Lia

falcon1 · 17 apr 2009, 23:56

Lieve Lia...

en toch begrijp ik dat... ik had ook steeds dat gevoel de eerste maand...
en 2 maal heb ik écht gedacht, nu is het gedaan.... de eerste maal werd ik tegengehouden door mijn poes, Betty, en de tweede maal was het per toeval Veertje... Maar geloof me, al is dat momenteel zo moeilijk, je haalt het wel... Laat nu even de Temesta zijn werk doen... tracht tot rust te komen, al is het met een hulpmiddel... dat heb ik ook moeten doen... het is zeker geen schande... Je lieve Cor zal je zeker verder helpen, dat is hij je verschuldigd en dat zal hij ook doen!!! Maar doe geen gekke dingen... je MOET nu verder.... en ik WEET dat het je zal lukken... geloof me! Tracht nu even wat tot rust te komen!!!

liapia · 18 apr 2009, 00:16

Ik zal proberen en ik wil je geloven, al valt het me moeilijk.
Ik weet dat ik geen domme dingen mag doen, want ik weet hoeveel pijn het doet aan degenen die overblijven en dat wil ik hen op mijn beurt ook niet aandoen. Ik weet dat ik sterk moet zijn en gedurende de dag gaat het wel een beetje, maar 's avonds komen de muren op me af en ben ik zo bang voor alles ...

Ik probeer me rustig te houden nu en ik hoop dat het me lukt.

Liefs,
Lia

falcon1 · 18 apr 2009, 00:31

Lieve Lia,

héél erg bedankt dat je nog even wil bedanken en dat je toch nog reageerde!!!
je MOET me gewoon geloven... we gaan er voor vechten!!! Het zal je lukken, weleenswaar met vallen en opstaan... maar we zullen je er door helpen!!!
Probeer nu wat te rusten... misschien datje een moeilijke nacht tegemoet gaat, maar we zullen er samen voor vechten!
Cor zal deze nacht bij je zijn, geef hem de kans om je bij te staan... Ik zal je later nog wel eens uitleggen dat zij dit zeker doen!!!! Zolang jij geen gemoedsrust hebt zullen zij dat ook niet hebben... Maar hij zal over je waken... dag en nacht!!!
Lia... ik hoop dat het je een beetje zal lukken om tot rust te komen. Trouwens deze avond heeft je veel energie gekost...
Morgen zal ik trachten om je verder te helpen... nu moet ik helaas gaan slapen... omdat ik morgen enkele verplichtingen heb... maar je mag gerust zijn... ik laat je niet meer los!!! We zullen ons er doorheen vechten, samen met Cor... probeer eens goed te wenen, dat kan opluchten... maar we blijven bij jou....

Een dikke, rustgevende knuff...

Veertje & Falcon

RIEKSKE · 18 apr 2009, 06:51

LIEVE LIA
HOPELIJK HEB JE DE NACHT GOED DOORSTAAN
MET DIE HULP VAN FALCON
IK ZIT HIER TRANEN MET TUITEN TE HUILEN
LIEVERD IK HUIL MET JOU MEE

HET WAAROM ????
MAAR COR ZAL ACHTER JE STAAN LIEVEKE
EN WIJ ZULLEN JE STEUNEN
DENK AAN JE KINDEREN EN KLEINKINDEREN LIEVE LIA
OOK AL IS HET MOEILIJK
MAAR OOK ZIJ HEBBEN GROOT VERDRIET EN PIJN OM JOU
BANG JOU ALLEEN TE LATEN ENZ.
LIEVEKE IK WENS JE HEEL ERG VEEL STERKTE
IK BEN ERG BLIJ DAT FALCON EN VEERTJE IN DE ACHTERGROND
STAAN OM JOU TE STEUNEN EN TE TROOSTEN
ZO DAT JE NIET ALLEEN BENT
IK DENK AAN JOU EN LIEVEKE WENS JE VEEL STERKTE
LIEFS RIEKSKE
Afbeelding

falcon1 · 18 apr 2009, 07:35

Goeie morgen lieve Lia,

ik hoop dat je deze nacht toch wat rust gevonden hebt.
We zitten erg met je in...
Probeer met je gevoelens naar buiten te komen! Zeker als je het wat moeilijk hebt... schrijf het hier neer! Momenteel zal je hoofd wel een spinsel zijn van ongeloof, eenzaamheid, woede, verdriet....
Maar geef jezelf de tijd om alles te verwerkenen en aan je nieuwe leven te wennen... dit is een rouwproces en daar kan je gewoon niet om heen!
Het is zwaar, ik weet het, maar je moet en zult er doorheen geraken, en dan pas zal ook Cor rust vinden... ergens is hij nog dicht bij jou en dat zal je af en toe ook wel voelen...
Lia, we leven met je mee, in goede en slechte momenten, en wensen jou voor vandaag heel veel sterkte...

liapia · 18 apr 2009, 09:11

Lieve Riekske en Falcon,

Ik ben al een hele tijd op, ik ben zo rond 3 u in bed gekropen en heb toch een 3-tal uurtjes geslapen. Maar dat wakker worden is altijd weer een verschrikking, die dag die voor me ligt die ik moet doorbrengen zonder Cor, zo moeilijk ....
Seffens komt mijn dochter met de kleinkindjes, want ze moeten hun Pasen nog komen rapen ...... dus dan heb ik toch weer een beetje volk in huis.

Vandaag zullen jullie dan misschien niet veel van me horen, want dan moet ik als oma paraat proberen te zijn hé !
Maar het is altijd goed te weten dat er toch nog mensen zijn, zoals jullie, op deze wereld die een beetje met iemand anders begaan zijn, want ik ben al zeer diep ontgoocheld geworden deze laatste dagen !

Liefs,
Lia