--"Ons Dagboek"--
-
denook - Lid geworden op: 20 aug 2006, 13:25
- Locatie: Vlaams-Brabant
vier maanden huren aan zee ...
In 1963 werd ik verliefd op Wenduine; en de liefde heeft nu een hoogte-
punt bereikt.
Sedert 1963 droomde ik ook van een appartement aan zee, dat van mij,
van ons zou zijn. Het is er nooit gekomen. Ik bespaar mezelf nu de lange
beschrijving van ... eerst geen appartement hebben tot ...uiteindelijk nog
geen appartement hebben.
Ieder jaar huurden we tijdens de ganse maand juli.
Dan viel er een gat van vele jaren waarin ik Wenduine links liet liggen:
vrouw overleden, verdringen van herinneringen.
Tot ik er terug kwam: voorzichtig, schoorvoetend bijna - hoe zou het nog
met Wenduine zijn? En toen kwam de stroomversnelling. Ging er drie
dagen op hotel. Sedertdien heb ik mijn hart er volledig aan verpand.
Ontelbare keren ging ik er terug, altijd hetzelfde hotel, altijd voor drie
dagen; de laatste jaren telkens voor vier dagen.
En nu heb ik het summum van zeegenot gerealiseerd door plots voor vier
maanden te huren. Ik ben er natuurlijk niet constant, doch kan er altijd
heen en voel me er telkens thuis, rustig en gelukkig.
Wie Wenduine kent zal nu wel kunnen volgen; anderen moeten maar op
ontdekking gaan. Nergens oogt de zee mooier, nergens ruikt de zee meer
naar zee, nergens zingt de zee harmonieuzer dan in Wenduine, de
'prinses der badsteden', zoals een officiële benaming aangeeft.
Heb recent opgezocht welke bekende Vlamingen, Belgen, wereldfiguren
regelmatig in Wenduine kwamen en er meesterwerken achterlieten.
Hier enkele namen uit een zeer lange lijst.
Jef Van Tuerenhout, wereldberoemd aan het kunstfirmament in binnen en
buitenland, kocht en renoveerde er in 1993 een oud klooster - hij stierf
er in 2006.
Eerder, toen het klooster nog echt een klooster was, kwam in de jaren 60
Soeur Sourire er regelmatig op verlof.
Jacques Brel kwam er tijdens zijn kindertijd ieder jaar; later kwamen ook
zijn drie dochters. In 1970 was Wenduine de buitenlocatie van zijn film
'Franz'.
Gerard Walschap schreef er ter plaatse de romans: Adelaïde en Celibaat.
Emile Verhaeren, Nobelprijs literatuur, liet het woord 'Wendune' vallen in
enkele van zijn in het Frans geschreven gedichtenparels; toen hij in
Wenduine was natuurlijk.
Nog eens, dit is maar een deeltje van een lange lijst grote figuren.
Meer recent was er ook Didier Reynders, die er als jobstudent verschei-
dene jaren werkzaam was in tennisclub Genesse.
Ook Bosrankje mag hier vermeld worden. Ze verbleef er dikwijls in haar
jeugd; later volgde haar dochter dezelfde weg en recentelijk werd ook
Alterego er gezien.
En wat doe ik (-doen wij-) er?
Vanaf hier is het alleen voor de Wenduine-kenners.
Er is de dijk die uitloopt op de rotonde. Voorbij de rotonde, richting De
Haan, loopt de dijk nog een eindje verder. Het wordt er ook al maar rus-
tiger, en daar, op het rustigste deel huurde ik ... een strandcabine, direct
voor vier maanden.
De cabines links en rechts van ons zijn van authentieke Wenduinenaars;
die weten dat daar de zee op haar mooiste is, zeker bij zonsondergang.
We zijn er in de maand mei zes keer geweest. Steeds waren we er on-
geveer alleen. De zee leek er ook alleen voor ons te zijn, en de meeu-
wen en een eenzame jogger.
Binnen de vijf minuten is het windscherm opgespannen, zijn een paar
zeteltjes buiten gezet en ... dat is het.
En dan vlijt denook zich neer; kijkt naar zee, strand en wolken, terwijl
hij een boek leest, wat muziek bewerkt of dit tekstje schrijft.
Zou het niet kunnen dat de jetset uit de paleisappartementen van Knokke
die zich van Casino naar whisky-bar beweegt, van golfterrein naar ster-
renrestaurant, toch een klein beetje jaloers is op denook, mochten ze
diep in hun hart durven kijken?
Oh ja, moest je daar toevallig voorbijkomen, zeg dan even goeie dag en
ik inviteer je om samen een uurtje te genieten van een prachtig natuur-
gebeuren.
denook
In 1963 werd ik verliefd op Wenduine; en de liefde heeft nu een hoogte-
punt bereikt.
Sedert 1963 droomde ik ook van een appartement aan zee, dat van mij,
van ons zou zijn. Het is er nooit gekomen. Ik bespaar mezelf nu de lange
beschrijving van ... eerst geen appartement hebben tot ...uiteindelijk nog
geen appartement hebben.
Ieder jaar huurden we tijdens de ganse maand juli.
Dan viel er een gat van vele jaren waarin ik Wenduine links liet liggen:
vrouw overleden, verdringen van herinneringen.
Tot ik er terug kwam: voorzichtig, schoorvoetend bijna - hoe zou het nog
met Wenduine zijn? En toen kwam de stroomversnelling. Ging er drie
dagen op hotel. Sedertdien heb ik mijn hart er volledig aan verpand.
Ontelbare keren ging ik er terug, altijd hetzelfde hotel, altijd voor drie
dagen; de laatste jaren telkens voor vier dagen.
En nu heb ik het summum van zeegenot gerealiseerd door plots voor vier
maanden te huren. Ik ben er natuurlijk niet constant, doch kan er altijd
heen en voel me er telkens thuis, rustig en gelukkig.
Wie Wenduine kent zal nu wel kunnen volgen; anderen moeten maar op
ontdekking gaan. Nergens oogt de zee mooier, nergens ruikt de zee meer
naar zee, nergens zingt de zee harmonieuzer dan in Wenduine, de
'prinses der badsteden', zoals een officiële benaming aangeeft.
Heb recent opgezocht welke bekende Vlamingen, Belgen, wereldfiguren
regelmatig in Wenduine kwamen en er meesterwerken achterlieten.
Hier enkele namen uit een zeer lange lijst.
Jef Van Tuerenhout, wereldberoemd aan het kunstfirmament in binnen en
buitenland, kocht en renoveerde er in 1993 een oud klooster - hij stierf
er in 2006.
Eerder, toen het klooster nog echt een klooster was, kwam in de jaren 60
Soeur Sourire er regelmatig op verlof.
Jacques Brel kwam er tijdens zijn kindertijd ieder jaar; later kwamen ook
zijn drie dochters. In 1970 was Wenduine de buitenlocatie van zijn film
'Franz'.
Gerard Walschap schreef er ter plaatse de romans: Adelaïde en Celibaat.
Emile Verhaeren, Nobelprijs literatuur, liet het woord 'Wendune' vallen in
enkele van zijn in het Frans geschreven gedichtenparels; toen hij in
Wenduine was natuurlijk.
Nog eens, dit is maar een deeltje van een lange lijst grote figuren.
Meer recent was er ook Didier Reynders, die er als jobstudent verschei-
dene jaren werkzaam was in tennisclub Genesse.
Ook Bosrankje mag hier vermeld worden. Ze verbleef er dikwijls in haar
jeugd; later volgde haar dochter dezelfde weg en recentelijk werd ook
Alterego er gezien.
En wat doe ik (-doen wij-) er?
Vanaf hier is het alleen voor de Wenduine-kenners.
Er is de dijk die uitloopt op de rotonde. Voorbij de rotonde, richting De
Haan, loopt de dijk nog een eindje verder. Het wordt er ook al maar rus-
tiger, en daar, op het rustigste deel huurde ik ... een strandcabine, direct
voor vier maanden.
De cabines links en rechts van ons zijn van authentieke Wenduinenaars;
die weten dat daar de zee op haar mooiste is, zeker bij zonsondergang.
We zijn er in de maand mei zes keer geweest. Steeds waren we er on-
geveer alleen. De zee leek er ook alleen voor ons te zijn, en de meeu-
wen en een eenzame jogger.
Binnen de vijf minuten is het windscherm opgespannen, zijn een paar
zeteltjes buiten gezet en ... dat is het.
En dan vlijt denook zich neer; kijkt naar zee, strand en wolken, terwijl
hij een boek leest, wat muziek bewerkt of dit tekstje schrijft.
Zou het niet kunnen dat de jetset uit de paleisappartementen van Knokke
die zich van Casino naar whisky-bar beweegt, van golfterrein naar ster-
renrestaurant, toch een klein beetje jaloers is op denook, mochten ze
diep in hun hart durven kijken?
Oh ja, moest je daar toevallig voorbijkomen, zeg dan even goeie dag en
ik inviteer je om samen een uurtje te genieten van een prachtig natuur-
gebeuren.
denook
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
Had ik . .
Had ik het geweten, toen in De Haan
aan onze Vlaamse kust,
dat er een boogscheut verder
op het mooie vlakke strand, ergens,
gezeten achter een windscherm, beschut,
een bekende ' meester 'zat te lezen,
was ik even dag gaan zeggen,
stiekem, meegenietend van zijn rust.
In de toekomst ga ik letten, op
elk gekleurd stuk doek, ingespannen
kijkend, luisterend zal mijn uitstap me
niet echt ontspannen, domweg zoeken
naar een virtueel iemand, een vreemde,
is niet echt wijs, tijdig kom ik tot
de conclusie, laat de ' meester ' lezen in vrede.
Groot verschil met: ‘ rust in vrede. ‘
Bomi.
-
Had ik . .
Had ik het geweten, toen in De Haan
aan onze Vlaamse kust,
dat er een boogscheut verder
op het mooie vlakke strand, ergens,
gezeten achter een windscherm, beschut,
een bekende ' meester 'zat te lezen,
was ik even dag gaan zeggen,
stiekem, meegenietend van zijn rust.
In de toekomst ga ik letten, op
elk gekleurd stuk doek, ingespannen
kijkend, luisterend zal mijn uitstap me
niet echt ontspannen, domweg zoeken
naar een virtueel iemand, een vreemde,
is niet echt wijs, tijdig kom ik tot
de conclusie, laat de ' meester ' lezen in vrede.
Groot verschil met: ‘ rust in vrede. ‘
Bomi.
-
Laatst gewijzigd door Bomi op 04 jun 2009, 17:49, 1 keer totaal gewijzigd.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Na al die jaren, hoort dit schrijven wel thuis
in een collectief dagboek.
___________
Kaarsrecht.
Kaarsrecht staat ze daar
één hand beschermend
boven haar ogen,
knipperend tegen
de ondergaande zon.
Langzaam dwaalt haar
blik over de heidevlakte
die nu koperkleurig oogt.
Haar geboortegrond
gezien van op een lichte
helling, maakt haar
warm van binnen.
Een afwezigheid van
dertig jaar in één klap
vervaagd, haast uitgewist.
Heel die tijd wist ze het
een klein stukje
van háár is hier
altijd gebleven.
Dertig hectische jaren
zijn voorbij,
ze kan weer ademen
hier wil ze oud worden.
Warm stuwend stroomt
haar bloed, voller,
ze is er klaar voor.
Haar nieuw begin.
Bomi
( 2005 )
-
Na al die jaren, hoort dit schrijven wel thuis
in een collectief dagboek.
___________
Kaarsrecht.
Kaarsrecht staat ze daar
één hand beschermend
boven haar ogen,
knipperend tegen
de ondergaande zon.
Langzaam dwaalt haar
blik over de heidevlakte
die nu koperkleurig oogt.
Haar geboortegrond
gezien van op een lichte
helling, maakt haar
warm van binnen.
Een afwezigheid van
dertig jaar in één klap
vervaagd, haast uitgewist.
Heel die tijd wist ze het
een klein stukje
van háár is hier
altijd gebleven.
Dertig hectische jaren
zijn voorbij,
ze kan weer ademen
hier wil ze oud worden.
Warm stuwend stroomt
haar bloed, voller,
ze is er klaar voor.
Haar nieuw begin.
Bomi
( 2005 )
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
hilde m - Lid geworden op: 19 feb 2007, 07:49
- Locatie: puurs 2870
Luidruchtig sirenegeloei,
een speciale auto van het MUG-team, daarachter een politiecombi,
beiden draaien af de doodlopende straat in, waar het wijk schooltje zich bevindt. Het schooltje waar ook mijn kleindochtertje Hanne naar school gaat. Het beangstigende spektakel gaat hier in de wijk niet onopgemerkt voorbij. Verschillende moeders en grootmoeders haasten zich de deur uit. Sommigen Dendermonde in gedachten of andere gruwelijke taferelen.
En ja, er was een klein meisje naar beneden getuimeld van de schuif-af.
De koord van haar jasje was ergens blijven tussen haken en zo rond haar halsje gedraaid.
Een lange tijd, zo leek het althans, hebben ze getracht haar te reanimeren, daarna zijn ze met haar weggereden. Hoe het nu met haar gaat dat zullen we hopelijk morgen vernemen.
Het meisje is een schoolvriendinnetje van Hanne, vier jaar oud.
een speciale auto van het MUG-team, daarachter een politiecombi,
beiden draaien af de doodlopende straat in, waar het wijk schooltje zich bevindt. Het schooltje waar ook mijn kleindochtertje Hanne naar school gaat. Het beangstigende spektakel gaat hier in de wijk niet onopgemerkt voorbij. Verschillende moeders en grootmoeders haasten zich de deur uit. Sommigen Dendermonde in gedachten of andere gruwelijke taferelen.
En ja, er was een klein meisje naar beneden getuimeld van de schuif-af.
De koord van haar jasje was ergens blijven tussen haken en zo rond haar halsje gedraaid.
Een lange tijd, zo leek het althans, hebben ze getracht haar te reanimeren, daarna zijn ze met haar weggereden. Hoe het nu met haar gaat dat zullen we hopelijk morgen vernemen.
Het meisje is een schoolvriendinnetje van Hanne, vier jaar oud.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Dag dagboek... oh neen, het is al nachtboek !
Ik wou je zoveel vertellen maar ik ben echt moe...
Het zal voor morgen zijn.
Er is een woord dat mij al de hele dag plaagt...
dat me niet loslaat... soms denk ik -"oef ! verdwenen !"
en ineens, is het terug daar, bij de mallemolen in mijn
hoofd...
ZEUPA...... zeupa..... geduld in 't tibetaans maar niet alleen
geduld... ook de capaciteit om vijanden, ziekte, problemen
enz... op onze levensweg te aanvaarden. Het betekent ook
ledigheid wat zo moeilijk te bereiken is...
Mijn ogen zijn moe en.. ik ook ! Ik moet nu gaan slapen
en ik had nog zo graag over Wenduine willen vertellen...
To morrow is another day, dus.... dag dag/nachtboek
en iedereen die even komt lezen...
Clematis
Ik wou je zoveel vertellen maar ik ben echt moe...
Het zal voor morgen zijn.
Er is een woord dat mij al de hele dag plaagt...
dat me niet loslaat... soms denk ik -"oef ! verdwenen !"
en ineens, is het terug daar, bij de mallemolen in mijn
hoofd...
ZEUPA...... zeupa..... geduld in 't tibetaans maar niet alleen
geduld... ook de capaciteit om vijanden, ziekte, problemen
enz... op onze levensweg te aanvaarden. Het betekent ook
ledigheid wat zo moeilijk te bereiken is...
Mijn ogen zijn moe en.. ik ook ! Ik moet nu gaan slapen
en ik had nog zo graag over Wenduine willen vertellen...
To morrow is another day, dus.... dag dag/nachtboek
en iedereen die even komt lezen...
Clematis
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
sunset - Lid geworden op: 26 mar 2007, 11:42
- Locatie: Eindhoven, Nederland
dagelijkse pijn
droefheid slaat dit gezicht
waar seconden zwaar als steen
‘t lijf scheuren in smart
ogen vermoeid, diep getekend
door het alsmaar verlangen
naar ‘t missen van pijnloze momenten
stil zwijgen in alle eenzame uren
van ‘t zwarte van elke nacht
soms toont de maan behoedzaam
kleine stukjes medelijden.
**********
sunset 05-06-2009
**********
droefheid slaat dit gezicht
waar seconden zwaar als steen
‘t lijf scheuren in smart
ogen vermoeid, diep getekend
door het alsmaar verlangen
naar ‘t missen van pijnloze momenten
stil zwijgen in alle eenzame uren
van ‘t zwarte van elke nacht
soms toont de maan behoedzaam
kleine stukjes medelijden.
**********
sunset 05-06-2009
**********
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.
-
sunset - Lid geworden op: 26 mar 2007, 11:42
- Locatie: Eindhoven, Nederland
zwarte donderdag
gisteren gooiden zij
woordstenen naar mensen
wij dekten het toe met
de liefde van vrije meningsuiting
wij lieten onrechtvaardigheid
racisme en intolerantie
zegevieren over weerlozen
en onder ons bleef ‘t zwijgen
vandaag liegen wij zelf
tegen de mens en ons
omdat percentages
belangrijk schijnen
na deze zwarte donderdag
morgen, heel misschien morgen
zullen wij ons weren
opstaan en alles veranderen
morgen
wanneer wij de democratie begraven.
**********
sunset 05-06-2009
**********
gisteren gooiden zij
woordstenen naar mensen
wij dekten het toe met
de liefde van vrije meningsuiting
wij lieten onrechtvaardigheid
racisme en intolerantie
zegevieren over weerlozen
en onder ons bleef ‘t zwijgen
vandaag liegen wij zelf
tegen de mens en ons
omdat percentages
belangrijk schijnen
na deze zwarte donderdag
morgen, heel misschien morgen
zullen wij ons weren
opstaan en alles veranderen
morgen
wanneer wij de democratie begraven.
**********
sunset 05-06-2009
**********
Laatst gewijzigd door sunset op 05 jun 2009, 21:34, 1 keer totaal gewijzigd.
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.
-
Robol - Lid geworden op: 25 dec 2004, 14:48
- Locatie: Beringen
Dag nachtvlinders
Dagboek
ik heb een dagje gespijbeld
gisteren was ik er niet
of eigenlijk wel
ik las en dacht
ik blijf even bescheiden op de achtergrond
uit eerbied
Ik ging wel op ontdekkingstocht in de schoot
van moeder natuur en stond in bewondering
voor de kleine dingen des levens
kleurige bloemetjes
wiegende beestjes op groene bladeren
want er stond een strakke wind
Ik bewonderde de slapende nachtvlinder
de hautaine kale jonker
en het verdoken bloempje in het veen
Het veen, dat aan mijn schoenen zoog
waar je in het natte seizoen niet kan komen
het rijk van langpoot- en andere muggen
van pluis en andere bloemen, die graag met hun voetjes nat staan
beelden komen elders
dag nachtvlinder
dag lezer
hafdoch
(Limburgse variant van houdoe)
Dagboek
ik heb een dagje gespijbeld
gisteren was ik er niet
of eigenlijk wel
ik las en dacht
ik blijf even bescheiden op de achtergrond
uit eerbied
Ik ging wel op ontdekkingstocht in de schoot
van moeder natuur en stond in bewondering
voor de kleine dingen des levens
kleurige bloemetjes
wiegende beestjes op groene bladeren
want er stond een strakke wind
Ik bewonderde de slapende nachtvlinder
de hautaine kale jonker
en het verdoken bloempje in het veen
Het veen, dat aan mijn schoenen zoog
waar je in het natte seizoen niet kan komen
het rijk van langpoot- en andere muggen
van pluis en andere bloemen, die graag met hun voetjes nat staan
beelden komen elders
dag nachtvlinder
dag lezer
hafdoch
(Limburgse variant van houdoe)
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
And you'll never walk alone...
-
sunset - Lid geworden op: 26 mar 2007, 11:42
- Locatie: Eindhoven, Nederland
ochtendtroost
de troost die jij me
op mijn rug schrijft
als zich het ochtendrad
van jouw zijde draait
baart de hoop
op het mij terugvinden
in ’t nest van jouw schoot
draagt mij op vlindervleugels
door de dag.
**********
sunset 06-06-2009
**********
de troost die jij me
op mijn rug schrijft
als zich het ochtendrad
van jouw zijde draait
baart de hoop
op het mij terugvinden
in ’t nest van jouw schoot
draagt mij op vlindervleugels
door de dag.
**********
sunset 06-06-2009
**********
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.
-
denook - Lid geworden op: 20 aug 2006, 13:25
- Locatie: Vlaams-Brabant
zaterdagavond, zaterdagnacht - ik wacht op een telefoontje; zoals ik
menig zaterdag- en zondagnacht op een telefoontje wacht.
Vooraleer de hoorn af te nemen kan ik het nummer lezen, doch ik zal het
nummer niet herkennen.
Ik mag trouwens de hoorn niet afnemen; ik moet tweemaal laten bellen,
niet afnemen, doch meteen vertrekken.
Waar naartoe?
Naar een kermisgebeuren hier of daar.
Zoon jos (-46 jaar - gezinsvervangend tehuis - beschuttende werkplaats-)
is kermisgek. Zoveel als mogelijk volgt hij alle kermissen die hij kan
meepikken. Zo was hij vorig Pinksterweekend drie zeer late avonden
( - na middernacht-) in Ternat op de jaarlijkse Sinksenkermis.
Hij wil slechts vertrekken als het laatste botsautotje stilstaat.
Dan vraagt hij hier of daar een GSM-bezitter om het nummer van zijn va
te draaien en twee keer te laten bellen. En dan ben ik weg. Ik weet waar
ik hem moet oppikken; dat zijn afspraakplaatsen die al jaren meegaan.
Mag ik zeggen dat ik telkens blij en opgelucht ben als ik de telefoonbel
hoor. Oef, het is weer in orde. Er is weer niets onrustwekkend gebeurd
met een eenzame, raar uitziende kermisgast die uren en uren tussen de
kramen rondhangt. En ook, men heeft het juiste nummer gedraaid.
Als de -weet niet wie- late kermisloper met GSM, één cijfertje verkeerd
intikt, dan belt het misschien ergens anders. De opgeroepene is zeker
niet na twee belsignalen uit bed bij de telefoon. Jos denkt dat ik het ge-
hoord heb en wacht geduldig op va - die maar niet komt ...
Zulk scenario is nog nooit voorgekomen; God behoede ons ervoor.
Vandaag was er een barbecue tot 19 uur in zijn gezinsvervangend
tehuis. Men gaat er een zeer grote snoezeltuin aanleggen waar alle zin-
tuigen aan bod zullen komen. Om te steunen zijn Martha en ik er graag
gaan eten en drinken en tombolalotjes kopen. Alleen ... jos was er niet:
was al vertrokken met trein en bus naar de kermis.
Ik zie hem straks wel - hopelijk.
denook
menig zaterdag- en zondagnacht op een telefoontje wacht.
Vooraleer de hoorn af te nemen kan ik het nummer lezen, doch ik zal het
nummer niet herkennen.
Ik mag trouwens de hoorn niet afnemen; ik moet tweemaal laten bellen,
niet afnemen, doch meteen vertrekken.
Waar naartoe?
Naar een kermisgebeuren hier of daar.
Zoon jos (-46 jaar - gezinsvervangend tehuis - beschuttende werkplaats-)
is kermisgek. Zoveel als mogelijk volgt hij alle kermissen die hij kan
meepikken. Zo was hij vorig Pinksterweekend drie zeer late avonden
( - na middernacht-) in Ternat op de jaarlijkse Sinksenkermis.
Hij wil slechts vertrekken als het laatste botsautotje stilstaat.
Dan vraagt hij hier of daar een GSM-bezitter om het nummer van zijn va
te draaien en twee keer te laten bellen. En dan ben ik weg. Ik weet waar
ik hem moet oppikken; dat zijn afspraakplaatsen die al jaren meegaan.
Mag ik zeggen dat ik telkens blij en opgelucht ben als ik de telefoonbel
hoor. Oef, het is weer in orde. Er is weer niets onrustwekkend gebeurd
met een eenzame, raar uitziende kermisgast die uren en uren tussen de
kramen rondhangt. En ook, men heeft het juiste nummer gedraaid.
Als de -weet niet wie- late kermisloper met GSM, één cijfertje verkeerd
intikt, dan belt het misschien ergens anders. De opgeroepene is zeker
niet na twee belsignalen uit bed bij de telefoon. Jos denkt dat ik het ge-
hoord heb en wacht geduldig op va - die maar niet komt ...
Zulk scenario is nog nooit voorgekomen; God behoede ons ervoor.
Vandaag was er een barbecue tot 19 uur in zijn gezinsvervangend
tehuis. Men gaat er een zeer grote snoezeltuin aanleggen waar alle zin-
tuigen aan bod zullen komen. Om te steunen zijn Martha en ik er graag
gaan eten en drinken en tombolalotjes kopen. Alleen ... jos was er niet:
was al vertrokken met trein en bus naar de kermis.
Ik zie hem straks wel - hopelijk.
denook